Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Κυριακή, 28 Φεβρουαρίου 2016

Αντρέι Πλατόνοφ / Ακούς: ο κόσμος ουρλιάζει!


Αντρέι Πλατόνοφ Ακούς: ο κόσμος ουρλιάζει! 






Ακούς: ο κόσμος ουρλιάζει!
Κοιμάται ορφανό το ξεθωριασμένο χορτάρι,
Και το μπλε αστέρι την καμπάνα με φρίκη χτυπάει,-
Σκεφτικό ακούει το ανθρώπινο κεφάλι.
Γέμισε αίματα το σιδερένιο χέρι-
Από τώρα και στο εξής υπάρχει μόνο μία μοίρα σταθερή:
Σταθείτε, μελλούμενοι αιώνες αδιέξοδοι,
Έκανα τα πάντα για σας - και το τραγούδι στα χείλη!
Έγινε καρδιά και συνείδηση ο ανήσυχος κόσμος,
Και θα γίνει το κάθε αστέρι άνθρωπος,
Για τη νέα θύελλα τις πόρτες έσπασες στην οικουμένη,
Και καυτό νερό ο ιδρώτας σου κυλάει.
Σύντροφε άνθρωπε, φτιάξαμε την αυγή,
Εφηύραμε τον απίστευτο κόσμο,
Εγώ το δαχτυλίδι των αστεριών μαζί σου θα σπάσω,
Και θα έρθει η μέρα να λάμψει ο Γαλαξίας,
Ο κόσμος εξαντλημένος θα πέσει νεκρός,
Βαθιά ο άνθρωπος θα βυθιστεί στο στήθος
Και για πρώτη φορά δε θα ανατείλει ο ήλιος.

1922

Μετάφραση από τα ρωσικά Δημήτρης Β. Τριανταφυλλίδης ©



Ты слышишь: мир кричит!
Спит сиротою бледная трава,
И синяя звезда от ужаса звенит, 
Задумалась и слышит человечья голова.
И кровью налилась железная рука –
Отныне есть одна и прочная судьба:
Остановитесь, безысходные грядущие века,
Я сделал за вас все – и песня на губах!
Стал сердцем и сознаньем неугомонный мир,
И человеком будет каждая звезда,
Для новой бури во вселенной ты двери проломил,
И пота твоего течет горячая вода.
Товарищ человек, мы сделали зарю,
Изобрели мы мир неимоверный,
Я звездное кольцо с тобою вместе разорву,
И будет шаг наш песней мерной.
И будет день – иссякнет Млечный путь,
Мир истомленный мертвым упадет,
Глубоко человек ему вонзится в грудь –
И в первый раз в то утро солнце не взойдет.

1922

Εκεί, στην Ειδομένη..


Αυτοκαθορισμός: Τι ντροπή για την Ελλάδα!

Με μια δύναμη που ξεπερνάει το "'ένστικτο" των αποδημητικών πουλιών τα αστέρια της Ανατολής συνωθούνται στο όριο της φύγης και της ελευθερίας τους, δεν έχει σημασία ανόητοι αν αυτή είναι φανταστική ή πραγματική.
Μπορώ να σας πω χωρίς ντροπή πως αυτή ακριβώς η κίνησή τους με έχει γεμίσει με ρίγος ντροπή και θαυμασμό.
Αδέρφια μου υποκλίνομαι στον αγώνα σας, υποκλίνομαι στην ορμή σας, στην σοφία σας την ανεπίγνωτη.
Αδέρφια μου ακόμα προσπαθώ να καταλάβω πως συντονίστηκαν όλες οι καρδιές και όλα τα μυαλά σε μια τόσο σοφή βούληση.
Το ξέρω, υπάρχει όλη η "νεωτερική" τεχνολογία των επικοινωνιών, δεν είμαι τόσο "ρομαντικός" για να φαντάζομαι πράγματα, αλλά αυτό που κάνετε ξεπερνάει κάθε μέσο, κάθε πρόβλεψη.
Στο όριο των ορίων, στο σημείο του κόσμου, καραβάνια ανθρώπων, πεζοπόρων, παιδιών, γυναικών, αναπήρων, μέσα από ένα παγωμένο, ούτε "καλό" ούτε "κακό" πλήθος αδιάφορων και αιφνιδιασμένων "πολιτών" μιας ακαθόριστης περιφέρειας.
Εκεί, στην Ειδομένη θα υπάρξει αυτό που είναι η αλήθεια, δεν είναι υπερβολή να το λέμε.
Όλα τα σχήματα τα διαλύσατε και όλους τους ανθρωπισμούς και αγριανθρωπισμούς περπατώντας χωρίς φράγματα να μπορούν να σταματήσουν το όνειρό σας, τον άνθρωπο.
Εκεί, στην Ειδομένη ζυγίζεται όλος ο κόσμος.
Ποιός θα τολμήσει να σταματήσει τον άνθρωπο;



Ι.Τζανάκος

Σάββατο, 27 Φεβρουαρίου 2016

Α ρε γλέντια!


Εισαγωγικό σχόλιο
Ιωάννης Τζανάκος
Αναπαράγω ένα σχόλιό μου σε ένα παλαιό κείμενό μου και όποιος κατάλαβε κατάλαβε...
Α ρε γλέντια!

Σχόλιό μου στην ανάρτηση: 
http://aftokathorismos.blogspot.gr/2015/06/blog-post_54.html?showComment=1456578703553#c6195617527661940699




Με ποιούς μοιάζει ο πατέρας του έθνους; μα με τους παλιούς φίλους του. 
Μα γιατί δεν μας τους ονοματίζει; τέτοια αριστερή ντροπή δεν την περίμενα, μόνο ένα ανώνυμο σχόλιο στο τσαρδί του; τσ τσ δεν φτάνει. Αλλά είπαμε ο κυρ Γιώργης δεν είναι "σταλινικός". 
Εγώ που είμαι και θαυμάζω την ΟΠΛΑ, την έχω εικόνισμα, κάποια στιγμή θα μιλήσω για τους αντιφα φίλους του κυρ Γιώργη, τους οποίους έχει βάλει στο στόχαστρο αλλά δεν τους ονοματίζει κιόλας, είπαμε ο κυρ Γιώργης δεν είναι "σταλινικός", εμείς είμαστε και παραείμαστε και δεν έχουμε πρόβλημα. 
Έλα κυρ Γιώργη, πες μας τους φίλους σου στο αντιφά κίνημα εκ Μπερλίν, γιαβόλ γιαβόλ, γιατί δεν μας λές, έστω με έμμεση θεωρητική μορφή; Ντρέπεσαι; μην ντρέπεσαι, σε χωριό είμαστε, δεν είναι ντροπή οτι είχες κάποτε φίλους που είναι σήμερα οι αρχιπροδότες και οι οι αρχιευρωρουφιάνοι στο κίνημα.
Τώρα αν κάπου με έναν μαγικό τρόπο συμπίπτουν ακόμα και τώρα κάποιες απόψεις σας, δεν πειράζει, είναι η κοινή διανοητική παράδοση, δεν το παρεξηγώ, δεν είμαι συνωμοσιολόγος, προς θεού!



Άσχετος επίλογος-σύνθημα
Ιωάννης Τζανάκος
ΕΑΜ ΕΛΑΣ ΟΠΛΑ

Ο κύρ Γιώργος Καραμπελιάς σε νέες ιδεολογικές αποστολές υποταγής / Άρδην/ Γιώργος Καραμπελιάς, Κομμάτια και θρύψαλα


Ακολουθεί μετά το κείμενο του Κυρ Γιώργου, σύντομος μη ευγενικός σχολιασμός μας..


