Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 30 Απριλίου 2016

Ali Baran - Dilêm Loy Loy

Το εσώτατο της θυσιαστικής ολότητας (3)



Η οικείωση του κόσμου δεν είναι μια "φυσική" διεργασία ούτε ο οίκος που συγκροτεί την οικειότητα ως μια δεδομένη πραγματικότητα που καλούμαστε να υπερασπιστούμε μέχρι θανάτου είναι ένα "φυσικό" γεγονός που ετέθει σε ένα αρχέγονο παρελθόν και έπειτα απλά παραμένει λαμβάνοντας την φροντίδα μας και την προστασία μας.
Αυτό δεν σημαίνει πως όντως δεν ετέθη ποτέ σε έναν αρχέγονο για μας κόσμο, ακόμα κι αν αυτός είναι "μακριά" μας 1-2 αιώνες.
Αυτό σημαίνει πως θα μπορούσε να τεθεί ακόμα και τώρα, αν υπήρχαν οι συνθήκες και οι ανάγκες, και αυτό δεν θα καθιστούσε αυτή την γέννηση του (νέου) οίκου "φυσική" γέννηση, με την έννοια τουλάχιστον που εννοούμε την "φυσικότητα".
Ο οίκος, ή η "μάνα" μας ως το γεννητικό αίτιο της οικειωτικής μας υπόστασης, όπου οικειωτική υπόσταση είναι και ένα γεννητικό στοιχείο και ένα στοιχείο που έχει γεννηθεί, είναι ένα υπερβατικό ή υπερβατολογικό στοιχείο της ύπαρξής μας και ως τέτοιο περιέχει πάντα την δυνατότητα της νέας μορφής, της νέας και μερικές φορές παράξενης (για τα μέχρι τώρα δεδομένα μας) οικείωσης του κόσμου.
Ποιά είναι όμως τα θεμελιακά στοιχεία που καθιστούν μια νέα οικείωση πραγματική και όχι απλά την πρόφαση για την ετεροκαταστροφή και αυτοκαταστροφή του οίκου;
Όπως έχω πει στις προηγούμενες δημοσιεύσεις μου η συμμετοχή σε έναν οίκο της ανθρώπινης κατάστασης προϋποθέτει την αποδοχή με κάποιο τρόπο της θυσιαστικής του ολοποιητικής πρακτικής, στο τακτικό και στρατηγικό επίπεδο της συγκρότησής του.
Αυτή η αποδοχή υπάρχει αν την εντοπίσουμε σε ένα άμεσο πολιτικό επίπεδο ως συμμετοχή στην ιδιότητα του "πολίτη" ή του "πολιτικού συντρόφου" μιας αστικής ταξικής ή σοσιαλιστικής κοινωνίας, άρα τι;
Δικαιώνονται όλοι αυτοί οι ανεύθυνοι και πολιτικά ύποπτοι υποστηρικτές της άμεσης κτήσης πολιτικών δικαιωμάτων και υποχρεώσεων από κάθε νεο-εισερχόμενο σε έναν (πολιτικό, πολιτισμικό κ.λπ) οίκο άνθρωπο λόγω του ότι αυτός είναι ανήκων στην γενική ανθρωπότητα;
Όχι, γιατί η άμεση κτήση ενός πολιτικού δικαιώματος δεν σημαίνει και άμεση επιβεβαίωση της πολιτικής υποχρέωσης-καθήκοντος με την "ψυχή" και το "σώμα" του νεο-εισερχόμενου.
Οι "αποδείξεις" για την πολιτική πίστη ενός αλλότριου στοιχείου δεν μπορούν να επιβεβαιωθούν με δηλώσεις πίστης ούτε με μια επιφανειακή συμμετοχή στην πολιτικο-στρατιωτική ολότητα της πολιτείας, όποια μορφή και να έχει αυτή ως "εποικοδόμημα" μιας καπιταλιστικής ή σοσιαλιστικής κοινωνίας.
Θα μπορούσαμε να πούμε πως μόνον μια δυσάρεστη επιβεβαίωση θα ήταν πραγματική επιβεβαίωση της πολιτικής πίστης και της πραγματικής συμμετοχής στο πολιτικό "σώμα" του εκάστοτε οίκου.
Η ίδια η θυσία ενός νέου μέλους της πολιτείας για την πολιτεία ή για το "συλλογικό σώμα" των "πολιτικών και κοινωνικών συντρόφων" θα ήταν η μόνη απόδειξη πως αυτό δεν επωφελείται απλώς των κοινών υλικών και πολιτικών αγαθών που κατανέμονται εντός του οίκου ως πολιτικού-πολιτισμικού και οικονομικού "συλλογικού σώματος".
Το να μιλάνε "κομμουνιστές" για "όλους τους ανθρώπους", και να το βαφτίζουν αυτό ταξικά για να αποφύγουν δήθεν τον αστικό ανθρωπισμό ή τον γενικό ανθρωπισμό, αποτελεί ειδικά στις σημερινές συνθήκες μια ακραία και συνειδητή συμμετοχή στα ιμπεριαλιστικά σχέδια συγκεκριμένων μερίδων του ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου, χωρίς να χρειάζεται καμμία συνωμοσιολογική "πτυχή".




Ιωάννης Τζανάκος

Το εσώτατο της θυσιαστικής ολότητας (2)


Η μετατροπή μιας νοητικής και αξιακής επίταξης που έχει ως νόημά της την ζωή μιας ολότητας σε επίταξη που έχει ως νόημα της τον θάνατο και την θυσία για την ολότητα ή την θυσία της ίδιας της ολότητας, μια μετατροπή η οποία έχει πάντα ταυτόχρονα την αντίθετη φορά κατά την εκτύλιξή της, είναι η ουσία της ζωής.



