Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τρίτη, 5 Ιανουαρίου 2016

Το Μηδέν ως πάθος και εικόνα: το ερώτημα της παθητικής μορφής του κατοπτρίζειν-μηδενίζειν..


Ίσως το μόνο υπαρκτό είναι το ανύπαρκτο..



Η μη εξεταζόμενη από τον Hegel δυνατότητα του Μηδενός να μορφοποιείται σε κατοπτρικό διάμεσο του εαυτού του ( όπως αυτός προϋπάρχει ως αρχική μορφή κατηγοριακής σημειακότητας) κατά την κίνησή του στην δημιουργία των κατηγοριακών Οίκων του Είναι και του Μηδενός είναι δυνατότητα δημιουργίας αυτών των Οίκων και ως ριζικά ετερογενών δομών.
Αυτή η ετερογένεια όμως δεν είναι προερχόμενη ίσως από την συντελεσμένη διαφορά των καθιδρυμένων κατηγοριακών Οίκων του Είναι και του Μηδενός αλλά από μια ενδότερη διαφορά εντός του ίδιου του Μηδενός η οποία παρουσιάζεται ως η ύπαρξή του "προτού" αυτό υπάρξει ως δομικό στοιχείο της συγκρότησης αυτών των Οίκων, όπως σχεδόν τέλεια περιγράφονται ως συντελεσμένοι από τον Hegel. 


[Ο Hegel κατοπτρίζει θεωρησιακά την ύπαρξη αυτών των δύο Οίκων (νοήματος/οντικότητας των όντων) ως ξεχωριστών ενοτήτων με εσωτερική δομή που σημαίνει μιαν ειδικά ιεραρχικοποιημένη αυτο-ουσίωσή τους που αντιστοιχεί σε μια ειδικά διενεργημένη αλληλο-ουσίωσή τους των αρχικών (καθαρών) θεμελιακών κατηγοριακών σημειοτήτων (του Είναι και του Μηδενός):
Ο Οίκος του Είναι απαρτίζεται από το ηγεμονεύον αρχικό-(καθαρό)Είναι που υπάγει το αναφερόμενο (από αυτό) (καθαρό)Μηδέν, το οποίο ως υπαγόμενο και αναφερόμενο παράγεται ωστόσο ως το διαλύον-καταλύον στοιχείο τού ηγεμονεύοντος αρχικού-(καθαρού)Είναι.
Αντιστοίχως, ο Οίκος του Μηδενός απαρτίζεται από το ηγεμονεύον (καθαρό)Μηδέν που υπάγει το αναφερόμενο (από αυτό) αρχικό-(καθαρό)Είναι, το οποίο ως υπαγόμενο και αναφερόμενο παράγεται ωστόσο ως το διαλύον-καταλύον στοιχείο τού ηγεμονεύοντος (καθαρού)Μηδενός.]


