Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Δευτέρα, 18 Ιανουαρίου 2016

Ανεμοδείκτης για μια ύπαρξη..



Η μορφή δεν υπάρχει πιά, αλλά θα υπάρξει αναδυόμενη από το Μηδέν εκείνο που χάθηκε στους αντικατοπτρισμούς της αλήθειας του και όχι στις έννοιες και τις εποπτείες της υποστασιακής ζωής ακόμα κι όταν αυτές ανασταίνονται στους στενόκαρδους πολέμους ενάντιά της
Ακόμη κι αν είναι αλήθεια να ρίχνεις στο Μηδέν όλες τις υποστασιακές μορφοποιήσεις της ζωής και εξ'αυτής της κίνησης να αντλείς ένα νόημα, αυτή η αλήθεια είναι λειψή και αυτή η μεταγενέστερη της υποστασιακότητας ζωή είναι μη-ζωή αν δεν είναι ζωή με όλη την δυναμική αντίφαση και όλο το εύρος της που αγγίζει ακόμα και τον θάνατο και την θανατολογία.
Η αλήθεια ως αποκάλυψη μόνον και πόλεμος μόνον ενάντια στο ψέμμα των κυρίαρχων υποστασιοποιήσεων έχει κι αυτή τελειώσει, γι'αυτό άλλωστε όση και να είναι η λύσσα των εχθρών της πάντα παλαιάς κυριαρχίας δεν εκφράζει τίποτα άλλο από την λύσσα μιας νέας κυριαρχίας, κυριαρχίας και αυτής αν και άτυπης και υπόρρητης.
Κάποιοι νόμισαν πως αν σκοτώσουν την πατρικότητα των κυρίαρχων υποστασιοποιήσεων της ζωής που μας παραδόθηκαν θα αναδυθεί ένα άλλο πρόσωπο της ζωής, αλλά αυτό που αναδύθηκε ήταν το νέο ψέμμα, ο νέος κυρίαρχος της οικουμενικής κυριαρχίας της δύσης που ακόμα κι αν φαίνεται να αποσύρεται στο βάθος της ιστορίας είναι εδώ και μας εμφανίζεται με ένα αποτρόπαιο πρόσωπο.
Κάποιοι νόμισαν πως αν δολοφονήσουν την αλήθεια της παράδοσης θα αναδυθεί ένα αληθινό σώμα, το αληθινό σώμα της ζωής των καταπιεσμένων, αλλά αυτό που αναδύθηκε είναι η προδοσία ως φάρσα, η αντεξουσία ως εξουσία, η λατρεία της ζωής ως ο θάνατος αυτοπροσώπως.
Κάποιοι νόμισαν πως αν μισήσουν τον τόπο θα αναδυθεί η γη σαν Εν, ο άνθρωπος σαν Εν, η ελευθερία ως ένα θετικό του όντος, αλλά αυτό που αναδύθηκε είναι ένας συρφετός ημι-αμόρφωτων χαφιέδων της ευρωπαϊκής ένωσης και των Η.Π.Α που κρύβουν την χαφιέδικη στάση τους ακόμα και από τον ίδιο τον εαυτό τους χρησιμοποιώντας όλα τα ιδεολογήματα ενός κάλπικου και καθεστωτικού "αντιεθνικισμού".
Κάποιοι νόμισαν πως αν πολεμήσουν τον εχθρό μόνον μέσα στο σπίτι τους χωρίς να νοιαστούν για αυτό το σπίτι θα έχουν την συνείδησή τους "καθαρή" και το μυαλό τους "αμόλυντο", θα είναι οι υποστηρικτές των εργαζομένων ανθρώπων, των μισθωτών υποζυγίων, αλλά αυτό που αναδύθηκε είναι ένα μίσος για τον λαό, μια παιδόμορφη ακατανοησία για την ζωή του λαού, αυτό που αναδύθηκε είναι μια κατάρα απευθυνόμενη σε αυτόν από κοινού εκστομισμένη με τους δυτικούς ιμπεριαλιστές και τα φιλελεύθερα μαντρόσκυλα.


