Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Πέμπτη, 7 Ιανουαρίου 2016

Η διαρκής πυρκαγιά του Μηδενός..




[Ο Hegel κατοπτρίζει θεωρησιακά την ύπαρξη των δύο Οίκων (νοήματος/οντικότητας των όντων) ως ξεχωριστών ενοτήτων με εσωτερική δομή που σημαίνει μιαν ειδικά ιεραρχικοποιημένη αυτο-ουσίωσή τους που αντιστοιχεί σε μια ειδικά διενεργημένη αλληλο-ουσίωση των αρχικών (καθαρών) θεμελιακών κατηγοριακών σημειοτήτων (του Είναι και του Μηδενός):
Ο Οίκος του Είναι απαρτίζεται από το ηγεμονεύον αρχικό-(καθαρό)Είναι που υπάγει το αναφερόμενο (από αυτό) (καθαρό)Μηδέν, το οποίο ως υπαγόμενο και αναφερόμενο παράγεται ωστόσο ως το διαλύον-καταλύον στοιχείο τού ηγεμονεύοντος αρχικού-(καθαρού)Είναι.
Αντιστοίχως, ο Οίκος του Μηδενός απαρτίζεται από το ηγεμονεύον (καθαρό)Μηδέν που υπάγει το αναφερόμενο (από αυτό) αρχικό-(καθαρό)Είναι, το οποίο ως υπαγόμενο και αναφερόμενο παράγεται ωστόσο ως το διαλύον-καταλύον στοιχείο τού ηγεμονεύοντος (καθαρού)Μηδενός.]

Η διαμόρφωση ενός σημείου ή μιας σχέσης σημείων σε πάγια κατηγοριακή μορφή έχει λάβει από εμάς το όνομα: 
Κατηγοριακός Οίκος.
Μπορούμε όλοι μας να δεχθούμε με σχετική ευκολία την διαμόρφωση του σημείου-Είναι σε Οίκο, εφόσον το Είναι ως μια οντότητα της σκέψης μας μάς οδηγεί ως νόημα σε ένα εμφανές του όντος "έξω" από αυτήν εις το οποίο έχουμε συνηθίσει να αποδίδουμε τις ιδιότητες της συνέχειας, της ενότητας, της δομής, της συνεκτικότητας, ήτοι, σε μια φιλοσοφική γλώσσα, (να αποδίδουμε) την ιδιότητα του ούτως υπάρχειν. 
Ακόμα κι' αν αυτό το ειδικό ή γενικό Είναι περιβάλλεται από την δύναμη της διάλυσής του, ή περιέχει με εμφανή τρόπο αυτή την δύναμη εντός του (όταν εξετάζεται ως μια μορφή ενότητας που περιέχει ως ηγεμονευόμενο στοιχείο το Μηδέν-διαλύειν), ακόμα και τότε λοιπόν έχει ωστόσο την "ικανότητα" να κατοπτρίζεται στις ανθρώπινες συνειδήσεις ως περιέχον τις προαναφερόμενες (συνεκτικοποιές) ιδιότητες. 
Η μετάβαση του σημείου-Είναι σε Οίκο του Είναι, με την επιβοήθηση μάλιστα λαμπρών διαλεκτικών σαν του Hegel, εμφανίζεται ως "φυσική" κατάληξη της υφής και της ουσίας του σημείου-Είναι.

