Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Παρασκευή, 1 Ιανουαρίου 2016

Hegel και Γίγνεσθαι / Σύνοψη ερμηνειών...[ Καλή χρονιά στους εργαζόμενους και άνεργους ακτήμονες, έλληνες και ξένους..]


Ευχές του Αυτοκαθορισμού για το 2016 και όχι μόνον:

Να καθορίσουμε το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον μας ενιαία.
Όχι στον κυνισμό και την εμμενοκρατία.
Όχι στον ιδεαλισμό.
ΖΗΤΩ ΤΟ KURDISTAN! 




Η πολλότητα των Είναι και των Γίγνεσθαι στο εγελιανό σύστημα είναι μορφοποιημένη με ιδιαίτερα πολύπλοκο τρόπο σε μια γνωσιο-οντολογική ενότητα Είναι και Γίγνεσθαι που προκύπτει ως πολυπλοκότητα καθαυτή από την σχέση μεταξύ του υποκειμενικού και του αντικειμενικού στοιχείου της γνωσιακής διεργασίας.
Το (υπο-)σύστημα-γίγνεσθαι(1) [όπως ορίζεται από τον Hegel ως αρχικό(καθαρό)-Είναι/Μηδέν] που σημαίνει την πρώτη και ταυτόχρονα σημαντικότερη θεμελίωση των Γίγνεσθαι-Είναι αποτελεί το ένα μέρος της βαθύτερης θεμελίωσης, και δεν είναι τυχαίως ορισμένο τελικά, αν τεθεί ως ουσία, ως Γίγνεσθαι. 
Εντός αυτού του (υπο-)συστήματος [αρχικό Γίγνεσθαι(1)] υπάρχει ένα μέρος του Είναι και τούτο (το Είναι) αποσπαζόμενο παροδικά από το Μηδέν δια μιας εσωτερικής και εξωτερικής προς το αρχικό Γίγνεσθαι(1) [αρχικό(καθαρό)-Είναι/Μηδέν] διεργασίας γίνεται μέρος της άλλης μεγάλης θεμελίωσης που εκκινεί με το καθορισμένο-Είναι (ποιότητα).
Ας αρνηθούμε την κεντρική σημασία της διάκρισης ανάμεσα στην καθοριστική (προσδιοριστική) και την ανασκοπική (αυτο-ανακλαστική ή ανακλαστική) και θεωρησιακή-αναστοχαστική (γενικότερα) κρίση και ας αναδείξουμε την καθορισιακή και ειδικά την γνωσιοθεωρητική ρίζα της νεώτερης φιλοσοφίας, άρα και της εγελιανής, σε ένα στενότερο όμως καθορισιακό-κατηγοριακό πλαίσιο, σχεδόν αριστοτελικό θα έλεγα, όπως ορίζεται από την κυριαρχία τής (έννοιας τής) καθοριστικής (προσδιοριστικής) κρίσης. 
Αν γίνει αυτό τότε το γενικότερο σύστημα απλοποιείται ως εικόνα και ερμηνεύεται καλύτερα ως προς την συμμετρική και α-σύμμετρη (συνήθως υπόρρητη) λειτουργικότητά του.
Η Επιστήμη της Λογικής του Hegel είναι συνήθως διαιρούμενη διττά (ερμηνευτικά ή αυτοερμηνευτικά από τον φιλόσοφο), όπως λέει ο Δ.Τζωρτζόπουλος, ή σε αντικειμενική και υποκειμενική ή σε Λογική του Είναι, της Ουσίας, και της Έννοιας. 
Κατά την δική μου ερμηνευτική της συστημικής αρχιτεκτονικής ενός φιλοσοφικού συστήματος πίσω από κάθε διαίρεση και ενοποίηση που διενεργείται εντός ενός συστήματος υπάρχει η θεμελιακή γνωσιακή απόφαση που αφορά την δομή του αρχικού Είναι ως φαινομένου του όλου-Γίγνεσθαι.
Με αυτό το γενικό ερμηνευτικό σχήμα η θεμελιακότερη εσωτερική διαίρεση και ενοποίηση, άρα και θεμελίωση, του ίδιου του εγελιανού συστήματος περιέχεται στην μετάβαση από το γίγνεσθαι(1), το αρχικό Είναι/Μηδέν, στο καθορισμένο-Είναι.
