Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Κυριακή, 17 Ιανουαρίου 2016

ΕΝ-ΜΗΔΕΝ / Ο Λόγος και το Άλλο του (5)



Η αναζήτηση μιας εκκίνησης κατά την συγκρότηση του φιλοσοφικού Λόγου είναι σε κάποιο βαθμό μια αδιέξοδη αναζήτηση, εφόσον η ίδια η υφή της φιλοσοφίας ως ολότητας περιέχει μια πολλαπλότητα θεωρητικών καθορισμών ως προς την ιεράρχηση των καθορισμών ανάλογα με την θέση της εκάστοτε φιλοσοφικής σχολής. 
Επιλέγοντας θέση για το θέμα της εκκίνησης της συγκρότησης του φιλοσοφικού Λόγου επιλέγεις ταυτόχρονα φιλοσοφική σχολή, ακόμα και επιμέρους τάση μέσα σε μια επιμέρους φιλοσοφική σχολή. 
Η αυτοαναφορικότητα της φιλοσοφίας εκφράζεται και στην επιλογή της ιστορίας της φιλοσοφίας. 
Γι΄αυτό και είναι μάλλον άγονο να παραμείνει πλέον κανείς σε αυτή την συζήτηση παραπάνω από ένα σημείο, αν και πάντα είναι απαραίτητη η ιστορική έρευνα κ.λπ
Στο θέμα που μας απασχολεί εδώ, στο θέμα του Λόγου του Μηδενός, είναι αναγκαίο να δεχθούμε τους ιστορικούς όρους της συζήτησης αυτής κυρίως για να διαλύσουμε τις δυτικοκεντρικές και ρατσιστικές αντιλήψεις που επιμένουν να αποκρύπτουν την ιστορική καταγωγή του από την Ανατολή.
Από την άλλη αυτό δεν είναι ντε και καλά αφορμή για να διαλύσουμε το "σώμα" της ελληνικής, ρωμαϊκής ή γενικότερα δυτικής φιλοσοφικής θεώρησης και ενατένισης, εφόσον τελικά αυτό που έχει σημασία είναι και η γένεση και η ανάπτυξη του καθορισμού του Μηδενός, ούτε μόνον η γένεση ούτε μόνον η ανάπτυξή του.
Χωρίς να παραβλέπουμε λοιπόν τις καταγωγικές θεμελιώσεις της διαφωτισμένης θεώρησης του μηδενοποιείν ας σταθούμε στις έννοιες καθαυτές και διεαυτές του ίδιου ως διεργασίας του Λόγου.



