Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 16 Ιανουαρίου 2016

ΕΝ-ΜΗΔΕΝ / Ο Λόγος και το Άλλο του (4)



Αναγκαία η ανάγνωση:
 Ο Λόγος και το Άλλο του (3)

Η σειρά (n+1) υπάρχει ως κατάλληλη φόρμα ενός συνόλου το οποίο υπάγει ως σύνολο στα στοιχεία του και τον αριθμό 0 (μηδέν):
Πόσα είναι τα μέλη της σειράς των αριθμών μέχρι τον αριθμό n;
Αν n είναι ο αριθμός 3 τα μέλη της σειράς των αριθμών μέχρι και τον αριθμό 3 είναι 3+1=4, εφόσον εδώ δεν έχουμε υπαγωγή 3 αντικειμένων στην τάξη της πραγματικότητας υπό την υπαγωγική πράξη ενός ονόματος (το όνομα θα ήταν ούτως το "3") αλλά έχουμε και την υπαγωγή στην τάξη της αριθμητικής σειράς εις την οποία προσμετράται ως ένας (1) αριθμος (υπαγόμενος) και του αριθμού 0 (μηδέν)


Η έννοια ως αφανισμός και ταυτόχρονα διατήρηση του καθέκαστου όντος ως καθέκαστου είτε είναι οριοθετημένη σε ένα πλαίσιο εις το οποίο τον λειτουργικό ρόλο αυτού του αφανισμού και αυτής της διατήρησης τον επιτελεί το Εν, είτε είναι οριοθετημένη σε ένα πλαίσιο εις το οποίο τον λειτουργικό ρόλο αυτού του αφανισμού και αυτής της διατήρησης τον επιτελεί το Μηδέν.
Στην μια φάση του αφανίζειν (Εν) υπάρχει μια σχετική διατήρηση της μη-υποκαταστασιμότητας των καθεκάστων όντων, ενώ στην άλλη φάση του αφανίζειν (Μηδέν) θεωρείται πως αυτή η μη-υποκαταστασιμότητα αίρεται αφήνοντας μόνον ένα ίχνος της ως ίχνος του "πραγματικού" (στην πραγματικότητα του πραγματικού ως καθέκαστου πραγματικού).
Έχουμε αμφισβητήσει στην προηγούμενη δημοσίευσή μας την αυτάρκη παρουσία της πιθανής μη-ταυτοσημίας του όντος ως προβλήματος της αλήθειας του, ενώ έχουμε δεχτεί πως η ένταξή της ως οντικού στοιχείου μέσω του Μηδενός στον Λόγο όντως έχει γόνιμες επιδράσεις σε αυτόν και την σκέψη, εφόσον με αυτόν τον τρόπο ο Λόγος αποκτά όντως μια μεγαλύτερη δύναμη στο αφανίζειν (που διενεργεί) του καθέκαστου όντος ως καθέκαστου.
Η σημασία του Εν-ός ωστόσο ως εσωτερικής πλοκής του Μηδενός-Είναι δεν έχει αναλυθεί επαρκώς εδώ. 
Νομίζω πως σε μια οπτική που αναπτύσσουμε εδώ στα πλαίσια της δημιουργικής αμφισβήτησης της λακανικής και μετα-λακανικής έννοιας του Μηδενός η παρουσίαση του ζητήματος του Εν-ός έχει έναν κρισιμότατο ρόλο. 
Οι διάφορες μορφές του Λόγου-Μηδενός (όπως το φαινόμενο ή η ύλη) που εξετάσαμε έχουν δημιουργήσει μιαν κάπως πολύχρωμη και πολύπλοκη πολλαπλότητά του ως (θεωρούμενου) καθορισμού. 
Αν αναφερθούμε μάλιστα και στην σχέση του καθορισμού του Μηδενός με τον χρόνο (όπως έχουμε κάνει παλαιότερα) δεν θα τελειώσουμε ποτέ, ή μάλλον θα χαθούμε σε ένα πυκνό οντικό δάσος και αυτό δεν είναι η τωρινή έγνοια μας.
Θα προσπαθήσουμε να περιορισθούμε στην ανάλυση της πιθανής σχέσης του καθορισμού του Μηδενός με το Εν.
Όπως είδαμε ακόμα και ο Miller παρ'όλο που στοχεύει να εννοήσει την αρίθμηση και την μαθηματική και φιλοσοφική οντολογία υπό το φως του μηδενοποιείν δεν μπορεί να αποφύγει την έκθεση του θέματος του Εν-ός.
Το Εν ως ελλειπτική μορφή έκφρασης και υλοποίησης της υποκαταστασιμότητας του καθέκαστου του όντος είναι ωστόσο ακόμα και έτσι μια πλήρης μορφή λειτουργικής υποκατάστασης της καθεκαστότητας εν γένει. 
Μπορεί κανείς να πει πως ο Miller υπονοεί πως υπάρχει ένα είδος Λογικής προτεραιότητας του μηδενίζειν έναντι της χρονικής προτεραιότητας του Εν-οποιείν.