Άρδην/ Γιώργος Καραμπελιάς, Κομμάτια και θρύψαλα



Του Γιώργου Καραμπελιά 
Η χώρα θυμίζει πλέον την υπέροχη ταινία του Μονιτσέλι, Μπρανκαλεόνε, την εποχή των Σταυροφοριών, όταν στους δρόμους κυκλοφορούσαν αναρίθμητα καραβάνια ενδεών και απελπισμένων φυγάδων. Ο Μπρανκαλεόνε (Βιτόριο Γκάσμαν), ως νέος ιππότης της ελεεινής μορφής, οδηγούσε την αξιοθρήνητη και ολιγομελή στρατιά του, από τυφλούς, ανάπηρους και ζητιάνους, στους Αγίους Τόπους ως γη της επαγγελίας και με ένα σαρακοφαγωμένο σκαρί ξεκίνησαν από την Ιταλία  για να αποβιβαστούν εν τέλει όχι στην Παλαιστίνη, αλλά σε μια… διπλανή ιταλική ακτή, όπου και συνάντησαν τις ίδιες στρατιές των εξαθλιωμένων να διαγράφονται στον ορίζοντα…  Έτσι και ο Μπρακαλεόνε Τσίπρας με τη στρατιά του –Καμμένος, Φίλης, Χριστοδουλοπούλου, Τσακαλώτος και Μιχελογιαννάκης– «κυβερνά» σε μια χώρα όπου τα καραβάνια των προσφύγων και των μεταναστών συναντιούνται με τα τρακτέρ των αγροτών στις εθνικές οδούς.
Κυβέρνηση και εξουσία έχουν γίνει κυριολεκτικά κομμάτια και θρύψαλα. Κατέλαβαν την κυβερνητική εξουσία υποσχόμενοι να αντιμετωπίσουν τη «δυτική» απειλή των μνημονίων, την οποία εν τέλει όχι μόνο δεν αντιμετώπισαν αλλά βύθισαν τη χώρα ακόμα πιο βαθιά, τη χρέωσαν, τη χρεοκόπησαν, έκλεισαν τις τράπεζες. Αδυνατούν να φέρουν σε πέρας αυτά που έχουν υποσχεθεί στους εκλογείς τους, από τη μία αλλά και, από την εντελώς αντίθετη πλευρά, στους δανειστές προστάτες τους.
Όσο όμως ήταν ενεργοποιημένο κυρίως το ένα μέτωπο της χώρας, που αφορούσε την οικονομική κατάσταση, μπορούσαν να πείθουν κάποιους αφελείς ή ιδιοτελείς[1] πως θα κατορθώσουν να το αντιμετωπίσουν. Όμως, οι ίδιοι, μοιραίοι, ανίδεοι και εγκληματικοί, προκάλεσαν το άνοιγμα και του δεύτερου μεγάλου μετώπου που, εδώ και χίλια χρόνια σχεδόν, από τη μάχη του Μαντζικέρτ, το 1071, αντιμετωπίζει η Ελλάδα, παράλληλα με εκείνο της Δύσης. Πυροδότησαν, ανεπίγνωστα και ασύγγνωστα, τη μεγάλη έξοδο των προσφύγων/μεταναστών από την Τουρκία προς την Ελλάδα και την Ευρώπη. Παράλληλα δηλαδή με την επίταση της οικονομικής και πολιτικής υποταγής στην τευτονοφραγκική Ευρώπη, με την εμπλοκή σε ένα τρίτο μνημόνιο, ενεργοποίησαν από μόνοι τους ένα δεύτερο μεγάλο τεκτονικό ρήγμα και μετέβαλαν τη χώρα σε έναν χώρο, τον οποίο διαφεντεύουν οι Γερμανοί, οι Αμερικανοί, οι ΜΚΟ και ο Σόρος.
Το μόνο που κάνει η κυβέρνηση των ανικάνων καταστροφέων είναι να παρακολουθεί και να επιτείνει το βούλιαγμα της χώρας. Η οικονομία διαλύεται, η δικαιοσύνη έχει παραλύσει από τις απεργίες των δικηγόρων, τα φορτηγά μένουν εγκλωβισμένα στα σύνορα από τα μπλόκα των αγροτών. Απέναντι στους αγρότες, που αποτελούν το μεγάλο κοινωνικό μέτωπο της περιόδου, όπως ήταν οι «αγανακτισμένοι» το 2011, ακολουθούν την τακτική «θα μας δείρουν, θα μας δείρουν, όπως δέρνουν τους Συριζαίους βουλευτές, θα… ιδρώσουν και θα εξαντληθούν». Και όμως, οι  αγρότες δεν δείχνουν καθόλου διατεθειμένοι να «αρρωστήσουν»[2]. Ακόμα και εάν σταματήσουν τα μπλόκα, η κινητοποίηση δεν πρόκειται να σταματήσει. Θα μεταφερθεί με ακόμα μεγαλύτερη ένταση στα κέντρα των επαρχιακών πόλεων, όπου οι Συριζαίοι βουλευτές θα κηρυχθούν παντελώς ανεπιθύμητοι.
Ως προς το προσφυγικό, ο τραγέλαφος ξεπερνάει κάθε όριο. Οι πρόσφυγες και οι λαθραίοι μετανάστες κινούνται χωρίς κανέναν κρατικό έλεγχο, η χώρα γεμίζει hot spots, και η ελληνική κυβέρνηση παριστάνει τον καμπόσο στην… Αυστρία, προκειμένου να μην μιλήσει για την Τουρκία, που είναι ο πραγματικός διακινητής και εντολέας των προσφυγικών εισροών. Η Τουρκία εφαρμόζει με σύστημα, εδώ και δεκαετίες, την πολιτική της εξώθησης μουσουλμανικών πληθυσμών προς την Ευρώπη και κατ’ εξοχήν προς την Ελλάδα, έτσι ώστε να ισλαμοποιήσει μεθοδικά το ελληνικό κράτος ως βάση για τη μεταβολή της Ελλάδας σε προτεκτοράτο της. Και όμως, το ανθρωπάριο που παριστάνει τον πρωθυπουργό ετοιμάζεται να βάλει βέτο στα… Σκόπια, και όχι βέβαια στην Τουρκία όπου, στις 8 Μαρτίου, μαζί με τον υπόλοιπο θίασο, θα μεταβεί για να υποβάλει τα σέβη του στον νέο σουλτάνο. (Συνιστά απίστευτο σκάνδαλο η πραγματοποίηση, αυτή τη στιγμή, «διακυβερνητικής συνάντησης» Ελλάδας-Τουρκίας στη Σμύρνη!)
Στα νησιά, την Ειδομένη και στους καταυλισμούς με τους οποίους έχει γεμίσει ήδη η χώρα, το ελληνικό κράτος απουσιάζει επιδεικτικά και τη διαχείριση των προσφυγικών και μεταναστευτικών εισροών έχουν αναλάβει προσώρας οι περιβόητες ΜΚΟ, συχνά ισλαμιστικού χαρακτήρα. Παράλληλα, μέσω της εισόδου ενός ακόμη παίκτη στο παιγνίδι, του ΝΑΤΟ, οι Τούρκοι, εκτός από την ισλαμοποίηση της χώρας, προωθούν και την εμπέδωση της στρατηγικής των γκρίζων ζωνών στο Αιγαίο, μια και εμείς αποδεικνυόμαστε ανίκανοι να προστατεύσουμε τα σύνορά μας.
Τα πράγματα θα ήταν πολύ πιο απλά, αν η Ελλάδα και οι Έλληνες ψευτοπροοδευτικοί, αντί να κλαψουρίζουν ανήμποροι για τον θάνατο εκατοντάδων ανθρώπων στο Αιγαίο, υπεδείκνυαν την αποκλειστική ευθύνη της Τουρκίας σε αυτούς τους θανάτους. Αν πρωτοστατούσαν στη δημιουργία ενός κινήματος καταγγελίας της τουρκικής πολιτικής σε ολόκληρη την Ευρώπη, αν έφερναν το θέμα κυρώσεων προς το τουρκικό κράτος από τον ΟΗΕ και την Ε.Ε., βάζοντας βέτο στις σχέσεις Ε.Ε.-Τουρκίας, αν αυτή δεν συμμορφωθεί. Αν, Αν, Αν… Όλα αυτά θα προϋπέθεταν την ύπαρξη μιας κυβέρνησης ικανής να διασφαλίσει στοιχειωδώς τα συμφέροντα της χώρας, και όχι ενός διεθνούς καρπαζοεισπράκτορα, καταχρεωμένου, εξαρτώμενου, καταγέλαστου στις παλινωδίες του κ.ο.κ.
Και το μαρτυρολόγιο δεν έχει τέλος. Ήδη, μετά το δυτικό και το ανατολικό μέτωπο, ενεργοποιείται εις βάρος μας και το βόρειο μέτωπο.  Κλείνουν τα σύνορα της χώρας και τα Σκόπια, που βρίσκονταν μάλλον σε δεινή θέση τα τελευταία χρόνια, αποκτούν τη δυνατότητα να πλήξουν καίρια την Ελλάδα. Ακόμα και η Αυστρία ονειρεύεται μια νέα κάθοδο στα Βαλκάνια ενάντια στην Ελλάδα, από τη στιγμή και πέρα που οι βαλκανικοί πόλοι ισχύος, αρχικά η διαλυθείσα Γιουγκοσλαβία και τώρα η Ελλάδα, έχουν αποδυναμωθεί δραματικά. Διότι, βέβαια, ούτε τα Σκόπια ούτε η Σερβία κινδυνεύουν από τους διερχόμενους πρόσφυγες και μετανάστες, αλλά, δίνεται η ευκαιρία του αποκλεισμού της Ελλάδας και από τον Βορρά. Αφού πρώτα, μετά την κρίση των μνημονίων, και εσχάτως με τη διάλυση των τραπεζών από τον ΣΥΡΙΖΑ, η ελληνική οικονομική παρουσία στα Βαλκάνια σχεδόν εξανεμίστηκε, τώρα ακολουθεί και η απομόνωσή μας.
Αν αναχθούμε δε στο ευρύτερο ευρωπαϊκό πεδίο, όλη αυτή η κρίση, για την οποία όλοι οι Ευρωπαίοι ρίχνουν τις ευθύνες στην Ελλάδα, μια και αποδείχθηκε ανίκανη να προστατεύσει τα σύνορά της, κινδυνεύει να οδηγήσει σε κατάλυση της συνθήκης Σέγκεν και σε έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη, πριν αυτή πραγματοποιηθεί στο οικονομικό και νομισματικό πεδίο, ή ίσως ταυτόχρονα.
