Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 16 Ιανουαρίου 2016

Ο Λόγος και το Άλλο του (3)



Αναγκαία η ανάγνωση:


Η σειρά (n+1) υπάρχει ως κατάλληλη φόρμα ενός συνόλου το οποίο υπάγει ως σύνολο στα στοιχεία του και τον αριθμό 0 (μηδέν):
Πόσα είναι τα μέλη της σειράς των αριθμών μέχρι τον αριθμό n;
Αν n είναι ο αριθμός 3 τα μέλη της σειράς των αριθμών μέχρι και τον αριθμό 3 είναι 3+1=4, εφόσον εδώ δεν έχουμε υπαγωγή 3 αντικειμένων στην τάξη της πραγματικότητας υπό την υπαγωγική πράξη ενός ονόματος (το όνομα θα ήταν ούτως το "3") αλλά έχουμε και την υπαγωγή στην τάξη της αριθμητικής σειράς εις την οποία προσμετράται ως ένας (1) αριθμος (υπαγόμενος) και του αριθμού 0 (μηδέν)




Η εξαφάνιση των ιδιαίτερων χωροχρονικών χαρακτηριστικών των πραγμάτων δημιουργεί την κατάσταση της έννοιας. 
Η έννοια είναι ένα ενικό ον, ένα μοναδικό ένα που υπάρχει όταν η προαναφερθείσα αφαίρεση υφίσταται ως αυθύπαρκτο στοιχείο. 
Ο Λόγος ως έννοια είναι ένα στοιχείο που υφίσταται μόνον ως το πλάτος (εύρος) της κατηγόρησης η οποία όμως είναι αυτονόητα μια κατηγόρηση, ήτοι μια απόδοση ιδιότητας στο ον. 
Δεν μπορούμε ακόμα να μιλήσουμε για μια κενή μορφή εν γένει εφόσον η έννοια ως το εκάστοτε πλάτος μιας κατηγόρησης είναι ως ένα εν γένει παραταύτα ένα πάντα αναφέρον σε μια συγκεκριμένη ιδιότητα. 
Είναι η ίδια λοιπόν ως έννοια (η έννοια της έννοιας) συνυφασμένη με την απόδοση μιας συγκεκριμένης ιδιότητας και όχι ένα κενό σημαίνον που θα μπορούσε να χωρέσει κατά κάποιο τρόπο τα "πάντα".
Σε αυτό το φρεγκιανό επίπεδο η έννοια παρουσιάζεται ως το αντικείμενο (χ) χωρίς να έχει παρουσιαθεί ακόμα το Μηδέν (0).
Το Μηδέν (0) παρουσιάζεται στον βαθμό που αυτό το αντικείμενο (χ) αίρεται κατά την διεργασία της αρίθμησης παύοντας να είναι αντικείμενο. 
Αυτό όμως συμβαίνει με ταυτόχρονη διατήρηση της ταυτοσημίας ως δεδομένου της συγκροτημένης ποσοτικά αληθολογικής ή ορθολογικής πρακτικής της σκέψης. 
Ας δούμε πως:
Στην αρίθμηση όπως παρουσιάζεται ως ολοκληρωμένα αυτόνομη διεργασία δεν υπάρχει μια αρίθμηση των αντικειμένων που αντιστοιχούν στην κατηγόρηση (χ). 
Τα ίδια τα μαθηματικά φανερώνουν αυτή την απόλυτη αυτονόμηση από το αντικείμενο (χ) σχεδόν ως την αυτονόητη παρουσία της ειδικής τους υπόστασης, εφόσο διενεργούμε τις πράξεις αρίθμησης και εν γένει τις μαθηματικές πράξεις χωρίς να είναι απαραίτητη καμμία παρουσία ενός αντικειμένου (χ) ως (υλικής) ιδιότητας.
Όμως η διαδικασία της αρίθμησης μπορεί να υπάρξει ως καθαυτή ή διεαυτή αν ενταχθεί το Μηδέν (0) αυτής της εξαφάνισης του καθέκαστου όντος ως καθέκαστου στο ίδιο το "σώμα" της.  
Η εμφάνιση του Μηδενός στην αριθμητική σημαίνει την θεματοποίηση (ενύπαρξη) του αφανισμού του καθέκαστου ως καθέκαστου ως αριθμού.
Ο αφανισμός των καθεκάστων όντων ως καθεκάστων έχει θεματοποιηθεί "αρχικά" και ελλειπτικά στον αριθμό Έν-α (1). 
Το Εν-α σημαίνει τον αφανισμό του καθεκάστου των όντων αλλά και μια διατήρησή τους ως καθεκάστων, είναι λοιπόν η έννοιά τους ως αυτόνομη (εννοιολογική) ύπαρξη αλλά όχι εις έναν βαθμό που θα αφανίζονταν εντός της η εκάστοτε ιδιότητα. 
Δεν υπάρχει δηλαδή ακόμα απόλυτη κατάργηση της ταυτότητας των αντικειμένων ως ιδιαίτερων αντικειμένων αλλά μια ελλειπτική παρουσία τους στην "έννοια" σαν αυτά να είναι το απόλυτα αναγκαίο της παρουσίας τους ως το αναφερόμενο της έννοιας. 
Κάθε αντικείμενο παρουσιάζεται ακόμα ως η αλήθεια εκείνη που είναι: και η ταυτότητά του με τον εαυτό του ως ατομική ύπαρξη με συγκεκριμένη ιδιότητα και η ταυτότητά του με τον εαυτό του ως ύπαρξη καθαυτή και διεαυτή ανεξάρτητα από την εκάστοτε ιδιότητά του.
Αν η αλήθεια είναι η δυνατότητα απόλυτης υποκαταστασιμότητας έχουμε εδώ (δηλαδή εις την φάση κατά την οποία η έννοια είναι ταυτισμένη με το αφανιστικό -του καθέκαστου- γίγνεσθαι της σκέψης ως Εν-α) μιαν ελλειπτική υποκαταστασιμότητα.
Η ταυτότητα που σημαίνει το Έν-α είναι μια διττή ταυτότητα που υπονομεύει ακόμα την απόλυτη υποκαταστασιμότητα των καθεκάστων όντων:
Μπορούν τα καθέκαστα όντα παρ'όλο που είναι υποκαταστάσιμα στην ολότητα του Εν-ός (που δημιουργείται από την εμφάνιση του συνόλου [Εν] ως μιας κοινής ιδιότητάς τους) να αναδιπλωθούν στην πραγμική ή οντική τους ξέχωρη ιδιότητα ως καθεκάστων. 
Ενα "μήλο" σε ένα σύνολο με το όνομα "μήλο" (ή "μήλα") παραμένει σε αυτή την φάση του διαλεκτικού αφανίζεσθαι της καθεκαστότητας ένα ενικό "μήλο" ως μια ύπαρξη διακρινόμενη από την γενική ουσία "μήλο". 
Το "μήλο" ως ύπαρξη εντός του συνόλου "μήλο" παραμένει σε αυτή την φάση κάτι που παραμένει καθέκαστο 0ν-πράγμα ανεξάρτητα από την (όποια) "μηλότητά" του.
Το Έν-α επιτελεί μιαν συνόλιση των όντων που περιέχει ακόμα μια διττή ταυτότητα μη-ταυτοτική εις όλο το εύρος της οντικότητας των όντων:
Η αλήθεια της ενότητας των όντων ως στοιχείων περιεχομένων εις μιαν ιδιότητά τους συνυπάρχει σε μια παράδοξη ενότητα με την αλήθεια τους ως γενικής ενότητάς τους με την ύπαρξή τους σαν "αυτή" (δηλαδή η "ύπαρξη") να είναι μια άλλη αυτόνομη ιδιότητα. 
Θα μπορούσε βέβαια κανείς να θεωρήσει πως αυτή η συνύπαρξη αυτών των δυο κεντρικών ειδών ταυτοτικού αυτοκαθορισμού  δεν είναι προβληματική ή παράδοξη εφόσον αφορά δύο οντικές πραγματικότητες ή ιδιότητες του όντος που ως συνυπάρχουσες δεν επικοινωνούν "οργανικά" μεταξύ τους.
Θα μπορούσε δηλαδή κανείς να θεωρήσει πως το ον περιέχει ταυτόχρονα-ταυτόχωρα ως κατηγορήση: 
α) την ιδιότητα να είναι μια κοινότητα ιδιότητας ή ιδιοτήτων μεταξύ καθεκάστων όντων και β) την ιδιότητα να είναι μια κοινότητα της ιδιότητάς του να υπάρχει ως ένα σύνολο καθεκάστων όντων ανεξάρτητα από τις άλλες ιδιότητες που ενώνουν ή διαχωρίζουν αυτά τα καθέκαστα όντα. 
Όταν όμως συμβαίνει αυτό, όταν δηλαδή αυτά τα δύο είδη αυτο-κατηγόρησης του όντος δεν περιέχονται εις μια ταυτότητα, η αλήθεια του όντος ως όντος, η αλήθεια ως ένας καθολικός ταυτοτικός αυτοκαθορισμός του όντος, δεν υφίσταται. 
Αν δεν υφίσταται όμως η αλήθεια ως ένας καθολικός αυτοκαθορισμός του όντος γιατί να μην πάψει να υφίσταται και ως ένας μερικός αυτοκαθορισμός του;
Η εμφάνιση του Μηδενός (0) -- κατά την οπτική αυτή που μεταφέρουμε εδώ -- έρχεται να διασώσει την καθολικότητα-γενικότητα της ταυτοσημίας ή ταυτότητας:
Αν το αντικείμενο (χ) είναι ταυτόν με τον εαυτό του μπορεί να είναι αληθές. 
Αν όμως ένα αντικείμενο μπορεί να είναι ταυτόν με τον εαυτό του με δύο τρόπους (όπως είδαμε πριν), κατά την διεργασία όπου αυτό επιτελείται δια του Εν-ός, δεν είναι δυνατόν τελικά να είναι ταυτόν με τον εαυτό του. 
Δια του Μηδενός (0) μπορεί να διασωθεί η απόλυτη ταυτοσημία του αντικειμένου με τον εαυτό του εφόσον με μια κίνηση σημειοποίησης της απόλυτης μη-ταυτοσημίας στον αριθμό Μηδέν (ο) την ίδια στιγμή αφαιρείται η όποια διττότητα, εφόσον καταργείται η μη-ταυτότητα της οντικότητας δια τής καθεκαστότητας  με την μεταφορά τής καθεκαστότητας ως ιδιαίτερου στοιχείου στον αριθμό αυτό (το Μηδέν). 
Η κοινή ιδιότητα των καθεκάστων να είναι μόνον καθέκαστα και τίποτα άλλο μετατρέπεται σε αριθμό, ή απλά σε ξεχωριστή έννοια.  
Αυτό που μετατρέπεται σε έννοια είναι κατά την γνώμη μας το "τίποτα" των καθεκάστων όπως όμως αυτό απορρέει (ως "τίποτα") από την "καθαρή" καθεκαστότητά τους και όχι από την θεωρησιακή ή οντική μη-ταυτοσημία τους. 
Η μη-ταυτοσημία (μη-ταυτότητα) ως ένα είδος πιθανής ύπαρξης είναι ένα εξάρτημα της διττής ταυτότητας που περιγράψαμε προηγουμένως και όχι κάτι που έχει μιαν απόλυτη αυθυπαρξία έστω ως πρόβλημα. 
Η αυθυπαρξία (του προβλήματος) της μη-ταυτοσημίας είναι έκφραση του κενού που προϋπάρχει στο "μεταξύ διάστημα" της κατηγόρησης του όντος ως (κάποιας) κοινής ιδιότητας και της κατηγόρησης του όντος να υπάρχει ως μόνον υφίστασθαι-καθέκαστον (ύπαρξη) 
Το Μηδέν είναι έτσι η ενικότητα του καθέκαστου των όντων ως ένα απόλυτο καθαυτό και διεαυτό.
Με αυτό τον τρόπο, με την "δημιουργία" του αριθμού Μηδέν (0), ενώνεται το Έν-α με το τίποτα όπου όμως το τελευταίο είναι η ιδιότητα του όντος να υπάρχει ως μόνον καθέκαστον. 
Ο Γ.Ευσταθίου συμπυκνώνει την ερμηνεία του Jacques-Alain Miller λέγοντάς μας:       

