Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 30 Ιανουαρίου 2016

Ψευδο-αντιμιλιταριστική αχρηστία και ιδεολογία...



Γράφω αυτές τις γραμμές έχοντας την απαισιοδοξία εκείνη που είναι πρέπουσα αν αναλογιστεί κανείς την ιεραρχία των αξιών όπως έχει δομηθεί στην επικράτεια της "Ελληνικής Δημοκρατίας".
Σε αυτή την αξιακή ιεραρχία έχουν ήδη σχηματιστεί οι όροι της ανατροπής της (όταν δυσκολέψουν πραγματικά τα πράγματα) με έναν τρόπο όμως που (θα) παράγει το απόλυτο αδιέξοδο. 
Αυτό όμως, πέραν της χρονικής ιστορικής καθυστέρησης που θα προκαλέσει, θα είναι και ο Λόγος της ακόμα ισχυρότερης απολυτοποίησης της διεργασίας ανάδυσης της πραγματικά νέας (αξιακής ιεραρχίας).
Η μόνη δύναμη που περιέχει ένα ίχνος της νέας αξιακής ιεραρχίας είναι το κ.κ.ε χωρίς όμως αυτό να αποτελεί εγγύηση πως το ίδιο θα είναι ο φορέας εκείνος που θα την πραγματοποιήσει.
Για να εξηγούμεθα (ξανά):
Η καθήλωση της επικράτειας της "Ελληνικής Δημοκρατίας" στο δυτικό καπιταλιστικό στρατόπεδο θα έχει όλο και περισσότερες καταστροφικές επιπτώσεις για τον ελληνικό λαό και τους νέους λαούς που εισέρχονται στην επικράτεια του εθνικού του κράτους.
Ο μόνος μεταβατικός καθορισμός είτε προς μιαν ελεύθερη και σοσιαλιστική κοινωνία, είτε προς μιαν αστική δημοκρατία νέου τύπου, είτε προς μια ισχυρή αστική κυριαρχία με αυταρχικά χαρακτηριστικά, μπορεί υπό αυτές τις συνθήκες να είναι ένα ριζοσπαστικό απολυταρχικό κράτος
Μπορεί να ξενίζει η εννοιολογική ενοποίηση που σας προσφέρουμε αλλά αυτό δεν μας νοιάζει. 
Μας νοιάζει η αλήθεια. 
Και η αλήθεια είναι η αλήθεια των περιστάσεων εκείνων που τείνουν να μετατραπούν σε μόνιμη κατάσταση.
Μια αστική (ημι-)περιφερειακή κοινωνία υπό παραγωγική και θεσμική διάλυση κάτω από την μπότα του δυτικού ιμπεριαλισμού μπορεί να διαφύγει στο μέλλον μόνον με έναν νέο συγκεντρωτισμό και μια νέα αξιολόγηση των πολιτικών, ηθικών, πολιτικο-στρατιωτικών και πολιτισμικών καθορισμών. 
Αυτός είναι ο γενικός και νομοτελειακός δρόμος για όσους θα διεκδικήσουν την εξουσία στην επικράτεια, εφόσον ισχύουν οι γενικοί κοινωνικο-οικονομικοί όροι που σας παραθέσαμε συντόμως και εδώ και στα προηγούμενα σημειώματά μας.
Το ζήτημα είναι ποιό είδος συγκεντρωτισμού και πειθαρχίας θα επικρατήσει, και όχι αν θα επικρατήσει ο συγκεντρωτισμός και η πειθαρχία. 
Υπάρχει μια ιστορική "κεφαλαιοποίηση" των ταξικών, ιδεολογικών και πολιτισμικών αγώνων στην επικράτεια της "Ελληνικής Δημοκρατίας" που υποβάλλει στην άμεση σκέψη το αυτονόητο της δεξιάς έως ακροδεξιάς επικράτησης με την εξής όμως έννοια:
Το αριστερό και ευρύτερα δημοκρατικό κίνημα στην επικράτεια της "Ελληνικής Δημοκρατίας" έχει εσωτερικεύσει την ήττα του σε στρατιωτικό και πολιτικο-στρατιωτικό επίπεδο με έναν τρόπο που το οδηγεί στην μορφή εκείνη δράσης που είναι η αντικείμενη προς τον αυταρχισμό εν γένει δράση. 
Όπως έχουμε πει, μόνον το κ.κ.ε κρατάει με τα δόντια την αληθινή έννοια του κομμουνισμού στην μεταβατική κοινωνία (από την σκοπιά της πολιτικής πράξης) ως ενός μείγματος αντι-αυταρχισμού και αυταρχισμού. 
Δεν αφορά αυτή η ηρωϊκή διατήρηση της νορμάλ επαναστατικής ιδεολογίας μόνον την έννοια της "δικτατορίας του προλεταριάτου" αλλά και το γενικό προφίλ αυτού του κόμματος-κινήματος που είναι ένα κίνημα και ελευθέρωσης και σκλάβωσης-καταστολής του ταξικού αντιπάλου όπως όμως αυτός εννοείται ως ο οποιοσδήποτε εκτός κόμματος.
