Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Παρασκευή, 15 Ιανουαρίου 2016

Ο Λόγος και το Άλλο του (2)



Αναγκαία η ανάγνωση:
Η σειρά (n+1) υπάρχει ως κατάλληλη φόρμα ενός συνόλου το οποίο υπάγει ως σύνολο στα στοιχεία του και τον αριθμό 0 (μηδέν):
Πόσα είναι τα μέλη της σειράς των αριθμών μέχρι τον αριθμό n;
Αν n είναι ο αριθμός 3 τα μέλη της σειράς των αριθμών μέχρι και τον αριθμό 3 είναι 3+1=4, εφόσον εδώ δεν έχουμε υπαγωγή 3 αντικειμένων στην τάξη της πραγματικότητας υπό την υπαγωγική πράξη ενός ονόματος (το όνομα θα ήταν ούτως το "3") αλλά έχουμε και την υπαγωγή στην τάξη της αριθμητικής σειράς εις την οποία προσμετράται ως ένας (1) αριθμος (υπαγόμενος) και του αριθμού 0 (μηδέν)



Η δομή του Άλλου του Λόγου είναι ο Λόγος ως αφαίρεση του καθεκάστου όντος αν έχει δομηθεί δια της δόμησης αυτής της δομής ένα συγκεκριμένο είδος Μηδενός που αφορα την φιλοσοφία και τα μαθηματικά.
Στις μορφές δόμησης του Άλλου του Λόγου που εξετάσαμε στην προηγούμενη δημοσίευσή μας ενυπάρχει ίσως ένα είδος του Μηδενός, αλλά όχι το καθαρό Μηδέν της φιλοσοφίας και των μαθηματικών. 
Θα μπορούσε κανείς να αντικαταστήσει ακόμα και την έννοια του Μηδενός ως "καθαρού" αν τελικά δέχονταν την ύπαρξη του Μηδενός ως ένα δεδομένου που αφορά στην οντολογική και θεωρησιακή κυριολεξία του μόνον τα μαθηματικά και την φιλοσοφία.
Αλλά έτσι θα άφηνε να αιωρείται η εικόνα της οντο-θεολογίας και κάποιων πολιτικών οντολογιών σε έναν χώρο που θα ήταν ακατανόητος ως προς την καταγωγική του θεμελίωση έστω. 
Υποθέτουμε πως όλα αυτά τα οντο-θεολογικά σχήματα σκέψης και δράσης δεν είναι δυνατόν να μην είναι μια προσπάθεια ανακάλυψης ενός Άλλου του Λόγου και συνεπαγωγικά μιας οικειοποίησης αυτού του Άλλου ως Ίδιου δια μίας έννοιας του Μηδενός.
Το ερώτημα ωστόσο τίθεται από την φιλοσοφία και τα μαθηματικά με έναν ολοκληρωμένο τρόπο τέτοιο που αποκλείει τελικά την συζήτησή του με έναν άλλο τρόπο.
Η φιλοσοφία και τα μαθηματικά ως μορφές ύπαρξης και γένεσης του Μηδενός προηγούνται Λογικά και οντολογικά κάθε άλλης μορφής γένεσης και ύπαρξης του Μηδενός.


Τι είναι το Άλλο του Λόγου αν δεν είναι ο Λόγος ήδη ένα Άλλο του Λόγου;
Ο Λόγος, ή η ισχύς ως προς την ουσιαστική της έννοια, δεν είναι δυνατόν να υπάρξει αν δεν είναι ήδη το Άλλο του, ήτοι ένα Μηδέν.  
Ο Λόγος και το Άλλο του είναι το ένα και το αυτό πράγμα αλλά οφείλουμε να διακρίνουμε την ουσία αυτού του Ίδιου ως προς τις πτυχώσεις και τους τροπισμούς του.
Η ύλη του Λόγου υπάρχει αρχικά ως ένα ακόμα Μηδέν, η ύλη γενικά μπορεί να υπάρξει ως μορφή κατηγόρησης του όντος αν υπάρξει αρχικά ως ένα από τα Μηδέν του Λόγου, ως ο Λόγος-ως-Μηδέν ως ύλη.
Επίσης:
Αν το Μηδέν υφίσταται ως αυτό το Άλλο του Λόγου που υφίσταται ως το Μηδέν του φαινομένου ή ως το φαινόμενο που είναι ένα Μηδέν του Λόγου μπορούμε να μιλάμε (και) για την φαινομενικότητα. 
Η φαινομενικότητα λοιπόν είναι και αυτή συνυφασμένη ως έννοια με την μηδενοποιητική υφή του Λόγου ως ενός όντος που περιέχει εντός του τον καθορισμό του φαινομένου.


