Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τετάρτη, 6 Ιανουαρίου 2016

Το Μηδέν ως η εικόνα της καταστροφής-ως-τελικότητας


[Ο Hegel κατοπτρίζει θεωρησιακά την ύπαρξη των δύο Οίκων (νοήματος/οντικότητας των όντων) ως ξεχωριστών ενοτήτων με εσωτερική δομή που σημαίνει μιαν ειδικά ιεραρχικοποιημένη αυτο-ουσίωσή τους που αντιστοιχεί σε μια ειδικά διενεργημένη αλληλο-ουσίωση των αρχικών (καθαρών) θεμελιακών κατηγοριακών σημειοτήτων (του Είναι και του Μηδενός):
Ο Οίκος του Είναι απαρτίζεται από το ηγεμονεύον αρχικό-(καθαρό)Είναι που υπάγει το αναφερόμενο (από αυτό) (καθαρό)Μηδέν, το οποίο ως υπαγόμενο και αναφερόμενο παράγεται ωστόσο ως το διαλύον-καταλύον στοιχείο τού ηγεμονεύοντος αρχικού-(καθαρού)Είναι.
Αντιστοίχως, ο Οίκος του Μηδενός απαρτίζεται από το ηγεμονεύον (καθαρό)Μηδέν που υπάγει το αναφερόμενο (από αυτό) αρχικό-(καθαρό)Είναι, το οποίο ως υπαγόμενο και αναφερόμενο παράγεται ωστόσο ως το διαλύον-καταλύον στοιχείο τού ηγεμονεύοντος (καθαρού)Μηδενός.]


Η εικόνα του όντος είναι η ουσία του ως Είναι, αλλά η εικόνα είναι ένα Μηδέν, ένα διάμεσο Μηδέν προς το Είναι και ένα διάμεσο Μηδέν προς το Μηδέν.
 


