Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 9 Ιανουαρίου 2016

Το φλεγόμενο κάτοπτρο (3)



Σε συνέχεια των:

Το φλεγόμενο κάτοπτρο (1)

Το φλεγόμενο κάτοπτρο (2)



[Ο Hegel κατοπτρίζει θεωρησιακά την ύπαρξη των δύο Οίκων (νοήματος/οντικότητας των όντων) ως ξεχωριστών ενοτήτων με εσωτερική δομή που σημαίνει μιαν ειδικά ιεραρχικοποιημένη αυτο-ουσίωσή τους που αντιστοιχεί σε μια ειδικά διενεργημένη αλληλο-ουσίωση των αρχικών (καθαρών) θεμελιακών κατηγοριακών σημειοτήτων (του Είναι και του Μηδενός):
Ο Οίκος του Είναι απαρτίζεται από το ηγεμονεύον αρχικό-(καθαρό)Είναι που υπάγει το αναφερόμενο (από αυτό) (καθαρό)Μηδέν, το οποίο ως υπαγόμενο και αναφερόμενο παράγεται ωστόσο ως το διαλύον-καταλύον στοιχείο τού ηγεμονεύοντος αρχικού-(καθαρού)Είναι.
Αντιστοίχως, ο Οίκος του Μηδενός απαρτίζεται από το ηγεμονεύον (καθαρό)Μηδέν που υπάγει το αναφερόμενο (από αυτό) αρχικό-(καθαρό)Είναι, το οποίο ως υπαγόμενο και αναφερόμενο παράγεται ωστόσο ως το διαλύον-καταλύον στοιχείο τού ηγεμονεύοντος (καθαρού)Μηδενός.]
Η διαμόρφωση ενός θεμελιακού σημείου ή μιας σχέσης θεμελιακών σημείων σε πάγια κατηγοριακή μορφή έχει λάβει από εμάς το όνομα: 
Κατηγοριακός Οίκος.
Ο κατηγοριακός Οίκος του Είναι είναι η ιεραρχική οργάνωση και συστημοποίηση της σχέσης των σημείων "σημείο-Μηδέν" και "σημείο-Είναι" υπό την ηγεμονία του σημείου-Είναι, και αντίστοιχα ο κατηγοριακός Οίκος του Μηδενός είναι η ιεραρχική οργάνωση και συστημοποίηση της σχέσης των σημείων "σημείο-Μηδέν" και "σημείο-Είναι" υπό την ηγεμονία του σημείου-Μηδέν. 
 