Αυτό σημαίνει ιστορική πολιτική φιλοδοξία, αυτό σημαίνει ηγεμονική πολιτική δύναμη, πέραν της ειλικρίνειας του να λέγεται κατάμουτρα σε αντίθεση με τους αριστεριστές που κρύβονται πίσω από την "τάξη" ως αφηρημένη οντότητα και αναζητούν την στιγμιαία μόνον κυριαρχία σε ένα πλαίσιο καθολικής "κομμουνιστικής" ελευθερίας (τρίχες). 
Αν το κ.κ.ε πέσει αυτό που θα το αντικαταστήσει πρέπει να είναι το ίδιο ηγεμονικό, κυριαρχικό, απόλυτο, μονολιθικό και αδιάλλακτο ως προς την τύχη των πολιτικών-ταξικών εχθρών εντός τού (μεταβατικού, για πολύ καιρό μεταβατικού) λαϊκού κράτους. 
Αλλά δεν είναι το θέμα μας το κ.κ.ε, εφόσον όπως έχουμε και εμείς κατανοήσει παρά τα (για μας) λάθη του και τις επιρροές του από το κυρίαρχο ρεύμα στην αριστερά αν γέμιζε κόσμο όπως θα το θέλαμε θα ξεπερνούσε τα λάθη του πολύ γρήγορα (και εμείς τα δικά μας).
Το θέμα μας είναι ο βάλτος εκείνος που ονομάζεται αριστερά (και αναρχία-αυτονομία), ο οποίος εκφράζει τον γενικό "προοδευτικό" χώρο της μικροαστικής τάξης και ενός μεγάλου μέρους της εργατικής τάξης, συν τους αλλοτριωμένους και συνήθως γλοιώδεις αριστερούς διανοούμενους  στην "Ελληνική Επικράτεια".
Αυτός ο βαλτώδης χώρος λοιπόν, που παρεπιπτόντως μισεί θανάσιμα και παραληρηματικά τον "σταλινισμό" σαν να έχει βιώσει τον "υπαρκτό σοσιαλισμό" από τα μέσα, έχει πραγματοποιήσει αυτή την "εσωτερίκευση" της ήττας που προαναφέραμε, η οποία είναι ως "εσωτερίκευση" και το ιδανικό έδαφος για την άνοδο της ακροδεξιάς.
Ο έλληνας αριστερός και αναρχικός-αυτόνομος (πλην κ.κ.ε) είναι ένας απόλυτος διεθνιστής όχι γιατί είναι πραγματικός διεθνιστής αλλά γιατί είναι ένας απείθαρχος στρατιώτης, μισεί τον μιλιταρισμό με υστερικό μικροαστικό τρόπο, έχει όλες τις ευαισθησίες που έχει ένας ατομικιστής μεγαλοαστός, και ακόμα κι αν πρέπει ή θέλει να φανταστεί και να πράξει ένοπλη αντιπαράθεση ή ακόμα ακόμα μη ένοπλη αλλά πειθαρχημένη αντιπαράθεση τα κάνει και σκατά και θέλει αυτό το σκάτωμα να το περάσει ως αρετή. 
Έχει την αχρηστία που είχαν οι Ισπανοί αναρχικοί στον ταξικό εμφύλιο το '36. '
Ηταν ανίκανοι να κρατήσουν ακόμα και ένα απλό όρυγμα, πραγματικά ψοφίμια στον πόλεμο. Μόνον ο Ντουρρούτι άξιζε.
Μπορεί να ψάχνονται μερικοί και αλλιώς αλλά είναι πραγματικά μαλάκες, το λέω με αγάπη. 
Δεν θα αναφέρω μόνον τα χυμεία εκείνα που θυσίασαν τα νιάτα τους με την ερασιτεχνική και μαλακωδέστατη έφοδο σε τράπεζα. Ανεκπαίδευτοι, ρεμάλια. 
Θα μιλήσω λογου χάριν και για τους "αντιφασίστες" (τα φρικιά) που παγίδευσαν και ξυλοφόρτωσαν τους νεοναζί στο Μοναστηράκι.
Πρώτον: αυτό δείχνει πως υπάρχει μια υποτυπώδης αλλά αρκετά εκτεταμένη ωστόσο παραστρατιωτική οργάνωση, υπάρχουν αναρχοτσιλιαδόροι που κάνουν παρακολουθήσεις. 
Αξιόλογη προσπάθεια, δε λέω. Στα όρια του  τρόπου σύγκρουσης συνοικιακών ομάδων και στα όρια της λογικής των "αντι-συγκεντρώσεων". 
Δεν υποτιμώ αυτή την λαϊκη μεθοδολογία, την μεθοδολογία του "πεσίματος" μετά από τσιλιαδόρικες παρακολουθήσεις κ.λπ.
Αλλά μέχρι εκεί φτάνει ο αριστερός, ο αναρχικός της "Ελληνικής επικράτειας". 
Και μέχρι εκεί θα φτάσει όχι λόγω έλλειψης ψυχώματος αλλά λόγω ιδεολογικών αναστολών. 
Το πολύ πολύ να υπάρχουν ασκέρια με θολή ιεραρχική δόμηση. 
Αυτό έχει πολλές παρενέργειες σε όλα τα επίπεδα και δεν είναι όπως θα καταλάβατε μόνον ένα τεχνικό ζήτημα. 
Τελικό αποτέλεσμα; Να παρέμβει ο αστυνομικός διευθυντής και να λήξει άδοξα όλη η υπόθεση. Τσάμπα καίει η λάμπα, και τσάμπα οι αντιπαραθέσεις.
Τα λέμε..


