Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Κυριακή, 3 Ιανουαρίου 2016

Το διαμεσολαβόν κάτοπτρο και το Είναι (2) / ΤΑ ΕΙΔΗ ΤΟΥ ΜΗΔΕΝΟΣ (3)



Στην εκκίνηση της εγελιανής Ε.τ.Λογ. η κατόπτριση του Μηδενός στο Είναι, όπως είδαμε, συγκροτεί την πολικότητα του καθαρού-Είναι (ή αρχικού-Είναι, κατά την δική μου ερμηνευτική σημειοποίηση) ως την ιεραρχική ενότητα: [καθαρό-Είναι/υπαγόμενο Μηδέν] δια διαφόρων "νομίμων" και "ημινομίμων" φιλοσοφικών τεχνασμάτων που σαν σκοπό τους έχουν την ανάδυση (μέσω πάντα μιας διαμεσολαβούσας μηδενότητας) ενός θετικο-κατηγοριακού (και θετικο-καθορισιακού, κατά την δική μου ερμηνευτική σημειοποίηση) αντικατοπτριστικού απεικάσματος.
Παρ΄όλη την προσπάθεια του Hegel η θηριώδης δύναμη της μηδενοποίησης ακόμα και εντός του (σχηματιζόμενου) Οίκου της Ειναι-ικής θετικότητας πειθαρχείται σε ένα σημείο σχεδόν εξισωτικής ισορροπίας με τον ηγεμονικό αυτοκαθορισμό του πόλου, δηλαδή με τον ηγεμόνα του:
Το Μηδέν εντός του Οίκου του θετικού-Είναι είναι οριακά ηγεμονευόμενο από το θετικό-Είναι.
 
Υποθέσαμε πως η κατηγοριακή αντικατόπτριση έχει ως διάμεσό της ένα είδος του Μηδενός ή της μηδενοποίησης εκείνης που ενώνει το καθαρό-Μηδέν με το καθαρό-Είναι σε αμφότερες τις κατευθύνσεις και τις εκκινήσεις της ενοποιητικής κίνησης.
Η διαφορά της κίνησης του Μηδέν προς το Είναι (όπως την έχουμε περιγράψει) από την κίνηση του καθαρού-(αρχικού)Είναι προς το Μηδέν ως ενός από τους δύο ενεργητικούς συντελεστές της κατόπτρισης [ο άλλος είναι το διάμεσο Μηδέν, όπως το έχουμε περιγράψει] και ως εκκινούντος κατοπτριζόμενου προς τον σχηματιζόμενο πόλο του ηγεμονεύοντος κατοπτρίζοντος Μηδενός, έγκειται σε κάποιες πτυχές του αυτοκαθορισμού και του ετεροκαθορισμού του (και) από τον Hegel που θα (ξανα)δούμε τώρα:
Το (εγελιανό) Είναι κινεί προς το Μηδέν φορτωμένο ήδη με μεταφορικές σημασίες που περιέχουν το Μηδέν. 
Αυτό φαίνεται να είναι μια προ-εννόηση του Είναι που θα μπορούσε λ.χ να κάνει έναν νεο-ορθόδοξο χαζό, σαν τον Ράμφο ή τον Καραμπελιά, να στήσει ήδη το κατηγορητήριο και την δίκη για τον "μηδενισμό" του Hegel και ίσως την πιθανή σχέση του με την ελληνική παραδοσιακή ή μετα-παραδοσιακή μηδενιστική τάξη πραγμάτων. 
Εντάξει, δεν είναι τόσο χαζοί, θα το έκαναν αυτό αν δεν ήξεραν πως ο Λόγος αυτός είναι του φιλοσόφου, σε άλλη περίπτωση θα φυλάγονταν.
Ας δούμε όμως ποιές είναι αυτές οι σημασίες του αρνητικού που φέρει η κινούμενη εικόνα του Είναι προς τον φοβερό Οίκο του Μηδενός:
Το αφανίζεσθαι του ενός κατηγοριακού θεμελίου μέσα στο άλλο είναι ένα δεδομένο (όπως έχουμε δει και αλλού) της γενικής αρνησιακής φόρτισης της εγελιανής γιγνεσθαι-ικής ενότητας των δύο θεμελίων (πόλων) (ΕΙΝΑΙ/ΜΗΔΕΝ), αλλά το ειδικό αφανίζεσθαι του καθαρού-(θετικού)Είναι περιέχει έναν διπλασιασμό της αρνησιακότητας ή μηδενότητας.
Ας δούμε ξανά: 

C. Γίγνεσθαι

Βαθμίδες του γίγνεσθαι. 
"...Το γίγνεσθαι περιέχει επομένως το Είναι και το Μηδέν ως δύο τέτοιες ενότητες, κάθε μιά από τις οποίες η ίδια είναι ενότητα του Είναι και του Μηδενός. 

Η μία είναι το Είναι ως άμεσο και ως αναφορά στο Μηδέν, η άλλη είναι το Μηδέν ως άμεσο και ως αναφορά στο Είναι, σε αυτές [δε] τις ενότητες, οι προσδιορισμοί [καθορισμοί] είναι άνισης αξίας.