Σήμερα υπάρχουν αυτοί που λένε "ζήτω ο θάνατος", οι μαύροι φασίστες, και αυτοί που λένε "ζήτω η ζωή", οι λευκοί αντιφα-φασίστες, τάγματα θανάτου σε υπηρεσία του ιμπεριαλισμού και οι δύο, αλλά αυτό που λένε συνέχεια και αυτό εννοούν και οι "δύο" είναι: "ας ζήσουμε σκλάβοι, ας πεθάνουμε ατιμωτικά"
Η κοινωνική ολότητα είναι η ουσία της ζωής ενός ανθρώπου: η ταξική ολότητα, η εθνική ολότητα, η παναθρώπινη ολότητα, σε μία συνύφανση και σε έναν εσωτερικό ανταγωνισμό μεταξύ τους που είναι "εύκολος" μόνον για τους αποφασισμένους να προδώσουν την κρίσιμη στιγμή τον μεγάλο αγώνα με προφάσεις και νοητικές δικαιολογίες για νήπια.




Η εσωτερική μορφή της θυσιαστικής ολότητας του ανθρώπινου γεγονότος είναι ο επιτακτικός Λόγος του υπέρτατου αγώνα πρώτα για τους ανθρώπους σου, και ύστερα για τους ανθρώπους όλου του κόσμου.




Η ζωή της οικείας ολότητας απαιτεί θυσία και όχι φιλανθρωπία, αξιοπρέπεια και όχι οίκτο, εργασία και όχι παροχές αγάπης, σκληρή εκπαίδευση και πειθαρχία και όχι θεωρίες που χαϊδεύουν τα αυτιά, απαιτεί κάτι υπέρ του εγώ και όχι μόνον εγώ και "αυτό", απαιτεί ζωή και θάνατο μαζί, καθήκον και ελευθερία μαζί, ελευθερία και στρατό μαζί. 
Όλα τα άλλα είναι για να ετοιμάζει κάποιος κάποια προδοσία και μια θυσία για κάτι άλλο από την οικεία ολότητα το οποίο πιθανόν νομίζει οικείο αλλά δεν είναι, γιατί όταν δεν εκτιμάς το ήδη οικείο δεν σε αφορά στην πραγματικότητα κάποιο άλλο "πιό αληθινά" οικείο.




Η λίμπιντο της λαϊκής θυσιαστικής ολότητας είναι ταυτόσημα λίμπιντο της ζωής και λίμπιντο του θανάτου.
Ο λαϊκός στρατός της ελευθερίας φροντίζει ζωή σκοτώνει ζωή ιδρύει ζωή ως οικεία.




Το οικείο δεν ιδρύεται από κανέναν άλλον παρεκτός του εαυτού του.




Το εσώτατο της αλήθειας της λαϊκής θυσιαστικής ολότητας είναι η διττή εγγραφή της ζωής και του θανάτου: του εαυτού της και των στοιχείων της, του εαυτού της και των άλλων μη-οικείων λαϊκών ολοτήτων.
Δεν υπάρχει καμμία εσωτερική ή εξωτερική "εγγύηση" για τις συσχετίσεις και τις οριοθετήσεις των συσχετίσεων αυτών των δύο συμπλεκόμενων εγγραφών (με την ζωή και τον θάνατο) σε μια οικεία (ως προς τον εαυτό της) ολότητα με τις αντίστοιχες συσχετίσεις που συντελούνται σε μια άλλη οικεία (ως προς τον εαυτό της) ολότητα ή σε άλλες οικείες (ως προς τον εαυτό τους) ολότητες.
Η γενική συσχέτιση των οικείων ως προς τον εαυτό τους ολοτήτων δεν "περιέχεται" σε καμμία εξασφαλισμένη εκ των προτέρων "ανθρωπότητα".




Η εσωτερική μορφή της λαϊκής θυσιαστικής ολότητας, όπως εννοείται ως ένα σύνολο τεθειμένων αξιωμάτων και αρχών για την επιβίωση και την ισχύη της ολότητας, αν και είναι ένα μείγμα θετικών και αρνητικών-καταστροφικών επιτάξεων, έλκεται από την εσώτατη αρχή της θυσίας γιατί δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να διασφαλιστεί ένα οικείο Είναι από την επίκληση και την πραγμάτωση αν χρειαστεί μιας θυσίας τόσο της ολότητας όσο και των στοιχείων της. 
Πόλεμος για την επιβίωση και την ακεραιότητα μιας λαϊκής ολότητας χωρίς την υπερτατοποίηση της δυναμικής της θυσίας τόσο της ίδιας όσο και των στοιχείων της δεν υπάρχει ούτε θα υπάρξει.



Όταν υπάρξει ανθρώπινη κατάσταση χωρίς πόλεμο σε κάθε πτυχή της να μας το πείτε.






Ιωάννης Τζανάκος   

Delil Dilanar - Seraye -ده ليل ديلانار- سه رايێ

Delîl Dîlanar - Bavê Fexriya - Θυσία για το Κουρδιστάν

Το εσώτατο της θυσιαστικής ολότητας (1)



Το εσώτατο της θυσιαστικής ολότητας είναι η θυσία αν και σκοπός της θυσίας είναι και η συνέχιση της ύπαρξης της ολότητας που "περιέχει" την θυσία ως σημείο της.



