Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Κυριακή, 17 Ιανουαρίου 2016

ΕΝ-ΜΗΔΕΝ-ΕΡΩΤΑΣ / Ο Λόγος και το Άλλο του (6)



Αναγκαία η ανάγνωση:
Ο Λόγος και το Άλλο του (3)

ΕΝ-ΜΗΔΕΝ / Ο Λόγος και το Άλλο του (5) 

 

 

Η μετάβαση από την πολλαπλότητα των πολλών όντων στην πολλαπλότητα του Εν-ός είναι μια ίδρυση της νόησης.

Η ανθρώπινη νόηση δεν υπάρχει όμως σε ένα "πριν" αυτής της ίδρυσης, εφόσον μιλάμε για το κοινωνικό και γλωσσικά υπάρχον ον "άνθρωπος" και όχι για μια αφαίρεση κατασκευασμένη από την "φυσιοκρατία" η οποία βλέπει τον άνθρωπο ως μια υπόσταση, ως κάτι δηλαδή που υφίσταται πριν την γλωσσική και νοητική του οντότητα -- ακόμα και όταν δέχεται την κοινωνική οντότητά του.

Η πολλαπλότητα των πολλών όντων λοιπόν υπάρχει ως μια πιθανή αφαίρεση της ίδιας της σκέψης κατά την διενέργεια της συστηματοποίησης της θεώρησής της για την γένεση και ανάπτυξη της ανθρώπινης οντότητας ως σκεπτικής, γλωσσικής και κοινωνικής οντότητας.

Αν υπάρχει ένα πολλαπλόν ως αντικείμενο της σκέψης χωρίς την ταυτόχρονη ύπαρξη ενός ενοποιητικού Εν-ός ας μας το δείξει κάποιος. Αλλά δεν υπάρχει. 

Το πολλαπλόν είναι τουλάχιστον συνιδρύον στοιχείο της κατηγοριακής ενότητας Εν-πολλαπλόν. 

Αυτό που υπάρχει στ΄αλήθεια είναι το αντίθετο από αυτό που αφηγείται ο κοινός νους και σε σημαντικό βαθμό η ίδια η φιλοσοφία, και είναι μάλλον: ένα αυτο-ιδρυόμενο Εν το οποίο από την άλλη δεν είναι ένα εν αρχή αυτο-ιδρυόμενο το οποίο μετέπειτα ιδρύει την πολλαπλότητα, αλλά ένα αυτο-ιδρυόμενο Εν το οποίο ταυτόχρονα και ταυτόχωρα ιδρύει την πολλαπλότητα, άρα ως πολλαπλότητά του. 

Η συνίδρυση του νοήματος του Εν-ός/πολλαπλού ως κατάσταση πλοκής ενός αυτο-ιδρυόμενου Εν-ός και μιας ιδρυόμενης πολλαπλότητας εμφανίζει τελικά και την ίδια την πολλαπλότητα αν και ιδρυόμενη επίσης ιδρύουσα. 

Το ιδρύειν της πολλαπλότητας δεν περιέχει "εντός" της το αυτο-ιδρύειν αλλά μόνον την λειτουργική της ενέργεια ως επαγόμενη από την αυτολειτουργική και ταυτόχρονα δια-λειτουργική (ή ετερο-λειτουργική) ενέργεια του ιδρύοντος Εν-ός.

Το Εν ως αυτο-ιδρυόμενο στοιχείο είναι με βάση τα προηγούμενα ένας κεντρικός κατηγοριακός κόμβος του θεωρητικού και οντικού πλέγματος "Εν-πολλαπλόν" και ως εκ τούτου περιέχει εντός του την κατηγοριακή επενέργεια του ιδρυόμενου από αυτό και συνιδρύοντος στοιχείου της πολλαπλότητας. 

Η θεωρητική διαύγαση της κατηγοριακής δομής "Εν-πολλαπλόν" μπορεί να μετατρέψει την θεωρησιακή υπόθεση της πρωτοκαθεδρίας του Εν-ός σε φιλοσοφική υπόθεση, ή ακόμα σε επιστημονική υπόθεση. 