Και αυτά δεν είναι τα μόνα κατορθώματα του Τσίπρα και της παρέας του, ακολουθούν και άλλα. Ο τουρισμός, τελευταία πηγή εσόδων για το ημικατεστραμμένο ελληνικό κράτος, θα πληγεί ανεπανόρθωτα από την προσφυγική/μεταναστευτική κρίση, και όχι μόνο στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου. Η εικόνα μιας χώρας με καραβάνια προσφύγων να διασχίζουν τους δρόμους  και να συσσωρεύονται στις πλατείες, αναπόφευκτα, θα πλήξει το σύνολο των τουριστικών εισροών. Όπως γνωρίζουμε, τα μεγάλα τουριστικά πρακτορεία κινούνται πάντοτε με μια λογική απόλυτης «ασφάλειας» και είτε αποκλείουν τους «επισφαλείς» τουριστικούς προορισμούς είτε επιβάλλουν τεράστιες μειώσεις στις τιμές. Έτσι, τη στιγμή που μειώνονται τα έσοδα από φόρους, ασφαλιστικές εισφορές, από τη μείωση του ΑΕΠ και τους κεφαλαιακούς ελέγχους στις τράπεζες, θα μειωθούν και τα τουριστικά έσοδα που αποτελούσαν τη μόνη ανάσα. Για να μη μιλήσουμε για το επιχειρούμενο ξεπούλημα της Κύπρου με ένα νέο σχέδιο Ανάν.
Το τελικό συμπέρασμα είναι πως, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ προκάλεσε ήδη μια ανυπολόγιστη καταστροφή που θυμίζει ή, τηρουμένων των αναλογιών, κινδυνεύει να οδηγήσει σε, ένα νέο ’22 ή ένα νέο 1974 με την καταστροφή της Κύπρου. Και όμως, την ίδια στιγμή που προκαλούν μια ανυπολόγιστη καταστροφή στη χώρα, τα κυβερνητικά ανθρωπάρια ενδιαφέρονται μόνο για διορισμούς και συντήρηση του σκωληκόβρωτου κόμματός τους, αδιαφορώντας για το ότι καταστρέφουν την χώρα.
Η ευθύνη των πολιτικών και ιδεολογικών ελίτ
Και ποιος θα μπορούσε να εκφράσει μια διαφορετική πρόταση; Ο Καραμανλής, που στήριξε τον ΣΥΡΙΖΑ και απέτυχε παταγωδώς σε όλα του τα πολιτικά εγχειρήματα; Ελαφρά τη καρδία, από το 2012, θεώρησε πως ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Τσίπρας ήταν η ευκαιρία για να εξοντώσει το ΠΑΣΟΚ και… τον Σαμαρά, και, μετά μία «παρένθεση» ΣΥΡΙΖΑ, να έρθει ο ίδιος στην εξουσία ως παράκλητος. Γι’ αυτό και αρνήθηκε να αναλάβει τις ευθύνες του στις προεδρικές εκλογές του 2014 – άφησε τον ΣΥΡΙΖΑ και έσπρωξε τον Καμμένο να αναλάβουν την εξουσία, αγνοώντας τις προφανείς καταστροφικές συνέπειες για τη χώρα ενώ, με τα τελευταία του κατορθώματα, προσέφερε τη ΝΔ στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Απεδείχθη έτσι ότι, όπως και οι άλλοι, ήταν και αυτός ένας πολιτικάντης. Μήπως ο Κουβέλης, ο οποίος, άγνωστο για ποια οφειλόμενα γραμμάτια, ακολούθησε την καταστροφική και συνάμα αυτοκτονική, και για τον ίδιο, πολιτική της συμπαράταξης με τον ΣΥΡΙΖΑ στις προεδρικές εκλογές; Μήπως ο Σταύρος Θεοδωράκης, που εξάντλησε όλες τις προσδοκίες όσων προσέβλεπαν σε αυτόν, γλείφοντας μέχρι το καλοκαίρι του 2015 τον Τσίπρα για να τον προσλάβει ως κυβερνητικό εταίρο στη θέση του Καμμένου; Μήπως η Φώφη Γεννηματά, που κι αυτή κανοναρχούσε διαρκώς ότι το μεγάλο πρόβλημα στην κυβέρνηση Συριζανέλ δεν ήταν η κεντρική συμμορία, αλλά το μικρό παράρτημά της, δηλαδή ο Καμμένος;
Μήπως η αριστερή διανόηση, η οποία στήριξε ομοθυμαδόν τους σαλτιμπάγκους της πρώτης φοράς Αριστερά; Και όμως, τα πράγματα ήταν σαφή ήδη από τον Μάιο του 2012, όταν ένας απαίδευτος αλλά πανούργος  νεανίας, μέσα στη σύγχυση που είχε προκαλέσει η κρίση, εμφανίστηκε με μια πρωτοφανή έπαρση ως η «κυβερνώσα Αριστερά». Γιατί, άραγε, εμείς τους καταγγείλαμε, από τότε, ως τυχοδιώκτες και επικίνδυνους; Μήπως κατείχαμε κάποια προορατική ικανότητα; Ή απλώς δεν είμαστε τυφλωμένοι από κάποιον αντικατοπτρισμό οφικίων και εξουσίας; Διότι ο ΣΥΡΙΖΑ προφανώς και δεν μπορούσε να είναι «κυβερνώσα Αριστερά», με τις δυνάμεις που διέθετε  και την κατάσταση των λαϊκών δυνάμεων.
Τα όσα ακολούθησαν έκτοτε ήταν εγγεγραμμένα σε αυτή την αρχική δυναμική. Γι’ αυτό ο υποφαινόμενος και το Άρδην έκαναν ότι μπορούσαν –ατελέσφορα– ώστε να  μην υλοποιηθεί αυτό το εφιαλτικό σενάριο και βρεθεί στην εξουσία ο Τσίπρας και η παρέα του. Διότι και την εθνομηδενιστική ιδεολογία τους γνωρίζαμε, και την ανικανότητά τους και τον αμοραλισμό τους και τον τυχοδιωκτισμό εκείνων που είναι ικανοί να τα παίξουν όλα για όλα, αρκεί να βρεθούν στην εξουσία. Ήταν προδιαγεγραμμένες, λοιπόν, οι επαφές με τους Αμερικανούς και η στήριξή τους από αυτούς, ήταν προδιαγεγραμμένη η συμπόρευση με τα υπολείμματα του ΠΑΣΟΚ – γιατί πώς αλλιώς από το 3% θα έφθαναν στο 36%; Ήταν προδιαγεγραμμένες και οι «κωλοτούμπες» που ακολούθησαν.
Και όμως, ακόμα και σήμερα, η συντριπτική πλειοψηφία των ελίτ της χώρας σφυρίζει αδιάφορα ή προσποιείται τον έκπληκτο: «Δεν το περιμέναμε», «μας απογοήτευσε, αλλά και οι άλλοι ήταν χειρότεροι», «με τον ΣΥΡΙΖΑ θα πληγεί ολόκληρη η Αριστερά», άρα ας μην είμαστε τόσο επικριτικοί, «ο Αλέξης μας πρόδωσε» κλπ. κλπ. Και παραμένουν απαθείς μπροστά στην προϊούσα αποσύνθεση, κρύβουν ως στρουθοκάμηλοι το κεφάλι τους στην άμμο, αρνούνται να κινητοποιηθούν, με επιχειρήματα του τύπου «και τι θέλετε, να έλθει ο Μητσοτάκης;» Γι’ αυτό και όταν οι αγρότες κατέβηκαν στην Αθήνα, αντί να ενωθούν μαζί τους σε μια λαοθάλασσα, που θα μπορούσε να πνίξει κυριολεκτικά την κυβέρνηση, άφησαν τους αγρότες μόνους τους, ή μάλλον τους εγκατέλειψαν στα χέρια του ΚΚΕ, που έκανε το παν για να τους ξαναστείλει άπρακτους στα χωριά τους.
Το γεγονός ότι αυτοί οι άνθρωποι –ιδίως όσοι συμπορεύτηκαν με τον ΣΥΡΙΖΑ μέχρι το καλοκαίρι του 2015– δεν έχουν ακόμη το θάρρος να αναγνωρίσουν το θεμελιώδες λάθος της επιλογής τους, εκτός από τον Μανώλη Γλέζο, που τουλάχιστον ζήτησε συγνώμη από τους Έλληνες, δεν αποτελεί απλά ζήτημα ηθικής τάξης. Ούτε αποτελεί για εμάς μία εκδικητική εμμονή – του τύπου «εμείς είχαμε δίκιο». Όχι, αποτελεί την προϋπόθεση για την ανάδειξη μιας οποιασδήποτε σοβαρής πρότασης για τη χώρα: Μόνο η αναγνώριση του γεγονότος ότι, από το 2008 τουλάχιστον, με την ασύγγνωστη υποστήριξη μιας μηδενιστικής ψευδοεπανάστασης, αρχίζει μία πορεία η οποία καταλήγει στον Τσίπρα του 2016, μπορεί να επιτρέψει μια νέα αρχή για τα πνευματικά και πολιτικά ζητήματα της χώρας[3].  Η αναγνώριση αυτού του «λάθους» είναι προϋπόθεση για τη συγκρότηση μιας νέας ηθικής και πολιτικής πρότασης που να υπερβαίνει την παλαιά και αποτυχημένη Αριστερά, και την ιδεολογία της.
Σήμερα, που η «κυβερνώσα Αριστερά» απεδείχθη εν τοις πράγμασι καταστροφή για τη χώρα, δεν υπάρχει περιθώριο για κάποια δήθεν «συνεπή» αριστερή πρόταση, τύπου Λαφαζάνη, Ανταρσύας, ή της… συνιστώσας Ζωή/Ραχήλ. Σήμερα, μετά τις τεράστιες καταστροφές που έχουν γίνει, και δυστυχώς δεν έχουν ακόμη τελειώσει, η αρχή θα πρέπει να γίνει με το αίτημα της άμεσης εκδίωξης αυτής της κυβέρνησης και της παράλληλης συγκρότησης ενός αληθινά πατριωτικού, κοινωνικού και δημοκρατικού κινήματος εθνικής σωτηρίας. Όσο αφήνουμε να διαιωνίζεται η σημερινή κατάσταση τόσο πιο δύσκολη θα είναι η ανάταξη της χώρας και τόσο μεγαλύτερο το τίμημα που θα πρέπει να πληρώσει.
[1] Πολλοί από τους πιο επιτήδειους υποστηρικτές στήριζαν τον ΣΥΡΙΖΑ για να αποφύγουν να πληρώσουν λογαριασμούς και χρέη που μπορούσαν να καταβάλουν και σήμερα βαράνε το κεφάλι τους στον τοίχο.
[2] Και αυτό παρά τις ευγενείς φροντίδες του ΚΚΕ, που έκανε ότι μπορούσε για να στομώσει την αγανάκτησή τους, ιδιαίτερα στο διήμερο της καθόδου τους στην Αθήνα.  Στον ομογάλακτο αδελφό του ΣΥΡΙΖΑ, στο ΚΚΕ, έχουν μάθει από πολύ παλιά, πώς να ελέγχεις και να σπας τη δυναμική μιας κινητοποίησης, πίσω από επαναστατικά φούμαρα, δήθεν σκληρή φρασεολογία και μια στημένη παρέλαση δέκα τρακτέρ, σε συμπαιγνία με τον Κουρουπλή.
[3] Καθόλου τυχαία, μάλιστα, οι πρωταγωνιστές εκείνου του Δεκέμβρη – από τη μία πλευρά οι πολιτικοί υποστηρικτές του, ο Τσίπρας και οι συν αυτώ, και από την άλλη ο αποτυχημένος «διώκτης» του, ο Παυλόπουλος– καταλαμβάνουν τα δύο ανώτερα αξιώματα  της χώρας.

