Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Κυριακή, 10 Ιανουαρίου 2016

Το φλεγόμενο κάτοπτρο (5)



[Ο Hegel κατοπτρίζει θεωρησιακά την ύπαρξη των δύο Οίκων (νοήματος/οντικότητας των όντων) ως ξεχωριστών ενοτήτων με εσωτερική δομή που σημαίνει μιαν ειδικά ιεραρχικοποιημένη αυτο-ουσίωσή τους που αντιστοιχεί σε μια ειδικά διενεργημένη αλληλο-ουσίωση των αρχικών (καθαρών) θεμελιακών κατηγοριακών σημειοτήτων (του Είναι και του Μηδενός):
Ο Οίκος του Είναι απαρτίζεται από το ηγεμονεύον αρχικό-(καθαρό)Είναι που υπάγει το αναφερόμενο (από αυτό) (καθαρό)Μηδέν, το οποίο ως υπαγόμενο και αναφερόμενο παράγεται ωστόσο ως το διαλύον-καταλύον στοιχείο τού ηγεμονεύοντος αρχικού-(καθαρού)Είναι.
Αντιστοίχως, ο Οίκος του Μηδενός απαρτίζεται από το ηγεμονεύον (καθαρό)Μηδέν που υπάγει το αναφερόμενο (από αυτό) αρχικό-(καθαρό)Είναι, το οποίο ως υπαγόμενο και αναφερόμενο παράγεται ωστόσο ως το διαλύον-καταλύον στοιχείο τού ηγεμονεύοντος (καθαρού)Μηδενός.]

Η διαμόρφωση ενός θεμελιακού σημείου ή μιας σχέσης θεμελιακών σημείων σε πάγια κατηγοριακή μορφή έχει λάβει από εμάς το όνομα: 

Κατηγοριακός Οίκος.

Ο κατηγοριακός Οίκος του Είναι είναι η ιεραρχική οργάνωση και συστημοποίηση της σχέσης των σημείων "σημείο-Μηδέν" και "σημείο-Είναι" υπό την ηγεμονία του σημείου-Είναι, και αντίστοιχα ο κατηγοριακός Οίκος του Μηδενός είναι η ιεραρχική οργάνωση και συστημοποίηση της σχέσης των σημείων "σημείο-Μηδέν" και "σημείο-Είναι" υπό την ηγεμονία του σημείου-Μηδέν.