Το γίγνεσθαι, κατ'αυτό τον τρόπο, είναι διττά προσδιορισμένο [καθορισμένο]. 

Στον έναν προσδιορισμό [καθορισμό], το Μηδέν είναι παρόν ως άμεσο, ήτοι ο προσδιορισμός [καθορισμός] ξεκινά από το Μηδέν, το οποίο αναφέρεται στο Είναι, δηλαδή μεταβαίνει στο ίδιο τούτο το Είναι.

Στον άλλο προσδιορισμό [καθορισμό], το Είναι είναι παρόν ως άμεσο, ήτοι ξεκινά από το Είναι, το οποίο μεταβαίνει στο Μηδέν.

-Γένεση και Φθορά.

Αμφότεροι οι προσδιορισμοί [καθορισμοί] είναι το ίδιο, γίγνεσθαι, και ακόμα και ως κατευθύνσεις τόσο διαφορετικές διαπερνούν και παραλύουν ο ένας το άλλον. 

Ο ένας είναι παρέρχεσθαι, φθορά, το Είναι μεταβαίνει στο Μηδέν, αλλά [και] το Μηδέν είναι εξίσου ακριβώς το αντίθετο του εαυτού του, [είναι το..] μεταβαίνειν στο Είναι, έρχεσθαι στο Είναι, γένεση. 

Ετούτη η γένεση είναι η άλλη κατεύθυνση, το Μηδέν μεταβαίνει στο Είναι, αλλά [και] το Είναι αναιρεί εξίσου τον εαυτό του και είναι προφανώς το μεταβαίνειν στο Μηδέν, είναι παρέρχεσθαι, φθορά. 
-Δεν αυτοαναιρούνται αμοιβαία - [σαν] το ένα [να] αναιρεί το άλλο εξωτερικά- παρά το καθένα αναιρεί τον εαυτό του αυτό καθεαυτό και είναι σ'αυτόν τον ίδιο [τον εαυτό του] το αντίθετο του εαυτού του..."



Θα κάνω άμεσες πυκνωτικές ερμηνείες:
   

