Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τρίτη, 12 Ιανουαρίου 2016

Το αρνητικό Εκείθεν και η "ασφάλεια"..




Ο Λόγος της εξουσίας είναι και αυτός μια ανθρώπινη γλώσσα, ένα λέγειν-σημειώνειν όπως κάθε Λόγος, με την διαφορά πως ο Λόγος της εξουσίας εκφράζει την επιθυμία της υπαγωγής της ανθρώπινης γλώσσας στο συγκεκριμένα καθορισμένο Είναι, στο ούτως Είναι.
Μπορεί όμως ένας Λόγος να σημάνει μια τέτοια επιθυμία εγκλεισμού της γλώσσας χωρίς να αγγίξει έστω εκείνο που θέλει να αποκλείσει από την τάξη της ανθρώπινης οντότητας;
Η κίνηση του αποκλεισμού των σημασιακών και νοηματικών σημείων και των γίγνεσθαι των σημείων αυτών που έχουν εντός τους την υπέρβαση της εκάστης αλλά και της εν γένει συγκεκριμένης καθορισιακότητας ως συγκεκριμένης είναι μια κίνηση η οποία καθιστά τον Λόγο της εξουσίας όχημα αυτών ακριβώς που θέλει να αποκλείσει.
Ο Λόγος της εξουσίας ως όλον δεν είναι βέβαια μόνον ένα τέτοιο "σώμα-όχημα" εγκλεισμού και απώθησης ταυτόχρονα ενός άλλου Λόγου όπως αυτός θα μπορούσε να υπάρξει ως το τεθειμένο Εκείθεν του συγκεκριμένα καθορισμένου Είναι, αλλά δεν θα μπορούσε να είναι Λόγος της εξουσίας, της κάθε εξουσίας, αν δεν επιτελούσε αυτό τον λειτουργικό ρόλο.
Το όποιο Εκείθεν του συγκεκριμένα καθορισμένου Είναι της τάξης του ανθρώπινου όντος αποτελεί έναν κίνδυνο για το Είναι ως υποτίθεται αυτοθεμελιωμένο στο Είναι Είναι.
Η επιθυμία αφομοίωσης και ενσωμάτωσης ακόμα και των διαλεκτικών ρήξεων, των χαοτικών συντελεστών, των ιδιομορφιών εις τα γίγνεσθαι μεταβολής που αφορούν την μεταβολή από ένα συγκεκριμένα καθορισμένο Είναι σε ένα άλλο πάλι συγκεκριμένα καθορισμένο Είναι, φανερώνει ως επιθυμία τον τρόμο του κάθε συστήματος εξουσίας που δεν είναι άλλος από την εμφάνιση μιας μορφής του Εκείθεν του εκάστου Εντεύθεν ως προπομπού ενός άλλου Εντεύθεν που να μην είναι όμως ένα εξουσιαστικό Εντεύθεν.
Βασική αρχή του οποιουδήποτε εξουσιαστικού Εντεύθεν είναι όχι μόνον να παραμείνει όπως έχει χωρίς καμμία μεταβολή των δομήσεων που το μορφοποιούν ως ένα συγκεκριμένα καθορισμένο Είναι αλλά ακόμα κι αν επέλθει μια σημαντική, ριζική αλλαγή σε αυτές τις δομήσεις να παραμείνει ωστόσο ένας κεντρικός πυρήνας της κεντρικής δόμησης του άλλου, του επόμενου συστήματος που διαδέχεται το παλαιό εξουσιαστικός. 
Βασικό λοιπόν στοιχείο του Λόγου της εξουσίας είναι μεν η διασφάλιση της παραμονής σε ένα Εντεύθεν ως συγκεκριμένο Εντεύθεν, είναι λοιπόν μεν αναγκαία η εμμονική σχεδόν πειθάρχηση των ανθρώπινων γλωσσών εις ένα πλαίσιο όπου το Είναι παρουσιάζεται ως Είναι και μόνον.
Από την άλλη, επειδή η εξουσία είναι παγκόσμια και προνοητική, επειδή οι εξουσιαστές ανήκουν σε μια παγκόσμια κυρίαρχη τάξη, παρά τις άγριες διαφορές και αντιπαραθέσεις τους, επειδή η εξουσία γνωρίζει καλύτερα από κάθε άλλον ότι τα πράγματα δεν είναι έτσι, άρα γνωρίζει ότι κάποτε έρχεται η στιγμή της βαθιάς μεταβολής και του δημιουργικού χάους από ένα πάντα Εκείθεν, από μια βαθιά και υψηλή πραγματικότητα που αναδύεται από τα έγκατα και τα ύψη της αρνητικής ουσίας του όντος. 
Το μέλημα της εξουσίας είναι λοιπόν πάντα να έχει και έναν Λόγο και ένα σχέδιο για να μορφοποιήσει αυτό τον Λόγο του αρνητικού Εκείθεν σε πλαίσια που δεν θα ανατρέπουν την εξουσία εν γένει και την κυριαρχία του αγαπημένου τέρατός της που είναι αυτό το πράμα που ονομάζουμε κράτος.
Ο Λόγος της εξουσίας λοιπόν δεν είναι ένας Λόγος που γενικά προκρίνει θετικά το Εκείθεν έναντι του Εντεύθεν ή αντίθετα το Εντεύθεν έναντι του Εκείθεν.
Ο Λόγος της εξουσίας δεν είναι λοιπόν ένας εν γένει Υπερβατικός Λόγος έναντι ενός υποτιθέμενου αντιεξουσιαστικού αντι-Υπερβατικού Λόγου, αφού ο έλεγχος που ασκεί και θέλει πάντα να ασκεί η εξουσία στο Εκείθεν της Υπερβατικότητας διενεργείται εις το πλαίσιο της επιθυμίας υποταγής του εις ένα συγκεκριμένο Εντεύθεν της εξουσίας αλλά και εις ένα γενικό Εντεύθεν που θα είναι χαραγμένο ουσιακά ως κάποια εξουσία.
"Πρέπει" λοιπόν η εξουσία κατά την "φύση" της και να σταματήσει κάθε έντονη ανθρώπινη ενασχόληση με το Εκείθεν αλλά από την άλλη επειδή γνωρίζει ότι αυτή η ενασχόληση κάποτε θα έρθει επιθυμεί ως εξουσία να την προσχηματίσει σε ένα συντηρητικό πλαίσιο.  
Η εξουσία ελέγχει και θέλει να ελέγχει τον τόπο εννόησης βίωσης και γλωσσικής ύπαρξης του Εκείθεν γιατί τον τρέμει ως Λόγο ενός πιθανού κόσμου χωρίς καμμία εξουσία.
Θέλω όμως επ'αφορμή της σημαντικής αναδημοσίευσης από τις Ταξικές Μηχανές:  
