Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Πέμπτη, 21 Ιανουαρίου 2016

Οι εθνο-μικροαστοί Καραμπελιάδες και λοιποί..



Δεν πρόλαβα να πω μια μισή καλή κουβέντα για τον Καραμπελιά και αυτός ήδη πρόλαβε (από μόνος του βέβαια, δεν μας κάνει την τιμή) να ξεράσει την νέα τοποθέτησή του για να εξυπηρετήσει τους ξένους αφέντες, το ΝΑΤΟ, το αγαπημένο του ΚΥΠΑΤΖΙΔΙΚΟ ΕΥΡΩΔΟΥΛΟ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΔΟΥΛΟ παρα-κράτος, το ομοίωμα "έθνους-κράτους" που υπηρετεί πιστά σαν λυσσασμένος σκύλος.
Ας δούμε το νέο ξέρασμα αυτού του ερειπίου του εθνικο-ανεξαρτησιακού αγώνα, ας δούμε τι λέει ο παράφρονας αποστάτης, ο Κάουτσκι του επαναστατικού εθνικισμού.
Υπογραμμίζω τα σημεία που έχουν ενδιαφέρον για να σταθούμε λίγο παραπάνω στο σχόλιό μας που θα ακολουθήσει. 
Κρατήστε την μύτη σας:

http://blogvirona.blogspot.gr/2016/01/blog-post_715.html#more

Tο σύστημα ΣΥΡΙΖΑ σε πλήρες αδιέξοδο

Του Γιώργου Καραμπελιά 
Για ποιο λόγο άραγε ο Τσακαλώτος ξιφουλκεί με τα σπασμένα ελληνικά του εναντίον του ΔΝΤ, την ίδια στιγμή που τα μπλόκα των αγροτών κλείνουν τους δρόμους και ξεσηκώνονται οι ελεύθεροι επαγγελματίες;
Ποτέ άλλοτε, ακόμα και στη γεμάτη αδιέξοδα περίοδο των μνημονίων, το αδιέξοδο δεν ήταν τόσο μεγάλο και τόσο καθολικό. Αφετηρία του δε, είναι το γεγονός πως ο αντιμνημονιακός πόλος του συστήματος μεταβλήθηκε σε μνημονιακό, με τέτοια ταχύτητα και τέτοιες ανατροπές, ώστε οι πολιτικές δυνάμεις δεν έχουν προλάβει να προσαρμοστούν σε αυτή τη νέα πραγματικότητα, ενώ την ίδια στιγμή οι κοινωνικές δυνάμεις εγκαταλείπουν με ταχύτητα την κυβέρνηση που επέλεξαν τέσσερις μήνες πριν. Ταυτόχρονα, ποτέ άλλοτε το οικονομικό, το κοινωνικό και το γεωπολιτικό αδιέξοδο δεν είχαν φτάσει σε αυτό το σημείο. Ο συνδυασμός αυτών των δύο κινήσεων συνιστά μια εκρηκτική σύμπτωση.
Ο ΣΥΡΙΖΑ υπέγραψε μεν το μνημόνιο τον Ιούλιο του 2015, αλλά εξελέγη κλείνοντας το μάτι στους ψηφοφόρους πως… δεν θα το εφαρμόσει («παράλληλα προγράμματα», και άλλα ηχηρά παρόμοια). Και έτσι, όταν τον Οκτώβριο του 2015 βρέθηκε και πάλι μπροστά στην αδήριτη λογική του μνημονίου, προτίμησε για άλλη μια φορά «να παίξει καθυστέρηση», ψηφίζοντας μόνο τα λιγότερο οδυνηρά μέτρα και διαιωνίζοντας τη διαπραγμάτευση πάνω στο ασφαλιστικό. Εάν ήταν μια «συνεπής» και καθαρόαιμη μνημονιακή δύναμη και αν είχε και το στοιχειώδες μυαλό, θα έπρεπε να περάσει, μέσα στους τρεις μήνες του 2015, όλα τα μέτρα τη στιγμή που οι αντίπαλοί του ήταν στο καναβάτσο και η Ν.Δ. στα πρόθυρα της απόλυτης γελοιοποίησης. Και μάλιστα, τη στιγμή που στη Ν.Δ. κυριαρχούσαν οι «καραμανλικές» δυνάμεις και ο Μεϊμαράκης φάνταζε ως ο κυρίαρχος μιας εσωκομματικής αντιπαράθεσης που θα ολοκλήρωνε το σχήμα μιας κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ με σκιώδη συγκυβερνήτη τον Κώστα Καραμανλή. Αυτό εξάλλου τους συμβούλευε ο Πρετεντέρης και άλλοι μνημονιακοί αναλυτές.