Η ιστορία της σκέψης και της δράσης του ανθρώπου μιλάει αλλιώς και όχι όπως θα τρέξετε να πείτε μόνον λόγω της μη-ύπαρξης πληρότητας του Μηδενός στα αρχαία ελληνικά μαθηματικά και την αρχαία ελληνική φιλοσοφία, πράγμα αληθινό.
Θα μπορούσε κανείς να βρεί στα Διοφάντεια μαθηματικά αλλά και πριν στοιχεία της άλγεβρας και του μηδενοποιείν, όπως θα μπορούσε να βρει ανάλογα στοιχεία και στην αρχαία ελληνική και ρωμαϊκή φιλοσοφία. 
Δεν υπάρχει απόλυτη απουσία του Μηδενός ακόμα και στις ελληνικές και ελληνορωμαϊκές απαρχές, αλλά όντως δεν υπάρχει κάποια εμφανής ανάπτυξη της έννοιάς του αλλά και της πρακτικής του, όπως και ανάπτυξη της άλγεβρας εν γένει. 
Να μιλήσουμε για λογική προτεραιότητα του μηδενοποιείν (του Μηδενός) ως προς την θεμελίωση των μαθηματικών και της φιλοσοφίας που εμφανίζεται ωστόσο στοιχειακά στην σκέψη και την δράση, αν μιλάμε για τον χώρο της Ευρώπης και της Εγγύς Ανατολής κατά την αρχαιοελληνική ελληνιστική και ρωμαϊκή περίοδο, είναι ένα έωλο επιχείρημα. 
Να μιλήσουμε για Λογική προτεραιότητα χωρίς εμφάνιση του Λογικά πρότερου εις μιαν έστω στοιχειακή μορφή είναι ένα εξίσου έωλο επιχείρημα.
Πότε λοιπόν εμφανίζεται το μηδενοποιείν (Μηδέν) εις τον ευρύτερο χώρο που μας απασχολεί;
Δεν αναφερόμαστε στην Ινδία που το "έχει" μάλλον πολύ πριν υπάρξει καν ο δυτικός και ο ανατολικομεσογειακός και μεσανατολικός-μεσοποταμιακός κόσμος.  
Από την Ινδία έρχεται το Μηδέν ως πλήρες αριθμητικό ον και φτάνει "εδώ". 
Πως φτάνει;
Περιοριζόμαστε στο ευρύτερο "εδώ".
"Εδώ" φτάνει, από την Ινδία, μέσω των Αράβων.
Το μηδενοποιείν (και η άλγεβρα) εις μια εύληπτη καθαρή πλήρη και αναπτυγμένη μορφή εμφανίζεται (εμφανίζονται) με το Μηδέν ως δανεισμένο από τους Ινδούς αλλά ιδιαίτερα ισχυροποιημένο εντός της άλγεβρας, στα πλαίσια του τεράστιου ισλαμικού-αραβικού πολιτισμού και σε συνάφεια με το θέμα του Εν-ός, το οποίο είναι προφανώς γονιμοποιημένο από τις βαθιές πλωτινικές παραδόσεις που παραδίδονται στους μουσουλμάνους φιλόσοφους και λόγιους με παράξενο ψευδο-αριστοτελικό τρόπο, αλλά και σε συνάφεια με την έννοια του Αλλάχ, του Υψίστου του Ισλάμ ο οποίος είναι ένα απόλυτο Εν.
Η δυτική και η ελληνική περηφάνεια ακόμα και σήμερα δεν μπορεί να δεχτεί αυτή την ριζική δημιουργία του Ισλάμ, και γι'αυτό υπάρχει πραγματικά λύσσα από διάφορους ειδήμονες στην Δύση και την Ελλάδα να την σχετικοποιήσουν όσο μπορούν. 
Πρόκειται για ντροπή ειδικά για Έλληνες διανοούμενους που θα έπρεπε να ξέρουν πως η φιλοσοφική, θεολογική και επιστημονική συνεισφορά της Ελλάδας και του ελληνιστικού κόσμου στην ισλαμική αναγέννηση της παγκόσμιας σκέψης και της επιστήμης, μέσω του (νεο-πλατωνικού) Πλωτίνου και όχι μόνον του Αριστοτέλη, ήταν καθοριστική και άγνωστη ακόμα εις όλο της το εύρος. 
Οι μουσουλμάνοι λόγιοι της μεγάλης και δοξασμένης εποχής του Ισλάμ το είχαν αυτό πάντα υπόψιν τους και γι'αυτό ο φιλελληνισμός τους ήταν έκδηλος. 
Από την άλλη το Ισλάμ ως θεωρητικός και επιστημονικός πολιτισμός έδωσε στην κυριολεξία τα φώτα του με την ολοκλήρωση κάποιων πτυχών της ελληνικής σκέψης που παραμείναν όμως πτυχές και θα παρέμεναν μόνον πτυχές λόγω της βαθιάς ανάσχεσης που αυτή είχε ως προς την μελέτη του Ενός-Μηδενός ως θεμελιακής πτυχής του όντος.
Με αυτά ως κρατούμενα θα συνεχίσουμε στην άλλη δημοσίευσή μας. 
Για το Εν-Μηδέν..


Ι.Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..