και επ'αφορμή του εξίσου σημαντικού σχολίου του Γ.Ευσταθίου να σταθούμε στην ουσία αυτού του Εκείθεν αλλά και του Εκείθεν που αχνά και ταπεινά έχουμε εμείς περιγράψει ως αρνητική δύναμη του καθαρά αρνητικού στοιχείου του όντος σε σχέση με την θεματική της αστικής "ασφάλειας" όπως παρατίθεται και σχολιάζεται στο άρθρο και το σχόλιο του Γ.Ευσταθίου.
Είναι πέρα από προφανές πως η κυρίαρχη ιδεολογία αλλά και η θεματική της "ασφάλειας" έχει αναδυθεί στην νεώτερη αστική εποχή, ειδικά μετά τον Β΄παγκόσμιο πόλεμο. 
Αν διαβάσετε το άρθρο και δώσετε προσοχή στο πυκνό σχόλιο του Γιάννη θα έχετε μια καλή εικόνα αυτής της "ασφαλιοκεντρικής" κατάστασης καθώς και ένα γενικό σχήμα της δομικής της θεμελίωσης στην ιστορία του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής σε συνάφεια με το επίκεντρο της σύγχρονης "βιοπολιτικής" οργάνωσης της κοινωνίας κ.λπ
Αυτό που απουσιάζει κατά την άποψή μου είναι η επισήμανση της διεργασίας απο-υπερβατικοποίησης της ανθρώπινης ζωής ως μιας συναφούς (με την προηγούμενη διεργασία) διεργασίας.
Η βάση της υπερβατικής εννόησης και βίωσης του Εντεύθεν θεμελιώνεται στην αξιακή-πρακτική "τοποθέτησή" του σε ένα κατώτερο σημείο της οντικής ιεραρχίας. 
Αντίθετα, οι νεώτερες (δυτικές) αστικές τάξεις και οι ιντελλιγκέντσιες που τις υπηρετούν ως πιστοί σκύλοι έχουν θέσει αξιακά-πρακτικά με απόλυτο πλέον τρόπο την υπερβατική εννόηση και βίωση του Εντεύθεν στο κατώτερο σημείο της οντικής ιεραρχίας. 
Η θρησκεία της νέας παγκοσμιοποιημένης παγκόσμιας (κυρίως δυτικής) αστικής τάξης και των "αριστερών-αντι-εξουσιαστών" συμμάχων της είναι το Εντεύθεν ως Εντεύθεν και το Είναι ως το εντεύθεν Είναι.
Θα μπορούσε να υπάρξει από την πλευρά των αριστερών δυνάμεων και εν γένει τον ριζοσπαστικό προοδευτικό χώρο ένα είδος κριτικής της απο-υπερβατικοποίησης της ζωής χωρίς να ζητείται η επιστροφή στην "παλαιά" υπερβατικότητα, αλλά να ζητείται η ένωση του κριτικού υπερβατολογικού Λόγου ως μη-Υπερβατικού Λόγου με το αρνητικό στοιχείο του όντος και της γλώσσας που το σημαίνει εκφράζει και νοηματοδοτεί. 
Αυτή η πιθανή ένωση της υπερβατολογικής υποκειμενικότητας με την αρνητική δομή της γλώσσας και του οντος εμπεριέχει νομίζω ένα είδος υπερβατικότητας που δεν είναι μόνον διαλεκτικά αιρόμενη.
Όμως δεν νομίζω πως έχουνε λυθεί τα "μάγια" της εμμενοκρατίας και του φόβου απέναντι στην αρνητική δομή του κόσμου, αντίθετα υπάρχει ένα είδος εσωτερικής κριτικής στην εξουσιαστική προσπάθεια από την σκοπιά περισσότερο μιας αφελώς ειρηνιστικής θεωρίας για την ζωή και την ανθρώπινη κατάσταση, ως μεταφύσης.
Η προσπάθεια της άρχουσας (ορθολογικής) αστικής τάξης δεν είναι μια καθαρά θεωρητική προσπάθεια. 
Δεν αντιμετωπίζεται ως θεωρητική προσπάθεια. 
Γιατί το λέμε αυτό;
Η προσπάθεια αυτή δεν είναι μια αφηρημένη θεωρητική και ιδεολογική προσπάθεια εφόσον άπτεται του πολύ συγκεκριμένου θέματος της λεγόμενης "ασφάλειας". 
Η αυτο-ύπαρξη και αυτο-συντήρηση του "σώματος", της "ύπαρξης" ή του εδώ-και-τώρα-όντος ως ενός συνεχούς που δομείται σε μια ταυτοτική εμμένεια (ενδογενή τάση διατήρησης στο Είναι του) είναι τα μοτίβα της αστικής ασφαλιο-λογίας και του εξουσιαστικού Λόγου περί ασφάλειας.
Υπάρχει βέβαια μια σειρά από ισχυρούς λόγους για τους οποίους επικράτησε αυτή η γενική υβριδική κοσμοθεωρία, στον βαθμό που έχει επικρατήσει, που αφορούν την (αληθινά μεγάλη ή υπερεκτιμημένη) πρόοδο της ιατρικής επιστήμης, την άνοδο του ατομικιστικού αξιακού προτύπου, τον καταναλωτισμό, την παρακμή και τον ιστορικό αυτο-ευτελισμό της θρησκείας κ.λπ
Αλλά αυτή η υβριδική υπο-κοσμοθέαση έχει τις αυτοθεμελιώσεις της που σχετίζονται με την αντιμετώπιση της έννοιας και της νοητικής/γλωσσικής (μη-)βίωσης του όντος ως αρνητικού όντος.
Η ανόρθωση ενός αντι-μηδενιστικού Λόγου ακόμα και με τον μανδύα του "θετικού μηδενισμού", με την έννοια πως σημαίνεται μια καταβαράθρωση της όποιας εποπτείας του όντος ως τραγικού και αντινομικού αρνητικού όντος, η επικράτηση μιας ιδιότυπης βιο-σοφικής αντίληψης της ζωής ως αυταξίας που σαρώνει τις παραδοσιακές αξίες του ηρωϊσμού και της αυτοθυσίας ακόμα και για τα μέλη της όποιας οικείας κοινότητας, είναι άμεσα συνδεόμενη με την υπο-κοσμοθέαση της "ασφάλειας". 
Είναι δε αρκετά τρομακτικό το γεγονός πως οι "αντιπολιτευόμενες" σε αυτό το ρεύμα φωνές δεν προέρχονται από την αριστερά αλλά από όλων των ειδών τις ακροδεξιές που κυκλοφορούν στον κόσμο ως φορείς τόσο της υπερ-ασφαλιολογίας όσο και ως φορείς των παραδοσιακών αξιών της υπερβατικότητας.