Θα μπορούσε κανείς να ομιλήσει βιαστικά για μιαν αντιστροφή σκοπών και μέσων, όπου ο υποτιθέμενος πραγματικός σκοπός (η συνέχιση της ύπαρξης), ο οποίος είναι κατά αυτή την ερμηνεία το μόνον πραγματικό εσώτατο, για να "υπηρετηθεί" αναδύει το μέσο (θυσία) ως σκοπό και τον σκοπό (συντήρηση της ολότητας) ως μέσο ή ακόμα και ως ανύπαρκτο πέραν του μέσου που τέθηκε ως σκοπός.
Σε αυτή την οπτική των πραγμάτων: 
Ένα σύστημα που αναλώνει για τους δικούς του "σκοπούς" αυτοσυντήρησης τα στοιχεία του θέτει στα "ίδια" ως σκοπό τού συστήματος την "ανάλωση" ως "ουσία" για να αποτρέψει την πιθανή αντίστασή τους σε αυτή την ανάλωση. 
Κατά αυτή την οπτική της κριτικής στην "ανάλωση" το σύστημα αποκρύπτει την ύπαρξη του πραγματικού σκοπού που είναι η συντήρηση και αναπαραγωγή του συστήματος "ως έχει" και θέτει ως σκοπό το ζωτικό μέσο πραγμάτωσης αυτού του σκοπού (την "ανάλωση" των στοιχείων του) προβαίνοντας σε ένα είδος "αντιστροφής των πραγμάτων".
Κατά αυτή την οπτική της κριτικής στην "ανάλωση" η ίδια η έννοια και η κατάσταση της θυσιαστικής ολότητας είναι τελικά ένα ψέμμα αφού ο σκοπός της ολότητας που εργαλειοποιεί την θυσία δεν συμπεριλαμβάνει και την θυσία καθαυτή αλλά είναι (ως σκοπός) μόνον η αναπαραγωγή της, άρα: 
Το σύστημα παρουσιάζεται ως θυσιαστική ολότητα για να ωθήσει μέσω μιας φαντασιακής θυσιαστικής νοηματοδότησης (που διαχέει εντός του) τα όποια στοιχεία του να θυσιαστούν "νομίζοντας" (τα στοιχεία) ότι είναι ταυτισμένα με το πραγματικό νόημα της ολότητας. 
Υπάρχει λοιπόν μια αντιστροφή μέσου-σκοπού για να εργαλειοποιηθεί ο φορέας του μέσου, ή το μέσο καθαυτό δια του φορέα του, και να μην αντισταθεί στην ανάλωσή του αντιλαμβανόμενο καταρχάς πως είναι απλά αναλώσιμο σε ένα σύστημα που δεν έχει ως πραγματικό σκοπό του την ανάλωση (θυσία) καθαυτή αλλά απλά την συνέχιση της ύπαρξής του.
Ποιό είναι το λάθος σε αυτή την οπτική;
Καταρχάς αυτό που δεν αντιλαμβάνεται αυτή η οπτική είναι πως τα στοιχεία τής θυσιαστικής ολότητας είναι ταυτισμένα με την ολότητα ως προς την ειδική τους και την ειδική της ταυτότητα. 
Υπάρχει μια ενδογενής ποιοτική ταυτότητα μεταξύ των στοιχειακών δυνάμεων της ολότητας και της ολότητας ως ολότητας ανεξάρτητα από την όποια επιβολή αυτής της ταυτότητας ως πλεονάζουσας, υπερβολικά τονισμένης ή ακόμα και ειδικά μορφοποιημένης για να ωθεί τα στοιχεία της να την "υπηρετούν" και να αναλώνονται από αυτήν για να συντηρηθεί.
Τα στοιχεία της θυσιαστικής ολότητας έχουν την εγγραφή της θυσίας (τους) γι'αυτήν στα ενδότερα της υπόστασής τους.
Ακόμα κι αν υποθέσουμε λοιπόν πως δεν θα υπάρξει αντιστροφή μέσου-σκοπού και τα στοιχεία μιάς θυσιαστικής ολότητας έχουν επίγνωση της υποτιθέμενης εργαλειοποίησής τους μέσω της ολοκληρωτικής τους ανάλωσης, ακόμα και τότε λοιπόν είναι πολύ πιθανόν αυτά να "επιλέξουν" την θυσία.
Και θα την επιλέξουν γιατί ακόμα και παρά την υποτιθέμενη "αποκάλυψη" της αντιστροφής της θυσίας τους ως ζωτικού μέσου σε σκοπό, (απλά) για την εξυπηρέτηση του σκοπού της συντήρησης της ολότητας, αυτά είναι ταυτά με την ολότητα:
Μας ζητάνε να αφήσουμε την μάνα μας να πεθάνει αφού αυτή μας "λέει" πως μόνον αν πεθάνουμε θα ζήσει (λέγοντάς μας, οι Κύριοι αυτοί, πως αυτή μας ζητά την θυσία λέγοντας ψευδώς πως η θυσία γι'αυτήν είναι "το νόημα") ενώ κατά τους επικριτές της θυσίας η θυσία είναι απλά το μέσο για τον σκοπό που είναι η διατήρηση της ύπαρξής της (της μάνας).
Για τον Λόγο αυτό μάλιστα επιστρατεύεται ένας περίτεχνος "αντι-μηδενισμός" και μια περίτεχνη "αντι-θανατολατρεία", ένας θετικός βιταλισμός του ξεριζωμένου υποκειμένου, απλά η φιλοσοφία του προδότη, εις την οποία το άτομο αποφεύγει την θυσία αναγορευόμενο σε υπέρτατο οντολογικό σκοπό, ο οποίος το ωθεί να στρέφεται ενάντια σε οποιαδήποτε ολότητα που ζητάει την ανάλωσή του, ανεξαρτήτως της ειδικής της ποιότητας κ.λπ.
Για να θεμελιωθεί αυτή η κλήση προδοσίας και αποστασίας από το καθήκον μας απέναντι στην μάνα αμφισβητείται η ταυτότητά μας με αυτήν, η προέλευσή μας από αυτήν, την συγκεκριμένη μάνα, αμφισβητείται το ριζικό γεγονός της γέννησης του ανθρώπινου όντος μέσα στα σπλάχνα μιας συγκεκριμένης μάνας.
Αν κανείς σέβεται την μάνα όμως ξέρει πως ό,τι σε γεννά έχει το απόλυτο δικαίωμα του θανάτου πάνω σου όταν αυτό το δικαίωμα εννοείται ως η απόλυτη κλήση για την συνέχιση της ύπαρξής του.
Γιατί η μάνα μας η Ελλάδα, όπως και κάθε μάνα, δεν θα υπάρξει αν δεν πεθάνουμε ανενδοίαστα, αν είναι ανάγκη, για να συνεχίσει να υπάρχει. 
Και μόνον τότε θα συνεχίσει να γεννάει παιδιά αν τα παιδιά της είναι πάντα έτοιμα να πεθάνουν γι΄αυτήν.
Αλλά ας συνεχίσουμε στο πεδίο της αναζήτησης της σχέσης και της ιεραρχίας μεταξύ μέσου και σκοπού στο εσωτερικό μιας θυσιαστικής ολότητας.



