Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Κυριακή, 10 Ιανουαρίου 2016

Το φλεγόμενο κάτοπτρο (4)



[Ο Hegel κατοπτρίζει θεωρησιακά την ύπαρξη των δύο Οίκων (νοήματος/οντικότητας των όντων) ως ξεχωριστών ενοτήτων με εσωτερική δομή που σημαίνει μιαν ειδικά ιεραρχικοποιημένη αυτο-ουσίωσή τους που αντιστοιχεί σε μια ειδικά διενεργημένη αλληλο-ουσίωση των αρχικών (καθαρών) θεμελιακών κατηγοριακών σημειοτήτων (του Είναι και του Μηδενός):

Ο Οίκος του Είναι απαρτίζεται από το ηγεμονεύον αρχικό-(καθαρό)Είναι που υπάγει το αναφερόμενο (από αυτό) (καθαρό)Μηδέν, το οποίο ως υπαγόμενο και αναφερόμενο παράγεται ωστόσο ως το διαλύον-καταλύον στοιχείο τού ηγεμονεύοντος αρχικού-(καθαρού)Είναι.
Αντιστοίχως, ο Οίκος του Μηδενός απαρτίζεται από το ηγεμονεύον (καθαρό)Μηδέν που υπάγει το αναφερόμενο (από αυτό) αρχικό-(καθαρό)Είναι, το οποίο ως υπαγόμενο και αναφερόμενο παράγεται ωστόσο ως το διαλύον-καταλύον στοιχείο τού ηγεμονεύοντος (καθαρού)Μηδενός.]
Η διαμόρφωση ενός θεμελιακού σημείου ή μιας σχέσης θεμελιακών σημείων σε πάγια κατηγοριακή μορφή έχει λάβει από εμάς το όνομα: 
Κατηγοριακός Οίκος.
Ο κατηγοριακός Οίκος του Είναι είναι η ιεραρχική οργάνωση και συστημοποίηση της σχέσης των σημείων "σημείο-Μηδέν" και "σημείο-Είναι" υπό την ηγεμονία του σημείου-Είναι, και αντίστοιχα ο κατηγοριακός Οίκος του Μηδενός είναι η ιεραρχική οργάνωση και συστημοποίηση της σχέσης των σημείων "σημείο-Μηδέν" και "σημείο-Είναι" υπό την ηγεμονία του σημείου-Μηδέν.