Η διαμεσότητα του Μηδενός ως διττά κατοπτρίζοντος κατόπτρου εκφράζεται στο εξής: 
Το Μηδέν ως κάτοπτρο το οποίο κατοπτρίζει τον εαυτό του παράγεται το ίδιο ως μια συγκεκριμένη άρση της διάκρισης μεταξύ κατόπτρου και κατοπτριζόμενου από την ιδιότητα της ενέργειας του κατοπτρίζειν:
Όταν το κατοπτρίζον κατοπτρίζει εαυτόν τότε το κατοπτριζόμενο ως ούτως ήδη-και-πάντα-κατοπτρίζον (κατά την διατήρηση αυτής του της ιδιότητας) είναι ένα κατοπτριζόμενο μόνον ως κατοπτρίζειν
Όταν ένα κάτοπτρο είναι μόνον κατοπτρίζειν, στον βαθμό λοιπόν που είναι μόνον κατοπτρίζειν:
Κατοπτρίζει ως κατοπτρίζον που είναι μόνον-κατοπτρίζειν και κατοπτρίζεται ως κατοπτριζόμενο που είναι μόνον-κατοπτρίζειν.
Έχουμε τότε:
Έναν κάτοπτρο που κατοπτρίζει τον εαυτό του μόνον ως κάτοπτρο, άρα ως κατοπτρίζειν, και το μόνο κάτοπτρο που κατοπτρίζει τον εαυτό του μόνον ως κάτοπτρο-κατοπτρίζειν είναι το Μηδέν.
Όμως, τι είναι λοιπόν ένα κατοπτριζόμενο σαν και αυτό εφόσον περιέχει μόνον την ιδιότητα του κατοπτρίζειν; ήτοι μόνον την ιδιότητα της ενέργειάς του; 
Μπορεί ένα ον που είναι κατοπτρίζειν αλλά-μόνον-αυτό να είναι την ίδια στιγμή κατοπτριζόμενο; 
Μπορεί δηλαδή ένα ον που είναι "ανάγκη" (για τους "συστημικούς" οικο-δομικούς Λόγους που αναφέραμε στην αρχή) να κατοπτρισθεί, που είναι ανάγκη λοιπόν να είναι κατοπτριζόμενο να είναι την ίδια στιγμή ένα-μόνον-κατοπτρίζειν;
Δεν είναι απίθανο να μπορέσει κανείς να δεχτεί αυτή την ειδική σύσταση ενός τέτοιου κατοπτριστικού διάμεσου, αρκεί να την ορίσει σε ένα πλαίσιο που σημαίνει την συνεχή λειτουργία του στο πλαίσιο της ενέργειάς του ως διαρκούς ενεργείν.
Άρα, για την δική μας μηδενιστική ή σκεπτικιστική νεο-εγελιανή ή μετα-εγελιανή φιλοσοφία του μηδενίζειν-ως-κατοπτρίζειν και του κατοπτρίζειν-ως-μηδενίζειν το Μηδέν και το κάτοπτρο ως έννοιες και καταστάσεις του νοείν και του όντος υφίστανται μόνον ούτως, ήτοι μόνον ως μόνον-μηδενίζειν-κατοπτρίζειν [=μηδενίζειν-κατοπτρίζειν].


Αν όμως το κατοπτριζόμενο είναι αν-και -κατοπτριζόμενο ένα μόνον-ως-κατοπτρίζειν-κατοπτριζόμενο, τότε τι "λιγότερο" ή "περισσότερο" μπορεί να είναι το κατοπτρίζειν που δεν είναι ακόμα κατοπτριζόμενον;
Το θέμα τίθεται, ουσιαστικότερα, αν το θέσουμε αντίστροφα: 
Τι το "λιγότερο" ή "περισσότερο" μπορεί να είναι το κατοπτρίζειν που είναι και κατοπτρίζειν αλλά και κατοπτριζόμενον;
Δηλαδή, αν εντός μιας παθητικότερης μορφής μιας ενέργειας, ενός ενεργείν που δύναται να είναι μόνον-ενεργείν, υπάρχει παραταύτα το αναπόφευκτο και το "μοιραίο" του μόνον-ενεργείν, τότε τι είναι αυτή η παθητικότερη [αν και μηδέποτε μόνον-παθητική] μορφή;
Εδώ το ερώτημα της ενότητας κατόπτρισης-κατοπτρίζειν-κατοπτριζόμενου τίθεται από την οντική και νοητική έποψη της ούτως ειπείν παθητικότερης μορφής της. 
Το κατοπτριζόμενο ως στοιχείο της ενέργειας του κατοπτρίζειν ως υπάρχοντος ως-μόνον-κατοπτρίζειν είναι ένα είδος απεικάσματος της ενέργειας του κατοπτρίζειν; δηλαδή ένα αποτέλεσμα-προϊόν (ή υπο-προϊόν) της γενικότερης δυναμικής λειτουργίας του; ή είναι ένα ενδογενές στοιχείο αυτής της λειτουργίας που δομοποιεί ουσιώνει και υποστατώνει την ίδια την λειτουργία σε όλες τις τις εκφάνσεις; 





Ι.Τζανάκος     

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..