Επιπλέον, το momentum ήταν θετικό και από την πλευρά των δανειστών. Διότι ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανιζόταν ως η μόνη αξιόπιστη εναλλακτική λύση, ενώ  το προσφυγικό και το μεταναστευτικό προσέφεραν, από σπόντα, ισχυρή στήριξη στον Τσίπρα, από την πλευρά της Μέρκελ και των Γερμανών.
Όσοι όμως ισχυρίζονται πως ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε να τα περάσει όλα και στα γρήγορα εκφράζουν μάλλον τους ενδόμυχους  πόθους τους. Γιατί θα μπορούσαν να πείσουν τα ίδια τα εναπομείναντα μέλη τους και τη βουλευτική τους ομάδα να ψηφίσουν τόσο δρακόντεια μέτρα σε απόλυτη αντίθεση με αυτά που υποστήριζαν ελάχιστους μήνες πριν; Αυτό είναι το σημείο που οι «σύμβουλοι» του Τσίπρα ξεχνούν, ότι δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ είχε εκλεγεί ως σφόδρα αντιμνημονιακός. Γι’ αυτό και περνά τα νομοσχέδια διαδοχικά έτσι ώστε να εθιστούν οι βουλευτές του στο ότι είναι πλέον  μνημονιακοί και να το… απολαμβάνουν. Συνέπεια όμως αυτής της καθυστέρησης, αναγκαίας εξαιτίας ακριβώς της φύσης του ΣΥΡΙΖΑ, είναι πως και η κοινωνία άρχισε να ξυπνά από το «μεγάλο ύπνο» του 2015, και ο αντίπαλος πόλος, η Ν.Δ., άρχισε να ανασυγκροτείται με μεγάλη ταχύτητα.
Αίφνης, λοιπόν, όλα τους πάνε στραβά. Οι αγρότες κατέβηκαν στους δρόμους και ο Τσίπρας έπεσε σε δημοτικότητα κατά είκοσι μονάδες κάτω από τον Κυριάκο (φανταστείτε και να μην λεγόταν Μητσοτάκης)! Οι κομματικές οργανώσεις αδειάζουν καθημερινά και οι Συριζαίοι υπουργοί αρχίζουν να γνωρίζουν το γνωστό σενάριο του γιουχαΐσματος που είχαν γνωρίσει οι προκάτοχοί τους· είναι δε τόσο άχρηστοι ώστε άφησαν και τη μικρή κότα Alexis να βόσκει στου Μαξίμου!
Η μόνη διέξοδος για να αντισταθμίσει τη χαμένη ήδη πλειοψηφία, όπως αντανακλάται στις δημοσκοπήσεις, είναι η αθρόοι διορισμοί ημετέρων, που γελοιοποιήθηκαν με τη σειρά τους από τη θρασύτητα και τη βλακεία του γραμματέα της νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ. Μια και δεν έχουν πλέον πραγματικό κόμμα και ενεργή λαϊκή στήριξη, επιχειρούν τουλάχιστον να φτιάξουν έναν «κομματικό στρατό» ως το μοναδικό τους στήριγμα και ως όπλο για τον ολοκληρωτικό εκμαυλισμό των στελεχών τους. Ποιος άραγε θα θυμάται τις αντιμνημονιακές κορώνες όταν εισπράττει τους παχυλούς μισθούς των συμβούλων; Αλλά ακόμα και αυτοί οι διορισμοί χρειάζονταν κάποιους μήνες για να πραγματοποιηθούν.