 

 

Σχόλιο 

Ιωάννης Τζανάκος

  
Δεν θα σταθώ ιδιαίτερα στην αφήγηση του Γ.Καραμπελιά στο επίπεδο της περιγραφής του της τελευταίας ταραγμένης χρονιάς στο "εσωτερικό" μέτωπο, αν και είναι προφανές πως η διάκριση "εσωτερικού" και "εξωτερικού" μετώπου έχει αφανιστεί εδώ και αρκετό καιρό. 
"Είμαστε" μια ημι-αποικία με απευθείας διεθνή σύνδεση και αυτό έχουν αρχίσει να το καταλαβαίνουν όλοι ως ιδιαίτερο γεγονός.
Η χώρα έχει γίνει το διαρκές αντικείμενο μιας κάποιας σημαντικής διεθνούς κρίσης.
Ενώ όμως ο Καραμπελιάς προσπαθεί να ξεπεράσει την τυπική αντίδραση και στάση του επαρχιώτη εκείνου που ακόμα βρίσκεται στο πανικό ενός ανθρώπου που τον βρήκε μια απροσδόκητη καταστροφή χωρίς να θέλει να κατανοήσει σε ποιό σημείο της "γης" βρίσκεται την ίδια στιγμή αναπαράγει σε μετριοπαθή και ρετουσαρισμένη μορφή όλα τα στερεότυπα, τους φόβους και τις εμμονές ενός τέτοιου ανθρώπου.
Η τεράστια μεταναστευτική-προσφυγική "ροή" εμφανίζεται λίγο ως πολύ ως μια τεχνητή πράξη ενός διπλού δαίμονα που καταδιώκει το ιερό έθνος μας. 
Στην μηχανιστική και φαταλιστική εικόνα που προσφέρουν οι "αριστεροί" και οι "αριστεριστές", αγνοώντας τις βιοπολιτικές χειραγωγήσεις σε καθεστώς ασύμμετρων μοριακών, αν και νεο-ολοκληρωτικών πολέμων, ο Καραμπελιάς αντιτάσσει την εικόνα μιας τεράστιας δικέφαλης μηχανής καταστροφής των ορτοντόξ. 
Θα έλεγα πως αυτές οι δύο εικόνες είναι μέρη μιας και μοναδικής εικόνας που "κατέχει" η ιντελιγκέντσια μιας παραζαλισμένης και έκπληκτης ημι-αποικίας. 
Αν όμως έμενε μόνο σε αυτό, όπως και οι "αντίπαλοί" του, δεν θα υπήρχε πρόβλημα. 
Το πρόβλημα με τον Κυρ Γιώργο, αλλά και τους αντιπάλους του συριζαίους-αριστεριστές, στο υπο-κωλοχώρι νέα αριστερά στο κωλοχώρι "Ελληνική Δημοκρατία", είναι πως ενώ καταρρέει ο Ουρανός και διαλύεται το σύμπαν, αυτοί μαζί με όλους τους άλλους (το ακραίο κέντρο και την ΝΔ) ασχολούνται με την ευθύνη και την κατανομή της κατά την δημιουργία της καταστροφής. 
Βέβαια τα πάντα σχηματίζονται από πράξεις και επιλογές, και σε αυτό το πλαίσιο ακόμα κι αν υιοθετεί κανείς την "σοβαρή" αφήγηση της δεξιάς, αλλά και των αυτόνομων-αντιφά!, περί της βοναπαρτιστικής τυχοδιωκτικής και δήθεν δραχμικής ροπής του "λαϊκίστικου" στρατοπέδου (και του σύριζα α΄φάσης), δεν είναι καμμία αμαρτία. 
Δημοκρατία έχουμε και ο καθένας λέει ό,τι θέλει ο κακόμοιρος. 
Δεν θα μαλώσουμε κιόλας, και ο μπαμπάς μου τα ίδια λέει, παίζει ρόλο και η ηλικία και τα βιώματα. 
Ο Κυρ Γιώργος θα έκανε καλή παρέα με τον μπαμπά μου, τέλεια παρέα θα έλεγα.
Με τον καιρό τους καταλαβαίνω, δεν είναι και εντελώς άσχετοι οι άνθρωποι, μεγάλωσαν σε μια δυτική και νατοϊκή γυάλα, και έχουν συνηθίσει λίγο, όπως και οι περισσότεροι μάλλον. 
Ο νέος κόσμος τους φοβίζει, δικαιολογημένα.
Αλλά αυτός ο νέος κόσμος δεν ενεργοποιήθηκε από τον "σύριζα", ούτε βέβαια από τα Εξάρχεια και το κίνημα του δεκέμβρη του 2008, αν και είναι σίγουρο πως και τα δύο αποτελούν καθοριστικά "σημεία" του, για τις εδώ "εσωτερικές" εξελίξεις.
Ο νέος κόσμος, αρκετά φριχτός αλήθεια, ενεργοποιήθηκε από νομοτελειακές δυναμικές στο ίδιο το ιμπεριαλιστικό καπιταλιστικό σύστημα και ως νέος ενεργοποιούμενος κόσμος του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού ή "ολοκληρωτικού" καπιταλισμού (που λεν κι οι ναρίτες κάπως αφελώς) επανενεργοποιεί τα παλαιά γεωπολιτικά γεωοικονομικά και γεωπολιτισμικά ρήγματα που είχαν θαφτεί μετά τον Β'παγκόσμιο πόλεμο, αλλά και πριν σε κάποιες πρωταρχικότερες εποχές θεμελίωσης του δυτικού καπιταλισμού..
Δεν χρειάζεται κανείς να επιστρατεύσει τους εδώ ηγετίσκους και τις διάφορες "ελίτ" των οργανικών διανοούμένων και να φαντάζεται τίποτα σημαντικές διεργασίες που καθορίζουν "υποκειμενικά" την έκβαση των πραγμάτων, πόσο μάλιστα να φαντασιώνεται στο βάθος πως αν υπήρχε μια κάποια σοβαρότερη αστική ηγεσία θα μπορούσαν τα πράγματα να είναι διαφορετικά. 
Αυτή είναι μια αφήγηση των πραγμάτων που πέρα από αφελής είναι και επικίνδυνη σε πολιτικό και ιδεολογικό-αξιακό επίπεδο, χωρίς να μιλάω τώρα από κανένα "αριστερό" βήμα, πάντα μιλάω σε τέτοια ζητήματα από την σκοπιά ενός ρεαλισμού. 
Τίποτα δεν είπε ο Κυρ Γιώργος πάλι για την φοβική αντίδραση της ηγεσίας της δεξιάς με την υποτονική αντίδραση της κυβέρνησης στις αποφάσεις της Αυστρίας και λοιπών. 
Το αντίθετο, έμμεσα πάλι, αλλά και κουραστικά πάλι, επανέλαβε το τροπάρι περί άσκοπου ανοίγματος και άλλου μετώπου.
Αφού υποτίθεται ο σύριζα άνοιξε μέτωπο με την δύση, τώρα ανοίγει, κακώς λέει, μέτωπο με τα νεοφασιστικά Βαλκάνια και την Αυστρία, σαν να λέμε και με τον Μητσοτάκη ο κυρ Γιώργος, τι να κάνουμε; να μην του το πούμε; Πόσο πια θα δίνει διαπιστευτήρια στην ελληνική δεξιά; Πως φαντάζεται τελικά την ανεξάρτητη εθνική πολιτική ένας "εθνιστής" σαν τον Κυρ Γιώργο; κανείς δεν έχει καταλάβει. 
Το μόνο που μένει είναι ο αντιτουρκισμός. Δεν διαφωνώ, όπως είναι εμφανές σε όσους με παρακολουθούν, με τον αντιτουρκισμό, αλλά αυτός ο αντιτουρκισμός που παρουσιάζει ο Καραμπελιάς είναι ένας τζούφιος και βολικός για το κατεστημένο αντιτουρκισμός εφόσον μεταθέτει την ευθύνη στην Τουρκία και εκεί που αυτή δεν έχει την αποκλειστική ευθύνη. 
Δηλαδή, οι δυτικοί με την βοήθεια της Τουρκίας (ο καθένας και για τους δικούς του λόγους) διέλυσαν την Μέση Ανατολή και ειδικά την Συρία (με ευθύνη και του Άσσαντ και της Ρωσσίας, αλλά λιγότερη) και θα δεχτούν την καταγγελία μας έκπληκτοι; 
Αυτά είναι αστεία πράγματα, σανό για εθνικά πρόβατα και δυτικοπατριωτικές κατσίκες. Χτυπάς εκεί που είναι το κεντρικό σημείο του εχθρού, και αυτή τη στιγμή το κεντρικό σημείο του εχθρού των λαών (και του δυτικού εχθρού και του Τούρκου εχθρού) είναι η Ειδομένη και η φασιστική πολιτική της Ευρωπαϊκής ακροδεξιάς. 
Αυτό είναι τόσο προφανές που πραγματικά δεν μου φτάνει πλέον να απορώ που τόσο διαφορετικοί πολιτικοί παράγοντες, όπως ο Καραμπελιάς, οι (κεντρο) δεξιοί αλλά και οι ψυχω αυτόνομοι αντιφά, λένε τελικά τα ίδια πράγματα, ΤΑ ΙΔΙΑ ΑΚΡΙΒΩΣ ΠΡΑΓΜΑΤΑ, όσον αφορά την πολιτική ουσία και όχι την ιδεολογία και την εκάστη στον έκαστο ψύχωση. 
Ο κοινός τόπος των δούλων, πέρα από "πατριωτισμό" και "διεθνισμό".





Έξω μετράνε ψυχές..