Η μορφή της μηδενοποιητικής οντότητας, ήτοι της ενεργητικής ανυπαρξίας του Είναι, δεν σημαίνεται μόνον με την εντόπιση των σημείων εκείνων του γίγνεσθαι που υπερβαίνουν το Είναι αυτό που υπερβαίνεται δια του γίγνεσθαι. 
Ακόμα και η υπέρβαση της έννοιας του καθορισμένου-Είναι δεν εξασφαλίζει την ορθή παρουσίαση του προβλήματος της μηδενοποίησης και της δημιουργικής ανυπαρξίας, που σημαίνει, κάθε οντολογικού ή γνωσιοθεωρητικού καθορισμού. 
Υπάρχει πάντα ο κίνδυνος η θεωρία που υπερβαίνει τον καθορισιακό χαρακτήρα του Είναι να γίνει ένα ακόμα πλαίσιο υποταγής της σκέψης σε ένα προ-νεωτερικό τρόπο νοητικής και γλωσσικής-ψυχικής αυτο-οργάνωσης, αλλά και σε ένα αφηρημένο επίπεδο να γίνει εκείνη η σκέψη που θα αποκρύψει τον ιδιότυπο και μοναδικό χαρακτήρα του γίγνεσθαι ως γίγνεσθαι το οποίο περιέχει την μηδενοποιητική και αυτοκατοπτριστική δύναμη του ίδιου του Μηδενός (κενού).
Το γίγνεσθαι είναι να ανακαλυφθεί, παρουσιασθεί και παρασταθεί και ως ένα σημείο του όντος που δεν περιέχει κανέναν καθορισμό περιεχόμενο εις μια διεργασία τροποποίησης του καθορισμένου-Είναι ή εις μια διεργασία ανάδυσης του Είναι ως Είναι.
Το γίγνεσθαι δεν θα είχε μεν κανένα νόημα για τον άνθρωπο αν δεν περιέχονταν στις ανθρώπινες αναφορικές και αυτο-αναφορικές λειτουργίες, αλλά η ιδιαίτερη υπόστασή του δεν περιέχεται ολικά στην λειτουργία του ως αναφερόμενη σε αυτές τις προαναφερόμενες λειτουργίες.
Το γίγνεσθαι είναι γίγνεσθαι όταν υφίσταται ως ένας καθορισμός του όντος που υπάρχει σημειακά-οντικά και ως μη-Είναι, ως ένα μη-Είναι μάλιστα που δεν έχει κανέναν αναφορικό καθορισμό προς το όποιο Είναι, είτε αυτό είναι καθορισμένο-Είναι είτε είναι το Είναι ως Είναι.
Η επόπτευση αυτής της πτυχής του γίγνεσθαι είναι μια τροπή της σκέψης-γλώσσας που περιέχει ήδη αρκετές δυσκολίες ως προς την ίδια την εκκίνησή της. 
Η αναζήτηση ενός εσωτερικού και ακαθόριστου ακόμα κενού, το οποίο ωστόσο σχετίζεται με την πυροδότηση τής ίδιας της εκκίνησης της γνωσιακής ενέργειας, συνήθως ματαιώνεται με την εναπόθεσή της ως ερωτήματος στην αρμοδιότητα της θρησκείας ή με την επιστροφή στην πρακτικότητα του καθημερινού ή επιστημονικού βίου.
Το σημείο-Μηδέν είναι τελικά ένα ον που είναι να πειθαρχηθεί δια του γνωσιακού και κοινωνικού Λόγου σε ένα Είναι και δεν είναι τυχαίο που συνεπαγωγικά το γίγνεσθαι ως ο τόπος του όντος που φανερώνει την αυτονομία και την αυτάρκη οντικότητα του μηδενοποιείν τίθεται και αυτό στην πειθαρχική αρμοδιότητα του Λόγου ως Λόγου ενός Είναι: 
Το Είναι τίθεται ως ένας όρος του όντος που σβήνει και κατανικάει το γίγνεσθαι, ακόμα μάλιστα κι αν αυτό (δηλ. το γίγνεσθαι) εντάσσεται ως απόλυτα αναγκαίος όρος στην διεργασία ύπαρξης, νοηματοδότησης και ουσίωσης του ίδιου του Είναι εις οποιανδήποτε οντική μορφή.
Εμέναν, ακόμα και η μαρξιστική ή επαναστατική εν γένει τοποθέτηση του γίγνεσθαι στον θρόνο του όντος δεν με πείθει καθόλου μα καθόλου ως προς την προθεσιακότητά της αλλά και ως προς το συγκεκριμένο νοηματικό και οντικό αποτέλεσμά της:
Το γίγνεσθαι, ακόμη και έτσι, τίθεται στον θρόνο του όντος σαν αυτός ο θρόνος να ήταν ένας θρόνος του Είναι, ή σαν ο μοναδικός θρόνος του όντος να είναι ο θρόνος του Είναι. Χαρίζοντας λ.χ οι μαρξιστές, αλλά όχι μόνον, τον θρόνο του Είναι στο γίγνεσθαι με μιαν επίταση της εγελιανής (ή της ηρακλείτειας) θέσης δεν του αποδίδουν την αρμόζουσα θέση και τιμή, αλλά το υποβιβάζουν ως αρχοντικό καθορισμό εκεί που είναι μεν επίσης ο άρχων αλλά στερώντας του την αποκλειστικά δική του ηγεμονική θέση, την θέση του στον έκ-τοπο τόπο του μηδενοποιείν. 
Η στέρηση από το γίγνεσθαι του ιδιαίτερου τόπου κυριαρχίας του ακόμη κι αν συνοδεύεται από μιαν ενθρόνισή του με τιμές και επαναστατικές δόξες στον θρόνο ενός κατώτερου επιπέδου της οντικότητας σημαίνει συμμετοχή από μέρους των ενθρονιστών στον εξευτελιστικό υποβιβασμό του ηγεμόνα.
Ας έρθουμε όμως τώρα στις ιδιότητες εκείνες του ίδιου του μηδενοποιείν-κατοπτρίζειν που σημαίνουν μιαν κάποια έστω εκ-τοπικότητά του.