Η κατάληξη αυτών των αναγκαίων καθυστερήσεων προσαρμογής είναι πως, μπροστά στην ογκούμενη λαϊκή διαμαρτυρία, την ανασυγκρότηση της ΝΔ και την ενεργοποίηση εκ νέου του ΔΝΤ και των δανειστών, σε κατεύθυνση σκληρής διαπραγμάτευσης, καθώς και στις αρνητικές εξελίξεις στην Ευρώπη για το ζήτημα του μεταναστευτικού (τρομοκρατικές επιθέσεις στο Παρίσι, άνοδος της Λεπέν, Πρωτοχρονιά στην Κολωνία, κλείσιμο συνόρων, σταδιακή εγκατάλειψη του Σέγκεν κ.λπ.), η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται στο απόλυτο αδιέξοδο. Από τη μια πλευρά τα τρακτέρ των αγροτών και από την άλλη ο Τόμσεν.
Η επικράτηση του Κυριάκου Μητσοτάκη στη Ν.Δ. επιτείνει την κρίση και το αδιέξοδο. Διότι, καθιστά ανέφικτο το σενάριο μιας συγκυβέρνησης με τους «καραμανλικούς», ή τουλάχιστον μιας ανοχής εκ μέρους των, και υποχρεώνει τον ΣΥΡΙΖΑ να ακολουθήσει τον δρόμο της μοναχικής υποστήριξης των μνημονιακών μέτρων (στην καλύτερη περίπτωση μαζί με τον Λεβέντη). Όμως, μια τέτοια πολιτική είναι πολύ δύσκολα διαχειρίσιμη, όσο και αν προτάσσει ως προπέτασμα καπνού τους «φοροφυγάδες» ή τις άδειες για τους «νταβατζήδες» των καναλιών.
Οι πιθανές εναλλακτικές λύσεις
Διαγράφονται έτσι οι ακόλουθες εναλλακτικές λύσεις:
Πρώτον, για να διατηρήσει ο ΣΥΡΙΖΑ την εξουσία –κατεύθυνση προς την οποία τους σπρώχνουν και οι νεοδιορισθέντες σύντροφοι, που σε καμία περίπτωση δεν θέλουν να την χάσουν–, να εμμείνει στην εφαρμογή των μέτρων με οποιοδήποτε τίμημα, ακόμα και άμεση σύγκρουση με την κοινωνική πλειοψηφία. Και το τίμημα είναι προφανές. Στις επόμενες εκλογές θα είναι πανηγυρικά δεύτερο κόμμα, με δυσκολία και με μεγάλη διαφορά από τη ΝΔ, ενώ στις μεθεπόμενες θα εξαφανιστείΩστόσο, η ιδιοτέλεια των απολαβών της εξουσίας έχει ήδη δείξει πως είναι κυρίαρχη για τον Τσίπρα και την παρέα του, παρά το ότι μεσο-μακροπρόθεσμα θα εξαερωθούν πολιτικά. Après nous le déluge (μετά από μας ο κατακλυσμός).
 Η δεύτερη λύση, και αρκετά πιθανή εάν προς αυτή σπρώξουν οι δανειστές και οι Αμερικανοί, θα ήταν μια μορφή οικουμενικής ή μάλλον μεταβατικής κυβέρνησης τεχνοκρατών, που, όμως, θα έχει μάλλον ως προϋπόθεση, υπό τις σημερινές συνθήκες, την αποχώρηση του Τσίπρα από την πρωθυπουργική καρέκλα. Και κάτι τέτοιο εκλαμβάνεται –και δικαίως– ως η αρχή του τέλους για τον ΣΥΡΙΖΑ. Και μάλιστα με αποχώρηση από τώρα ενός μεγάλου αριθμού κολλητών από τα υπουργεία, διότι ούτε ο Λεβέντης ούτε το Ποτάμι μπορούν να στηρίξουν μια αμιγώς συριζαίικη κυβέρνηση.