Σχόλιο: Aν το 1 που αποδίδεται στην έννοια ''ταυτόσημο με τον εαυτό του'' σημαίνει πως καθ-ένα αντικείμενο υπάγεται στην έννοια ''ταυτόσημο με τον εαυτό του'' (με το 1 εδώ να μην είναι, όπως είδαμε, ένας απλός αριθμός, αλλά η δυνατότητα της αρίθμησης και της διαδοχής των αριθμών, το σύμβολο του ''κάθε'' αντικειμένου), το 0 αποδίδεται σε μια έννοια στην οποία δεν υπάγεται κανένα αντικείμενο. 
Η έννοια αυτή είναι η ακριβώς αντίθετη από εκείνη στην οποία υπάγεται το κάθε αντικείμενο, η έννοια ''μη ταυτόσημο με τον εαυτό του''.  
Έτσι το 0 είναι η έκταση της έννοιας ''μη ταυτόσημο με τον εαυτό του''. 
Με το τρόπο, λέει ο Miller, η αλήθεια υπάρχει, αφού, όπως συνήγαγε από την εξέταση του ορισμού της αλήθειας από τον Λάιμπνιτς, η πλέον βασική προϋπόθεση της αλήθειας είναι κάθε αντικείμενο να είναι ταυτόσημο με τον εαυτό του. 
Αφού για κανένα (0) αντικείμενο δεν ισχύει ότι είναι μη ταυτόσημο με τον εαυτό του, η αλήθεια έχει διασωθεί.