Η τοποθέτηση της θυσίας-ανάλωσης (στο σύστημα μιας ανθρώπινης ολότητας) στην θέση ενός μέσου, ακόμα κι αν αυτό τελικά γίνει αποδεκτό ως ζωτικό και απόλυτα αναγκαίο για την συνέχιση της ύπαρξης, είναι ελλειπτική και φετιχική με έναν ειδικό, "νεωτερικό" τρόπο.
Ένα ανθρώπινο σύστημα έχει πάντα ως εσώτατο καθορισμό του μιαν μορφή ανάλωσης του κόσμου, ακόμα και του "εαυτού" του, και όχι ένα θετικό και οντολογικά "υλικό" καθορισμό.
Το Είναι ενός ανθρώπινου συστήματος είναι ένας τροπισμός του Μηδενός, και βέβαια αυτό σημαίνει ήδη μιαν αναίρεση του Μηδενός αλλά ταυτόχρονα δεν σημαίνει μιαν τελική κατάργησή του και την τελική αναίρεσή του μέσα σε ένα θετικό-Είναι. 
Το τελικό Είναι κάθε ανθρώπινου συστήματος είναι μια διαρκής ροή ανάμεσα στο Είναι και το μη-Είναι, ανάμεσα στην ύπαρξη και την ανάλωσή της.
Αυτό που αναλώνεται δεν είναι μόνον το "εξωτερικό" κάθε ανθρώπινου συστήματος αλλά και το ίδιο το σύστημα αυτό ως εσωτερικότητα.
Ό,τι αναλώνει αναλώνεται από αυτό που αναλώνει και ό,τι αναλώνεται αναλώνει αυτό που το αναλώνει.

Η εσώτατη εγγραφή του ανθρώπινου συστήματος ως εν γένει είναι μια διαλεκτική ανάλωσης, επειδή όμως αυτό που υπάρχει στην πραγματικότητα είναι συστήματα, μορφές συστημάτων, τοπικοποιημένες μορφές συστήματος, αυτή η εσώτατη εγγραφή περιέχει ως ένα απόλυτα ενδογενές σημείο της την διατήρηση της μοναδικότητας κάθε ξεχωριστού συστήματος.
  
Η διατήρηση της μοναδικότητας κάθε ξεχωριστού ανθρώπινου συστήματος δεν είναι ειδική εγγραφή για την διατήρηση αυτού ή του άλλου ξεχωριστού συστήματος αλλά της ίδιας της "ξεχωριστότητας" των συστημάτων.
Η διαλεκτική της ανάλωσης, λοιπόν, και των στοιχείων που συγκροτούν ένα ξεχωριστό σύστημα, θέτει ως πραγματικό σκοπό της την ανάλωση ως εν γένει γιατί για να μπορέσει ένα ξεχωριστό ανθρώπινο σύστημα να διατηρήσει την αρχή της "ξεχωριστότητας" πρέπει να δύναται να επιτάξει θυσιαστικά και τα στοιχεία του αλλά και τον ίδιο τον εαυτό του.
Μια θυσιαστική ολότητα έχει ως εσώτατη εγγραφή της την ανάλωση και των στοιχείων της και του εαυτού της, γιατί μόνον με αυτή την εσώτατη διττή εγγραφή είναι δυνατή η υπεράσπιση τής συνέχειας και της ύπαρξής της.


Μια ύπαρξη, μια συλλογικότητα, μια κοινωνική τάξη, μια εθνότητα, που δεν θέτει τον εαυτό της στο πιθανό θυσιαστήριο της απόλυτης ανυπαρξίας για να παραμείνει "ως έχει" όχι μόνον δεν θα παραμείνει "ως έχει" αλλά θα εξαφανιστεί, εξαφανίζεται.



(Στην επόμενη δημοσίευση θα αναλύσουμε τις ειδικές οντολογικές διαστρωματώσεις της θυσιαστικής ολότητας) 




 Ιωάννης Τζανάκος

Παρασκευή, 29 Απριλίου 2016

Delil Dilanar - Gırti

Cihan Çelik - Ya Xizir / Keko Bra

Θυσιαστική ολότητα και αλληλέγγυα-φιλάνθρωπα καθάρματα..


Αυτοκαθορισμός: Η εργασία ως θυσία (1)

 

Κάθε εργασιακή και αναπαραγωγική ολότητα είναι ολότητα θυσίας.