Η τροχιά λοιπόν
των άστρων
που κόμισαν την ελευθερία
είναι έξω
Εδώ είναι η φυλακή τους
Και σεις δεσμοφύλακες
Αλληλέγγυοι ή αδιάφοροι
αδιάφορο
Κάτσε να πάρει ο Ύψιστος το ζύγι
και οι άγγελοί του 
μέσα σε λεωφορεία
ταξί
και εθνικές οδούς
Έξω
μετράνε ψυχές
Σε μια αναπάντεχη αποκάλυψη
που θα χτίσει αυτή τη φυλακή
με υλικά εξόδου
Ένας τόπος εξόδου
η ματιά του ξένου Ήλιου
Πολλές, μα τόσο πολλές ελπίδες
σκορπισμένες στο βλέμμα της φυγής
Δεν σας θέλουν τα άστρα
και αυτή είναι η μοίρα σας
από εδώ και στο εξής
Μια φυλακή του βλέμματος
της φυγής
ένα αιώνιο "φεύγω"
χωρίς τους παριζιάνικους εξαγιασμούς
χωρίς παραπομπές στην θεωρία
καλοσπουδαγμένων προφητών
Σκυλιά υπάρχουν παντού
Λύκοι μέσα στο δάσος
των πόλεων και των μονοπατιών
Αλλά κανείς δεν σκέφτηκε
να σταματήσει έναν φυγά
που δεν ήθελε
Τώρα θα τον αφήσει
ώσπου να έρθει ο σωστός συλλογισμός
και ο θάνατος παραμονεύει
χωρίς να υπόσχεται ενοχές
αθώους και δικαστήρια
Ξέρουμε 
λένε 
ποιοί είναι ένοχοι
ή νομίζουνε
Κάποιοι μετράνε εδώ τι θα γίνει
Αλλά τι να γίνει 
αν τα άστρα θέλουν να φύγουν;
Μην ανησυχείτε
Δεν θα κατηγορηθείτε
Δεν είστε καν ένοχοι
Είστε ένα τίποτα..






Ι.Τζανάκος

Παρασκευή, 26 Φεβρουαρίου 2016

Τι ντροπή για την Ελλάδα!



Η απώλεια (και η επανεύρεση) της ανθρώπινης ιδιότητας είναι η διαρκής ουτοπία όσων επιδιώκουν την συστολή της πολιτικής υφής των ανθρώπινων πραγμάτων. 
Η επίταση της "ανθρωπινότητας" των ανθρώπινων ιδιοτήτων και πράξεων και ο συναισθηματικός τρόπος της απεικόνισής τους είναι ούτως η διαρκής φενακιστική επανεύρεση ενός πλέγματος ιδιοτήτων που απωθούνται ενεργά σε μια απόλυτη εξωτερικότητα ως προς την επιθυμούμενη "καθαρή" ανθρωπότητα ή "ανθρωπινότητα". 
Δεν έχει σημασία να διασκορπιστεί κανείς άμεσα σε όλες τις διασπορές αυτής της διαχωριστικής απόσπασης του ανθρώπου από την πολιτική του "φύση" ή υφή, αν και είναι αναγκαία μερικές φορές η ακολούθηση αυτής της ιστορικά διαμορφωμένης πολυμορφίας εφόσον εκτός από τις ούτως ειπείν αρχέγονες μορφές έχουν εμφανιστεί νέες, αχρειότερες αλλά και κωμικότερες, μορφές αυτής της διαχωριστικής απόσπασης.
Η συσσώρευση όλων των ειδών αχρείου ανθρωπισμού διαφέρει εξάλλου ανάλογα με την θέση του σημείου εις το οποίο συντελείται η απάρνηση του πολιτικού στοιχείου:
Είναι διαφορετική η διασκορπιστική ενέργεια σε μια μητρόπολη του κόσμου από αυτή που συντελείται ως συντέλεση (του κοινού θεμελιακού διασκορπισμού) σε έναν περιφερειακό σκουπιδότοπό της.
Με αυτή την έννοια είναι πραγματικά αποκαλυπτική η επιθυμία των προσφύγων μεταναστών να φύγουν όπου φύγει φύγει από έναν τέτοιο σκουπιδότοπο, ακόμα κι αν περίμενε κανείς ότι αυτοί λόγω κούρασης, απελπισίας και ανάγκης θα δέχονταν έναν έστω "'έντιμο" συμβιβασμό σαν κι αυτούς που επιθυμούν τα πολιτικά σκουπίδια που τον αντιπροσωπεύουν ως σκουπιδότοπο στις διάφορες προσπάθειες του να γίνει βιώσιμος ως σκουπιδότοπος παραμένοντας σκουπιδότοπος.
Είναι πραγματικά αποκαλυπτικό το πάθος αυτών των σοφών περιπλανώμενων διωγμένων ή απλά παραπλανημένων οραματιστών να φύγουν όσο το δυνατόν γρηγορότερα από εδώ, και εξίσου αποκαλυπτική είναι η απάθεια και η ναρκισσιστική ανοησία όλων αυτών που δεν έφτασαν έστω στο παραπέντε να στοχαστούν για το γεγονός πως αυτοί οι άνθρωποι δεν τους θέλουν ούτε αυτούς ούτε το σκουπιδαριό που τους προσφέρουν.
Ίσως να χρειάζονταν όλο αυτό το ποτάμι των εγκλωβισμένων διωγμένων για να καταλάβουν μερικοί που "ζούνε" εδώ πόσο άθλιος είναι ο τόπος "μας" όπως έχει καταλήξει με ευθύνη όλων, μερικών, της κοινωνικο-ιστορικής συντυχίας; τι σημασία έχει άραγε;
Ας μην σταθούν μερικοί στην παραπλάνηση ή το ψευδές όραμα των φυγάδων.
Ας μην σταθούν μερικοί στην "καλή" ή "κακή" υποδοχή του ρεύματος.
Είστε ανόητοι, είστε τόσο ανόητοι λοιπόν μέσα στον "ελληνισμό-εθνικισμό" ή τον "ανθελληνισμό-αντεθνικισμό" σας, δεν το έχετε ακόμα καταλάβει;
Άνθρωποι όλων των τάσεων, κάθε υφής, εχθροί και φίλοι μεταξύ τους, ή αδιάφοροι, αρνούνται να μείνουν στον κάθε σκουπιδότοπό σας, αριστερό, αυτόνομο, δεξιό φιλελεύθερο, ή ό,τι άλλο.
Κι αν μείνουν με το ζόρι και την κακή βούληση της πραγματικής μητρόπολης θα συγκροτήσουν ένα πραγματικό κενό και μια πραγματική άρνηση που ακόμα και ένας κατά πεποίθηση φιλοσοφικός μηδενιστής όπως εγώ δεν το είχε φανταστεί. 
Αναζητώντας την πολιτική τους υπόσταση, την πραγματική ανθρωπιά τους, μαγνητιζόμενοι από το φως της πραγματικής ισχύος και όχι από τα καθρεφτάκια της εδώ φιλο-ευρωπαϊκής ή αντι-ευρωπαϊκής παλιατσαρίας.

Ω μεγάλη Ανατολή!
Ω μεγάλο Αραβικό έθνος!
Ω Κούρδοι, Ιρακινοί Άραβες, Σύριοι Άραβες, Ιρανοί, Πακιστανοί, Αφγανοί αδερφοί μου, υπάρχουν άνθρωποι που σας εννοούν, σας γνωρίζουν!
Τι ντροπή για την όποια Ελλάδα -- και αυτή που αρνείται τον εαυτό της, τι ντροπή γιά όλους μας, τι ντροπή που δεν νιώθει κανένας σας ω Έλληνες την άρνηση και την ξεφτίλα να μην υπάρχει τίποτα για να θέλει εδώ ένας πολιτικός ικέτης!
Τίποτα δεν καταλάβατε λοιπόν;



Ι.Τζανάκος

Πέμπτη, 25 Φεβρουαρίου 2016

Γιατί είναι αργά (2)