Όμως αυτό που είναι η έκταση (έννοια) της έννοιας "μη ταυτόσημο με τον εαυτό του" προτού ακόμα υπάρξει ως Μηδέν έχει όπως δείξαμε πιθανόν υπάρξει ως προ-μηδενική-μηδενική ιδιότητα ενός σύνθετου και ήδη σχεσιακά καθορισμένου αντικειμένου:
{Μπορεί να μην ισχύει για κανένα αντικείμενο (χ) το: "είναι μη ταυτόσημο με τον εαυτό του"}(1), αλλά αυτό που λέμε τώρα ως αρνητική απόφανση (1) ίσως να ισχύει μόνον στον βαθμό που παραμένουμε στην επικράτεια του νοήματος του όντος ως ειδικού όντος, ήτοι του Είναι ως συγκεκριμένα καθορισμένου Είναι. 
Ένα αντικείμενο (0ν) (χ) μπορεί να είναι: και ταυτόσημο με τον εαυτό του ως προς την κοινή του ιδιότητα με ένα άλλο και ως προς την απλή ταυτότητα του με τον εαυτό ως προς αυτή την ιδιότητα, αλλά ταυτόχρονα-ταυτόχωρα (να είναι) και μη-ταυτόσημο με τον εαυτό του, αν θεωρηθεί ως ένα σύνθετο αντικείμενο (ον) (χ) που απαρτίζεται τόσο από αυτήν του την κοινότητα-ταυτότητα όσο και από μιαν άλλη κοινότητα-ταυτότητα που έχει να κάνει μόνον με την ύπαρξή του ως μόνον καθέκαστου (ενικού) όντος. 
Η δυνατότητα δε, να ορθωθεί το Μηδέν (0) ως μια αυτονόμηση της γενικής ύπαρξης-ανυπαρξίας του όντος ανεξάρτητα από άλλες ειδικές ιδιότητες δεν παύει να υφίσταται.
Μπορεί λοιπόν να ορθωθεί το Μηδέν (0) ως εκείνο το στοιχείο της συνόλισης του όντος που αφανίζει την καθεκαστότητα ως απόλυτη καθεκαστότητα (ενικότητα) -- διατηρώντας την ως ίχνος στον Λόγο, αλλά αυτό δεν αποκλείει την προϋπαρξή του ως ενός μη-ταυτόσημου που αντανακλά την αντικειμενικότητα ή οντικότητα του όντος ως καθεκαστότητας (ενικότητας), όπως βέβαια αυτή δομείται (ως αντικειμενικότητα) ως το κενό που δημιουργείται από την συσχέτιση δύο κεντρικών κατηγορήσεων του όντος.




Ι.Τζανάκος





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..