Αν όμως ενώσουμε λοιπόν όλη αυτή την διεργασία της "μηδενιστικής" αυτο-θεμελίωσης του Λόγου με την φαινομενικότητα και την υλικότητα ως εσωτερικούς καθορισμούς της σαν να αποτελούν (αυτοί οι καθορισμοί) ειδικές κατηγορήσεις της ίδιας της κατηγόρησης του Μηδενός-Λόγου-Είναι τότε θα έπρεπε να ανακαλύψουμε και εντός αυτών (των ειδικών κατηγορήσεων) την ύπαρξη του Μηδενός με έναν αυτάρκη τρόπο:
Δεν είναι δυνατόν να καταναγκάσουμε το ον ως ύλη ή φαινόμενο να είναι Μηδέν αν δεν εμφανίζονται από "μόνα" τους ως Μηδέν.
Επίσης, εφόσον μιλάμε σε ένα φρεγκιανό πλαίσιο:
Αν μιλάμε σε ένα πλαίσιο εις το οποίο δεν δύναται να υπάρξει "υποκειμενική" παρουσία, όπως μας το παρουσιάζει ο Frege, η φαινομενικότητα και η υλικότητα ως στοιχεία της αυτοκατηγόρησης του Λόγου-Μηδενός "πρέπει" να περιέχουν εννοιολογικά την έννοια του Μηδενός χωρίς την παρουσία μιας (υποκειμενικής) ενέργειας.
Για να μιλήσουμε σχηματικά αν ο Λόγος είναι Μηδέν και αν θεωρούμε πως συστατικα στοιχεία του Λόγου-Μηδενός είναι η ύλη και το φαινόμενον τότε θα "πρέπει" σ'αυτό το φρεγκιανό πλαίσιο (αυτά τα συστατικά στοιχεία) να παράγονται χωρίς την παρουσία ενός ενεργούντος υποκειμένου.
Το Άλλο του Λόγου ως ο Λόγος ο ίδιος είναι λοιπόν μεν το Μηδέν αλλά με έναν τρόπο που αυτό θα αυτοκαθορίζεται χωρίς την παρουσία του ενεργούντος υποκειμένου ακόμα και αν αυτό (το ενεργόν υποκείμενο) εμφανίζεται ως ύλη και φαινόμενον.  
Το φαινόμενον και η ύλη ως στοιχεία του Άλλου του Λόγου δεν είναι, σε αυτή την οπτική που παρουσιάζουμε, αυτοκαθοριζόμενα (στοιχεία) αλλά σημεία-στοιχεία του Άλλου του Λόγου που αυτοκαθορίζεται ως Μηδέν όντας όλον.
Εδώ θα κάνω και μια πρόσθετη, αλλά κρίσιμη νομίζω επισήμανση:
Η ύλη και το φαινόμενον πρόκειται να υπάρξουν εδώ ως εκδηλώσεις του Ίδιου, ήτοι του Λόγου-Μηδενός χωρίς να είναι επίσης με έναν έμμεσο τρόπο ο Λόγος αυτός ένα ενεργό υποκείμενο συγκρότησής τους.
Βλέπουμε να παράγεται μια ένταση της πολλαπλότητας των καθορισμών του Λόγου Μηδενός αλλά και μια ανάγκη ισχυρότερης ένωσης όλων αυτών των ειδικών καθορισμών σε μια ακόμα "μηδενιστικότερη" μηδενικότητα. 
Βλέπουμε λοιπόν, σε αυτή την περίπτωση, την δημιουργία πολλών Άλλων του Λόγου, πολλών μηδενοποιητικών καθορισμών και την ανάγκη όλα τα είδη του Μηδενός να ενωθούν υπό την κραταιά εξουσία ενός ισχυρότερου Μηδενός που θα είναι ισχυρότερο ακριβώς για να μην εκπέσει όλο το σχήμα σε μιαν οντολογική έννοια του Μηδενός η οποία θα επαναφέρει την εικόνα του Λόγου ως ενός (απρόσωπου η εμπρόσωπου) Είναι κατά τα οντο-θεολογικά πρότυπα. 


Ι.Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..