Ι.Τζανάκος 

2 σχόλια:

  1. Τα μαύρα γράμματα ειδικά με βρίσκουν απολύτως σύμφωνω. Για την ''απουπερβατικοποίηση'' που λες ακριβώς αυτό εννοώ με το πέρασμα από το ''αφηρημένο στο συγκεκριμένο'' της Ιδέας του Κράτους, και αυτό που γράφουν για έκπτωση των ιδεαλιστικών θεμελιώσεων (ελέω Θεού, φιλελέ + Πρόνοια) στη μετάβαση σε μια υλιστική θεμελίωση ασφάλειας-ανατίμηση της ζωής (βλ. Χάνα Άρεντ animal laborans)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ναι σωστά, υπάρχει η αναφορά σου στο κείμενο και η εν γένει θεώρηση των Ντελέζ Γκουαταρί που αναφέρεις επίσης, και μια σειρά ευρύτερων αναφορών. Ίσως στέκομαι και λόγω της ταύτισής μου με την θεματολογία που παρακολουθώ τώρα άμεσα στην αυτοθεμελιωτική πλευρά, θα μπορούσε να την πει κανείς ιδεολογική πλευρά του πράγματος. Το μόνο ερώτημα που θα ήθελα να θέσω είναι το τι είδους επιστροφή θα υπάρξει σε μια υπερβατικοποίηση της ιδεολογίας του κράτους ή του αντι-κράτους για να τα πω σχηματικά. Η προς το παρόν επιστροφές είναι φρικαλέες βέβαια, αν και είναι συνδεόμενες και αυτές με τα "μετανεωτερικά" χαρακτηριστικά (βλ.Ισλαμικό κράτος).

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..