Η θεμελιακή εσωτερική εγγραφή σε κάθε τέτοια ολότητα είναι η ανάλωση του καθενός ξεχωριστού υποκειμένου στην υπόθεση της ύπαρξής της και της ισχύος της.
Η θεμελιακή εσωτερική εγγραφή είναι ιδέα, νόημα, αξία, όπως όμως εννοούνται ως εξωτερικά μορφολογικά χαρακτηριστικά της εσωτερικής μορφής της συγκεκριμένης ολότητας που είναι μια απόλυτη επιταγή ύπαρξης και ισχύος της ίδιας της ολότητας.
Οι ιδέες, οι αξίες, τα νοήματα που εκφράζουν αυτή την ολότητα της θυσίας έχουν σημασία και λαμβάνονται σοβαρά από τα υποκείμενα όσο είναι προτάξεις και επιτάξεις που συμπλέκονται άρρηκτα με την απόλυτη επιταγή της ύπαρξης και της ισχύος της.
Η γλωσσική, πολιτισμική, φαντασιακή και μνημονική ταυτότητα της θυσιαστικής ολότητας ως στοιχεία δεν είναι σε καμμία περίπτωση μέρη της εξωτερικής αλλά της εσωτερικής μορφής της.
Αυτά τα στοιχεία της θυσιαστικής ολότητας δεν είναι τα μοναδικά ουσιακά "μέρη" της αλλά εξ΄αυτής της μη μοναδικότητας δεν συνεπάγεται πως δεν είναι ουσιακά "μέρη" της.
Αν απλουστεύσω: ο εθνοτισμός της εκάστοτε θυσιαστικής ολότητας δεν είναι το μοναδικό ουσιακό στοιχείο της αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν είναι ουσιακό στοιχείο.
Υπάρχει ένα ακαθόριστο πλέγμα και μια ακαθόριστη συνύφανση ταυτοτήτων και εθνοτισμών, θρησκευτικών όψεων και μερικοποιητικών μεταφυσικών πρακτικών της θρησκείας της θυσιαστικής ολότητας, αυτό σημαίνει πως υπάρχει μια διαρκής ροή σχέσεων και ανακαθορισμών των θεμελιακών καθορισμών της αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει κάθε στιγμή η απόλυτη ύπαρξή της και η απόλυτη επιταγή επίταξης του υποκειμένου για να την υπερασπιστεί και να την ισχυροποιήσει αναλωνόμενο ως την ανυπαρξία, ως εργαζόμενο υποκείμενο ή ως υποκείμενο που μεριμνά για την ιδεακή, πολιτισμική, φαντασιακή, αξιακή αναπαραγωγή της ως έχει.
Η εσωτερικότητα της θυσιαστικής ολότητας είναι η θυσία, η εξωτερικότητα της θυσιαστικής ολότητας είναι η ισχύη, η δύναμη, η ύπαρξη στο διηνεκές (δεν μιλάμε για το μορφολογικό επίπεδο που συγκροτείται ως "εσωτερική" και "εξωτερική" μορφή).
Το ξερίζωμα της εσωτερικότητας μιας θυσιαστικής ολότητας λαμβάνει πολλές μορφές, από την μορφή μιας εξωτερικά προερχόμενης συντριβής και εξαφάνισης έως την μορφή μιας εσωτερικής στην ολότητα αυτοκαταστροφής πάνω στην βάση της άρνησης της θυσίας εν γένει, ή της συγκεκριμένης θυσίας που επιτάσσει η συγκεκριμένη θυσιαστική ολότητα.
Αυτοί που παρουσιάζονται μερικές φορές ως φορείς μιας παγκόσμιας αλληλεγγύης και μιας θυσίας για το παγκόσμιο ανθρώπινο καθήκον είναι στην πραγματικότητα αυτοί που στοχεύουν στην καταστροφή της θυσιαστικής ολότητας που τους δημιούργησε και τους "γέννησε" μέσα από τα "σπλάχνα" της αλλά τελικά και όλων εν γένει των θυσιαστικών ολοτήτων.
Γι΄αυτό και είναι ανίκανοι να μεριμνήσουν για τα υποκείμενα ως ακέραια, δηλαδή για τα υποκείμενα που έχουν χαραγμένο μέσα τους το ανεξίτηλο σημάδι της θυσιαστικής ολότητας στην οποία δημιουργήθηκαν, είτε αυτά είναι ανήκοντα στην θυσιαστική ολότητα εις την οποία ανήκει (και) ο κάθε υποκριτής ψεύτης άθλιος μεριμνών εκ της παγκόσμιας "οπτικής γωνίας", είτε αυτά είναι ανήκοντα σε μια άλλη θυσιαστική ολότητα.
Όταν τα "περιθαλπόμενα" υποκείμενα από τους προδότες και ψεύτες ορθοποδήσουν και είναι πάλι ακέραιοι άνθρωποι, ήτοι πλάσματα έτοιμα να θυσιαστούν για την κοινωνική τάξη τους αλλά και για την ταυτότητά τους, την θρησκεία τους, για την εθνότητά τους, τότε η επιστροφή της αχρείας "ευεργεσίας" προς αυτούς ως μη ακεραίων θα είναι βία και μόνον βία, εκδίκηση και μόνον εκδίκηση.
Στούς φιλάνθρωπους κάθε είδους, αλλά ειδικά σε αυτούς που επιθυμούν τους ανθρώπους ως αξιοπρεπή ράκη της "παγκοσμιότητας", αξίζει η μεγαλύτερη ατίμωση και εκδίκηση καταρχάς από τους ίδιους τους "ωφελούμενους", γιατί η προσβολή της θυσιαστικής ολότητας του ανθρώπινου γεγονότος εις την οποία προβαίνουν στηρίζεται στην μεγαλύτερη υπουλία που υπάρχει:
Τα κοράκια της καταστροφής της εσωτερικότητας και της εσωτερικής μορφής της θυσιαστικής ολότητας παραδοσιακών ανθρώπων όπως είναι οι μουσουλμάνοι αδερφοί μας, λόγω της θρασυδειλίας τους δεν θα τολμούσαν να μεριμνήσουν για έναν "εθνικιστή" ζητιάνο, σαν και αυτούς που ακούς να παραληρούν στις γωνίες των δρόμων με τους σκουπιδοτενεκέδες, αυτός θα ήταν μια δύσκολη περίπτωση εφόσον και θα μιλούσε αλλά και θα είχε ακόμα αν και κουρελιασμένη την περηφάνεια της ταυτότητάς του, αλλά τολμάνε να ασχημονούν αφελώς (αφού παραμονεύει η πνευματική ηγεσία των ανθρώπων σε ανάγκη) πάνω στην υπαρκτική επιβιωτική ανάγκη ανθρώπων που δεν μπορούν ούτε να μιλήσουν όπως θα ήθελαν αλλά ούτε έχουν ακόμα την δύναμη να προτάξουν την δική τους ειδική θυσιαστική ολότητα.
Μόνον η εργασία θα έθετε τις ειδικές θυσιαστικές ολότητες σε μια πραγματική σχέση και επικοινωνία, και μάλιστα μια εργασία ακριβώς με τα μόνιμα χαρακτηριστικά της θυσίας, αφού είναι το μόνο πραγματικό και ισχυρό κοινό στοιχείο μεταξύ τους ως θυσιαστικών ολοτήτων.