Εάν η (νοητική) διεργασία αφανισμού της ιδιαιτερότητας των καθέκαστων όντων ηγεμονεύεται από το Εν και όχι από το Μηδέν (εφόσον ακόμα τα θεωρούμε ως δύο διαφορετικές οντότητες του αφανίζειν, και ως δύο διαφορετικές λειτουργίες) τότε υπάρχει όπως είπαμε μια μερική διατήρηση της μη-υποκαταστασιμότητας των όντων.
Ας σταθούμε όμως σε αυτό το Εν, μη αναφερόμενοι όπως είπαμε εισαγωγικά στις ιστορικές θεμελιώσεις κ.λπ και ας δούμε τι μπορεί να είναι το Εν. 
Θα παραμείνουμε στην περιορισμένη οπτική μας του Λόγου, της γλώσσας ως άρνησης.
Αν ο Λόγος θεωρηθεί ως άρνηση ιδρύει την ουσία ως φαινόμενο και την ύλη ως αναφερόμενο αντικείμενο του νοείν.
Δείτε ξανά ένα παράδειγμα της αρνησιακής φαινομενολογίας-διαλεκτικής κατά την δική μας οπτική, για να μην επαναλαμβανόμαστε συνέχεια:
Αυτοκαθορισμός: Βασική φαινομενολογία. 
Σε ένα τέτοιο πλαίσιο η ίδρυση του Εν-ός υφίσταται σε μιαν αντίστροφη σειρά από αυτήν που προκρίνει ή επιτάσσει ο κοινός νους, χωρίς όμως να παραβιάζεται (κάθε άλλο) η επιστημονική μεθοδολογία ως προς την ανασυγκρότηση της θεματικής.
Κατά την άμεση και παραστασιακή εννόηση της ίδρυσης του Εν-ός αυτό που μάλλον προηγείται είναι η πολλαπλότητα εκ της οποίας το Εν φαίνεται να συλλέγεται δια της αφαίρεσης (νοητικής και αριθμητικής):
Συλλαμβάνουμε εκ της δεδομένης πολλαπλότητας των όντων το Εν ως προκύπτον από την αποκοπή του εξ'αυτής της πολλαπλότητας. 
Όμως η πολλαπλότητα δεν είναι δυνατόν να υπάρξει ως εννόηση, εποπτεία και κυρίως ως έννοια χωρίς την ταυτόχρονη εννόηση, εποπτεία και έννοια του Εν-ός. 
Η ίδρυση μιας περιεκτικής και εποπτικής έννοιας δεν είναι ποτέ περιέχουσα μιαν απόλυτη διάσπαση των υπο-καθορισμών της.
Αυτό που μας προβληματίζει είναι ωστόσο η ανάγκη της μερικής ιεράρχησης και διάσπασης αυτών των υποκαθορισμών ως πιθανά αντίστροφη της προ-δεδομένης κατά την κοινή αντίληψη. 
Δηλαδή, το αντίθετο από αυτό που έχουμε υπόψιν μας είναι το πιθανότερο, αλλά με την έννοια πως παραταύτα  δεν αναπαράγεται ο απόλυτος ιεραρχισμός και ο απόλυτος αλλοτριωτισμός της κοινής αντίληψης σε μια ας πούμε πλήρη αντιστροφή η οποία καταλήγει στην εξομοίωση με αυτό που αντιστρέφει. 
Τι εννοούμε λέγοντας αυτό; 
Ας το κάνουμε λιανά:
Το πιθανότερον είναι να υπάρχει ταυτόχρονη ίδρυση των βασικών εννοιών του Εν-ός και της πολλαπλότητας, άρα αλληλο-ίδρυσή τους, αλλά από την άλλη αυτό που φαίνεται στην κοινή αντίληψη ως το ιδρυόμενο είναι το ιδρύον: 
Αυτό που ιδρύει είναι το Εν, ή μάλλον η ίδρυση της σχέσης Εν-πολλαπλόν περιέχει ως ενεργητικό συντελεστή της το Εν, χωρίς όμως αυτός ο ενεργητικός συντελεστής να έχει την απόλυτα εξωτερική και απόλυτα κυριαρχική σχέση προς το ιδρυόμενο ["πολλαπλότητα"] εντός της ιδρυόμενης σχέσης.
Ας ξεκινήσουμε την απεικόνισή μας από αυτό το σημείο. 
Ιδρύεται μια σχέση Εν-πολλαπλόν με ενεργητικό συνελεστή της ίδρυσης το Εν, η οποία είναι όμως κοινή ως ίδρυση: 
Μπορεί το Εν να είναι ο ενεργητικός συντελεστής της σχέσης Εν-πολλαπλόν αλλά δεν αυτο-ιδρύεται για να ιδρύσει μετά το πολλαπλόν. 
Συν-ιδρύεται με το πολλαπλόν ιδρύοντάς το ενόσω αυτο-ιδρύεται ιδρύοντάς το.
Το Εν όμως έχει κάποιες λίγο παράξενες ιδιότητες πέραν των σχετικά γνωστών που αναφέρει και ο Miller. 
Οι "γνωστές" ιδιότητες είναι να είναι το ταυτόν, το σημείο που αφορά την αλήθεια ως ταυτότητα του όντος με τον εαυτό του κ.λπ
Η "άγνωστη" ιδιότητά του είναι η παράξενη και παράδοξη σχέση του με την ενικότητα ή το καθέκαστον ως καθέκαστον. 
Η ίδια η λέξη ενικότητα θα έπρεπε να μας βάζει σε προβληματισμό ως προερχόμενη (στην δική μας γλώσσα τουλάχιστον) από το Εν, αλλά αυτό είναι το φιλολογικό και δευτερεύον παρεπόμενο. 
Το κρίσιμο είναι να δούμε εδώ πως είτε προερχόμενο από την αφαίρεση εντός μιας προ-δεδομένης πολλαπλότητας είτε ως ένα ιδρύον-συνιδρύον στοιχείο της σχέσης Εν-πολλαπλόν, το Εν είναι ένα παράδοξο παράξενο ενικόν, ένα παράδοξο παράξενο καθέκαστον.
Ας δούμε όμως παρακάτω τις πτυχές αυτής της "παραξενιάς".




