Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τετάρτη, 6 Ιανουαρίου 2016

Το Είναι αναδύεται από το Μηδέν ως Μηδέν..

Σε συνέχεια του:



[Ο Hegel κατοπτρίζει θεωρησιακά την ύπαρξη των δύο Οίκων (νοήματος/οντικότητας των όντων) ως ξεχωριστών ενοτήτων με εσωτερική δομή που σημαίνει μιαν ειδικά ιεραρχικοποιημένη αυτο-ουσίωσή τους που αντιστοιχεί σε μια ειδικά διενεργημένη αλληλο-ουσίωση των αρχικών (καθαρών) θεμελιακών κατηγοριακών σημειοτήτων (του Είναι και του Μηδενός):
Ο Οίκος του Είναι απαρτίζεται από το ηγεμονεύον αρχικό-(καθαρό)Είναι που υπάγει το αναφερόμενο (από αυτό) (καθαρό)Μηδέν, το οποίο ως υπαγόμενο και αναφερόμενο παράγεται ωστόσο ως το διαλύον-καταλύον στοιχείο τού ηγεμονεύοντος αρχικού-(καθαρού)Είναι.
Αντιστοίχως, ο Οίκος του Μηδενός απαρτίζεται από το ηγεμονεύον (καθαρό)Μηδέν που υπάγει το αναφερόμενο (από αυτό) αρχικό-(καθαρό)Είναι, το οποίο ως υπαγόμενο και αναφερόμενο παράγεται ωστόσο ως το διαλύον-καταλύον στοιχείο τού ηγεμονεύοντος (καθαρού)Μηδενός.]



Η εμφάνιση του Μηδενός ως διεμφάνισης που είναι εγκλεισμένη στο διεμφανίζειν σημαίνει μιαν ειδική συνεκτικότητά του εφόσον η έλλειψη πληρότητας που το χαρακτηρίζει ως διεμφάνιση-που-είναι-εγκλεισμένη-στο-διεμφανίζειν αντιστοιχεί σε μια πανίσχυρη και απόλυτη έκτασή του στο σύνολο του υπαρκτού.
 