Η δυνατότητα του Εν-ός ως κατηγοριακής δύναμης να εντάξει οργανικά ως μέρος της την πολλαπλότητα ως κατηγοριακή δύναμη χωρίς να την καταστρέφει ή να την υποτάσσει όπως υποτάσσει ένας αφέντης τον δούλο του σημαίνει την πραγματική δύναμη, εφόσον η πραγματική δύναμη εν γένει εκφράζεται με την κυριαρχική ερωτική διείσδυση στο εσωτερικό ενός όντος από ένα άλλο με ταυτόχρονη όμως την διείσδυση του κυριαρχούμενου εις το (κυρίαρχο) διεισδύον. 

Η ερωτική δυνατότητα σε αυτή την διείσδυση να υπάρχει ως κυριαρχούμενη από την δύναμη του ενός από τα δύο στοιχεία άρα δεν σημαίνει πάντα την απουσία της επενέργειας του δεχόμενου την διείσδυση ως εξίσου διεισδυτική ως επενέργεια στο κυρίως διεισδύον.

Η ενικότητα του Εν-ός σχετίζεται με αυτήν την διαλεκτική δομή ως μορφή ερωτικής σύμπλεξης του όντος, είτε αυτό είναι το ανθρώπινο ον εν γένει είτε είναι ειδικότερα το ανθρώπινο ον που επιθυμεί να γνωρίσει.

Το Εν είναι μια γνωσιακή ενοποίηση χωρίς την ενέργεια του γνωρίζοντος υποκειμένου.

Το υποκείμενο ενεργεί πάντα ως πράττειν.

Το υποκείμενο είναι εγκλεισμένο πάντα σε ένα πράττειν, άρα και αναφορικά προς την γνώση σε ένα γνωσιακό πράττειν. 

Με αυτή την έννοια η γνώση ως μια μη-υποκειμενική ενέργεια δεν δύναται να αναφέρεται στο όποιο υποκείμενο, ακόμα κι αν αυτό θεωρηθεί ως διακριτή δομή από την υπόσταση, ή το υποστασιακό εγώ.

Η ουτοπία της γνώσης είναι η ουτοπία της γνώσης ως ενυπάρχουσας σε ένα Εν το οποίο δεν ενεργεί πρακτικά γνωσιακά ούτε δέχεται κάποια άλλη διαμορφωτική αυτού γνωσιακή πρακτική ενέργεια.

Η αλληλενέργεια του ενικού Εν-ός και του άλλου ενικού όντος ως γνωσιακή αλληλενέργεια δεν περιέχει πρακτικές γνωσιακές ενέργειες.

Είναι προφανές πως η ουτοπία αυτής της άμεσης γνωσιακής αυτοσυλλογής του όντος σε έναν Νου ο οποίος υπάρχει ως το μοναδικό ενικόν και καθέκαστον της γνώσης αν και παραμένει ουτοπία είναι την ίδια στιγμή το αίτιο της ίδιας της συγκρότησης της ενότητας και της πολλαπλότητας του όντος ως γνωριζόμενου και μορφοποιούμενου από τον Νου όντος.

Αυτή η κενή και σχετικά μη-υπάρχουσα αιτία της γνωσιακής ενέργειας πριν ακόμα υπάρξει η όποια ενέργεια του υποκειμένου φανερώνεται πότε ως όντως υπάρχουσα (Πλάτων) πότε ως μια δημιουργική αυταπάτη (Kant) αλλά δεν είναι τίποτα από όλα αυτά εφόσον θεμελιώνεται σε μια μη-υποστασιακή μη-υποκειμενική δομή της υποκειμενικότητας που δεν έχει την ανάγκη της ύπαρξης ή μη-ύπαρξης, ή του Είναι ή του μη-Είναι. 

Το Εν ως η επιθυμία του (ανθρώπινου) όντος είναι ένα μη-ον, ένα αρνητικό ον το οποίο υπερβαίνει την έννοια του Είναι και του μη-Είναι με την έννοια πως αν και αναφέρεται σε μια πολλαπλότητά τους δεν αναφέρεται σε αυτήν (την πολλαπλότητά τους) ως αν (αυτή) ήταν υπάρχουσα αυτάρκως. 

