Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τετάρτη, 20 Ιανουαρίου 2016

Σερβία και ελληνικός εθνικισμός/αντι-εθνικισμός



Εκείθεν κάθε πολιτικής παρανόησης εκθέτω τις αντιρρήσεις μου σαν να πρόκειται να έχουν ένα πολιτικό νόημα, σαν να πρόκειται να είναι οι αντιρρήσεις ενός ήδη συγκροτημένου πολιτικού υποκειμένου.
Αυτό που με ενδιαφέρει είναι να σας κεντρίσω και να κεντρίσω τον εαυτό μου σε μια άλλη πορεία. 
Αλλά αυτή την πορεία μάλλον την έχω ξεκινήσει μόνος μου με το πλήθος κι όποιος σύντροφος και αδελφός καταλάβει κατάλαβε.
Σήμερα σκεπτόμενος τα χθεσινά προσκλητήρια που έστειλα προς το ενδιαφέρον κενό της αριστερής πολιτικής είχα μια καλή συζήτηση με έναν νέο συνάδελφο, έναν "πενταμηνίτη" συμβασιούχο (μέσω του ΟΑΕΔ) που εργάζεται εδώ και μέρες στην υπηρεσία μου. 
Ο Σπύρος είναι ένα καλό αριστερό παιδί, δημοσιογράφος, με εμπειρία μεγάλη στο ρεπορτάζ. 
Να μην σας κουράζω με λεπτομέρειες, ο Σπύρος είχε πάει και στην Γιουγκοσλαβία κατά την διάρκεια του εθνικιστικού εμφυλίου, και κατά την διάρκεια της ιμπεριαλιστικής επέμβασης και μου μετέφερε κάποια στιγμή τις αρνητικές εμπειρίες του από το στρατόπεδο των Σέρβων εθνικιστών, και γενικότερα την φρίκη του και εικόνες από τις σφαγές και τις αθλιότητες όλων των εθνο-εθνικιστών. 
Είχαμε μια ευγενική αντιπαράθεση λόγω και της εμμονής του με το ψευδεπίγραφον της ελληνο-σερβικής "αδερφοσύνης", αφού όπως καταλάβατε εγώ του τόνιζα την κοινή ευθύνη όλων των εθνοτικών ομάδων και αυτός επέμενε για την ειδική ευθύνη των Σέρβων.
Σκεφτόμουνα μετά "μου κάνει πλάκα ο (ανύπαρκτος) θεός", μόλις χθές έγραφα για το έθνος, τις εθνότητες, τον κοσμοπολιτισμό της νέας αριστεράς. 
Όταν ήρθα στο σπίτι σκεπτικός διάβασα το σχόλιο του "Ονειρμού" για την ΛΑ.Ε, ανασύνταξα λίγο το μυαλό μου και άρχισαν πάλι οι σκέψεις να ξετυλίγονται, πάλι γύρω από το θέμα του έθνους, της ανεξαρτησίας, της θέσης μας στον κόσμο, της κοινωνικής αλλαγής κ.λπ.
Υπάρχει άραγε κάτι που να ενώνει όλα αυτά με έναν ορθό και διαλεκτικό τρόπο;
'Η πέφτουν όλοι και όλα σε μιά δίνη αντιπαραθέσεων και αντιθέσεων χωρίς διέξοδο και νόημα;
Αν σας πω πως έχω βγάλει νόημα θα σας πω ψέμματα. 
Μάλλον αυτοί που έχουν ήδη βγάλει νόημα λένε ψέμματα στους άλλους και πρώτα πρώτα στον εαυτό τους. 
Το γεγονός πως οι λαοί είναι έτοιμοι να βάλουν σε φριχτό κίνδυνο και βίαιη ταλαιπωρία τις γυναίκες, τα παιδιά τους γέροντές τους για να κρατήσουν τη γη αυτή που τους ανήκει ή νομίζουν πως τους ανήκει, κάτι σημαίνει. Κάτι υπάρχει εδώ που δεν είναι εύκολο, δεν είναι χειραγωγίσιμο ελέγξιμο από τα διάφορα διανοητικά σχήματα. 
Αυτό το πράγμα δεν προσφέρεται για εξιδανικεύσεις, ούτε για διεθνιστικές ανοησίες αλλά για εθνικές δημοκρατικές ηγεσίες που έχουν πραγματικό ανδρισμό και απευθύνονται σε πραγματικούς άντρες πολεμιστές του έθνους. 
Και οι Σέρβοι του Μιλόσεβιτς και του Κάρατζιτς δεν ήταν πραγματικοί άντρες αλλά θρασύδειλα τομάρια, όπως βέβαια και οι αντίστοιχοι Κροάτες και Μουσουλμάνοι Βόσνιοι, και οι Αλβανοί Κοσοβάροι. 
Εννοείται πως τα διάφορα ιμπεριαλιστικά τομάρια, Η.Π.Α Γερμανία κ.λπ έχουν τις ίδιες και μεγαλύτερες ευθύνες. 
Αλλά εδώ μιλάμε για τους "αδερφούς" και τους "μη-αδερφούς" της πρώην Γιουγκοσλαβίας. 
Ας μην αναφερθώ στους εδώ φιλοσέρβους "αντι-ιμπεριαλιστές" και τους άλλους, τους αντισέρβους "αντι-εθνικιστές" που μάλλον έχουν προσδώσει στο Γιουγκοσλαβικό την σημασία της νεώτερης ιδρυτικής τους στιγμής (εξ'ου και ο τίτλος της ελεεινής αντι-εθνικιστικής επιθεώρησης "Σεράγεβο").
Μόλις σήμερα κατάλαβα πολλά από το σκηνικό στα ιδεολογικά παρασκήνια της ελληνικής αριστεράς. Και γιατί μου είναι όλα αυτά ξένα. 
Είχα μια σχετική περισσότερη εμπειρία όταν κατά την περίοδο της επέμβασης στο Κόσοβο ήμουν στην Γερμανία και δεχόμουν σαν σφαλιάρες από την μιά τα χυδαία αντισερβικά προπαγανδιστικά παραληρήματα της Γερμανικής τηλεόρασης και τύπου (συν της γερμανικής αντιφα άκρας αριστεράς, της πιό σιχαμένης άκρας αριστεράς στον πλανήτη) και από την άλλη τα φιλοσερβικά ψέμματα του ελληνικού τύπου, της ελληνικής τηλεόρασης και της ελληνικής κοινής γνώμης, που μου μεταφέρονταν από τα τηλέφωνα, και από ό,τι διάβαζα στις ελληνικές εφημερίδες.
Πραγματικά ήταν στιγμές που ένιωθα σαν ένας εξωγήινος στον πλανήτη των ζόμπι του ψεύδους.
Σήμερα που τέτοιου είδους αντιθέσεις έχουν αρχίσει να μεταφέρονται εντός της χώρας, αλλά με δυνητικό υλικό περιεχόμενο πλέον, ψάχνω ένα πράγμα, χωρίς να ξέρω τι ακριβώς είναι αυτό.
Είναι μήπως κάτι που θα εξουδετέρωνε όλες τις ψευτιές όλων αυτών; είναι μήπως ένας τρόπος να πάψω να ασχολούμαι και να κοιτάξω να το βουλώσω; ή μήπως είναι να βρώ έναν τόπο μακριά; αλλά πού;
Είμαι ένας ξένος, αλλά στ'αλήθεια ξένος.

Ζήτω το Κουρδιστάν! 


Ι.Τζανάκος

3 σχόλια:

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..