Ό,τι "χάνει" το Μηδέν ως διεμφανιζόμενο ον-μη/ον το έχει ήδη ανακτημένο ως δύναμη διαπέρασης και διήθησης των πάντων.
Γι'αυτό και η πληρότητα, η αρμονική συναρμογή, η λειτουργικότητα του όντος ως Είναι, ως οντικού και κατηγοριακού Είναι, ενώ παρουσιάζεται ως η ισχύς του έναντι του Μηδενός αλλά και κάθε άλλου διαμεσολαβητικού διαλυτικού μηχανισμού είναι τουναντίον η ισχυρότερη αδυναμία του.
Το Είναι ως οντικός και κατηγοριακός Οίκος διαπερνάται εν όλω από την καθορίζουσα δύναμη του Μηδενός είτε θεωρήσουμε το Είναι καταγωγικά είτε το θεωρήσουμε ως έναν ήδη σχηματισμένο και αυτοπαραγόμενο μηχανισμό ύπαρξης του όντος.
Όταν το Είναι αναδύεται εκ του μη-Είναι φαίνεται να εκπληρώνει και να επεκτείνει/συρρικνώνει την λειτουργία του Μηδενός (συμφώνως προς τα εγελιανά πρότυπα) ως ενός ηγεμονεύοντος στοιχείου της ενότητας Μηδέν-Είναι άρα φαίνεται να εκπληρώνει αναδρομικά την προφητεία του Hegel για την σχετικότητα-αδυναμία ακόμα και αυτού του Μηδενός ως ηγεμόνος του Οίκου του Μηδενός που καταλύεται από το αναδυόμενο Είναι.
Το γεγονός της αιφνίδιας εμφάνισης του Είναι δια της κατάλυσης του Οίκου του Μηδενός και δια της πληρότητας τού εμφανιζόμενου νέου Κυρίου, του Είναι ως Κυρίου εις τον δικό του Οίκο, καθώς και τα εξωτερικά χαρακτηριστικά της αρμονίας, της συστημικής συνοχής, της ύπαρξης με συγκεκριμένα ποιοτικά χαρακτηριστικά (του νέου Κυρίου), προσδίδουν στην υποχώρηση του Μηδενός εις την θέση του ηγεμονευόμενου στην ενότητα (Οίκο) του Είναι= Είναι/Μηδέν τον χαρακτήρα της διαλεκτικής ήττας του και της ένταξής του τελικά σε μιαν διαρκή διαλεκτική αλληλοκαθορισμού. 
Φαίνεται να υπάρχει πειθάρχηση και του Μηδενός, αυτού του κάπως άγριου πράγματος.
Όμως το Μηδέν δεν ηττάται ποτέ, εφόσον συνεχίζει να υπάρχει σε μια πιο ουσιαστική από το Είναι παρουσία και κατά την εμφάνιση-ανάδυση του νέου Κυρίου, του Είναι ως Κυρίου και κατά την φαινομενικά ομαλή περίοδο ή τον "τόπο" όπου το Είναι υφίσταται ως ηγεμονικόν.
Δεν θα σταθώ κυρίως στην θηριώδη ενύπαρξη του Μηδενός στον Οίκο του Είναι που δεν είναι καθόλου αντίστοιχη με την υποτονική ύπαρξη του Είναι ως Είναι κατά την περίοδο ή τον "τόπο" ηγεμονίας του Μηδενός ως Μηδενός.
Θα σταθώ στην στιγμή της αιφνίδιας εμφάνισης του Είναι ως κυριαρχικού.
Ή ίδια η αιφνιδιότητα της εμφάνισης αποκαλύπτει κάτι άλλο από την ηγεμονικότητα και αντίθετο σε αυτήν.
Η ανάδυση ενός όντος ως αιφνίδια εμφάνιση έχει πάνω της τα στίγματα της καταβύθισης στο Μηδέν. 
Ο στοχασμός αλλά και η οντική διεργασία άρνησης ενός άλλου Είναι, ενός υφιστάμενου Είναι ή μάλλον του Είναι ως Είναι είναι το κέλυφος μιας υπέρβασης του όποιου κόσμου από το ύψος και το βάθος της αυτάρκους καταβύθισης στον μηδενικό εαυτό του άρα στον μη-εαυτό του όποιου εαυτού, στο μη-Είναι του όποιου Είναι, και επί της ουσίας είναι μια ριζοσπαστική λήθη κάθε Είναι προς τιμή και δόξα της καταβύθισης καθαυτής στο Μηδέν καθαυτό. 
Αλλά αυτό είναι πάλι μια συμβολική μορφή της κίνησης του ίδιου του όντος.
Η αιφνιδιότητα ανάδυσης του Είναι είναι -πέραν της συμβολικής ή ψυχονοητικής μορφής της εργασίας του Μηδενός- το ίδιο το Μηδέν εργαζόμενο πάνω στον εαυτό του. 
Αυτό που είναι αιφνίδιο είναι μια καταστροφή, ένας πόλεμος, η κίνηση είναι κίνηση βίας και βιασύνης απάρνησης του υπαρκτικού καθορισμού του όντος, κάτι σαν μια παροδική εμφάνιση ενός αποσυνεκτικοποιού όντος που δίνει συνοχή στα πράγματα ακριβώς δια της παρουσίας του ακεραίως ως απο-συνεκτικοποιού. 
Η διαρκής παρουσία του αποσυνεκτικοποιού συντελεστή της οντικότητας θα κατέστρεφε το ον ως όλον, αλλά η διακινδύνευση να καταστραφεί το ον ως όλον και η ανάληψη αυτής της διακινδύνευσης είναι ο μόνος τρόπος να αποκτήσει αυτός ο κόσμος μιαν άλλη συνοχή. 
Το σημαντικό εδώ είναι να δούμε πως η εμφάνιση του νέου Είναι αιφνιδίως δεν είναι η γονιμοποιός ένωση της συνοχής του Είναι με το αποσυνεκτικοποιόν Μηδέν σε έναν σύντομο γάμο, τον οποίο επέτρεψαν να συμβεί για λόγους αναζωογόνησης βαθιές σεβάσμιες δυνάμεις του ίδιου του Είναι οι οποίες έχουν/είχαν την ευφυία κλήσης του μηδενοποιητικού χάους και την ανάλογη δύναμη να το επανα-τακτικοποιήσουν ως ένα στοιχείο του νέου κόσμου ή να το φονεύσουν αφού έκανε την δουλειά της γονιμοποίησης.
Το Μηδέν δεν έρχεται μετά την άδεια ενός ευφυούς ή απελπισμένου Είναι για να αποχωρήσει ή να φονευθεί μετά την γονιμοποίηση του Είναι ή την "καταστροφική δημιουργία" ενός άλλου. Όχι..
Το Μηδέν εισβάλλει στο Είναι αφού έχει κατασκευάσει εντός του Μηδενός ως Μηδενός την γενική δύναμη καταστροφής του Είναι εν γένει και έπειτα την ειδική δύναμη καταστροφής του ως ειδικού Είναι. 
Η αιφνιδιότητα ανάδυσης του νέου Είναι είναι αποτέλεσμα της νίκης τού Μηδενός γενικά επί του Είναι ως προϋπόθεσης για να νικήσει (το Μηδέν) το Είναι ως ειδικό Είναι, γιατί το Είναι είναι πάντα ένα ειδικό Είναι, ήτοι είναι πάντα μια φυλακή τού απείρου, μια λήθη του απείρου. 
Προϋπόθεση της νίκης του Μηδενός επί του ειδικού Είναι είναι η νίκη του Μηδενός επί του Είναι εν γένει: 
Η διαμόρφωση του ειδικού Μηδενός για την καταστροφή του ειδικού Είναι είναι αποτέλεσμα της προ-καταστροφής που επιτελεί (επιτέλεσε) το Μηδέν επί του Είναι εν γένει.
Η ειδικότητα του Είναι ως προ-αντικείμενο της καταστροφικής εργασίας του Μηδενός προϋποθέτει την λύτρωση του Μηδενός από την ειδικότητα εν γένει, έπειτα την διαμόρφωσή του σε ακέραιο τυπικά θηριώδες Μηδέν, και στο τέλος έρχεται η ειδικοποίησή του για να καταστρέψει ειδικά το (πάντα) ειδικό Είναι.
Η αιφνιδιότητα της ανάδυσης του νέου Είναι είναι αποκάλυψη της εισβολής του Μηδενός και αποκάλυψη επίσης στο φως των φαινομένων της κοινωνικής και υπαρκτικής ζωής της μόνιμης παρουσίας του Μηδενός ως μόνιμα διεμφανιζόμενου όντος στο όντως όν των πραγμάτων και της μόνιμης παρουσίας του Είναι ως μόνιμα καταλυόμενου όντος, ακόμα και κατά την στιγμή της παρουσίας του ως ιδρύοντος και ηγεμονεύοντος όντος. 
Το Είναι αναδύεται από το Μηδέν ως Μηδέν.