Ιωάννης Τζανάκος

Επαγγελματικές συνήθειες..



Radio Broadcaster

«Από την Γκερνίκα στο CITY PLAZA» της Αχαρνών



Συνέντευξη Τύπου σε διεθνή ΜΜΕ στο υπό κατάληψη ξενοδοχείο όπου στεγάζονται πρόσφυγες









 «Από την Γκερνίκα στο CITY PLAZA» της Αχαρνών | www.athensvoice.gr


Συνέντευξη Τύπου σε ανταποκριτές διεθνών ΜΜΕ παραχώρησε o Χώρος Στέγασης Προσφύγων CITY PLAZA το πρωί της Μεγάλης Τρίτης στο υπό κατάληψη ξενοδοχείο της Αχαρνών.
Εκπρόσωποι των αλληλέγγυων και πρώην εργαζόμενοι του ξενοδοχείου απάντησαν σε ερωτήσεις δημοσιογράφων και τοποθετήθηκαν για τα χαρακτηριστικά της πρωτοβουλίας τους.
Πρώτος μίλησε ο Γιάννης Ανδρουλιδάκης, μέλος της Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης στους Οικονομικούς και Πολιτικούς Πρόσφυγες, ο οποίος τόνισε: «Σήμερα είναι μια πολύ σημαντική ημερομηνία για την Ευρώπη καθώς κλείνουν 79 χρόνια από τον βομβαρδισμό της Γκερνίκα. Μετά από 79 χρόνια βρισκόμαστε ακριβώς στο ίδιο σημείο. Στο σημείο που πρέπει να οργανωθούμε και να προφυλάξουμε την ήπειρό μας από το να πέσει ξανά στο σκοτάδι. Στην ελληνική κοινωνία, με άξονα το προσφυγικό έχουν κινητοποιηθεί δύο αντιτιθέμενες δυνάμεις. Η μία είναι η δύναμη του ρατσισμού, των κλειστών συνόρων και της ρατσιστικής και ντροπιαστικής συμφωνίας για την Ευρώπη ανάμεσα στην Τουρκία και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η άλλη είναι η δύναμη της αλληλεγγύης των εκατομμυρίων ανθρώπων που έχουν βοηθήσει τους πρόσφυγες σε όλη την Ευρώπη με τόσους διαφορετικούς τρόπους. Η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στους Οικονομικούς και Πολιτικούς Πρόσφυγες καταγράφεται στη δύναμη της αλληλεγγύης για τους πρόσφυγες. Η αλληλεγγύη δεν μπορεί να είναι μόνο στα λόγια και τις θέσεις που εκφράζουμε. Άλλωστε, η δράση παράγει τη θεωρία μας και γι’ αυτό το λόγο είναι αδύνατο να κοιμόμαστε σε κρεβάτια την ώρα που παιδιά κοιμούνται στο δρόμο. Για το λόγο αυτό και μετά τις δράσεις που είχαμε ως πρωτοβουλία για περισσότερο από δύο μήνες, προχωρήσαμε στην κατάληψη του ξενοδοχείου, το οποίο ήταν εγκαταλελειμμένο τα τελευταία έξι χρόνια μετά την πτώχευση της εταιρείας που το διαχειριζόταν. Μετά την κατάληψη ξεκίνησε μια μεγάλη συζήτηση σχετικά με το ιδιοκτησιακό καθεστώς του κτιρίου. Καλούμε κάθε άνθρωπο που έχει ασκήσει κακόπιστη κριτική να σκεφτεί ότι παιδιά που μέχρι πριν τέσσερις μήνες κοιμόντουσαν στο δρόμο ή στα τσιμέντα του λιμανιού, τώρα κοιμούνται σε κρεβάτι και παίζουν σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο».
Ο κ. Ανδρουλιδάκης διευκρίνισε ότι φιλοξενούνται 143 άτομα από τη Συρία, το Κουρδιστάν, το Ιράν και το Αφγανιστάν. Ανάμεσά τους βρίσκονται 77 ανήλικα παιδιά, 38 γυναίκες και 28 άντρες. Στον χώρο στεγάζονται 9 μονογονεϊκές οικογένειες και 8 ασυνόδευτα ανήλικα παιδιά ηλικιών 15-17 ετών. Επίσης, βρίσκονται 3 έγκυες γυναίκες και 2 παιδιά ΑΜΕΑ. Αύριο θα υποδεχθούμε ακόμη 15 οικογένειες κυρίως από το Αφγανιστάν και το Ιράν. «Από την Παρασκευή το πρωί υπήρξε γενική καθαριότητα στο κτίριο και απολύμανση, ενώ γεμίσαμε και δεκάδες πυροσβεστήρες στο χώρο. Καθαρίστηκαν 66 δωμάτια, λειτουργεί κουζίνα, χώρος δημιουργικής απασχόλησης για τα παιδιά και ιατρείο. Για όλες τις δουλειές που απαιτούνται, αλληλέγγυοι και πρόσφυγες εργαζόμαστε πάντα μαζί», συμπλήρωσε.
Η Επιτροπή Εργαζομένων του ξενοδοχείου διάβασε ανακοίνωση με την οποία εξέφρασε την αλληλεγγύη τους στους πρόσφυγες.
Σε ερώτηση δημοσιογράφων σχετικά με τη σχέση του εγχειρήματος με τους θεσμούς του κράτους, εκπρόσωποι της Πρωτοβουλίας απάντησαν: «Η Πρωτοβουλία δε δέχεται χρήματα από το κράτος, την εκκλησία και ιδιωτικές εταιρείες. Χρηματοδοτούμαστε μόνο από δωρεές και από εκδηλώσεις που γίνονται. Το κράτος και η πρωτοβουλία δεν τέμνονται πουθενά και δεν μπορούν να συναντηθούν πουθενά. Αν για το κράτος είναι νόμιμο το να κοιμούνται οι πρόσφυγες στις πλατείες και παράνομο να κοιμούνται σε ένα ξενοδοχείο, τότε ανάμεσα στο νόμιμο και το παράνομο εμείς επιλέγουμε το δίκαιο. Δεν υποκαθιστούμε το κράτος, δεν κάνουμε τη δουλειά του. Είμαστε το κίνημα αλληλεγγύης και απαιτούμε από το κράτος να κάνει τη δουλειά του αναφορικά με τους πρόσφυγες. Αλλά ακόμα και αν την κάνει θα συνεχίσουμε να είμαστε το κίνημα αλληλεγγύης με δράση στους δρόμους, στα συνδικάτα, στις γειτονιές και θα επιδιώκουμε τη συνύπαρξη ντόπιων και προσφύγων».
Τέλος, στην ερώτηση αν οι πρόσφυγες έχουν επίγνωση των νομικών κινδύνων καθώς διαμένουν σε ένα υπό κατάληψη χώρο, οι αλληλέγγυοι απάντηση: «Προφανώς και γνωρίζουν όλοι. Όμως οι κίνδυνοι μιας τέτοιας επιλογής δεν είναι τίποτα μπροστά στον κίνδυνο να κοιμάσαι στις πλατείες, χωρίς στέγη, χωρίς τροφή, έχοντας τον φόβο της αστυνομίας και των φασιστών».