Γράφω αυτό το κείμενο σκεπτόμενος την πρόσκληση ενός διαδικτυακού φίλου που παρακολουθεί μάλλον στενά τις ταπεινές σκέψεις που εκτίθενται εδώ. 
Σκέφτηκε ο φίλος πως ίσως θα ήταν χρήσιμη μια παρουσία-παρέμβασή μου σε μια πολιτική εκδήλωση των αυτόνομων-αντιφά για την Μέση Ανατολή, Μεσοποταμία κ.λπ. με βάση την όποια δουλειά μου επί του θέματος.
Τον ευχαριστώ για την τιμή που μου έκανε με το να πιστεύει και μόνο πως έχω κάνει κάποια δουλειά ή πως θα μπορούσα να έχω κάποια παρουσία σε έναν μαζικό κινηματικό χώρο του παρανοϊκού "αυτόνομου-αντιφασιστικού" κινήματος στην χώρα "μας".
Θα ήθελα μόνον να του πω, και να πω και σε σας όσοι είστε εδώ κατά καιρούς, πως όπως (δεν) έχει καταλάβει δεν έχω ούτε θέλω να έχω καμμία σχέση με οποιονδήποτε χώρο, όχι μόνον τους αντιφά, αν αυτός δεν έχει πραγματικά μαζική λαϊκή οντότητα και εύρος.
Αισθάνομαι καλά μόνον όταν βρίσκομαι μέσα στις μάζες του λαού, όποια κι αν είναι η άμεση σχέση μου με αυτές όσο επεισοδιακή κι αν είναι αυτή η σχέση. 
Είμαι ένας από αυτούς και μόνον όταν είμαι μέσα σε όλο τον λαϊκό συρφετό είμαι κάτι που έχει νόημα. 
Ή όταν είμαι μόνος ή με λίγους φίλους.
Θα είμαι εκεί που οι μάζες αυτές θα παρουσιαστούν ως όλον ως ένα μεγάλο πλήθος ως ένας λαός με μιά ή πολλές φωνές.
Ποτέ ξανά δεν πρόκειται να εισέλθω σε σπηλιές παρανοϊκών σεχταριστών, σε κόμματα και οργανώσεις που είμαι σίγουρος ότι θα εξαφανιστούν σαν καπνός όταν αυτές οι μάζες θα εμφανιστούν όταν εμφανιστούν στο φώς των δρόμων και του δημόσιου βήματος. 
Γνωρίζω καλά το μίσος των σεχταριστών απέναντι στον λαό, ποτέ μου δεν το ακολούθησα αλλά το γνωρίζω καλά και σήμερα νομίζω πως ξέρω και την ουσία αυτού του μίσους.
Είμαι υπομονετικός ως το τέλος και μετά το τέλος της ταπεινής παρουσίας μου.
Ο κόσμος είναι δικός μας, δικός μου, και όχι όλων αυτών που μισούν τον κόσμο και τον λαό, τον κάθε λαό και τον λαό εις τον οποίο ανήκουν, θέλουν δεν θέλουν.
Τα άλλα ας τα λύσει ο καθένας μόνος του, ή με τον θεραπευτή του. 
Ή, ας ερωτευτεί..




Ι.Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • φράσεις [8] - Υπάρχει πρόοδος; υπάρχει, από το μη ον στο ον, ώσπου να εξεγερθεί το γίγνεσθαι και να τα απορροφήσει όλα στο εν. Παίζω ζάρια με τα λεγόμενά μου και θ...
    Πριν από 13 ώρες
  • Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times - Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times Photo A woman working at a collective farm near Moscow in 1955. Credit Mark Redkin/FotoSo...
    Πριν από 14 ώρες

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..