Μια τρίτη, «ήπια» εκδοχή θα ήταν η αλλαγή του εκλογικού νόμου, η σύντομη προσφυγή στις κάλπες και η δημιουργία εκείνου του δικτύου των συμμαχιών που θα απαγόρευε στη Ν.Δ. να καταλάβει μόνη της την εξουσία, και θα οδηγούσε σε σενάρια κεντροαριστερών συμμαχιών μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και νέου ΠΑΣΟΚ, σύμφωνα με ένα «πορτογαλικό» ή ίσως και «ισπανικό» σενάριο. Αυτό το σενάριο προσπάθησε να στήσει ο Λαλιώτης και οι περί αυτόν, ώστε να διασφαλίσουν μια ομαλή μετάβαση στη μετασύριζα εποχή, χρησιμοποιώντας, έστω μια τελευταία φορά, τον ΣΥΡΙΖΑ και τη συμμαχία μαζί του! [Το αντίστοιχο σενάριο σημιτικής κοπής με φορέα το Ποτάμι έχει ήδη καταποντιστεί.]
Όμως και αυτό το σενάριο έχει πολύ λίγες πιθανότητες να επιτύχει, διότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει καταστεί τόσο αναξιόπιστος στους πιθανούς εταίρους του, και χάνει με τέτοια ταχύτητα τη λαϊκή υποστήριξη, ώστε φαίνεται πιθανότερο, μετά από μια νέα εκλογική αναμέτρηση, τα σενάρια να οδηγούν μάλλον σε κυβέρνηση με κορμό την κεντροδεξιά (εάν η διαφορά ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ πλησιάσει τις δέκα μονάδες), έστω και αν δεν διαθέτει την απόλυτη πλειοψηφία, και όχι σε ένα κεντροαριστερό σχήμα. Εξάλλου, η ενδυνάμωση του ενδιάμεσου πασοκογενούς πόλου, την οποία προτείνει η Φώφη (alias Λαλιώτης), για την ώρα, μοιάζει εντελώς απίθανη: πράγματι, το ΠΑΣΟΚ ή ο περιβόητος «νέος πόλος» μπορεί να ενισχυθεί μόνο αποσπώντας δυνάμεις από τον… ΣΥΡΙΖΑ. Επομένως, μηδέν εις το πηλίκον.
Μία τέταρτη λύση, η οποία θα αρχίσει να αναδύεται όλο και πιο έντονα την επόμενη περίοδο, είναι η λύση ενός grexit αλά Σόιμπλε. Δηλαδή, η λύση μιας δήθεν προσωρινής εξόδου από τη ζώνη του ευρώ –στην πραγματικότητα οριστικής–, η οποία ναι μεν θα βυθίσει την Ελλάδα σε νέες αξεπέραστες οικονομικές περιπλοκές με ένα διαρκώς υποτιμούμενο νόμισμα, και σε ένα άνισο γεωπολιτικό τετ α τετ με την Τουρκία, αλλά θα επέτρεπε πιθανώς στους Συριζαίους να διατηρήσουν για ένα ορισμένο διάστημα την εξουσία, έστω και σε καθεστώς απόλυτης πτώχευσης για τον λαό. Επιπλέον, θα τους επέτρεπε να επαναπατρίσουν, πρόσκαιρα, έναν αριθμό από τους κουφιοκεφαλάκηδες ή τους εμμονικούς, που θεωρούν αυτή τη λύση ως πανάκεια, ακόμα  και αν την προσφέρει ο Σόιμπλε
Μπορεί οι γιάπηδες του Μαξίμου να ονειρεύονται ακόμα τα κόκκινα χαλιά στην πύλη του Βραδεμβούργου, με τα οποία άρχισε το ταξίδι του στην εξουσία ο Τσίπρας, το 2015, αλλά θα μπορούσαν να προσαρμοστούν και με το… Μαξίμου αποκλειστικώς, έστω και φρουρούμενο από τα ΜΑΤ απέναντι στην εισβολή συνταξιούχων ή πουλερικών, και ας πάει και το παλιάμπελο που λέγεται Ελλάδα.
Μήπως κάτι τέτοιο ήθελαν να αποφύγουν κατά βάθος ο Καραμανλής και ο Παυλόπουλος, όταν προέκριναν μια στρατηγική «ήπιας» αντιμετώπισης του ΣΥΡΙΖΑ;  Όμως, η δυναμική των ταξικών αντιπαραθέσεων και η αποτυχία των Καραμανλικών με τον Μεϊμαράκη να επιβληθούν στις πρώτες εσωκομματικές εκλογές, οδήγησε σε ένα σενάριο συγκρουσιακό. Δεν είναι δυνατόν να συνηγορείς σε μια κοινωνική καταστροφή μεγάλης κλίμακας και να περιμένεις «ήπιες» εξελίξεις στο πολιτικό πεδίο.