 
Το σημείο του καθαρού Μηδενός είναι σύμφωνα με τον Hegel η εντελής κενότητα, το τέλειο Μηδέν και ως τέτοιο γίνεται το αντικείμενο μιας διαμεσολαβούσας κίνησης μετατρεπόμενο σε έναν καθορισμό: την άρνηση, η οποία λαμβάνει ούτως το γενικό καθορισιακό περιεχόμενό της ως άρσης του καθαρού Μηδενός και ως ενεργή καθορισιακή μετουσίωσή του σε συντελεστή της νοητικής και οντικής διαλεκτικής.
Το Μηδέν όμως ως καθαρό Μηδέν, δηλαδή ως σημείο-Μηδέν, έχει εντός του την απόλυτη ιδιομορφία εφόσον αυτοδημιουργείται ως μια δυνητική αμεσότητα αναφοράς και υπαρκτικής συσχέτισης που δεν δύναται με την σειρά της να αναιρεθεί ως ισχυρή αμεσότητα παρά δια της επίτασης τού ελευσόμενου διαμεσολαβητικού γίγνεσθαι που θα την περιέξει -- μάλιστα αυτή η επίταση είναι μάλλον προϊόν τής επίτασης τής αμεσότητας καθαυτής, του σημείου-Μηδέν.
Η αμεσότητα του σημείου-Μηδέν σημαίνεται γλαφυρότερα με την ιδιότητα του κατοπτρίζειν ως κατοπτρίζειν.
Ποιά όμως θα μπορούσε να είναι η κατόπτριση αυτής της αέναης κατοπτριστικής διεργασίας που είναι στην βάση της ανθρώπινης φαινομενοποίησης των όντων;
Είναι σαν να προσπαθούμε να απεικονίσουμε το μη-εμμενές στοιχείο της υπερβατολογικής πτυχής της νεωτερικότητας, όπως όμως προϋπήρχε σε όλη την ιστορία της γλώσσας-νόησης και της γλώσσας-βίωσης των ανθρώπινων κοινοτήτων.
Το μη-εμμενές δεν είναι το υπερβατικό στοιχείο, εξάλλου η υπερβατολογικότητα ως πτυχή του νοείν-λέγειν-βιώνειν ευρίσκεται στην αντίθετη κοίτη του ανθρώπινου από την υπερβατικότητα. 
Η φιλοσοφία (άρα και ο υπερβατολογισμός) και η θρησκεία (άρα και ο υπερβατισμός) είναι σαν τον Άβελ και τον Καϊν, είναι αδέρφια αλλά ο ένας θα ζήσει μόνον αν εξοντωθεί ο άλλος.
Ωστόσο η φιλοσοφία διεκδικεί με θάρρος "τόπους" της θρησκείας που αυτή έχει σφετεριστεί με το γνωστό θράσος της και την εξουσιομανία της.
Η αναζήτηση της εικόνας του κενού που δημιουργείται από την αυτοκατόπτριση των μη-απεικονιστικών μορφών εννόησης και συμβολοποίησης του Είναι είναι μια προσπάθεια που έχει αυτή την σημασία, αλλά επίσης επεκτείνει την σημασία της ίδιας της ανθρώπινης δράσης στον βαθμό που σημαίνει μια πρωτοποριακή μορφή νεωτερικού αυτοστοχασμού και αναστοχασμού περί των θεμελιακών όρων της ανθρώπινης οντότητας.
Η ίδια η ανθρώπινη ζωή είναι μια διαρκής και διαρκώς αποτυχημένη προσπάθεια επιστροφής σε αυτό το ερώτημα που απαιτεί την απάντησή του σε διάφορες μορφές, ως ερώτημα περί των αξιών, ως ερώτημα περί της αρχής της συνείδησης ως πηγής της αρετής, ως ερώτημα περί της σχέσης του νοείν-λέγειν-βιώνειν με την "σωματικότητα".
Η αποτυχία της ατομικής ύπαρξης αλλά και ευρύτερα των κοινοτήτων να αδράξουν το σημείο της ίδρυσής τους ως ένα ορατό σημείο είναι και αυτή που έφερε και φέρνει το σκότος στην ψυχή τους και την σκέψη τους, πάντα βέβαια μέσα στα πλαίσια της ολιγαρχικής ταξικής και κρατικής δεσποτείας που καλλιεργούν εντός αυτού του σκότους, ως αρμόζοντα σε αυτό το σκότος δηλητηριώδη και συμμετρικά μεταξύ τους άνθη, τον σκοτεινό μυστικισμό και τον σκοτεινό επιστημονισμό.
Η αποτυχία του Διαφωτισμού και η εγκατάλειψή του ως προς τις ριζικότερες επιθυμίες που αυτός εξέφρασε -- πέρα από τα διάφορα αστικά περιεχόμενά του -- έχει να κάνει με την αδυναμία του να φαινομενοποιήσει-εικονοποιήσει αυτή την ίδια την διεργασία της ανθρώπινης φαινομενοποίησης. 
Πράγμα όχι άσχετο βέβαια με τους περιορισμούς της ίδιας της αστικής ζωής.
Σε αυτό το περιορισμένο και περιοριστικό πλαίσιο η κειμενική ύπαρξη και η κειμενική ουσία της εγελιανής φιλοσοφίας είναι ίσως η μοναδική ελπίδα για την ανασυγκρότηση της σκέψης για την σκέψη, άρα και για την ανασυγκρότηση της ανθρώπινης ζωής με ηγεμόνα της την ελεύθερη σκέψη για το αναγκαίο (ιστορικό) ον.
Αρκεί να αποσπάσουμε αυτή την φιλοσοφία από τα συντηρητικά της πλαίσια που είναι πανίσχυρα και έχουν να κάνουν με την δόμησή της ως ενός πειθαρχικού συστήματος καθυπόταξης της άρνησης και του μηδενοποιείν στους Ειναι-ικούς καθορισμούς ως αποκλειστικούς.
 