Πραγματική αλληλεγγύη (υποτιτλισμένο) ή κάτω οι ηθικολόγοι απατεώνες της "αριστεράς"!

Είστε πραγματικά επικίνδυνα μουνόπανα..



Θα τα πω συνοπτικά, πάλι σε αριθμημένα σημεία:

1) Το ευρύτερο "αντικαπιταλιστικό" μαγαζάκι αυτής της κοινωνίας σε (αστική) πτώση έθεσε ξεκάθαρα με ένα σημαίνον άρθρο του αρχι-ιερέα του Ιωακείμογλου ως σκοπό την ανάπτυξη ενός εναλλακτικού τομέα στην "οικονομία" που να "καλύπτει" τις άμεσες βιωτικές ανάγκες τόσο των ντόπιων φτωχοποιημένων εργατών, ανέργων όσο και των προσφύγων μεταναστών.
Αυτή η άλλη "οικονομία" θα έχει ανταγωνιστικό αντικαπιταλιστικό περιεχόμενο, ήτοι θα στηρίζεται σε ήπιες απαλλοτριώσεις υποδομών σε αργία και στην ιδεολογική ηγεμονία του γνωστού "πλέγματος" "Εξάρχεια-Ανανεωτική αριστερά" (+πανεπιστήμια, "χώροι", ακροαριστερές και αντεξουσιαστικές οργανώσεις).
Δεν υπάρχει καμμία "συνωμοσία" ούτε ένα "σχέδιο" στο σκοτάδι, υπάρχει μια γενικότερη ιδεολογική, πολιτισμική και πολιτική απόφαση να κοινωνικοποιηθεί η μιζέρια και η (αναγκαστική τώρα) αεργία ανεργία με αριστερούς εναλλακτικούς όρους πέρα από τα πλέγματα των Μ.Κ.Ο και του κράτους, της εκκλησίας κ.λπ.
Με αυτό τον τρόπο επιθυμείται μια ανασυγκρότηση της συμμαχίας των φρικιών με την όποια αριστερή σοσιαλδημοκρατία και η πόλωση με την ακροδεξιά και τους σκληρούς μηχανισμούς του αστικού κράτους, πιέζοντας από την άλλη και το Κ.Κ.Ε και την όποια "ενσωματωμένη" "γραφειοκρατικοποιημένη" "εργατική τάξη" από τα "λουμπενοαριστερά", ή υπερκομμουνιστικά κομμουναλιστικά "αριστερά". 