Δηλαδή, ο σχεδιασμός δύο αόρατων πόλων της εξουσίας (κατ’ εξοχήν του Καραμανλή και δευτερευόντως του Λαλιώτη) για τη σταδιακή «εξημέρωση» του ΣΥΡΙΖΑ μέσω του προσεταιρισμού του, ανοικτός και απροκάλυπτος, στην περίπτωση Λαλιώτη –που από τη μία έστελνε κόσμο στον ΣΥΡΙΖΑ και από την άλλη έγραφε τους λόγους της Φώφης–, και, στην περίπτωση Καραμανλή, υπόγειος αλλά προφανής, απεδείχθη λανθασμένος και αυτοκτονικός. Διότι το μόνο που πέτυχε είναι να επιτρέψει την άνοδο του Τσίπρα στην εξουσία. Οι σχεδιασμοί τους απεδείχθηκαν φληναφήματα επί χάρτου, διότι έβλεπαν όλες τις εξελίξεις να κινούνται στο πεδίο των «τεχνικών της εξουσίας», αγνοώντας την κοινωνική δυναμική. Έτσι, το καραμανλικό αφήγημα δεν μπόρεσε να προβλέψει το «ατύχημα» της πρώτης εκλογής Μεϊμαράκη, ούτε το γεγονός ότι τα νέα και δυναμικά στρώματα των ελεύθερων επαγγελματιών θα ανέτρεπαν την κλασική επετηρίδα της Ν.Δ. Από την άλλη, η στρατηγική (αν υπήρχε κάτι τέτοιο) Λαλιώτη, της ενδυνάμωσης του ΣΥΡΙΖΑ μέσω δυνάμεων πασοκικών, ώστε να οδηγήσει σε μία συγκυβέρνηση των Πασόκων με τους Συριζαίους, δεν πήρε υπόψη της τη βιαιότητα της κοινωνικής καταστροφής των μεσαίων στρωμάτων που, στην παρούσα φάση, τα στέλνει σούμπιτα στη Ν.Δ. και όχι βέβαια στη φαντασιώδη «Ελιά», της Φώφης. Εξ ίσου αναποτελεσματικός απεδείχθη και ο τρίτος «αόρατος» πόλος, εκείνος του Σημίτη, με την προώθηση του Ποταμιού, το οποίο αποσυντίθεται με ταχύτητα και είναι αμφίβολο αν θα φθάσει ακόμα και σε εκλογές.
Δια της εις άτοπον απαγωγής
Είναι προφανές, λοιπόν, και συνάγεται και δια της εις άτοπον απαγωγής, πως η επιλογή του grexit είναι πιθανή, αν θελήσει ο ΣΥΡΙΖΑ να διατηρήσει με κάθε τίμημα την εξουσία παρά την οριστική καταβαράθρωση της Ελλάδας. Διότι όλες οι άλλες λύσεις είτε “δεν βγαίνουν” είτε οδηγούν σε απομάκρυνσή τους από την πολυπόθητη εξουσία.

Γι’ αυτό και όσοι θέλουμε να την αποτρέψουμε, θα πρέπει να την αποκαλύψουμε από σήμερα, διότι μια τέτοια επιλογή, στις σημερινές συνθήκες, θα μετέβαλλε την Ελλάδα ανοικτά σε μεσανατολική χώρα με όλες τις προφανείς συνέπειες ενός τέτοιου ενδεχομένου: Δηλαδή, οικονομική εκπτώχευση, με μια ταχύτατη και ραγδαία υποτίμηση του ελληνικού νομίσματος, παραπέρα απομόνωση της Ελλάδας, ως αποθήκης των μεταναστευτικών εισροών, και την αναπόφευκτη υποταγή της στην Τουρκία, με τελική κατάληξη την άνοδο μαφιόζικων και σκοτεινών δυνάμεων στην ίδια την πολιτική εξουσία.