Η σημειακότητα του (καθαρού) Μηδενός αν και εκφράζει την μη-ένταξή του σε ένα σύστημα κατηγοριακής μορφοποίησης περιέχει ωστόσο την (δυνητική) αναφορικότητά του στο Μηδέν/Είναι και την (δυνητική) καθαυτότητα ή αυθυπαρξία του ως μέρη της δυνητικότητάς του -- ως μέρους τού διαμεσολαβητικού-κατηγοριακού συστήματος. 
Είναι λίγο δύσκολο να κατανοήσει κανείς πως ο Hegel δομεί την σχέση μεταξύ των δύο θεμελιακών κατηγοριών του Είναι και του Μηδενός εντός του κάθε ξεχωριστού Οίκου. Είναι δύσκολο λοιπόν να κατανοήσει πως συγκροτείται το γενικό σύστημα και τα υπο-συστήματά του  κατά την φάση της πρώτης και ουσιαστικά θεμελιωτικής φαινομενοποίησης όπως αυτή "περιγράφεται" στην έναρξη της Ε.τ.Λογ.
Από την μια έχουμε να κάνουμε με διαλεκτικά υπο-συστήματα ενός ευρύτερου υποσυστήματος, ήτοι έχουμε τον κατηγοριακό Οίκο του Είναι [αρχικό-Είναι/Μηδέν] και τον κατηγοριακό Οίκο του Μηδενός [Μηδέν/αρχικό-Είναι] με την αντίστοιχη και διαλεκτικά αντίθετη (μεταξύ τους) αυτο-(ετερο-)οργάνωσή (τους) σε σχέση με το ηγεμονικό στοιχείο (του καθενός). 
Άρα έχουμε να κάνουμε με συστήματα "εσωτερικών" (εντός του κάθε Οίκου) και "εξωτερικών" (από το στοιχείο που είναι ηγεμονεύομενο) διαμεσολαβήσεων.
Έχουμε λοιπόν να κάνουμε με κατηγοριακές συσχετίσεις ιεραρχήσεις, εξομοιώσεις διαφοροποιήσεις και αλληλοδιεισδύσεις των στοιχείων που συγκροτούν το σύστημα των κατηγοριακών Οίκων.
Από την άλλη αυτές οι διαμεσολαβητικές ενέργειες και αυτά τα διαμεσολαβητικα πάθη των κατηγοριακών σημείων και δομών δεν συγκροτούν κατά τον Hegel ένα σύστημα καθορισμών. Υπάρχει ένα ενιαίο σύστημα των δύο Οίκων όπως τους έχουμε περιγράψει αλλά ούτε αυτό είναι ένα καθορισιακό σύστημα.
Οι διάφορες κατηγοριακές μορφοποιήσεις και το σύστημα ένωσής τους κατά την αρχική φαινομενοποίηση του όντος δεν είναι καθορισμοί, ήτοι ένα καθορισιακό σύστημα κατά την όποια έποψη, αλλά ας πούμε το θεμελιωτικό πρόπλασμα των καθορισιακών ενεργειών και παθών, άρα και των καθορισιακών συστημάτων (κατηγόρησης, πάντα) του όντος ή του αντικειμένου. 
Αυτό το πρόπλασμα μπορεί να θεωρηθεί ένα εκμαγείο, ένα κάτοπτρο, μια υποδεκτική μορφή, θα έλεγα επίσης πως υπάρχει μια σχέση όλων αυτών με τα πρώτα βιβλία της Κριτικής του Καθαρού Λόγου του Kant. Σημαντικότατο επιστημονικό και θεωρητικό θέμα η σχέση Hegel Kant.
Κατά την δική μας ταπεινή θέση και ερμηνεία είναι αδύνατον αν κάποιος επιθυμεί να οργανώσει ένα θεωρητικό σύστημα θεώρησης των αντικειμενικών καθορισμών του όντος (ή της ύλης) να μην οργανώσει αυτό το (θεωρητικό) σύστημα ως επίσης καθορισμένο, καθορίζον ή καθορισιακό. Επίσης κατά την δική μας ταπεινή θέση και ερμηνεία είναι αδύνατον αν κάποιος επιθυμεί να οργανώσει ένα θεωρητικό σύστημα θέωρησης των διαμεσολαβητικών διεργασιών του όντος (ή της ύλης) να μην οργανώσει αυτό το (θεωρητικό) σύστημα ως επίσης διαμεσολαβημένο, διαμεσολαβόν ή διαμεσολαβητικό.
Και όσοι το αρνούνται το πράττουν υπόρρητα ή χασματικά ως αποτέλεσμα (το τελευταίο) και των αντινομιών κατά την διεργασία συγκρότησης του θεωρητικού συστήματος.
Ας μην σταθούμε τώρα στο ειδικό πλαίσιο των αντινομιών και των υπόρρητων τακτικών και στρατηγικών του φιλοσόφου.
Μπορούμε άραγε να θεαθούμε άμεσα, όσο είναι δυνατόν, το άμεσο και δυνητικό ακόμα στοιχείο του καθαρού Μηδενός "προτού" αυτό ενταχθεί σε ένα σύστημα κατηγοριακών διαμεσολαβήσεων της συστημικής διαλεκτικής που παρουσιάσαμε, είτε στην μία ή την άλλη μορφή;
Η μη-αναφορικότητα και η μη-διαμεσολαβητικότητα του δυνητικά αναφορικού στοιχείου αυτού εξετάσθηκε στην προηγούμενη δημοσίευσή μας σε ένα πλαίσιο άρνησης της κυριαρχίας του Είναι ως συγκεκριμένου-αφηρημένου καθορισμού ή ως (κυριαρχικού) σημείου έστω της ολικής κατηγοριακής μορφοποίησης.
Παραμένει ωστόσο αιωρούμενο το ίδιο καθαυτό το σημείο του καθαρού Μηδενός.
Είναι δυνατόν να ενώσουμε εντός του ως σημείου τόσα πολλά και τόσο εμφανιζόμενα στην ανθρώπινη εμπειρία εκφραστικά στοιχεία; έστω χωρίς τον φόβο να μας πούνε "εικονολάτρες" και υποταγμένους στην παραστασιακότητα;
 