Η πολιτική είναι το παν η οικονομία κάτι σημαντικό.
Η κάθε σχέση μεταξύ των ανθρώπων διαμεσολαβείται από την πολιτική και εξ'αυτού του συμπεράσματος μπορούμε να πούμε άφοβα πλέον πως η πολιτική είναι το θεμέλιο της ίδιας της ανθρώπινης ύπαρξης, πάνω από όλους τους υπόλοιπους καθορισμούς της ανθρώπινης υπόστασης.
Η πολιτική δεν γεννιέται μετά από όλους τους άλλους θεμελιακούς καθορισμούς του ανθρώπινου Είναι, αλλά όλοι οι καθορισμοί γεννιούνται μαζί, ταυτόχρονα.
Στο πλαίσιο αυτής της συνγένεσης η πολιτική, ακόμα κι αν δεν έχει ανακαλυφθεί ως ειδικό νόημα και σημείο, είναι αυτή που καθορίζει κυριαρχικά όλο το ανθρώπινο Είναι.
Η πολιτική παρουσιάζεται ως ο πυρήνας της ενώ στην πραγματικότητα είναι παντού όπου υπάρχει ανθρώπινη δράση και ειδικότερα είναι παντού όπου ο άνθρωπος σκέφτεται, νοηματοδοτεί, θεολογεί ή α-θεολογεί, κάνει επιστήμη ή τέχνη. 
Δεν είναι τα πάντα πολιτική αλλά παντού υπάρχει η πολιτική, και με αυτή την έννοια τα πάντα είναι πολιτική.
Γράφω αυτό τον πρόλογο για να μπω αμέσως στο θέμα:
Η πολιτική καταστρέφεται ή μάλλον συρρικνώνεται και περιορίζεται όπου δεν υπάρχει ισχύς και δύναμη. 
Η πολιτική σε περιφερειακές και ημι-περιφερειακές χώρες ή τόπους μιας αυτοκρατορίας (ιμπεριαλιστικής ή προ-ιμπεριαλιστικής ή ακόμα και προ-αστικής) είναι κάτι που πρέπει να εξαφανιστεί, να περιοριστεί για να συνεχίσει η περιφέρεια και η υποτελής τοπική οντότητα του εξουσιαστικού κέντρου να είναι είναι περιφέρεια, υποτελής τοπική οντότητα.
Αυτό που βλέπω πως έχει καταστραφεί στην χώρα που μας έλαχε να ζούμε, ακόμα και κάτω από τόνους θεωρητικών αναλύσεων και μάλιστα "υπερ-πολιτικών", είναι η πολιτική πραγμάτευση των πραγμάτων.
Η πολιτική στην Ελλάδα έχει καταστραφεί-συρρικνωθεί και δεν θα είναι (ίσως στο μέλλον) μόνον το Κράτος το τελικό θύμα αυτής της καταστροφής αλλά και κάθε κίνημα που φαντασιώνεται πως αντιπαλεύει το κράτος ή το αστικό κράτος.
Όποιος προσπαθεί να θέσει τα ζητήματα με πολιτικό τρόπο "γράφει" στο κενό. 
Δεν έχει σημασία ο τρόπος, το "επίπεδο", η ιδεολογική συγκρότηση, αυτά δεν λείπουν. Αυτό που λείπει είναι η πολιτική ως σημαίνουσα δύναμη μιας ποσότητας κοινωνικής ισχύος, ακόμα και ως υπόρρητη ή μυστικοποιημένη σημαίνουσα δύναμη.
Είναι δυσάρεστο για μένα, αλλά θα το πω: ίσως ο μοναδικός τρόπος για να σύρεις τους (μη-)"διαλεγόμενους" εδώ σε συζήτηση, πολεμική ή διάλογο με πολιτικά χαρακτηριστικά είναι να χρησιμοποιήσεις τους όρους και τις συνθήκες του Leo Strauss  
για να μπορέσεις τουλάχιστον να συνεννοηθείς μαζί τους σε ένα κοινό συντηρητικό πλαίσιο ("αντι-μηδενισμός") αλλά χτίζοντας ταυτόχρονα τις προϋποθέσεις μιας πολιτικής σκέψης που δεν είναι φυλακισμένη στην προχειρότητα και την ανοησία που απορρέει από την αδυναμία και την ηττοπάθεια. Όπως έχω πει και αλλού το πρόβλημα στην ελληνική οργανική διανόηση αλλά και στην πολιτική κοινωνία ευρύτερα δεν είναι "μορφωτικό", αλλά πολιτικό, και αφορά την απάρνηση της πολιτικής σε μια ημι-αποικία, που εδώ παίρνει ακραία χαρακτηριστικά. 
Γι'αυτό και θεωρώ, πως σε ένα υποθετικό κοινό συντηρητικό πλαίσιο είναι αδύνατη η ανάδυση της πολιτικής θεωρίας και της συζήτησης με την διαρκή πραγμάτευση της θεώρησης του Π.Κονδύλη, παρ' όλο που και η δική του θέση έχει ενδιαφέρουσα δυναμική. 
Στην Ελλάδα ο Κονδύλης διαβάζεται λάθος και αυτό είναι "νομοτελειακό", εφόσον χρησιμοποιείται σε ένα αναγκαστικά εξπρεσιονιστικό και συνάμα "θετικιστικό" αισθητικό και φιλοσοφικό πλαίσιο που αφορά μόνον ανόητους αριστεριστές ή στην καλύτερη περίπτωση γεωπολιτικούς ρεαλιστές του μη-μαρξιστικού χώρου.
Αυτό δεν είναι πολιτική θεωρία, και αυτό το γεγονός σημαίνει με τον τρόπο του την απουσία της πολιτικής στην χώρα.
Θα περιμένατε να σας μιλήσω στο δεύτερο σημείωμα αυτό για τον "ιμπεριαλισμό" το "προσφυγικό" την "αριστερά" κ.λπ, αλλά με τον τρόπο μου...σας την έφερα.
Δεν έχω να πω πολλά πράγματα, πέραν ίσως κάποιων υπερβολικά οργισμένων παρατηρήσεων, σε μια κοινωνία που έχει μάθει και μαθαίνει συνέχεια να μην μιλάει πολιτικά. 
Σκέφτομαι πολύ σοβαρά να πραγματοποιήσω μια τελική "εσωτερική μετανάστευση" στην πολιτική θεωρία και φιλοσοφία και να μην ξαναμιλήσω για τα τρέχοντα. 
Το επιθυμώ  αυτό εδώ και χρόνια, αλλά με παρασύρει η ίδια η πολιτική αλήθεια, τι νόημα θα είχε η πολιτική μου θέση για την πολιτική αν δεν είχα την απόλυτη αδυναμία να αποσυρθώ από τον πολιτικό σχολιασμό της "επικαιρότητας". 
Φτάνει όμως, δεν έχει νόημα να σκέφτομαι πως είναι δυνατόν να μιλήσει κανείς έναν υπεύθυνο ριζοσπαστικό Λόγο για την σωτηριά αυτού του λαού, δεν έχει κανένα νόημα. 
Εδώ βαδίζουμε προς την καταστροφή και δεν έχω να πω τίποτα άλλο:
Η ανάδυση της πολιτικής καθαυτής είναι το μόνο σοβαρό πράγμα που μπορεί να γίνει σε αυτή την κατεύθυνση, και ένα είναι σίγουρο, η ανάδυση αυτή δεν θα είναι "αριστερή".
Δυστυχώς;
Δεν είμαι και τόσο σίγουρος πια, μπορεί και "ευτυχώς"..
Η γενική απαγόρευση της συζήτησης περί της χρησιμοποίησης της ισχύος όταν ένα κράτος ή μια πολιτεία ή μια χώρα συνθλίβεται από την ισχύη άλλων επιθετικών κρατών, χωρών, απαγόρευση που παρουσιάζεται στον Λόγο του πρωθυπουργού, που σας αξίζει μα τον αντίθεο, έχει ξεπεράσει κάθε όριο.
Δεν θα μιλάω άλλο "πολιτικά" σε έναν χώρο που αυτό δεν κάνει εντύπωση, ή θεωρείται κιόλας μη-αδιανόητο.





Ι.Τζανάκος

Τετάρτη, 24 Φεβρουαρίου 2016

Γιατί είναι αργά; (1)



Δεν υπάρχει πάντα μια μεγάλη α-συνέχεια και α-συγχρονικότητα του "εποικοδομήματος" μιας κοινωνίας με την ενεργή ιστορική πραγματικότητα, όπως αυτή συγκροτείται ουσιωδώς στο επίπεδο του παγκόσμιου καταμερισμού παραγωγής και ισχύος.
Μπορεί να υποθέσει κανείς πως στις περιφερειακές και ημι-περιφερειακές χώρες όπως υφίστανται στον ύστερο ιμπεριαλιστικό καπιταλισμό υπάρχει μια διαρκής α-συνέχεια και α-συγχρονικότητα του "εποικοδομήματος" με την ενεργή ιστορική πραγματικότητα (του παγκόσμιου καταμερισμού κ.λπ) όπως ακριβώς υπάρχει μια διαρκής διεργασία διάρθωσης-αποδιάρθρωσης (εκσυγχρονισμού και υπερεπεκτεινόμενης καταστροφής -- σε σχέση με την μητρόπολη--) της αστικής παραγωγικής βάσης τους.
Οι περιφερειακές και ημι-περιφερειακές αστικές χώρες κατά την ιστορική περίοδο του ιμπεριαλισμού είναι νομοτελειακά στρεβλά αναπτυγμένες, ακόμα κι αν έχουν μερικές φορές τις "εσωτερικές" καπιταλιστικές δυνάμεις για να επανεκκινήσουν την συσσώρευση του δικού τους κεφαλαίου.
Ο υπερτονισμός της "εσωτερικής" δυνατότητας συσσώρευσης του κεφαλαίου σε αυτές τις χώρες είναι ίδιον του σεχταριστικού αριστερισμού, και ο υπερτονισμός της αδυναμίας "εσωτερικής" συσσώρευσης αποτελεί μιαν εθνοκεντρική ("εθνικιστική") απόκλιση που εκφράζει μικροαστικά στρώματα αλλά είναι λιγότερο επιβλαβής για το κίνημα γιατί αφήνει χώρο για τον αγώνα της λαϊκής και εθνικής ανεξαρτησίας.
Ακριβώς λόγω της νομοτελειακής στρέβλωσης της αστικής δομής, με την βοήθεια πάντα των μηχανισμών ιδεολογικής και πολιτικής κυριαρχίας του ξένου ιμπεριαλισμού μέσα σε αυτές τις χώρες, υπάρχει εκτός από την στρεβλή και εξαρτημένη ανάπτυξη του καπιταλισμού τους και μια αντίστοιχη στρέβλωση στο εποικοδόμημα, ειδικά στις αντιλήψεις των καταπιεσμένων στρωμάτων (εργατών και μικροαστών) για την δομή της κοινωνίας. 
Το φαινομενικά παράξενο γεγονός πως σε μια χώρα όπου υπάρχει πλέον ζήτημα στοιχειώδους ύπαρξης του έθνους και του λαού στο σύνολό του (κυρίως των λαϊκών ομάδων και τάξεων) έχουν αναπτυχθεί (και με την βοήθεια των πρακτόρικων μηχανισμών του ξένου ιμπεριαλισμού) αντιλήψεις πλήρως αναντίστοιχες με την οικεία πραγματικότητα, εξηγείται από τον νόμο της στρέβλωσης που ιχνογραφήσαμε αχνά πριν.
Δεν υπάρχει τίποτα παράξενο στην ανάπτυξη ενός χαφιέδικου εθνικισμού και αντι-εθνικισμού σε μια αδύναμη ημι-περιφερειακή ή μικρο-ιμπεριαλιστική χώρα όπως η Ελλάδα. 
Το παράξενο θα ήταν να μην έχουμε γεμίσει με ακροδεξιούς και αριστερούς-αριστεριστές χαφιέδες ή κρεττίνους. 
Η κάθε χρυσή αυγή, οι κάθε αυτόνομοι-αντιφά και η κάθε  ανταρcia έχουν από "κάτω" τους το ιδανικό γόνιμο έδαφος για να αναπτυχθούν ως οι φανερές και κρυφές ταξιαρχίες της εθνικής και ταξικής προδοσίας.
Το δε κάθε γραφειοκρατικό "κ.κ".ε έχει μέσα του όλα αυτά σε μια γαλήνια μορφή, καμμία ελπίδα.
Κάποτε βέβαια υπάρχει συντονισμός και εναρμόνιση του "εποικοδομήματος" και της ιστορικής βάσης, αλλά συνήθως μετά από μια θηριώδη καταστροφή που ταράζει ζωές και συνειδήσεις.
Καλά ξυπνητούρια, αν και μπορεί να είναι αργά. Μάλλον είναι αργά.
Γιατί ειδικά για την δύστυχη ελληνική κοινωνία και τον δύστυχο αφελή και στενόμυαλο μάλλον ελληνικό λαό, αλλά και για τους μετανάστες-πρόσφυγες που έρχονται, είναι ήδη αργά θα το αναλύσουμε στην επόμενη δημοσίευσή μας. 



