Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Δευτέρα, 4 Ιανουαρίου 2016

Η δεύτερη Γένεση: Το Μηδέν ως εξωτερικός διάμεσος και ως ένοικος (εσωτερικός διάμεσος) του Οίκου του Είναι..



Η κατόπτριση του Μηδενός στο Είναι (φθορά) διενεργείται από το Μηδέν ως κατοπτριστικό διάμεσο, αλλά και η κατόπτριση του Είναι στο Μηδέν [Γένεση(1)] διενεργείται από το Μηδέν ως κατοπτριστικό διάμεσο.
Η Γένεση ως ομοούσια με την φθορά, ο θάνατος ως Γένεση δεν περιλαμβάνεται στο εγελιανό σχέδιο θεωρητικής κατόπτρισης της κατόπτρισης ως κατόπτρισης και ως διακατόπτρισης των πόλων του Είναι και του Μηδενός.
Στο:

Το διαμεσολαβόν κάτοπτρο και το Είναι (2) / ΤΑ ΕΙΔΗ ΤΟΥ ΜΗΔΕΝΟΣ (3)

όρισα την Γένεση ως ενιαία διεργασία που περιλαμβάνει και αυτό που ορίζεται στον Hegel ως Γένεση και αυτό που ορίζεται από την ταπεινότητά μου ως Γένεση [έχω προβεί σε μια απλοποίηση του σχήματος, μιαν διόρθωση, αφαιρώντας τους συγκεκριμένους όρους εμφάνισης του αρνητικού κατοπτρισμού για να τους εξηγήσω εδώ. 
Αν θέλετε ξαναδιαβάστε το απλοποιημένο κείμενο με τους πιο συμβατικοποιημένους προς το "θετικόν" όρους του κατοπτρισμού].
Είναι προφανές πως η Γένεση κατά τον δικό μου ορισμό θα έπρεπε να αποκτήσει την δική της μετα-εγελιανή ή νεο-εγελιανή νοηματική και (υποθετική) οντική αυθυπαρξία:
Θα την ονομάσω Γένεση(2) και θα σταθεροποιήσω την καθαυτή εγελιανή Γένεση ως Γένεση(1).
Κατά την εισδοχή του κατοπτριζόμενου Μηδενός στον σχηματιζόμενο Οίκο του αρχικού-(καθαρού)Είναι ιδρύεται η κατηγοριακή μορφοποίηση (ή ο καθορισμός) της φθοράς, ήτοι ο καθορισμός της αποδόμησης της δομής, ή της διάλυσης της ενότητας του Εν-ός (το τελευταίο αν με το όνομα-σημείο αρχικό-(καθαρό)Είναι εννοήσουμε την παρουσία του Εν-ός). 
Η μετάβαση του αρχικού-(καθαρού)Είναι στο Μηδέν είναι κατά την δική μου διασκευή του εγελιανού σχήματος [μετάβασης και αναφοράς του άμεσου (εδώ του αρχικού-Είναι) προς το αναφερόμενο-υπαγόμενο-έμμεσο (εδώ το Μηδέν)] η μετάβαση ενός ήδη υπάρχοντος μηδενοποιητικού κατοπτρίζοντος δια του κατοπτρισμού τού εαυτού του (ως Μηδενός)[διά του Είναι] στον αρχικό εαυτό του. 
Αυτό ορίζεται στον Hegel ως μια τυπική μετάβαση του ηγεμονεύοντος-αναφέροντος και άμεσου στοιχείου (εδώ του αρχικού Είναι) στο ηγεμονευόμενο-αναφερόμενο-έμμεσο (ή διαμεσολαβημένο) στοιχείο.
Η ιδιομορφία της αναφορικής μετάβασης από το Σημείο-Είναι[=άμεσο, αναφέρον] στο σημείο-Μηδέν[=έμμεσο, αναφερόμενο] που θέλω να αναδείξω εδώ, η ιδιομορφία της "φθοροποιού" διεργασίας κατά την δική μου ερμηνεία της ουσίας της που είναι [εδώ θέση σήμανσης απο κοινού με τον Hegel] η κατόπτριση του σημείου-Μηδεν στο σημείο-Είναι, έγκειται στο γεγονός πως η υπόσταση του αναφερόμενου είναι ταυτή με την υπόσταση του διάμεσου που εκκινεί την εκκίνηση της αναφοράς (ως προ-διάμεσο), δηλαδή: 