[Η ένωση τόσων στοιχείων, όπως η κατοπτριστική δύναμη, η απόλυτη άρνηση, το "φλέγειν-φλέγεσθαι" του πάθους, η κενότητα, θα αποκτήσει σημασία αν μετατραπεί σε αναλυτική-θεωρητική καθορισιακή ένωση ή έστω ένωση που να οδηγεί μετά από 234.909 γενιές στοχαστών σε μια έννοια που κατά τα πρότυπα του Kant θα μπορούσε να προσεγγίζει την αναλυτική έννοια.
Ξέρω πως αυτό θα επιτευχθεί όταν, στο απώτατο ελευθεριακό α-ταξικό μέλλον των τόπων μας, καθημερινοί στοχαστές, επιστήμονες, φιλόσοφοι, θεολόγοι, γλωσσολόγοι, καλλιτέχνες από την Δύση, την Ανατολική Μεσόγειο, την Μεσοποταμία και την Μέση Ανατολή θα γιορτάζουν την ελευθερία του ανθρώπου σε κάποιες ατέρμονες διαλογικές συζητήσεις και έρευνές τους. 
Μέχρι τότε ας περιοριστούμε σε κάποιες αρχαϊκές προσπάθειες φιλοσοφικής ένωσης. 
Ας μην ζητάμε τα πάντα όταν κάποιος έχει το θάρρος ή την φιλοσοφική μεγαλομανία να μιλάει για την ένωση του όντος της ελευθερίας εντός της ίδιας της αρνητικής-μηδενοποιητικής δράσης του όντος.
Ας δούμε αυτή την προσπάθεια ως έναν πρόλογο ενός σχεδίου ανανέωσης της διαλεκτικής σε ένα σύστημα τόπων (Αθήνα-Ιερουσαλήμ-Βαγδάτη κ.α) που έχει την τυχαία μορφή μιας δυνητικά υπέροχης και "μαγικής" συνάντησης λαών, δοξασιών και αντίθετων τάσεων κατά την κοινή ανθρώπινη ορμή κοσμο-θέασης του όντος]


Η ενότητα του σημείου του Μηδενός μπορεί να αναδύσει έναν οργιαστικό κόσμο μορφών, και αυτός είναι ένας Λόγος που κάνει "νόμιμο" τον παραστασιακό τρόπο ενόρασής του, αλλά από μιαν μη-φιλοσοφική σκοπιά.
Κατά την φιλοσοφική σκοπιά υπάρχει η ανάγκη του αυστηρού ορισμού και καθορισμού του κατηγορούμενου αντικειμένου της ίδιας της ενότητας του σημείου εντός του. 
Κανείς φιλόσοφος δεν εξετάζει μάλιστα πρώτα την δυνατότητα ανάδυσης και συγκρότησης μιας συνθετικής κρίσης αν δεν έχει εξαντλήσει την δυνατότητα ανάδυσης (και όχι συγκρότησης, αν μιλάμε εδώ συνεπώς) μιας αναλυτικής κρίσης, εφόσον μάλιστα εδώ μιλάμε για τις θεμελιακότερες θεμελιώσεις της εποπτείας του όντος. 
Ακόμα όμως και οι συνθετικές (a-priori) κρίσεις, ως "συγγενέστερες" στην παραστασιακή κατάσταση του νοείν και του υπάρχειν, περιέχουν μιαν σημαντική νοητική πειθαρχία ως προς την βαθμιδωτή εξέλιξη της συγκρότησής τους. 
Ο κακόμοιρος ο Καστοριάδης πριν πετάξει στο αδαές κοινό τα (νέα) αποτελέσματα της σχέσης της φαντασίας με την διεργασία "σχηματισμού" των συνθετικών κρίσεων κατά την εφαρμογή τους στο αντικείμενο, θα έπρεπε να κάνει και καμιά ξεστραβωτική αναφορά στην Κρ.τ.Καθαρού Λόγου του Kant, για να μην πω πως θα έπρεπε να μιλήσει έστω για την επεξεργασία του Heidegger πάνω σε αυτά τα θέματα. 
Ο τελευταίος είχε την τιμιότητα και την μεγαλοσύνη να αναφερθεί άμεσα στον δομικό ρόλο της καντιανής θέασης. 
Ό,τι και να λέμε άλλο είναι ένας αριστεριστής ποντικός του Μεσοπολέμου και άλλο αυθεντικός φιλόσοφος όποια κι αν είναι η πολιτική θέση του. 
Για να μην ξεχνιόμαστε και να τελειώνουμε με τις αλήτικες "εκτροπές-οικειοποιήσεις" και την μυστικοπάθεια της κάθε κλέφτρας αριστερίστικης κίσσας.
(συνεχίζεται)


Ι.Τζανάκος 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..