Αντίθετα, το Μηδέν ως αρχικό-(καθαρό)Μηδέν, ήτοι η απόλυτη άρνηση όπως εκφράζεται σε μια αρχική σημειακή ταυτότητα ως σημείο-Μηδέν, παρουσιάζεται στην κοινή συνείδηση ως ένα εξαρτημένο στοιχείο: είναι το Είναι αυτό το προϋπάρχον ον που δέχεται την παρουσία του Μηδενός και ακόμα και τότε όταν αυτό (ως Μηδέν) εμφανίζεται-παρουσιάζεται στα σπλάχνα του Είναι ως ένα εσωτερικό διαλεκτικό στοιχείο (διάλυσης του Είναι) στην πραγματικότητα υποσημαίνεται (ακόμα και ασύνειδα) ως εξωτερικό-μετέπειτα-εντασσόμενον.
Υπό αυτό το στρεβλωτικό φως της φιλοσοφούσας κοινής συνείδησης η μεταμόρφωση του σημείου-Μηδέν σε κατηγοριακό Οίκο είναι πιθανότερο να υφίσταται ή ως μια δωρεά του Είναι, ή ως ένα εξόχως αποδεικτικό στοιχείο ύπαρξης μιας κάποιας αδιόρατης υποστασιοποιημένης δαιμονικής οντότητας που λαμβάνει την φαντασιακή ιδιότητα του εσωτερικού-εξωτερικού εχθρού της ζωής, του κόσμου και φυσικά της κομματικής, εθνικής, διεθνικής ή ανθρώπινης εν γένει οντότητας (το ή-ή δεν είναι εδώ είτε-είτε, έστω αναγκαστικά).
Όμως ήδη το σημείο-Μηδέν είναι ένα ον περιέχον συνεκτικές ιδιότητες ως αποσυνεκτικοποιόν, δομοποιητικές ιδιότητες ως αποδομοποιόν κ.ο.κ 
Η δυσκολία της θεωρησιακής κατόπτρισης του Μηδενός ως συνεκτικού όντος που περιέχει εντός του (ή ως "εντός") την δυνητικότητα ανόρθωσής του σε κατηγοριακό Οίκο (ουσιαστικά σε ηγεμόνα αυτού του Οίκου) έγκειται στην κατοπτριστική του υφή και ουσιακή σύσταση.
Το Μηδέν ως μόνον-κατοπρίζειν-κατοπτριζόμενο δεν είναι ποτέ ένα πλήρες, δεν έχει δηλαδή εντός του μια τελικότητα που είναι εγχαραγμένη εις την αρχή και το τέλος της (παν-)διαμεσολαβητικής του λειτουργίας, αφού ως (ένα) μόνον-κατοπτρίζειν δεν δύναται να έχει ένα τέλος, ακόμα κι αν είναι αυτό καθαυτό το τέλος όλων των όντων.  
Το τέλος όλων δεν μπορεί να έχει το ίδιο ως ον ένα τέλος.
Δεν υπάρχει βέβαια καμμία πληρότητα στα όντα, ακόμα και σε αυτά που έχουν την δύναμη να παράγουν τις ισχυρότερες φαντασιώσεις πληρότητας. 
Όμως ενώ τα όντα-ως-Είναι είναι ως τέλη η αρχή-ενός-άλλου (όντος) περιέχουν ακόμα και ως μεταβατικές-προς-το-άλλο οντότητες την ιδιότητα του τέλους. 
Η ενότητα της ιδιότητας της εκκίνησης (αρχής με την τυπική έννοια) και της ιδιότητας του τέλους -- έστω με την έννοια της αμεσότητας εκείνης που περιέχει την διαμεσολάβησή της, προσδίδει στα όντα-του-Είναι την γενική ιδιότητα τής πληρότητας. 
Η πληρότητα εδώ δεν είναι απλά μια φενακιστική εικόνα ενός στην πραγματικότητα μη-πλήρους (μιας μη-πληρότητας), αλλά ένας μεταβατικός καθορισμός των όντων που δύναται να γίνει αντιληπτός φενακιστικώς ή διαλεκτικώς αλλά ωστόσο είναι καθορισμός.
Αντίθετα, όταν εξετάσουμε το (αέναα-κατοπτρίζον-)Μηδέν σε σχέση με το πιθανό τέλος του θα δούμε πραγματικά το ανύπαρκτο κάθε τέτοιου καθορισμού.
Κάθε κατάληξη είναι ταυτόχρονα και ταυτόχωρα αρχή (εκκίνηση) χωρίς κανέναν μεταγενέστερο (χρονικά ή Λογικά) διαμεσολαβητικό καθορισμό του, και αυτό οντοποιεί νοητικά το ον αυτό ως ένα ον που στη πραγματικότητα δεν εκκινεί ποτέ, άρα επίσης δεν καταλήγει ποτέ. 
Αυτό παράγει το σημείο-Μηδέν, αλλά και τον μετέπειτα κατηγοριακό Οίκο (του) τού Μηδενός, ως μια άρση της τυπικής έννοιας-κατάστασης τής διαμεσολάβησης. 
Μιλάμε για μια αυτο-διαμεσολαβούμενη οντότητα, άρα για μια μορφή καθορισμού της αμεσότητάς της [του άμεσου της διαμεσολάβησης (αυτής)], στα πλαίσια τής επίτασης τής παρουσίας τής αμεσότητας.
Ας μην προστρέξετε να ανακαλύψετε εδώ μιαν ανάδυση της αμεσότητας (ως λειτουργίας) σε διάκριση και ανταγωνιστική θέση προς την διαμεσολαβητικότητα (ως λειτουργία). 
Η επίταση της αμεσότητας του όντος του Μηδενός, ή μάλλον η ενδογενής ύπαρξή του ως μιας πανίσχυρης αμεσότητας, παράγει μιαν επίταση της διαμεσολαβητικότητάς της (του όντος του Μηδενός). 
Επαναλαμβάνω:
Η επίταση της αμεσότητας εδώ σημαίνει επίταση της διαμεσολαβητικότητας.
Το Μηδέν παραμένει βέβαια, όπως όλα, ένα διαμεσολαβούμενο-διαμεσολαβητικό ον, αλλά περιέχει την επίταση της αμεσότητάς του ως το παράγον αίτιο μιας πρωτοφανούς επίτασης της διαμεσολαβητικής του "φύσης".
Η πανίσχυρη αμεσότητα του σημείου-Μηδέν παράγει την χαίνουσα διαμεσολαβητικότητά του, και η χαίνουσα διαμεσολαβητικότητα εις αυτή την μορφή είναι-γίνεται ο γενικός όρος κάθε διαμεσολάβησης των πάντων όντων.
Η σχέση αναφοράς των σημείων, ήτοι η διαμόρφωση ενός κατηγοριακού Οίκου λαμβάνει εδώ την μορφή της πυρκαγιάς.
Ο Οίκος αυτός είναι ο Οίκος του καταστρέφοντος αυτο-κατοπτριζόμενου πυρός. 
Το Μηδέν είναι Οίκος αλλά μόνον ως μια διαρκής πυρκαγιά που σιγοκαίει ή κατασπαράζει κάθε σχηματισμένο Είναι, παράγοντας την εικόνα της (και τον εαυτό της ως εικόνα) ως το καιόμενο ξύλο της και το ξύλο της ως την καιόμενη αυθυπαρξία της.
Η αυθυπαρξία του Είναι κατασπαράζεται από μια φλόγα που έχει ήδη υπάρξει ως αυτοκατασπαραγμός.
   
Ποιά θα μπορούσε να είναι η εικόνα αυτής της φλεγόμενης εικόνας που ουσιοποιεί τον κόσμο ως εικόνα που φλέγεται και φλέγει το παν;

Στην επόμενη δημοσίευση..



Ι.Τζανάκος   

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..