Η υπόσταση του διαμεσολαβούντος την κατόπτριση σημειακού όντος (του σημείου-Μηδέν) όταν έχει ήδη επισυμβεί η κατόπτρισή του στον σημειακό Οίκο του αρχικού-(καθαρου)Είναι είναι ταυτή με την υπόσταση του διαμεσολαβούντος την κατόπτριση σημειακού όντος (του σημείου-Μηδέν) πριν επισυμβεί η κατόπτρισή του στον σημειακό Οίκο του αρχικού-(καθαρού)Είναι. 
Αυτό συμβαίνει γιατί το γενικό διάμεσο είναι το Μηδέν, άρα η εξειδίκευσή του σε μια κίνηση που αποσκοπεί προς το Μηδέν είναι ένταση του ταυτού, εσωτερική διαφοροποίηση του ταυτού και όχι (ως προς το τέλος) μετατροπή του στο αντίθετό του.
Στην φάση εκείνη κατά την οποία δεν έχει ακόμα επισυμβεί ούτε επισυμβαίνει ακόμα η κατόπτριση του σημείου-Μηδέν στο σημείο-Είναι το σημείο-Είναι είναι σημειακός αλλά όχι ακόμα κατηγοριακά σημειακός Οίκος. 
Αυτή η διαφορά όμως αφορά την σύσταση του νοητικού και νοητικο-οντικού Οίκου του Είναι ως Οίκου. 
Το στοιχείο που διαμορφώνει τον σημειακό Οίκο του Είναι σε κατηγοριακά σημειακό Οίκο (του Είναι) είναι όμως το ίδιο: το Μηδέν.
Το Μηδέν συναντά τον σημειακό Οίκο του Είναι και ως Μηδέν τον ιδρύει ως κατηγοριακά σημειακό Οίκο (του Είναι), αλλά παραμένοντας το ίδιο: Μηδέν, για να στρέψει όλο το σύστημα στο Μηδέν.
Αυτή είναι μια Γένεση, σημειακή-κατηγοριακή και οντική. 
Ως Γένεση μπορεί να παραβλεφθεί νοητικά (εγελιανή "παράβλεψη") χωρίς να θίγεται η εικόνα της γενικής διεργασίας αποδόμησης-διάλυσης του Οίκου του Είναι όταν συμβαίνει ως γεγονός της συνύπαρξης του ήδη οικοδομηθέντος Οίκου με τον διαλυτικό αυτού ένοικό του (το Μηδέν).
Έτσι η Γένεση μπορεί ως έννοια-σημείο της σημειακότητας (ως κατόπτριση της αντι-κατοπτριστικής διεργασίας) να παραμείνει μόνον ως νοητική εικόνα της άλλης διεργασίας συγκρότησης του άλλου (αντίθετου, διάφορου) Οίκου που αφορά την ενοίκηση του Οίκου του Μηδενός από τον διαλυτικό αυτού ένοικο σημείο-Είναι [Γένεση(1)].
Εμείς, θα ερμηνεύσουμε κατανοητικά αυτή την εγελιανή παράβλεψη, ως μέρος της περίτεχνης οικειοποίησης και παράβλεψης του Μηδενός, αλλά θα προβούμε και σε καταστροφή της πέραν των αναγκαιοτήτων συντήρησης ενός "θετικιστικού" ή "οντολογικού" εγελιανισμού..

Με αυτά τα νέα όπλα, και την κειμενική τροποποίηση που αναφέραμε, επιστρέφουμε στην ανάλυση του γίγνεσθαι-μηδέν..
  



Ι.Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • φράσεις [8] - Υπάρχει πρόοδος; υπάρχει, από το μη ον στο ον, ώσπου να εξεγερθεί το γίγνεσθαι και να τα απορροφήσει όλα στο εν. Παίζω ζάρια με τα λεγόμενά μου και θ...
    Πριν από 5 ώρες
  • Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times - Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times Photo A woman working at a collective farm near Moscow in 1955. Credit Mark Redkin/FotoSo...
    Πριν από 6 ώρες

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..