Προσοχή: το όλον-Γίγνεσθαι του εγελιανού συστήματος δεν περιέχεται σε αυτή την μετάβαση αλλά σημαίνεται από αυτήν. 
Θέλω να πω, απλούστερα, ότι στην μετάβαση αυτή περνάμε από το φαινομενοποιητικό πράττειν της συνείδησης στο σύστημα των γνωσιακών και τεχνικών καθορισμών του Είναι, με τελική ίσως -έπειτα- μιαν άλλη ενότητα, και όλο αυτό είναι το όλον-Γίγνεσθαι (του εγελιανού συστήματος). 
[Σε αυτό το όλον-Γίγνεσθαι, κατά την δεύτερη πράξη του ως συστήματος εμφανίζεται και εκτυλίσσεται η άλλη δυάδα των Είναι και Γίγνεσθαι, αλλά και μια κάπως μυστήρια άρση κάθε Είναι και Γίγνεσθαι, όπως έχουμε περιγράψει αχνά στις αμέσως προηγούμενες δημοσιεύσεις μας]
Σε αυτήν την μετάβαση όμως παρουσιάζεται καταρχάς ήδη μια ειδική αλληλοδιείσδυση των καθορισμών όλου του Είναι τού όλου-Γίγνεσθαι, παρουσιάζονται επίσης όλα τα προβλήματα και οι αιωρήσεις που σημαίνει μια τέτοια κατάσταση. 
Θα μπορούσαμε να πούμε πως υπάρχει μια μετάβαση εκεί, στην αρχική κίνηση δηλαδή αλληλο-μετάβασης όλων των καθορισιακών και (εγελιανά νοούμενων) μη-καθορισιακών κατηγορήσεων του όντος, μια μετάβαση από το "αντικειμενικόν-φαινομενικόν" του υποκειμένου στο "υποκειμενικόν-εννοιακόν" του υποκειμένου, αλλά θα το λέγαμε αυτό με την προειδοποίηση πως το θεωρούμενο ούτως (ως) "υποκειμενικόν" είναι στην πραγματικότητα οντικά και όχι μόνον οντολογικά επίσης ένα "αντικειμενικόν" και του ατομικού υποκειμένου και του ανθρώπινου κόσμου.
Εννοείται πως για μας (και όχι για τον Hegel) δεν υπάρχει άλλη μετάβαση από την αλληλομετάβαση και αλληλοδιείσδυση από μιαν υλική οντική κατάσταση σε μια άλλη υλική οντική κατάσταση, και τίποτα άλλο.
Για να μην χαρούνε οι υλιστές μαρξιστές φίλοι με την στεναχώρια των οντολόγων ή ιδεαλιστών φίλων θα τους έλεγα πως αυτή η διττή υλική οντική κατάσταση περιέχει και αυτό που αυτοί λένε ύλη και αυτό που αυτοί λένε συνείδηση.
Αλλά το θέμα δεν είναι εδώ η συζήτηση μεταξύ φίλων, μόνον, αλλά το ίδιο το εγελιανό σύστημα και κάθε φιλοσοφικό σύστημα ως προς την ερμηνεία της αρχιτεκτονικής του. 
Ας δούμε τώρα κάποιες ακόμα συνέπειες αυτής της ερμηνευτικής απλοποίησης που προτείνουμε.
Το αρχικό φαινομενοποιητικό πράττειν [γίγνεσθαι(1)] ως θεμελιακό πράττειν της ανθρώπινης οντότητας περιέχει όλες τις αλήθειες και τις κιβδηλότητες που μπορεί να περιέχει το όλον του ανθρώπινου πράττειν όπως περιέχεται και στο πράττειν που εμψυχώνεται "εντός" του (άλλου) καθορισιακού γίγνεσθαι (αυτού που ο φιλόσοφος αρχίζει να περιγράφει με το καθορισμένο-Είναι). 
Όμως, κι αν περιέχει και όλες τις πιθανές αθλιότητες της "υποκειμενικής" και "αντικειμενικής" οργάνωσης τού ανθρώπινου-κοινωνικού γίγνεσθαι δεν περιέχει την δομή του όλου αυτού τού γίγνεσθαι. 