Ι.Τζανάκος 

Κυριακή, 21 Φεβρουαρίου 2016

یادگار - کۆچی کوردان

Όσο νυχτώνει το αγγούρι μεγαλώνει...


Σε συνέχεια της ανάρτησης:

Αυτοκαθορισμός: Τσιπρομερκελικός κρυφοναζισμός



Η ενασχόλησή μας με τους πρόσφυγες και μετανάστες που καταφθάνουν και και θα καταφθάσουν μετά τον Μάρτιο στην "Ελληνική Δημοκρατία" δεν είναι καθορισμένη από ιδεολογικές και πολιτικές προ-εννοήσεις. 
Από τους πρώτους θέσαμε από εδώ τους όρους κατανόησης της δυτικής ξεφτίλας, και διαπιστώνω έκπληκτος, χωρίς να έχω παρανοήσει, πως το σελιδάκι μας έχει την τιμητική του λόγω των προβλέψεών μας (χωρίς βέβαια να αναφέρεται συνήθως, αν και θα έπρεπε, αλλά ποιός νοιάζεται; ούτε εγώ νοιάζομαι).
Μου προκαλεί μεγάλη έκπληξη που υπάρχει έκπληξη από την στάση των κυρίαρχων δυτικοσκούληκων και συνεπαγωγικά έμμεση "αναγνώριση" των προβλέψεών μας, γιατί διαπιστώνω πόσο βαθιά νυχτωμένοι, αν και "διαβασμένοι" και καταρτισμένοι, είναι οι δημοσιολόγοι, δημοσιολογούντες και οι πολιτικοί αναλυτές σε αυτό το ακριανό δυτικόδουλο μόρφωμα, την "Ελληνική Δημοκρατία", το οποίο ουδόλως ταυτίζεται απόλυτα με το όνομα και τον τόπο: Ελλάδα (για να μην παρεξηγούμεθα).
Υπάρχει όντως έκπληξη, απορία οργή, αλλά και δουλοπρεπής και γλοιώδης ικεσία προς τους αφέντες "Ευρωπαίους" ως προς το θέμα "μετανάστευση-προσφυγιά". 
Συνοψίζω λέγοντας πως είναι αδιανόητο για τους "σύνθετους" (διανοούμενους) και "απλούς" δυτικιστές το γεγονός πως τα δυτικοσκούληκα έχουν την χώρα και την "Ελληνική Δημοκρατία" για ανάλωση αν χρειαστεί, στεγνά και ξεκάθαρα, παρά τις όποιες συναισθηματικές και εξίσου γλοιώδεις αναφορές των ευρωβρυκολάκων για την Ελλάδα ως καταγωγικό θεμέλιο, όπως του βρυκόλακα και δολοφόνου του Συριακού λαού μεσιέ Ολάντ.
Ακόμα κι αν "επιστρατεύονται" από φιλελεύθερους κρεττίνους όπως ο Γεωργελές-Ξεφτιλές οι όποιες ενοχές του άθλιου όντως ελληνικού εθνοκράτους και οι όποιες ενοχές της πλειονότητας των "πολιτών" για τον όποιο όντως μικρό μεγάλο ή θηριώδη ρατσισμό τους (δεν θα πάρω την μεζούρα), ένα είναι το συμπέρασμα:
Η Δύση και ειδικά η "Ευρώπη" είναι ένα ξεφτιλισμένο πράμα, που βρωμάει και ζέχνει χειρότερα και από πτώμα, και στην "περίπτωσή" μας, στο θέμα της "συνοριοθέτησης" και του εγκλωβισμού των προσφύγων μεταναστών "έξω" από τον παράδεισό της, έχει με τον υπουλότερο και σιχαμερότερο τρόπο εγκλωβίσει -- εκτός από τα πραγματικά θύματα (τους μετανάστες-πρόσφυγες)-- καταρχάς ή επίσης και τους εδώ ηλίθιους κρεττίνους αφελείς και ταυτόχρονα ιδεολογικούς και πολιτικούς εγκληματίες του "ευρωπαϊκού οράματος".
Δεν θα υπήρχε "σύγκριση" και εξομοίωση μεταξύ αθώων ανθρώπων (στην πλειονότητά τους) όπως είναι οι πρόσφυγες με αυτά τα τομάρια, αν πίσω από τα τομάρια δεν ακολουθούσε ένας ολόκληρος λαός με όχι ίδιες αλλά πάντως μεγάλες ευθύνες ανοησίας και αφέλειας.
ΠΑΣΗ ΘΥΣΙΑ ΕΥΡΩ, ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΕΝΩΣΗ, ΝΑΤΟ, πουλάκια μου. 
Φάτε τη στο κώλο τώρα, προσεχώς αλλά και συντόμως: Άρχουσα τάξη και πιστός ελληνικός ευρωλαός.
Όχι γιατί θα σας "ξεμείνουν" οι ξένοι, γιατί οι ξένοι είναι άνθρωποι και μπορεί ένας λαός να κάνει κάτι για να τους κάνει φίλους και αδερφούς και να απαιτήσει ακόμα και πράγματα από αυτούς, αλλά γιατί ακόμα δεν έχετε καταλάβει πως η αγαπημένη Δύση "σας" σάς έχει για ανάλωση την όποια στιγμή.
Πάντα σας είχε για ανάλωση, για σκότωμα.
Ξυπνείστε επιτέλους ανόητοι, συνέλθετε.
Ή μάλλον, μη ξυπνάτε, συνεχίστε..



Ι.Τζανάκος

(Σχόλιο σε σχόλιο του Μέτοικου)-Συμπεράσματα από την ανάλυση του Θ.Μαριόλη (2)



Θα συνεχίσω την νοηματική αλληλουχία της ανάρτησης για την θεώρηση του Θ.Μαριόλη (Αυτοκαθορισμός: Συμπεράσματα από την ανάλυση του Θ.Μαριόλη.), λόγω και της ενδιαφέρουσας παρέμβασης ενός αναγνώστη αυτής της ταπεινής σελίδας, του "Μέτοικου".
Λέει ο Μέτοικος στο σχόλιό του:


"..Εχουμε όλοι διαχωρίσει (ακομα και αντιπαραθεσει) λόγω εμπειρίας του προσφατου παρελθόντος την καπιταλιστική συσσώρευση απο την καταστροφή. Οχι οτι η καταστροφή δεν υπήρχε αλλά ήταν υπόγεια και αργή. Τώρα που θα γίνει (γινεται) εμφανής και γρήγορη, θα μάθουμε και εμπειρικά, αυτό που διαβάζουμε στα βιβλία, και που ίσχυε απο την αρχή του καπιταλισμού, οτι η συσσώρευση δεν αποκλείει αλλά απαιτεί την καταστροφή.

Μετοικος  ..."