Ι.Τζανάκος 

2 σχόλια:

  1. Brahma the creator, Vishnu the preserver, and Shiva the destroyer or transformer.

    Shivaya Vishnu roopaya , shivarupaya Vishnuve , shivashca hirdhayagam Vishnu , Vishnuscha hridayagam shive “

    Meaning :Shiva is in the form of Vishnu, as Vishnu is in the form of Shiva . Shiva is in the heart of Vishnu as Vishnu is in the heart of Shiva

    Śiva, meaning "The Auspicious One", also known as Mahadeva ("Great God"), is one of the three major deities of Hinduism.
    From The Mahabharata, Anusasana Parva -> Veda Vyasa Mahabharata
    The blessed Vishnu said: "I salute Mahadeva. Salutations to Thee. O Thou that art eternal origin of all things.

    Μετοικος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Βάλε και λίγο Βούδα μέσα!
    Ενδιαφερουσα η αναλογία, για να μην πω ταυτότητα. Με προβληματίζει λίγο ο Βράχμα όμως, να σου πω.
    Τι ρόλο παίζει ο τύπος δεν το έχω καταλάβει. Αν το πιασουμε οντο-θεολογικά θα βρούμε και άλλες αναλογίες και με άλλες παραδόσεις πιό οικείες. Κάποια στιγμή θα αναφερθώ και σε αυτά, όσα κουτσοκαταλαβαίνω τέλος παντων..

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • φράσεις [8] - Υπάρχει πρόοδος; υπάρχει, από το μη ον στο ον, ώσπου να εξεγερθεί το γίγνεσθαι και να τα απορροφήσει όλα στο εν. Παίζω ζάρια με τα λεγόμενά μου και θ...
    Πριν από 21 ώρες
  • Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times - Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times Photo A woman working at a collective farm near Moscow in 1955. Credit Mark Redkin/FotoSo...
    Πριν από 21 ώρες

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..