Το Εν ως μια γενική λειτουργική οντότητα της νόησης ενώνει όλα τα όντα όντας το ίδιο ένα κενό, ένα Μηδέν των όντων, χωρίς ωστόσο να είναι ακόμα ένα Μηδέν-Μηδέν των όντων. 
Το Εν είναι το κενό των όντων αλλά όχι ακόμη το κενό καθαυτό, εφόσον υπάρχει εντός του η εγγενής αναφορικότητά του εις την αναφορικότητα στα όντα. 
Το ίδιο δεν είναι άμεσα αναφορικό στα όντα, αλλά εις την ίδια την αναφορικότητα καθαυτή, η οποία βέβαια ως αναφορικότητα δεν είναι δυνατόν να είναι μόνον ένα καθαυτό: Το γεγονός πως είναι λειτουργία της αναφορικότητας δημιουργεί την παρουσία των όντων εντός της, αναγκαστικά, και διαμέσω αυτής της παρουσίας ακόμα και η αναφορικότητα της αναφορικότητας, δηλαδή το Εν, αποκτά εντός της τα όντα, ως ίχνος αλλά παραταύτα ακόμα ως όντα.
Το Εν είναι από αυτή την σκοπιά η αναφορικότητα καθαυτή και διεαυτή, μια αποκοπή όχι από την λειτουργία της αλλά από την λειτουργία ως ενεργή πράξη. 
Είναι δηλαδή ένα κενό ή ένα Μηδέν το οποίο όμως αν και κενό ή Μηδέν δεν είναι δυνατόν να θεωρηθεί πέραν της λειτουργικότητας του να αναφέρει τα όντα παρά το γεγονός πως αυτή η λειτουργικότητα είναι ούτως ειπείν ανενεργή. 
Η ανενεργός παρουσία μιας λειτουργικής νοητικής οντότητας που έχει ως ιδιότητα της το "αγκάλιασμα" όλου το όντος, του όντος ως όλου που είναι πλήρες πολλαπλότητας και πολυμορφίας, συνυφαίνεται παράξενα με την ενικότητά της. 
Ο Νους των όντων είναι ένα ενικόν, ένα καθέκαστον. 
Θα μπορούσαμε να πούμε, χρησιμοποιώντας πάλι παραστασιακή γλώσσα:
Δεν είναι αυτό το γεγονός ένα παράξενο γεγονός; 
Είναι απλά ένα γεγονός;
Υπάρχει δια του Εν-ός ακόμα μια διατήρηση της ζωής της πολλαπλότητας, αλλά υπάρχει ωστόσο μια άρση αυτής της ζωής, μια νέκρωσή της.
Ξανά, με αντίστροφη σειρά:
Υπάρχει δια του Εν-ός μια νέκρωση της ζωής της πολλαπλότητας, αλλά υπάρχει ωστόσο μια διατήρησή της, υπάρχει ζωή εδώ για την πολλαπλότητα.
Σύμφωνα με την βιταλιστική προπαγάνδα των δύο τελευταίων αιώνων αυτή η νέκρα ζωντάνια είναι ένας προπομπός ή ακόμα και μια προφητεία της απόλυτης νέκρωσης που επέρχεται ή επήλθε μετά και την σύντομη ή παρατεταμένη βασιλεία του Εν-ός Λόγου.
Μπορεί κανείς ως δημαγωγός νεο-ορθόδοξος να δώσει ή προσθέσει σε αυτή την ψευδή εικόνα του Εν-ός Λόγου ως μεταβατικού σημείου του Μηδενός Λόγου έναν αντι-μηδενιστικό τόνο και να κατακεραυνώσει ως επαρχιώτης δημοδιδάσκαλος τον "δυτικό μηδενισμό".
Απαξιώ και να ασχοληθώ, και η αναφορά μου αυτή είναι υπεραρκετή για να εκφράσει την περιφρόνησή μου.
Ας επανέλθουμε στην ενικότητα του Εν-ός.
Στην επόμενη δημοσίευσή μας..






Ι.Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • μάτια - όταν η όψη τους χαθεί επιτέλους, δεν ξέρω άλλο να ζητήσω, θα έρθω να σε βρώ δεν θα μας ρωτήσει κανένας από που και πως φτάσαμε ούτε χρεία να'μαστε μόνοι...
    Πριν από 7 ώρες
  • Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times - Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times Photo A woman working at a collective farm near Moscow in 1955. Credit Mark Redkin/FotoSo...
    Πριν από 1 εβδομάδα

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..