 
 
Είναι όμως αυτός ο νέος εγελιανισμός ίσως ανέφικτος από τους ίδιους του νέους εγελιανούς, είτε αυτοί είναι μαρξιστές είτε αντι-μαρξιστές.
Γιατί το λέω αυτό;
Γιατί διατηρείται η ίδια προθεσιακή και συστημική βάση, της καθυπόταξης της αρνησιακότητας, του ριζικού Μηδενός σε κάποιο "οντολογικό" ή "γνωσιοθεωρητικό" Είναι, όπου όμως το τελευταίο αυτοθεωρείται στα πλαίσια της νέας επιστημολογίας και μόνον.
Αν τραβήξει κανείς τα πράγματα σε έναν άλλο τόπο, θα τον ονόμαζα τόπο του πάσχειν, είναι σίγουρο πως θα δεχθεί επίθεση για τον "αντι-εγελιανισμό" ίσως και για τον "ανορθολογισμό" του, αλλά αυτή θα είναι μια άδικη επίθεση από τις γνωστές που οργανώνουν τα φιλελεύθερα και αριστερά ξόανα της δυτικής ιντελιγκέντσιας.
Η χρήση μιας παλαιϊκής γλώσσας, και μέσω αυτής η αναβίωση ερωτημάτων που συντάραζαν όλο το Είναι της διανόησης και της νεολαίας σε εποχές που λέξεις όπως "μηδενισμός" και "άρνηση" σε οδηγούσαν στο μαρτύριο και την θυσία για την ελευθερία χωρίς όρους και όρια, ακούγονται σήμερα σαν "γραφικότητες", ίσως μέχρι αυτοί που ασκούν μια τέτοια "κριτική" έρθουν αντιμέτωποι με την ίδια την φωτιά.
Η άρρωστη θεοκρατική φλόγα έχει ήδη τσουρουφλίσει την αμεριμνησία τους, θα έρθει η ώρα που και η άλλη φωτιά θα αρχίσει να εξαπλώνεται στην επικράτεια των νεκρών.  Ας δούμε όμως (ξανά) κάποιες πτυχές αυτών των "πραγμάτων".
 