Αν το Μηδέν ως σημείο τέλους του Μηδενός είναι προφανώς (μη-εγελιανώς) ο δημιουργός και ταυτόχρονα ο καταστροφέας του Οίκου του Μηδενός ως κατηγοριακού Οίκου, το Μηδέν ως σημείο τέλους του Είναι δεν είναι το προφανές παρά δια της διαμεσολάβησης της διεργασίας ενοίκησης του Οίκου του Είναι ως κατηγοριακού από αυτό (το Μηδέν).
Η μη-προφάνεια της τελικής μηδενοποίησης του Οίκου του Είναι θεμελιώνεται στην παροδική αλλά μόνιμη όσο διατηρείται δομή του Οίκου του Είναι ως κατηγοριακού. 
Η κατηγοριακότητα του Οίκου του Είναι λειτουργεί εντός του ως φενακισμός αναγωγής του καθορισμού της "διατηρήσης" του όντος σε αιώνιο και μονίμως θετικό υπερκαθορισμό ως προς τον εμμενή υπαρκτικό καθορισμό του. 
Ο Οίκος του Μηδενός δεν έχει την χρεία αυτού του φενακισμού πρώτον γιατί όσο υπάρχει υπάρχει και αυτός, όπως ο Οίκος του Είναι, αλλά και δεύτερον διότι ως δυνάμει και ενεργεία αιρόμενος, αναιρούμενος ήδη από τα ενδότερά του υπαγόμενα στοιχεία (που είναι τα διάφορα δυνητικά από αυτό αναδυόμενα Είναι) που υπάγονται σε αυτό ως Κύριο του Οίκου, έχει εξασφαλίσει ήδη την ακέραια παρουσία του στον αντίθετο Οίκο καθ'όλη την διάρκεια της ζωής του αντίθετου Οίκου αυτού. 
Αν κανείς φέρει την αντίρρηση πως αυτό συμβαίνει και εις την περίπτωση της αντίθετης φοράς των πραγμάτων, και πως ακόμα και το Είναι έχει εξασφαλίσει την παρουσία του στον αντίθετο προς αυτό Οίκο του Μηδενός, θα του αντιτείναμε το εξής: 
Πότε υπάρχει το Είναι όταν ορθώνεται ο Οίκος του Μηδενός; κατά την στιγμή της ανάδυσης του Οίκου του Μηδενός το Είναι υπάρχει είτε ως καταστρεφόμενο, άρα ως ένα δυνητικό Μηδέν είτε ως τίποτα, δεν υπάρχει εκεί μέχρι το Μηδέν να το δεχτεί στην ακεραιότητα του σχηματισμένου Οίκου του που έφτιαξε με τα δικά του υλικά και μέσα, χωρίς το Είναι να λάβει κανέναν άλλο ρόλο ή να έχει καμμία άλλη αξία από την αξία ίσως που έχει ένα παρεμποδίζον εμπόδιο όσο είναι το Μηδέν ικανό να το καταστρέφει ή να το προσπερνάει από πάνω.
Το Μηδέν ως ένοικος του Οίκου του Μηδενός είναι καταρχάς το προφανές της ηγεμονίας του που αίρεται από την εμφάνιση και την ανάδυση του Είναι εντός του ως ηγεμονευόμενου-αναφερόμενου στοιχείου του Οίκου αυτού.
Το Μηδέν σε αυτή την μορφή δομής είναι ο ένοικος του Οίκου ως ηγεμόνας και Κύριός του και εμφανίζεται και ως ο ένοικος της αιφνίδιας παρουσιαζόμενης μορφής του Οίκου του Είναι η οποία όταν εμφανισθεί είναι ήδη Οίκος του Είναι. 
Εδώ υπάρχει μια δυσχερής προφάνεια της παρουσίας ακόμα-και-εδώ του Μηδενός ως ενοίκου του νέου Οίκου εφόσον όλοι θα σταθούν στην εμφάνιση του Είναι ως καθαρού Είναι και την "πτώση" του Μηδενός από την θέση του ηγεμονικού ενοίκου ηγεμόνα και Κυρίου τού δικού του κατηγοριακού Οίκου στην θέση του ηγεμονευόμενου ενοίκου στον κατηγοριακό Οίκο του νέου Κυρίου που είναι το Είναι. Όμως λίγοι θα σταθούν στο γεγονός πως το Είναι εμφανίζεται δια του Μηδενός μετατρεπόμενο άμεσα σε κατηγοριακό Οίκο πράγμα που δεν συμβαίνει με την εμφάνιση του Μηδενός στον Οίκο του Είναι που είναι άλλη μια διεμφάνισή του μέσω της δικής του αυτοδιαμεσολάβησης ως εικόνας του εαυτού του ως εικονίζειν τον εαυτόν του, γεγονός που εξασφαλίζει την ισοδυναμία του Μηδενός με το Είναι ακόμα και όταν το Μηδέν είναι το αναφερόμενο-υπαγόμενο στοιχείο στον κατηγοριακό Οίκο του Είναι.
Το Μηδέν στην πραγματικότητα δεν εμφανίζεται πλήρες ποτέ, δεν σταθεροποιείται ποτέ ούτε ως δεσπόζον ούτε ως ηγεμονευόμενο στοιχείο, συγκροτεί τον δικό του Οίκο ως μη-σταθερό αλλά συνεκτικό και συγκροτεί τον άλλο Οίκο (και) με την έννοια πως "αφήνει" στο ον την δυνατότητα να είναι Είναι και να αναδυθεί ως Είναι. 
Είναι ως Μηδέν (ως) ένα μη σταθεροποιημένο στοιχείο ένα στοιχείο που ενώ είναι μη σταθεροποιημένο γι' αυτό και μόνον δύναται ως Μηδέν να καταστρέψει το θετικό-Είναι παντού και πάντα και όσο το "αφήνει" να σταθεροποιείται ως Είναι τόσο μεγαλύτερη θα είναι και η φλόγα της καταστροφής. 
Θα έλεγε κανείς μεταφορικά πως το Μηδέν "αφήνει" το ον να δομηθεί ως Οίκος του Είναι για να υπάρξει το Μηδέν το ίδιο ως ένα ακόμα ισχυρότερο και καταστροφικότερο Μηδέν.
Το Είναι ως καθαρό Είναι δεν διεμφανίζεται και δεν αυτοδιαμεσολαβείται προς εμφάνισή του στον Οίκο του Μηδενός ως ηγεμονευόμενος ένοικος αυτού του Κυρίου του Οίκου, δηλαδή του Μηδενός, αλλά αναδύεται ως ανάδυση εκ του Μηδενός και ως ειδική μηδενοποίηση του ίδιου του Μηδενός, πράγμα που μόνον οι νέοι θεωρητικοί φυσικοί φαίνεται να καταλαβαίνουν.  
Η ανάδυση όμως είναι αιφνίδια και περιέχει το αναδυόμενο στην κατάσταση της πληρότητας: 
το Είναι γεννάται πλήρες ως δέσμη ποιοτήτων και παρά τις ατέλειες και τις δυνητικότητές του είναι ως Είναι αυτό το Είναι που παραμένει εις εαυτόν ως το Είναι αυτό. 
Το παιδί είναι ως Είναι άνθρωπος και ο ενήλικας επίσης. 
Η πληρότητα αυτή είναι βέβαια ταυτόχρονα πληρότητα άρνησης, το παιδί είναι ήδη γέρων και ο άνθρωπος είναι πάντα ένας ήδη νεκρός.
Αυτή είναι η οντική ιστορία του Είναι ως αναδυόμενου κατηγοριακού Οίκου του εαυτού του. 
Μιά αναδυόμενη πληρότητα προς καταστροφή από αυτό ακριβώς που την ανέδυσε.
Το Μηδέν, αντίθετα προς το Είναι, διεμφανίζεται και αυτοδιαμεσολαβείται προς εμφάνισή του στον Οίκο του Είναι ως ηγεμονευόμενος ένοικος αυτού του Κυρίου του Οίκου, δηλαδή του Είναι, και αναδύεται (αναδύοντας τον Οίκο του Είναι), ως ανάδυση εκ του Μηδενός-εαυτού του και ως ειδική μηδενοποίηση του Μηδενός-εαυτού του ιδρύοντας αυτόν τον (άλλο) Οίκο
Έχει όμως και μια ξεχωριστή ιστορία ως ένοικος στον Οίκο του Είναι και αυτή είναι η ιστορία της διάλυσης-κατάλυσης ως μέρους της εξέλιξης του Οίκου του (εκάστου και παντός) Είναι, αλλά επίσης (αυτό μας ενδιαφέρει ειδικά εδώ) είναι η ιστορία του Μηδενός ως ενοίκου του Οίκου του Είναι που έχει τοποθετήσει εντός του Οίκου αυτού το τέλος (του) ως μιαν απόλυτη εγγραφή. 
Κάθε Οίκος του Είναι καταστρέφεται και διαλύεται καταστρεφόμενος, ενώ η αντίστοιχη διάλυση του Οίκου του Μηδενός δεν είναι καταστροφή: 
Τίποτα και κανείς δεν μπορεί να καταστρέψει το ίδιο το καταστρέφειν.








Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..