Κατά κάποιο τρόπο είναι το βάθος του καθορισμένου γίγνεσθαι, δεν είναι νομίζω ακαθόριστον ή μη-καθοριζόμενον ή μη-καθορισιακόν --όπως θαρρώ θεωρεί ο Hegel, αλλά και με άλλες υπόρρητες παραδοχές-- αλλά ένα καθορισιακόν του γίγνεσθαι που κρατάει εντός του τόσο την πλοκή του συγκεκριμένου καθορισμού που κυριαρχεί όσο και την δυνητικότητα μιας νέας πλοκής πέραν αυτού του κυρίαρχου καθορισμού. 
Η μετάβαση από το αρχικό σύστημα-γίγνεσθαι(1)[αρχικό-Είναι/Μηδέν] (αρχικά) στο καθορισμένο-Είναι και μετέπειτα (δια αυτού) στο υπόλοιπον του όλου-Γίγνεσθαι είναι ως μετάβαση μια εμφάνιση στο φως της θεωρίας τής συνάντησης της κυριαρχικής καθορισιακής πραγματικότητας (συστημικότητας) με την δυνητική (ριζικά νέα) καθορισιακή πραγματικότητα (συστημικότητα) -- αλλά στην πραγματικότητα αυτή η συνάντηση έχει γίνει ήδη κατά την πρώτη θεμελίωση του εν λόγω καθορισιακού συστήματος και συνεχίζει να εμφανίζεται χωρίς να υπάρχει ακόμα στο μυαλό μας το θέμα της μετάβασης.
Αυτό "είδε" και η φαινομενολογία του 20ου αιώνα και "φαντάστηκε" ένα κάπως σπηλαιώδες προ-κατηγοριακό Είναι της συνείδησης και της "ψυχής" το οποίο δεν υπήρξε ούτε πρόκειται να υπάρξει ποτέ παρά την οργιώδη φαντασία περί μιας (μυθοποιημένης) σωματικότητας.
Το "πρώτο" γίγνεσθαι της φαινομενοποίησης είτε ως μη καθορισιακόν (κατά Hegel και Kant) είτε ως (επίσης) καθορισιακόν (κατά την ταπεινότητά μας), είναι πάντα κατηγοριακόν και κατά Hegel και κατ'εμάς και κατά την κρίση πολλών ορθολογιστών φιλοσόφων.
Αλλά επίσης είναι και το βαθύτερο και ούτως ειπείν αρχεγονότερο εργαστήριο της ανθρώπινης ελευθερίας και σκλαβιάς μαζί.
Το θέμα μας που αφορά και την Ε.τ.Λ είναι κατά πόσο η μετάβαση από την ιδρυτική-φαινομενοποιητική πράξη της συνειδήσεως στην (άλλη) καθορισμένη πραγματικότητα είναι συν-συγκροτούσα την ίδια την αρχική φαινομενοποίηση.
Υπάρχει όπως είπαμε κάπως αχνά η προηγηθείσα πρωτο-θεμελίωση τού ίδιου του φαινομενοποιητικού γνωσιο-οντολογικού (υπο-)συστήματος [του (αρχικού)καθαρού-Είναι/Μηδέν] ως ειδικά μορφοποιημένου (καθορισμένου). 
Πάντα υπάρχει ένα τέτοιο (υπο-)σύστημα αλλά και πάντα μια ειδική μορφοποίησή του (καθορισμός του) αντίστοιχη(-ος) αν και όχι ταυτή(-ος) προς το άλλο (υπόλοιπο) πεδίο μορφοποίησης (καθορισμού).
Η υπόθεση που έχουμε αναπτύξει αχνά για την ύπαρξη ενός γενικού συστήματος καθορίζουσας διαμεσολάβησης ή διαμεσολαβήσεων των "πάντων", το οποίο δύναται να περιέχει και την φαινομενοποιητική "έναρξη" της συνείδησης ή "ψυχής", μας οδηγεί αναγκαστικά στην μετα-εγελιανή και μετα-καντιανή εξέταση του ενδεχόμενου αυτή η "έναρξη" να είναι στην πραγματικότητα (και) ένα "ύστερον" μιας προηγούμενης "έναρξης".