Αυτό το σενάριο βεβαίως μπορεί να τεθεί σε εφαρμογή –όπως και όλα τα άλλα εξάλλου– μόνο εάν συναινέσουν ή σπρώξουν προς αυτό οι “εταίροι”. Για τον Σόιμπλε, τους Ανατολικοευρωπαίους και τους Ολλανδούς, γνωρίζουμε ήδη πως αποτελεί διακαή και διαχρονικό τους πόθο, ενώ αντίθετη είναι μόνο η θέση των Γάλλων, των Ιταλών κ.λπ. Το ζήτημα είναι εάν και οι Αμερικανοί αποφασίσουν πως δεν χρειάζονται απαραιτήτως την Ελλάδα στην Ευρωζώνη, και ως σχετικό αντίβαρο προς την Τουρκία στην περιοχή, όπως ήθελαν μέχρι τώρα. Αν όμως οι Αμερικανοί  θεωρήσουν πως μια πτωχευμένη οριστικά και απομονωμένη Ελλάδα θα τους είναι πιο χρήσιμη, και πιο εύκολα θα μπορούσε να αποδεχτεί τους σχεδιασμούς τους στην Κύπρο και το Αιγαίο, τότε θα μπορούσαν δώσουν και αυτοί  το ΟΚ σε μια τέτοια απονενοημένη κίνηση.
Οι αμοραλιστές του ΣΥΡΙΖΑ είναι ικανοί να προκαλέσουν τη μεγαλύτερη ζημιά μέχρι να αποχωρήσουν από την εξουσία, που με εξαπάτηση κατέλαβαν. Συμφέρον του ελληνικού λαού είναι, πρώτον, να ορθώσει ένα φραγμό σε κάθε πιθανότητα τελεσίδικα αρνητικών εξελίξεων, και δεύτερον, να τους οδηγήσει, όσο πιο ανώδυνα και ταχύτερα γίνεται, στην οριστική αποστράτευση.
Ανάρτηση από: http://ardin-rixi.gr


 Σχόλιο μετά παραινέσεων
Ιωάννης Τζανάκος

Ο Καραμπελιάς ξέχασε να αναφερθεί στην ψευδολογική κυπατζίδικη πρακτόρικη συνωμοσιολογία περί κατάληψης του νομισματοκοπείου, ξέχασε να αναφερθεί στις απειλές των φίλων του για "ποινικές και πολιτικές ευθύνες" σε σχέση με την (φανταστική) επεξεργασία εξόδου από την ευρωζώνη. 
Τα ξέχασε όλα, γιατί από πολύ πριν έχει συμμετάσχει ο ίδιος ως βασικός συνωμοσιολόγος πολιτικός ψευδολόγος και πολιτικός συκοφάντης σε όλη αυτή την συνωμοσιολογία για την "συμμορία της δραχμής" και σε όλες τις εκστρατείες τρομοκράτησης του λαού.
Ο Καραμπελιάς και ο συρφετός των αγράμματων ή ημι-γραμματιζούμενων ψευδοπατριωτών που έχει περιμαζέψει στο πατριωτικόν μαγαζί του δεν είναι όμως μόνον πολιτικός ψεύτης δεν είναι μόνον βυζαντινός συνωμότης άξιος των φαντασιακών πνευματικών προγόνων του, είναι και απέραντα θρασύς, ένας άνθρωπος χωρίς όρια ως προς την πολιτική του υπόσταση. 
Έχει ξεπεράσει στην ίντριγκα και την διάδοση πολιτικών ψευδών και την διάχυση προπαγανδιστικών εκφοβισμών, για τα συκεκριμένα θέματα που μας αφορούν εδώ, άλλους παλαιότερους τους οποίους δεν θα αναφέρω.
Ξέρουν αυτοί, ξέρουμε και μεις πια.
Ο Καραμπελιάς έχει την ίδια οπτική γωνία με τους οπαδούς του ΝΑΙ στο δημοψήφισμα, με το Άθενς Βόις, την ΕΥΠ, τον Σκάι, και τους δούλους του ΝΑΤΟ που βρίσκονται μέσα στις τάξεις του Στρατού και των αποστράτων αξιωματικών. 