 
Το Μηδέν δύναται να απεικονισθεί δια των συσχετίσεών του με το Είναι ως καθορισμένο-Είναι, αλλά πάντα στα πλαίσια μιας αποφατικότητας ή σε κίνηση προς την ενσωμάτωσή του σε ένα λειτουργικό σύστημα. 
Το τελευταίο σημαίνει την ενεργητική αυτο-εγκατάλειψη της συνείδησης, του νοείν και του συμβολίζειν -- ως κενών μορφών ή ως εκμαγείων, στην επικράτεια του καθορισμένου-Είναι. 
Οι έννοιες αλλά και οι γλωσσικές μορφές εξετάζονται ούτως, αλλά και λειτουργούν ως ένα σύστημα πάντα αναφερόμενο σε ένα υπο διαμόρφωση αντικείμενο, ακόμα και όταν είναι συνυπολογίσιμη (ως γνωστή πλέον) και γίνεται αποδεκτή η ιδιαίτερη αυτονομία τους η αυτοτέλεια και η αυτο-αναφορικότητά τους. Αυτή είναι η νέα "φυσική τάξη" της δυτικής ιντελιγκέντσιας και μην σας γελάει η ιδιαίτερα προσεκτική μορφή τής επιχειρηματολογίας και τής θεώρησής της ως προς την μη-(απόλυτη)αναφορικότητα των λεχθέντων της για το ίδιο το οργανωμένο από αυτήν ως μη-(απόλυτο)αναφερόμενο υποκείμενο (ή σώμα). 
Μην σας γελάει επίσης η ενίοτε μορφή του κάθε κουρελή (ή του κάθε μαλακοΘανάση) "αμφισβητία" και τα ημι-προλεταριακά παραληρήματά του για την "σωματικότητα" ή το "υποκείμενο" ή την "ζωή" ως αυτά να είχαν μιαν ιδιαίτερη αυτονομία, άρα ως αυτά να είχαν (για αυτούς τους κουρελήδες του αριστερισμού) έναν αυτο-αναφορικό χαρακτήρα. 
Πίσω από αυτές τις "αυτο-αναφορολογίες" κρύβεται μόνον ένα σύστημα του καθορισμένου Είναι, ένας παράδεισος, μια εμμένεια για νεο-χασικλήδες, μια δυνητική ελευθεριακή κοινότητα δυνητική εις το άπειρον ανίκανη να μοιράσει δυό γαϊδουριών άχυρο, και άλλα..
Πίσω από όλα αυτά κρύβεται η ανικανότητα συγκρότησης μια άρνησης. 
Ενός πραγματικού ΟΧΙ.
Αυτό που έχει εξαφανιστεί είναι το απόλυτο ΟΧΙ, ένα πραγματικό ΌΧΙ, και στο παρασκήνιο αυτής της ανικανότητας όρθωσης ενός ΟΧΙ βρίσκεται μια βαθιά κοσμοθεωρητική κρίση νοήματος και αναπαράστασης του όντος.
 
 
Ενώ κάποτε ήταν αναγκαίο η εννοιολογία και η διαλεκτική παρουσίαση να υπερέχουν της αναπαράστασης και του εικονίζειν, και αυτό ήταν μια κλήση της ριζοσπαστικής ιντελιγκέντσιας (και των λούμπεν στοιχείων της) για υπέρβαση της (θεσμισμένης) παιδικότητας και της (θεσμισμένης) αφέλειας των εξουσιαζόμενων, σήμερα αντίθετα μέσω της γεροντοποίησης και της ψευδο-ωριμότητας του στοχασμού εξυπηρετείται η εξουσία, ειδικά η δυτικο-ιμπεριαλιστική. 
Ενώ κάποτε η κατοπτριστική δύναμη της εφηβικής και παιδικής οντότητας, σε συνάφεια πάντα προς την σχεδόν "οντική" ορμή της προς την άρνηση, ήταν το αντικείμενο της διαμορφωτικής δύναμης του Λόγου, σήμερα ο Λόγος υπό αυτήν του την μορφή είναι ο θάνατος αυτοπροσώπως και η κλήση για υποταγή στον αστισμό και την παγκόσμια εξουσία.
Οι διάφοροι φορείς της "καθορισμένης άρνησης" λαμβάνουν δε όταν είναι αναγκαίο την μορφή του απόλυτου αρνητή, κιβδηλοποιούν όποια εναπομείνασα ενεργητική δύναμη του Μηδενός όπως εμφιλοχωρεί στην νεολαία.
Είναι, πείτε μου, αρνητική νεολαία, δεξιά ή ακρο-αριστερή, μηδενιστική νεολαία έτοιμη να τα ρίξει όλα χάμω, όλος αυτός ο νεο-ναζιστικός και αντιφά συρφετός που είναι ανίκανος σαν σύνολο και ο κάθε χώρος χώρια να μιλήσει έναν οποιονδήποτε επαρκή ρητορικό Λόγο για την φωτιά;
Επαναλαμβάνουν κείμενα, πιθηκίζουν κοσμοθεάσεις και παραδίπλα υπάρχουν ιδεολογικά ξεσκολισμένα μαντρόσκυλα σαν το κάθε μαλακοΘανάση ή τον κάθε Καραμπελιά που όντας σε κάποια γεροντική επίγνωση περιμένουν να σβήσουν αυτή την αδύναμη φωτιά.
 
 
 
Ι.Τζανάκος   
 
 
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..