Επικαιροποίηση ανάρτησης (31/1/2016):
Τελικά και οι δύο εκδηλώσεις, των εθνοφασιστών και των διεθνοφασιστών έγιναν παρά την απαγόρευση του αστυνομικού διευθυντή. 
Πολύ ευέλικτη η αστυνομία τελικά, ούτε γάτα ούτε ζημιά.
Όλοι ικανοποιημένοι μείνανε, και οι εθνοφασίστες και οι διεθνοφασίστες, μπορούν να θριαμβολογήσουν στα "σπίτια" τους για την κατανίκηση του εχθρού.
Θέλω να δω τι θα γίνει στις 4 Φεβρουαρίου..



Ι.Τζανάκος

2 σχόλια:

  1. εδώ θα σου δώσω απόλυτο δίκιο...δυστυχώς αυτοί ήμαστε, αυτό έχουμε και είναι αυτό που βλέπουμε το όριο και το ταβάνι του αντιεξουσιαστικού κινήματος, αυτού τέλος πάντων του πολυδιασπασμένου κομματιού που θέλει αλλά δεν μπορεί!..τίποτα παραπάνω.
    χίλιες όμως φορές τους προτιμώ από τα ΚΝΑΤ, κόκκινοι φασίστες είναι αυτοί Ιωάννη, οπισθοδρομικοί, παγωμένα μυαλά, μιλάς μαζί τους και νομίζεις πως έχεις μούμιες μπροστά σου!
    η αλήθεια είναι πως σαν κοινωνία και κινήματα βρισκόμαστε πολύ, μα πολύ πίσω, και οι κούρδοι, αλήθεια, μας βγάζουν το καπέλο!
    ζήτωσαν

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Φίλε Μιχάλη μην παρασύρεσαι από την εμπειρία σου με το ΚΚΙ (PCI), αν και υπάρχουν κάποιες γραφειοκρατικές ομοιότητες (ακόμα τουλάχιστον) με το ΚΚΕ. Το ΚΚΕ είναι σταλινικό και όχι ευρωκομμουνιστικό κόμμα, πράγμα καταρχάς θετικό σε πολλές πτυχές της επαναστατικης υπόθεσης.
    Το ΚΚΕ διαπαιδαγωγεί μάζες νεολαίων στην έννοια της ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ ΤΟΥ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟΥ, πράγμα θετικότατο όσες παραποιήσεις κι αν υποθέσουμε πως φορτώνει στην έννοια (πάντως λιγότερες από αυτές που της φορτώνουν οι διάφοροι ευρωαριστεριστές). Αν θες, για το ΚΚΕ έχω πει τα σκληρότερα πράγματα και η άμεση επαφή μου με τον μηχανισμό του ή την ΚΝΕ δεν είναι και τόσο φιλική, αλλά εγώ κοιτάω το μέλλον και στην καρδιά του νεολαίου κνίτη υπάρχει μια πειθαρχημένη φλόγα που δεν πρόκειται να αφήσω κανέναν να την σβήσει. Το ΚΚΕ είναι ίσως σε ένα αδιέξοδο, αλλά αν ΤΩΡΑ γέμιζε από λαό (όχι από εισοδιστές και φραξιονιστές, όπως ίσως και εμείς αν μπαίναμε) δεν θα ήταν αυτό ένας σεισμός για το σύστημα; Υπόθεση εργασία κάνω, πιθανόν λανθασμένη. Επίσης, θέλω κάτι επιτέλους, να σκεφτούμε όλα τα ενδεχόμενα, υπάρχουν κοινωνικές φόρμες που μπορούν να γίνουν κάτι που οι ίδιες δεν προέβλεψαν. Από την άλλη, δεν ξέρω, θα δείξει. Υπάρχουν στιγμές που θεωρώ πως αν δεν το κάνει το ΚΚΕ, θα έχουμε φασιστικοποίηση της κοινωνίας. Αυτό είναι η ευθύνη του ΚΚΕ αλλά και αυτών που το πολεμούν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..