Αυτή την πιθανότητα την ακυρώνει η αποδοχή των διαφόρων μορφών εννόησης της νοηματικής συγκρότησης της νόησης και της "ψυχής" σε ένα προ-κατηγοριακό πλαίσιο εφόσον με τον τρόπο τους υπάρχει τελικά ένα τελικό άμεσο, ένα απόλυτο θεμέλιο, και εις αυτό είναι αλήθεια πως η νεωτερική φιλοσοφία -ακόμα και ο υλισμός της ακαδημίας- "τούς" δίνει το δικαίωμα να το ισχυρίζονται και να τρυγούν τους ορισμούς της -- για καθορισμό και καθορισιακότητα ούτε που θα ήθελαν να ακούσουν οι ψυχω-λογίζοντες του νεο-μυστικισμού και του ηττημένου ορθολογισμού.
Το ερώτημα λοιπόν είναι: 
Είναι αυτή η δυνητική οντική (και διαχρονική τελικά) κυριαρχία της διαμεσολαβητικής ουσίας του ανθρώπινου πράττειν μόνον εμφανιζόμενη στο σημείο μετάβασης που αναφέραμε στις αρχές αυτού εδώ του ερμηνευτικού κειμένου; ή είναι το "εκεί" αυτό, το σημείο μετάβασης δηλαδή, το σημείο της πραγματικότερης της θεμελιακότερης και τελικά της υλικότερης ουσίας της ίδιας της συγκρότησης του ανθρώπινου;
Αυτό το "σημείο συνάντησης", το οποίο δεν έχει και πολλή σχέση με αυτά τα σημεία που συναντάει ο "υλισμός της συνάντησης" (κατά τις αλτουσεριανές μύγες) είναι ένα πολλαπλόν Έν-α, αναφέρεται σε πολλά πράγματα, ή καθοριστικές πτυχές κοινωνικών ανθρώπινων πραγμάτων. 
[Παραθέτω στοιχειακά κάποιες δέσμες καταστάσεων για να καταλάβετε τι εννοώ: 
1)παιδικότητα, οικογένεια, εκπαίδευση..2) ψυχική δομή, ελευθερία..3)παραγωγική διεργασία, ιεραρχία, ευθύνη, ελευθερία..4)διοίκηση, ευθύνη, ελευθερία..5) θεσμός, θεσμίζειν, θεσπίζειν..6)κοινωνική ολότητα, άτομο..7)ιδεολογία, κοσμοθέαση, αποφασίζειν..8)ιδεολογία, κοσμοθέαση, βία..]
Η ερμηνευτική πρόταση που τονίζει το θέμα της συγκεκριμένης μετάβασης από το αρχικό πεδίο της φαινομενοποίησης τού Είναι [σύστημα-γίγνεσθαι(1)] όπως την εννοιολογήσαμε σχηματικά σε ένα πλαίσιο μιας ευρύτερης διαμεσολάβησης δεν αρκείται στην επιλογή της διαμεσολάβησης ως έννοιας-κατάστασης για να ασκήσει ας πούμε ένα είδος συντηρητικής κριτικής (μαρξιστικής ή άλλης) στις ημι-επιστήμες του (υποτίθεται) προ-κατηγοριακού Είναι --της συνείδησης ή "ψυχής", και εκεί να τελειώσει τον ρόλο της κατά παραγγελίαν του δογματικού σκέπτεσθαι, αλλά αναγνωρίζει την ύπαρξη αυτού του άμεσου που αυτές οι ημι-επιστήμες έχουν αναδύσει στο φως της θεωρίας για να το εντάξει ως άμεσο-Είναι και ως άμεσο-γίγνεσθαι στο σχήμα μιας ευρύτερης διαμεσολάβησης εις την οποία όμως και αυτό (το άμεσο) λαμβάνει κατά καιρούς ενεργητικό ρόλο. 
Ό,τι διαμεσολαβείται [ας πούμε το γίγνεσθαι(1)] δεν σημαίνει πως δεν δύναται και αυτό να διαμεσολαβεί αυτό που το διαμεσολάβησε αρχικά ως ενεργητικόν [το καθορισμένο-Είναι, όχι μόνον όπως το ορίζει περιοριστικά ο Hegel] ως παθητικόν, καθώς και άλλα όντα της διεργασίας του γίγνεσθαι.

Θα συνεχίσουμε το 2016 δυνατά..


Ι.Τζανάκος 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..