Ο Καραμπελιάς έχει την ίδια άποψη με τον Θεοδωράκη (όχι τον Μίκη), με όλο τον αθηναιοκεντρικό φιλελέ υπόκοσμο και βέβαια έχει την ίδια ερμηνεία των γεγονότων με τους υποτιθέμενους ιδεολογικούς εχθρούς του, τους αυτόνομους-αντιφά της επιθεώρησης Σεράγεβο. 
Αυτό είναι ο Καραμπελιάς και είναι σε ένα πολύ χαμηλότερο ηθικο-πολιτικό επίπεδο από ό,τι ο τελευταίος βαστάζος του Τσίπρα και ο ίδιος ο Τσίπρας, αλλά έχει το θράσος να συνεχίζει το θεάρεστον έργο του και να μας χαρίζει συνωμοσιολογικές μπαρούφες του επιπέδου Παπαχελά, Πρετεντέρη, Βενιζέλου και Στουρνάρα.
Το θέμα μας δεν είναι να ξαναπούμε τα ίδια για τον πολιτικό συκοφάντη, τον ευρω-ακροδεξιό εχθρό του λαού, τον μασκαρεμένο δούλο των ξένων ιμπεριαλιστών αφεντικών. 
Ό,τι και να πούμε θα υπάρχουν άνθρωποι που ακόμα θα νομίζουν πως ο Καραμπελιάς είναι ένα είδος αριστερού "πατριώτη", ένα ιδεολογικό "κεφάλαιο" της άλλης αντίληψης για τον εθνικό και κοινωνικό αγώνα. 
Ποιό είναι το σχετικά νέο στοιχείο της προπαγανδιστικής μηχανής που λέγεται Καραμπελιάς; 
Αυτό που έχει καταλάβει πλέον ο Καραμπελιάς και οι όμοιοί του είναι πως η στιγμή που η Ελλάδα ως καπιταλιστική χώρα θα βγεί όχι μόνον από την ευρωζώνη αλλά και από την σχετικά "ασφαλή" ζώνη της δυτικής κυριαρχίας θα έρθει κάποτε, ίσως και σχετικά σύντομα. Και τότε η χώρα, ο τόπος, δεν θα είναι πιά το λειβάδι εφαρμογής της ειρηνικής εθνομικροαστικής ουτοπίας τους.
Είναι γεγονός πως οι εθνομικροαστοί σαν τον Καραμπελιά έχουν επίγνωση των κινδύνων που περιέχει αυτή η νομοτελειακή "πτώση" της χώρας και του αστικού έθνους σε ένα "κατώτερο" σημείο της δυτικο-ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας, και αυτό συμβαίνει γιατί οι εθνομικροαστοί φοβιτσιάρηδες και συντηρητικοί έχουν να χάσουν πολλά πράγματα, όχι απαραίτητα μόνον οικονομικού χαρακτήρα. 
Θα χάσουν τον κόσμο από τα πόδια τους, μαζί τους και μεγάλα στρώματα του λαού, αλλά αυτό τους εξοπλίζει με μιαν επίγνωση της κατάστασης την οποία όντως δεν έχουν οι περισσότεροι αριστεροί εθνικιστές και οι διεθνιστές αριστεριστές.
Δεν μπορεί να φανταστεί ο Καραμπελιάς και ο κάθε Καραμπελιάς, ή ακόμα και ο κάθε αφελής ακροαριστερός "εθνικιστής" ή "αντι-εθνικιστής" πόσο μεγάλη θα είναι η απόλαυση  ανθρώπων σαν και μένα όταν θα δούμε αυτή την "πτώση", αυτή την κατάρρευση της κοινωνικής, οντολογικής, φιλοσοφικής και ιδεολογικο-πολιτικής απάτης πάνω στην οποία στήριξαν το νόημα της ύπαρξής τους οι Καραμπελιάδες και οι άκαπνοι αντιφάδες κάθε είδους σε αυτό το αθηναϊκό μπορντέλο που έμαθαν να ζούνε και να κανονίζουνε την νεο-βυζαντινή τους ευρω-θεσούλα.
