Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Παρασκευή, 1 Ιανουαρίου 2016

Η εικόνα ενός ατέρμονου αντικατοπτρισμού ως το αρχικό φαινόμενο του γίγνεσθαι..


Ο περιορισμός της κατηγοριακής δράσης του υποκειμένου στο αρχικό γίγνεσθαί της, όπως το ορίζει ο Hegel ως ένα υποσύστημα αρχικού-Είναι/Μηδενός, είναι όσο συμβαίνει ένας παράδοξος περιορισμός -- ακόμα κι αν εννοηθεί σε ένα κάπως ευρύτερο πλαισίο το οποίο συνδιαμορφώνει (ως πλαίσιο) η παρουσία τού (εγελιανώς νοούμενου ως) καθορίζειν. 
Ας αναπτύξουμε το σκεπτικό μας βαθμιαία, κάντε όμως κάποια υπομονή:
Το σύστημα φαινομενοποίησης που είναι το γίγνεσθαι(1) [ως αδιάσπαστη ενότητα (καθαρού)αρχικού-Είναι/Μηδενός] αποτελεί έναν περιορισμό στο άπειρο των αντικατοπτρισμών των δύο(2) κατηγοριακών στοιχείων του αλλά σε ένα πλαίσιο σαφώς οριοθετημένο από την ενότητά τους. 
Κατά κάποιο τρόπο η ουσία του διαρκούς αντικατοπτρισμού [εντός του γίγνεσθαι(1)] τού κατηγοριακού στοιχείου "καθαρό-αρχικό-Είναι" εις το κατηγοριακό στοιχείο "Μηδέν" (και αντίστροφα βέβαια) είναι η συναντησή τους σε ένα κενό σημείο που προηγείται της εικόνας του άλλου ως μορφής του εαυτού τους:
Προτού το αρχικό-Είναι εμφανισθεί ως οντότητα/σημείο στην αλλο-ειδή (προς το ίδιο) εικόνα του Μηδενός, -[αυτό ισχύει και αντίστροφα, δεν υπάρχει μια σειρά εμφάνισης], υπάρχει συνάντησή του με το άλλο (του) εις το κενό όπου το Είναι και του αντικατοπτριζόμενου (εδώ, στο παράδειγμά μας) "αρχικό-Είναι" και του κατόπτρου "Μηδέν" (εδώ, στο παράδειγμά μας), είναι ένα είδος Μηδενός ή κενού. 
Για να καταλάβουμε ποιά είναι η ουσία αυτού που λέγεται εδώ πρέπει να λάβουμε τα πράγματα (και) με την αντίστροφη αλλά εξίσου ισχύουσα (οντική σειρά) εμφάνισης:
Προτού το (καθαρό)Μηδέν εμφανιστεί ως οντότητα/σημείο στην αλλο-ειδή (προς το ίδιο) εικόνα του αρχικού-Είναι, υπάρχει συνάντησή του με το άλλο (του) εις το κενό όπου το Είναι και του αντικατοπτριζόμενου (εδώ, στο παράδειγμά μας) "Μηδέν" και του κατόπτρου "αρχικό-Είναι" είναι ένα είδος Μηδενός ή κενού.
Ο περιορισμός που αναφέραμε στην αρχή του κειμένου μας είναι ακριβώς αυτός, και σημαίνεται στο διαμεσολαβητικό στοιχείο της ενδογενούς εικονιστικής διαλεκτικής των στοιχείων (αρχικό-Είναι και Μηδέν) του φαινομενοποιητικού γίγνεσθαι, αλλά όπως το ορίσαμε ως είδος του Μηδενός και όχι ως Μηδέν εν γένει. 
Αυτή η ειδικότητα τού διαμεσολαβητικού Μηδενός εντός του γίγνεσθαι(1) της εναρκτικής φαινομενοποίησης δεν είναι απλά μια ισχυρή σήμανση της πρωταρχικής και "θετικής" σημασίας του μηδενοποιείν στην συγκρότηση της ανθρώπινης σκέψης και ζωής, σε αντίθεση με ό,τι λένε κάτι νεο-ορθόδοξοι ημι-"φιλόσοφοι" σε κάτι επαρχίες της βαλκανικής, αλλά επίσης ένας ειδικός αναγκαστικός περιορισμός της κατηγοριακής δράσης κατά την συγκρότησή της αλλά και εν συνεχεία (ειδικά αν δεν θέλει κανείς να καταντήσει ας πούμε Καραμπελιάς). 
Αλλά αλήθεια πόσο παράδοξος και παράξενος περιορισμός ο περιορισμός στην ειδική υπόσταση του Μηδενός που διαμεσολαβεί τους αντικατοπτρισμούς ανάμεσα στο αρχικό-(καθαρό-)Είναι και το (καθαρό-)Μηδέν!
Είναι περιορισμός γιατί αφορά μιάν κατηγοριακή συσχέτιση, έστω στο ακραία αφαιρετικό επίπεδο του εναρκτικού φαινομενοποιείν [γίγνεσθαι(1)=αρχικό-Είναι/Μηδέν] που δεν είναι αν συμφωνήσουμε με τον Hegel καθορισιακό, αλλά επίσης παράδοξος περιορισμός γιατί ενώ είναι αναφερόμενος σε κάτι απειρογενές ή ατέρμονο ταυτόχρονα: και το ορίζει και το αφήνει ως έχει ως προς την απεραντοσύνη του -- όλα αυτά διενεργούνται στα όρια της εικονιστικής και μη εικονιστικής σκέψης και βίωσης.



Ι.Τζανάκος   

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..