Η γένεση εδώ, στο απόσπασμα που μεταφέραμε, αφορά την κατόπτριση της κατηγορίας του Είναι στο Μηδέν, ήτοι την ένταξη του Είναι στον (σχηματιζόμενο) κατηγοριακό Οίκο του (καθαρού)Μηδενός.
Το Μηδέν είναι συστατικό στοιχείο της ύπαρξης του Είναι όσον και εφόσον αυτό αναδύεται από ένα Μηδέν, ή δια ενός Μηδενός, όπως και όντως συμβαίνει σε όλες τις ερχόμενες άλλες μορφές που αν και είναι όχι εντελώς νέες ή εντελώς αναγώγιμες στο Μηδέν δεν μπορούν από την άλλη να νοηθούν χωρίς και την ριζική μηδενότητα ή και την ριζική αναγωγιμότητα σε ένα πριν-πουθενά-τίποτα του όντος.
Μπορούμε ωστόσο να επεκτείνουμε την μεταφορά της Γένεσης και στην αντίστροφη φορά κατόπτρισης, άρα να την εξετάσουμε ως ιδιότητα του κατηγοριακού Οίκου του (καθαρού)Μηδενός.
Αυτό συμβαίνει διότι είναι νοητή η ύπαρξη του Μηδενός και του Είναι ως κατηγοριακών και όχι (μόνον) οντικών ή οντολογικών εννοιών. 
Το Μηδέν κατοπτριζόμενο στο Είναι το κάνει μεν ένα Είναι που μηδενούται αλλά είναι ένα ήδη Είναι Μηδέν που μηδενούται: 
Η γένεση του Μηδενός εντός του Είναι ως υπαγόμενου στοιχείου της ενότητας Είναι/υπαγόμενο-Μηδέν (1) είναι εμφάνιση εντός μιας πολικότητας, η οποία θα μπορούσε να ορίζεται στην φάση της ένταξης του Μηδενός ως ο αφανισμός ο ίδιος, ενός ακόμα αφανίζεσθαι, πριν όμως ακόμα το καθαρό-Μηδέν περιέλθει στην σχηματιζόμενη ενότητα (1) που αρχίζει να καταλύεται από το καθαρό αφανίζεσθαι, δηλ. το καθαρό-Μηδέν.
Το καθαρό-Είναι πριν αφανισθεί ως καθαρό-Είναι, πριν ακόμη γίνει ένα αφανιζόμενο άρα και ένα αφανίζεσθαι εαυτόν, είναι αφανισμένο και αφανίζεσθαι ταυτά. 
Η φθορά μπορεί να είναι ένα Είναι μηδενοποιημένο από το Μηδέν αλλά αυτό ωστόσο είναι ήδη μηδενοποιημένο εκ των έσω, αν μιλάμε για την φθορά ως απόφαση ή υποκειμενική νομοτέλεια του θετικού(καθαρού)Είναι ως Είναι. 
Και επίσης υπάρχουν προκαθορισμοί του είδους της κατόπτρισης της αρνησιακής κατόπτρισης του Είναι στο Μηδέν, άρα και θεμελιακές επιλογές ως προς την ειδική έννοια και (επιλεγόμενη μορφή) αυτής της κατόπτρισης. 
Μην ακούτε τους γενικολόγους όπως ο μαλακοΘανάσης και άλλοι στον κήπο της μαλακίας για τα  Commons, Καραμπελιάδες, μητροπολιτάνους και βέβαια κανέναν άλλον πέρα από τον αρνητικό εαυτό σας αρκεί να είναι ουσιακά αρνητικός και όχι απλά ένα παιδικό πράμα. 
Το θέμα είναι εδώ (και από μιά άποψη παντού) η μορφή της αρνητικής κατόπτρισης του Μηδενός στο Είναι ως μια μορφή Γένεσης (η άλλη είναι αυτή που προκύπτει από την αρνητική κατόπτριση του Είναι στο Μηδέν, είναι αυτή που αφορά την συνήθως εννοούμενη Γένεση).
Παραδείγματα γενικά, και έπειτα το συγκεκριμένο:
Προτιμώ να φθαρώ εξ'αρχής παρά να είμαι υπαγόμενος σε ένα είδος Μηδενός τον οποίο πιθανόν δεν έχω επιλέξει ως Οίκο του αφανίζεσθαι: να πάνε οι χαζοί του Άρδην και ο Καραμπελιάς να γίνουν στρατιωτάκια του Κασιδιάρη, του κάθε Κασιδιάρη, για το "έθνος", αν είναι να πρέπει έτσι να το υπερασπιστούμε δεν το υπερασπιζόμαστε, αλλά θα το υπερασπίσουμε αλλιώς, αν είναι να υπερασπισθεί.
Αλλά και εάν δεν είμαι αναγκαστικά υπαγόμενος στον κάθε λοχία του αφανίζεσθαι καθαυτόν είμαι υπαγόμενος σε έναν ενεργητικό αυτο-αφανισμό μου αν χρειαστεί για το προλεταριάτο, για το αμυνόμενο δημοκρατικό έθνος -ίσως, για την γλώσσα μου, για τον εαυτό μου ως ακέραιο ον, για τους φίλους μου, για την ριζική δημοκρατία κ.ο.κ
Το συγκεκριμένο μη-παράδειγμα που θέλω να σας φέρω έχει να κάνει με την εγελιανή τοποθέτηση του θέτειν-το-Είναι στο Μηδέν δια της ενεργητικής κατόπτρισής του ως αφανίζεσθαι και όχι μόνον ως αφανίζειν:
Ο Hegel εμφανίζει σε πολλές σελίδες του το αφανίζεσθαι τεράστιων ιστορικών μορφών-πολιτισμών για να αναδύσει το αφανίζεσθαι ως αναδύον τις ακεραιότερες μορφές και αυτο έγινε η αφορμή για να μιλήσουνε οι Θερσίτες και οι Θανασάκηδες για τον ιστορικισμό του. 
Όλα αυτά είναι λένε η εμφάνιση της κυριαρχικής ολότητας κατά την εμφάνισή της ως το Κακόν επί του υποτιθέμενου πρώην πράσινου παραδεισένιου πρώην πλανήτη τους.
Όμως το αφανίζεσθαι των ιστορικών μορφών ήταν επίσης το αφανίζεσθαι της αυθυπαρξίας της υποστασιακής ζωής, ένα αναδυόμενο διαρκές της υλικής ελευθερίας και ως Κυριαρχίας. Τι να κάνουμε. 
Έτσι είναι η πραγματική ελευθερία, είναι και Κυριαρχία, και κάθε Κυριαρχία δεν είναι η ελευθερία που επιθυμούμε αλλά κάθε ελευθερία που επιθυμούμε είναι και Κυριαρχία.
Ένα σημαντικό μέρος της πραγματικής και όχι της ανύπαρκτης ελευθερίας είναι το αφανίζεσθαι του υποστασιακού εαυτού ως υποστασιακού, η ανύψωση του ατόμου στο ύψος της πιθανής θυσίας για την ελευθερία του και την ελευθερία των συντρόφων του, τα άλλα είναι για δειλούς και χαφιέδες κάποιου ισχυρού, έστω χωρίς να το ξέρουν.
Αυτή λοιπόν η ελευθερία του αυτο-αφανίζεσθαι του Είναι πριν ακόμα τεθεί ως κυριαρχούμενο στοιχείο στον Οίκο του Μηδενός είναι παραγόμενη με την διαμεσολάβηση ενός διαμεσολαβητικού Μηδενός, ενός μηδενωτικού διαμεσολαβητικού κατόπτρου, που είναι Είναι-Μηδέν αν και όχι μόνον, εφόσον είναι και ένα Μηδέν που φέρει το Είναι στον Οίκο του Μηδενός ως ήδη μη-Είναι.

Θα επανέλθουμε, με λιγότερες παραπομπές, αναφερόμενοι ειδικότερα στο κάτοπτρο-Μηδέν ή το Μηδέν-Κάτοπτρο κατά την ειδική του λειτουργία δια-κατόπτρισης.









Ι.Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..