Αυτή η "κατάρρευση" την οποία δεν βλέπω τόσο σύντομα, αλλά μπορεί και να κάνω λάθος και ο Καραμπελιάς να την έχει ενορασθεί καλύτερα, θα βγάλει από τα βάθη της κοινωνίας ανθρώπους, ομάδες, τοπικότητες και διαφορετικές στάσεις ζωής, θαμμένα όντα της ζωής για τα οποία οι διανοούμενοι τύπου Καραμπελιά, Μηλιού, Νταβανέλου, και λοιποί (πολλοί άλλοι) τρέφουν ένα κοινό με την μεγαλοαστική τάξη άσβεστο μίσος, μέσα τους τόσο βαθύ που μπορεί να μην το ξέρουν κιόλας. 
Εννοείται πως και ο Καραμπελιάς θα αρχίσει να μιλάει για φασισμό, για βοναπαρτισμό, και όχι μόνον ή κυρίως για τυχοδιωκτισμό. 
Έχει αφεθεί ο άνθρωπος μαζί με όλους τους φλώρους των Αθηνών, στην ιδέα πως μόνον φασιστική μπορεί να είναι η ανάδυση όλων αυτών των ανθρώπων. Άντε, του εύχομαι να είναι καλά και να κάνει παρέα με την Σώτη σε καμμιά ευρωκοσμόπολη, ή την Αμερική που μπορεί να έχει κάνει "εθνοκάθαρση" με την άνοδο τύπων όπως ο Ν.Τραμπ.
Εμείς εδώ θα έχουμε άλλες δουλειές να κάνουμε, εμείς εδώ μπορεί να έχουμε καλέσει και τους Ρώσσους, τους Κούρδους (όχι τους εξημερωμένους), τους Ιρανούς, τους Κινέζους και άλλους όχι μόνον Μεσανατολίτες, αλλά σίγουρα ό,τι είναι μισητό στους Έλληνες σαν τον Καραμπελιά που την ψώνισαν και την είδαν πολύ άσχημα την υπόθεση του έθνους και του λαού, και νόμισαν πως τον έδεσαν τον γάιδαρό τους σε αυτή τη ζωή. 
Δεν έχει ο καιρός γυρίσματα μόνον, γυρνάει κιόλας, φυσάει ο άνεμος και ρίχνει σπίτια..



Ι.Τζανάκος 

3 σχόλια:

  1. θα συμφωνήσω μαζί σου σε όλα, τυχαίνει όμως τους αυτόνομους του Σεράγεβο που γνώρισα να τους συμπαθήσω [δεν συνέβη το ίδιο και με τον Καραμπελιά, όταν τον είχαμε φωνάξει εδώ πάνω χρόνια πολλά νωρίτερα, αρχές ή μέσα του '80 πρέπει να ήτανε, για να συζητήσουμε και να δούμε εάν υπήρχαν οι προοπτικές συχνότερων επαφών και συνεργασιών..., το πράγμα δεν προχώρησε για λόγους που ειλικρινά δεν θυμάμαι αυτή την στιγμή]..
    τα πράγματα έτσι κι αλλιώς θα προχωρήσουν, και τότε..ο κάθε κατεργάρης θα κάτσει στον πάγκο του..
    φιλιά μιχάλης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Θα έρθει η ώρα που Ο ΚΑΘΕ ΚΑΤΕΡΓΑΡΗΣ ΘΑ ΚΑΤΣΕΙ ΣΤΟΝ ΠΆΓΚΟ ΤΟΥ, αυτή είναι η επαναστατική πρόταση της δεκαετίας φίλε Μιχάλη.
    Πολλά φιλιά απο Καρδιάς!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. θα έρθει,θα έρθει φίλε μου....μια σφιχτή αγκαλιά

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • φράσεις [8] - Υπάρχει πρόοδος; υπάρχει, από το μη ον στο ον, ώσπου να εξεγερθεί το γίγνεσθαι και να τα απορροφήσει όλα στο εν. Παίζω ζάρια με τα λεγόμενά μου και θ...
    Πριν από 13 ώρες
  • Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times - Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times Photo A woman working at a collective farm near Moscow in 1955. Credit Mark Redkin/FotoSo...
    Πριν από 14 ώρες

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..