Το Εν ιδρύει το ον ως πολλαπλότητα αυτο-ιδρυόμενο, άρα σε εκείνη τη στιγμή που δεν έχει υπάρξει ακόμα μια παγίωση της δημιουργίας σε ένα (καθορισμένο-)Είναι είναι στην πραγματικότητα διαχεόμενο ως Εν σε όλο το φάσμα της πολλαπλότητας που ιδρύει. 

Το Εν είναι ένα ενικό ον αλλά συναντάται ως δυνητικότητα παντού όπου υπάρχει ανθρώπινη ματιά και ανθρώπινο χέρι.

Η αρνητικότητα του Εν-ός δεν έχει ακόμα ορισθεί και περιορισθεί στην εκμηδένιση του όντος ως καθέκαστου ή πολλαπλού, αντίθετα είναι αναφερόμενο παντού. 

Κάθε (ανθρώπινο) καθέκαστο, κάθε (ανθρώπινο) ον ως ενικόν είναι ένα δυνητικό Εν που αναβλύζει ωστόσο αυτήν του την δυνητικότητα ως μια μορφή αφανισμού της ίδιας του της ιδιότητας να είναι καθέκαστον ή μόνον ενικόν.  

Η απόλυτη ενικότητα είναι ένας αυτο-αφανισμός της ενικότητας δια της ενικότητας του Εν-ός. 

Η μεταγενέστερη απολυτοποίηση ή αυτο-επίταση και αυτής ακόμα της απόλυτης ενικότητας του Εν-ός θα φέρει το Μηδέν.

Η σκιά του θανάτου της ενικότητας ενώνεται σε μιαν ακατάλυτη ένωση με την αυτο-ανάβλυσή της σε ουσία του κόσμου, αν και εφόσον όμως αυτή η αυτο-ανάβλυση περιέχει σε μιαν επίταση της αφανιστικότητάς της την όντως εξαφάνιση της ενικότητας στο Μηδέν που φέρει η έννοια ως Μηδέν. 

Κάθε λέξη εδώ για ζωή ή θάνατο δεν λέει τίποτα, αφού η αλληλομετατροπή της αρνητικής δύναμης σε δύναμη ύπαρξης και της δύναμης της ύπαρξης σε αρνητική δύναμη περιέχει σε όλες της τις πτυχές (αυτές τις δύο πτυχές) τόσο θάνατο όσο και ζωή. 

Αυτό το κενό ρέον της φωτιάς του Εν-ός δεν ξέρεις αν είναι ένα ρέον πλήρες ζωής ή θανάτου γιατί είναι πλήρες ζωής και θανάτου.

Συνεχίζει να υπάρχει ωστόσο η ανάγκη μιας ισχυρότερης κατηγοριακής διαύγασης.

 

Στην επόμενη δημοσίευσή μας..

 

 

Ι.Τζανάκος 

 

 

 

3 σχόλια:

  1. To αφήνω εδώ: https://autonomeantifa77.files.wordpress.com/2016/01/ekdilosi.jpg

    Νομίζω θα ήταν χρήσιμη,με βάση και τη δουλειά που έχεις κάνει πάνω στο συγκεκριμένο θέμα,η παρέμβασή σου στη συγκεκριμένη εκδήλωση.

    Βασίλης Ψ.


    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Θα ήταν αρκετά δύσκολο να παρουσιαστώ εκεί πέρα φίλε μου. Εξάλλου σήμερα ήμουν αρκετά κουρασμένος απ'τη δουλειά μου. Μόλις τώρα συνήρθα κάπως τσαγκαροδευτέρα γαρ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Προτιμώ να πάω τώρα μια βόλτα στο Σούνιο, να δω τη θάλασσα, τον σκοτεινό λαμπρό ουρανό του τόπου μου, να ακούσω μουσική. Αρκετά με την σχιζοφρένεια του κάθε βαρεμένου, φίλε μου..

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..