Από το σημείο αυτό των κατόπτρων μας ξεκινάμε ξανά τους αμιγώς φιλοσοφικούς ορισμούς:
Το ον ως μη-ον είναι μια εικόνα και ένα ον-εικόνα χωρίς τους απόλυτους περιορισμούς του βάθους και της επιφάνειας, αν και αυτό δεν φαίνεται αρχικά:
Η δυνητική αναφορικότητα ενός σημείου να ανακλάται άμεσα στο αναφερόμενό του αναδύει όταν πραγματοποιείται τέτοιους περιορισμούς όπως το βάθος και η επιφάνεια και όρια που αφορούν το καθορίζειν ως δημιουργό εντός αυτών των περιορισμών μιας πολλαπλότητας διαφορετικών (αν και αλληλοκαθοριζόμενων) καθαυτοτήτων.
Μπορεί κανείς να πει πως εφόσον η δυνητικότητα είναι δυνητικότητα τέτοιων πλεγμάτων της οντικότητας είναι και η ίδια καθορισμένη από αυτά, όμως αυτό είναι να αποδειχθεί εις την ίδια την εσωτερικότητα αυτής της δυνητικότητας και όχι εντός των μεταγενέστερων (οντολογικά) αποτελεσμάτων της. 
Η δυνητικότητα εκείνη που περιέχει την άμεση ανάκλαση μπορεί να ορισθεί στα πλαίσια μιας ελάχιστης έντασης του ταυτοτικού αυτοκαθορισμού της με την διαφορά που περιέχει ωστόσο ως απόλυτη ταυτότητα.
Η ελάχιστη ένταση ταυτού (ή ταυτότητας) με την ενδότερη διαφορά που φωλιάζει εντός του (της) σημαίνει τόσο την σχετικοποίηση του καθορισμού του ταυτού ως ταυτού όσο και την απόλυτη διατήρησή του (ως ταυτού που είναι ταυτό ως ταυτό). 
Η κατοπτριστική δράση του όντος σημαίνει πέραν των εικονιστικών αποτελεσμάτων της εκείνη την μορφή του όντος που περιέχει εντός του όσο είναι δυνητικότητα τόσο την απόλυτη διαφορά με τον εαυτό του όσο και την απόλυτη ταυτότητα με τον εαυτό του. 
Η ταυτότητα της ταυτότητας με την μη-ταυτότητα είναι προ-εκφρασμένη ως δυνητικότητα με την μορφή εκείνη του όντος που σημαίνει:  την ταυτότητα της ταυτότητας με την ταυτότητα ως ταυτότητα/μη-ταυτότητα. 
Η ταυτότητα και η μη-ταυτότητα ως στοιχεία της πλοκής "ταυτότητα/μη-ταυτότητα" (στο προηγούμενο σχήμα) είναι απόλυτα μεγέθη και απόλυτες εντάσεις.
Η μικρή ακτίνα φωτός και ανυπαρξίας που διαπερνάει καταστροφικά το αφηρημένο ον ως ον, τον κόσμο ως δυνητικό κόσμο, είναι η καθαρή μη-ταυτότητα όπως εμβιεί εντός ενός όντος-που-είναι-μόνον-ον σαν να είναι (αυτή η ακτίνα) το μοναδικό σημείο ύπαρξης. 
Η ανυπαρξία εδώ είναι η μοναδική ύπαρξη, το μη-ον το μοναδικό πραγματικό ον αν και ως μη-ον.
Η δυνητική αναφορικότητα του σημείου του μη-οντος (του μηδενός) παράγεται ως αντίθετη προς την πραγμάτωσή της ακριβώς εδώ, χωρίς να παράγεται επίσης κάποιο "μυστήριο", ως εκείνη η μορφή που προετοιμάζει ακριβώς δια της έγκλεισης του Μηδενός στην πιο παγερή φυλακή που μπορεί να υπάρξει την αναγκαία έκρηξή του σε γίγνεσθαι.
Το γίγνεσθαι ιδρύεται ως η απελευθέρωση του Μηδενός από το ον-ως-ον.
Ο κόσμος υπήρξε για να υπάρξει η ανυπαρξία.
Η ανυπαρξία φλέγεται και φλέγει τον κόσμο αφού τον έχει ιδρύσει ως κόσμο, ιδρύοντάς τον.
 

(συνεχίζεται)

Ι.Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • φράσεις [8] - Υπάρχει πρόοδος; υπάρχει, από το μη ον στο ον, ώσπου να εξεγερθεί το γίγνεσθαι και να τα απορροφήσει όλα στο εν. Παίζω ζάρια με τα λεγόμενά μου και θ...
    Πριν από 13 ώρες
  • Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times - Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times Photo A woman working at a collective farm near Moscow in 1955. Credit Mark Redkin/FotoSo...
    Πριν από 13 ώρες

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..