Σκέφτηκα μετά από αυτό το πυκνό και εύστοχο σχόλιο, ότι πιθανόν τα πράγματα να είναι έτσι άλλα με μια μετατροπή της διεργασίας της "συσσώρευσης" κατά την καταστροφή και μετά την καταστροφή που είναι και αποτέλεσμά της και προϋπόθεσή της (το επόμενο διάστημα).
Ισχυρίζομαι, πάνω στην βάση των θεωρήσεων και αναλύσεων του Θ.Μαριόλη (όπως τις επεκτείνω ίσως θρασέως) ότι είναι πιθανόν να υπάρχει ένα είδος καταστροφής που ενώ είναι αναγκαία προϋπόθεση της συσσώρευσης (κεφαλαίου) δεν την προϋποθέτει ή "προκαλεί" ως ένα "νυν" και "μετά" (της καταστροφής) στο συγκεκριμένο σημείο του παγκόσμιου καπιταλιστικού χώρου όπου συντελείται η καταστροφή. 
Σαν να υπάρχει μια μετάθεση της καταστροφής σε σημεία του παγκόσμιου (καπιταλιστικού) χώρου ενόσω τα όποια "δώρα" (δηλητηριώδη και αυτά) της συσσώρευσης κεφαλαίου μετατίθενται ή απλά παραμένουν στα μητροπολιτικά ιμπεριαλιστικά κέντρα, που είναι και τα βασικά κέντρα ενεργοποίησης (αν και όχι τα μόνα) της διεργασίας αυτής τής καταστροφής.
Αν συμβαίνει αυτό, και η άρχουσα τάξη μιας ημι-περιφερειακής ή περιφερειακής χώρας όπως η "Ελληνική Δημοκρατία" δεν έχει παρά τις κατάρες και τα γλοιώδη παρακάλια της την τύχη να είναι το κοινωνικό υποκείμενο της όποιας μεταγενέστερης από την καταστροφή συσσώρευσης, τότε όλο το πολιτικό και πολιτικο-στρατιωτικό σκηνικό στην γαλάζια δημοκρατία θα περιέχει απίστευτες εκπλήξεις. 
Και αυτές οι εκπλήξεις δεν θα αφορούν μόνον τους αστούς και όλο το πιστό ποίμνιό τους στον λαό αλλά και όλους αυτούς τους αριστερούς ή κομμουνιστές που αδημονούν να λάβουν θέση στην παλαίστρα της νέας καπιταλιστικής συσσώρευσης ως ο προλεταριακά εξαγιαστικός πόλος της ταξικής και ουχί εθνικής αντίθεσης.
Αυτό που θα εμφανιστεί δεν θα είναι κατάλληλο για καθαροταξικές αντιπαραθέσεις αλλά για έναν μακροχρόνιο και παλλαϊκό εσωτερικό και εξωτερικό πόλεμο και κινητοποίηση για την λαϊκή αυτοδιάθεση και την ανεξαρτησία του τόπου.
Οι εσωτερικές στον τόπο ταξικές αντιθέσεις δεν θα λείψουν αλλά θα μορφοποιηθούν καθοριστικά από την ανάγκη της επανεκκίνησης της παραγωγικής και οικονομικής δραστηριότητας. 
Όσο δε η αστική τάξη και ο καπιταλισμός θα αποδράμουν από αυτή την χώρα ως συντελεστές μιας στιβαρής διεργασίας συσσώρευσης του κεφαλαίου τόσο το κοινωνικό και ιστορικό καθήκον της οικονομικής-παραγωγικής δράσης και της ποιοτικής μορφοποίησής της θα πέφτει στους ώμους του λαού. 
Εκτός κι αν μερικοί θεωρούν πως η αριστερά, ο κομμουνισμός, ή η αναρχία-αυτονομία θα μπορεί να είναι, μαζί με το ακροδεξιό λουμπεναριό, εκφραστής μιας "αριστερής" λουμπενοποίησης κατά τα πρότυπα του κάθε μαλακοΘανάση (ξέρετε όσοι έρχεστε εδώ για ποιόν μιλάω). 



Ι.Τζανάκος     

Σάββατο, 20 Φεβρουαρίου 2016

Συμπεράσματα από την ανάλυση του Θ.Μαριόλη..



Κάποιες θεωρητικές αναλύσεις και διαπιστώσεις που είναι αποτέλεσμα σκληρής μελέτης και προσεκτικής μεθοδολογικής συγκρότησης του αντικειμένου της γνωσιακής ενέργειας σε βάζουν σε πραγματικό προβληματισμό, ακόμη κι αν διαβλέπεις κάποια ελαττώματα ή λάθη σε κάποιες πτυχές τους.
Θα μιλήσω εδώ, πολύ σχηματικά, για τις θεωρητικές αναλύσεις του ριζοσπάστη και εξαιρετικού οικονομολόγου και στοχαστή Θ.Μαριόλη.
Δεν ελέγχω κατά πόσο είναι ορθή η ανάλυση του Θ.Μαριόλη για τις ειδικές αιτίες της κρίσης που αφορούν την ελληνική "εθνική" καπιταλιστική οικονομία. 
Εμπιστεύομαι εν μέρει την αρνητική κρίση του Θ.Μαριόλη για τις αοριστολογικές θεωρήσεις της "ελληνικής" (καπιταλιστικής) κρίσης ως μέρους της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης "υπερσυσσώρευσης" του κεφαλαίου. 
Και την εμπιστεύομαι γιατί όντως μπορώ να διακρίνω με τις όποιες γνώσεις μου το "μεταφυσικό" και κακώς εννοούμενο ιδεολογικό χαρακτήρα αυτών των θεωρήσεων. 
Δεν απάντησε και κανείς στον Θ.Μαριόλη προφασιζόμενος πάλι (ο όποιος κάποιος) την τεχνική δυσκολία που περιέχουν τα κείμενα και οι αναλύσεις του Θ.Μαριόλη. Άλλα λόγια να αγαπιόμαστε. 
Απλά φοβούνται την συντριβή από τον θεωρητικό οδοστρωτήρα Μαριόλη. 
Εγώ θα του έθετα άλλα ερωτήματα σε αυτό το επίπεδο, όπως για το πως θεωρεί πως συναρθρώνεται ειδικά η παγκόσμια κρίση με την "εθνική" κρίση στον ελληνικό καπιταλιστικό σχηματισμό, εφόσον υπάρχει μια προφανής χρονική αλληλουχία μεταξύ τους. 
Είναι λοιπόν προφανής αυτή η χρονική αλληλουχία και κάτι πρέπει να σημαίνει, όχι βέβαια τις αοριστολογίες περί "κρίσης υπερσυσσώρευσης", αλλά κάτι
Αφού οι "άλλοι" μαρξιστές (ή "μαρξιστές") όντως δεν λένε τίποτα, πέφτει στους ώμους του Μαριόλη να μας πει κάτι διαφωτιστικό, όχι απαραίτητα εκλαϊκευτικό, αλλά σχετικά προσβάσιμο. 
Τέλος με αυτό, ας μπω στην ουσία που με ενδιαφέρει.
Αυτό που είναι κλονιστικό και ταυτόχρονα ενδιαφέρον στην ανάλυση Μαριόλη, όσο την συλλαμβάνω βέβαια, είναι η εικόνα που δίνει της μακροχρόνιας και δυνητικά μακροπρόθεσμης παρακμής και αποδόμησης της εδώ "εσωτερικής-εθνικής" δομής της καπιταλιστικής οικονομίας χωρίς να δημιουργούνται απλά και αυτόματα οι προϋποθέσεις μιας κάποιας ανάταξής της και δημιουργίας εδώ ενός μηχανισμού στιβαρής ("εθνικής" ή "μη εθνικής") συσσώρευσης κεφαλαίου.
Ακούγεται απλό, αλλά δεν είναι τόσο απλό.
Γιατί;
Καταρχάς διαλύεται η "αντικειμενική" (ή μάλλον ψευδο-αντικειμενική) βάση πάνω στην οποία στηρίζει ο εργατίστικος σεχταρισμός και ο αριστερισμός όλη του την ιδεολογική θεμελίωση, εδώ που ζούμε και όχι λ.χ στην Ολλανδία. 
Όλοι οι χαρωποί αριστεριστές και "κομμουνιστές" αντάμα με τους φιλελεύθερους κρεττίνους όχι μόνον επιχαίρουν ανοήτως για την καταστροφή των εδώ μεσοαστικών και μικροαστικών στρωμάτων και την καταστροφή τής εδώ "εθνικής" δομής της κοινωνικής οικονομίας και της πολιτικής (και κρατικής συγκρότησης) αλλά νομίζουν πως αυτό που επίκειται εδώ είναι η δική τους φανταστική ύπαρξη στο πραγματικά υπαρκτό, με την μορφή της "σύγχρονης εργατικής τάξης" ή με την μορφή της "νέας επιχειρηματικότητας" ή με την μορφή της μονοπωλιακής συσσώρευσης απλά.
Αυτό όμως που θα υπάρξει εδώ αν δεν υπάρξει η όποια εθνική ανάταξη και αντίσταση, από την εργατική τάξη και τα μικροαστικά στρώματα ή και την ίδια την αστική τάξη (έστω σαν πολιτική, κρατική τάξη) θα είναι μια έρημος, ένα τίποτα, ένα τεράστιο κενό με ελάχιστες αναφορές στην εστιακότητα του καπιταλισμού. 
Ο καπιταλισμός εδώ όπως τον φανταστήκανε, τον ποθήσανε ή τον μισήσανε ποθώντας τον οι σεχταριστές "διεθνιστές-αεθνιστές", απλά δεν θα υπάρχει τότε, ούτε όπως υπήρξε έστω λίγο πειραγμένος στατιστικά ή φανταστικά στο μυαλό τους.
Κάθε ανάταξη, άλλη ανάδυση, άλλη εμφάνιση, κάθε εξέγερση, κάθε επανάσταση, "αριστερή" "προοδευτική" "αντιδραστική" ή ό,τι άλλο, εδώ θα έχει τα χαρακτηριστικά της εντοπιότητας, κι ας μην ονομάζεται "εθνική" ή "εθνικο-ανεξαρτησιακή", λίγη σημασία έχουν τα ονόματα. 
Αν ένα κίνημα εδώ δεν θέλει από ιδεοληπτικό πείσμα να λάβει τα χαρακτηριστικά αυτής της δυναμικής θα είναι απλά άλλος ένας διαρκής θόρυβος της λαϊκής πτώσης και της λαϊκής καταστροφής, ένα διαρκές πρελούδιο της ιμπεριαλιστικής πολιτικής, χωρίς να το ξέρει, ό,τι και να λέει, όσο "δίκιο" κι αν έχει στο επίπεδο των "αξιών" και της "ιδεολογίας".
Ο ιμπεριαλισμός κάνει μεγάλη πλάκα με τους εδώ αριστερούς-αριστεριστές "διεθνιστές" ή α-εθνιστές υποστηρικτές του.
Εγώ αυτό καταλαβαίνω, ο οικονομολογικά ταπεινός, ο Μαριόλης ας με διορθώσει αν κάνω λάθος.
Νομίζω θα συμφωνούσε.




Ι.Τζανάκος

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • 1 - Οι λέξεις δεν έχουν ένα δικό τους νόημα, και όμως μπορούν να χαρίσουν νόημα σε ό,τι υπάρχει χωρίς να μπορεί κάποιος να προσδιορίσει τι ακριβώς είναι αυτό ...
    Πριν από 2 ώρες
  • Franz Kafka - "Sie standen plötzlich da…" (II, 10) - "Sie standen plötzlich da…" (II, 10) *Sie standen plötzlich da, in einer Reihe, zehn. * *Sie waren fast alle gleich, hagere, dunkle, kahlrasierte Gesichter ...
    Πριν από 3 ώρες

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..