2) Η κίνηση αυτή είναι ανοιχτά εκδηλωμένη ως εγκατάλειψη των όποιων δημοσιονομικών δυνατοτήτων του "κράτους" για την κάλυψη των ίδιων αναγκών, άρα συντονίζεται με περίτεχνο τρόπο με την μοιρολατρία της υποταγής στον παγκόσμιο καταμερισμό της εργασίας και τις ιμπεριαλιστικές επιδιώξεις.

3) Η κίνηση αυτή στρέφεται ενάντια στην μικροαστική εργαζόμενη τάξη αλλά και την εργατική εργαζόμενη τάξη με την έννοια πως αναπτύσσεται ένα είδος ηθικο-ιεροεξεταστικού Λόγου "κομμουνιστικής-κομμουναλιστικής" απόχρωσης ενάντια στον "ατομικισμό" και το "βόλεμα" των ατομικοποιημένων ακόμα εργαζόμενων εργατών και μικροαστών. 
Εμ πας και συ σιγά σιγά στην σειρά για απόλυση και πείνα εμ όταν έρθεις στο κομμουνιστικό τραπέζι της μιζέριας θα ακούσεις τα σχολιανά σου για τον προηγούμενο "ατομικισμό" σου.
Ο κομμουνισμός ως ιστορική κίνηση των πραγμάτων κατά την πορεία σου στο φτωχοκομείο της άκρας αριστεράς αλλά (μετά) και της άκρας δεξιάς:

4) Αυτό που λείπει ακόμα είναι η εναλλακτική ακροδεξιά κοινοτιστική μιζέρια, και θα έρθει μετά την αριστερή πρωτοπορία ως απάντηση και από την άρχουσα τάξη και από την συντηρητική μάζα. 
Θα έχουμε δηλαδή ακροαριστερούς κοιτώνες και κοινά αριστερά τραπέζια και συντόμως και ακροδεξιούς κοιτώνες και κοινά ακροδεξιά τραπέζια. 
Οι μεταξύ τους σχέσεις θα αποτελούν ένα πολύ ωραίο αν και επικίνδυνο θέαμα στους δρόμους κυρίως της Αθήνας.


5) Προσωπική τοποθέτηση:
ΕΙΣΤΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΆ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΑ ΜΟΥΝΟΠΑΝΑ..





Ιωάννης Τζανάκος

Τότε θα ανοίξουμε μαζί το Βιβλίο..



Να θέλεις δουλειά, ψωμί, μόρφωση για τα παιδιά σου, ένα σπίτι (όχι ιδιόκτητο, να μπορείς να πληρώνεις το νοίκι), και να πρέπει να ακούσεις όλο το ιδεοληπτικό παραλήρημα του αριστεριστή, που τον έχεις ανάγκη μιας και είναι ο μόνος που ενδιαφέρεται να σε βοηθήσει χωρίς να ζητάει φράγκα, αλλά λέει και κάτι μπαρούφες, δεν πειράζει, σημασία τώρα έχει να επιβιώσουμε και σιγά σιγά να βρούμε δουλίτσα, ένα σπιτάκι (είπαμε, νοικιασμένο), και σιγά σιγά να τον αγνοήσουμε αυτόν τον καλό άνθρωπο.
Αλήθεια διαβατήριο που θα βρούμε να φύγουμε από εδώ να πάμε στην Ευρώπη που έχει καλές δουλειές;
Τι να σας πω ρε παιδιά!
να σας δώσω το δικό μου, αλλά δεν στέκει αυτό, αλλά και να έστεκε πιθανόν να μην σας το έδινα γιατί μπορεί να το χρειαστώ και γω, το φαντάζεσαι να πάθουμε καμμιά ζημιά ακόμα και να αναγκαστούμε να ζητήσουμε και μείς βοήθεια από τους "αριστερούς"; 
Καλύτερα στην Παταγονία, στην Αργεντινή, στο Βόρνεο παρά να πρέπει να ακούσω όλη αυτή την ρητορική για ένα πιάτο φαγητό, ένα ζεστό κρεββάτι, για μια ανθρώπινη αντιμετώπιση, άσε που είμαστε και στιγματισμένοι, εσείς δεν έχετε τέτοιο πρόβλημα, είστε "καθαροί", μακριά από ιεροεξεταστές, τους ακούτε "μπλά μπλά" και κανείς δεν σας πιέζει να είστε ηθικοί, ούτε αντι-ατομικιστές, όταν θα σταθείτε στα πόδια σας τότε θα δούμε πόσα απίδια πιάνει...
Τότε θα ανοίξουμε μαζί το Βιβλίο του Νόμου και του Εν-ός, μαζί, θα μιλήσουμε για τον Προφήτη..
Άφήστε τους να μιλάνε πάνω στον πόνο σας, σε μας ανήκετε και σε σας ανήκουμε αδέρφια.. 






Ιωάννης Τζανάκος  

Πέμπτη, 28 Απριλίου 2016

اغنية ابعد عني" فيلم زنقة الستات " حسن الرداد / محمود الليثي / ايمي سمير..ΣΧΕΔΟΝ 50.000.000 Θεάσεις στην Αιγυπτο, αυτό είναι ο λαός, πολύ ατομικιστής ρε παιδίμ...μας μοιάζει (ευτυχώς).

Η εργασία ως θυσία (2)



Η κοινωνική αναπαραγωγή είναι ένα διαλεκτικό πλέγμα: παραγωγής κατανάλωσης κατανομής (δες και το ζήτημα της έννοιας της "παραγωγικής κατανάλωσης") και μορφών κοινωνικής δράσης που δεν υπάγονται στην ευρύτερη υλική παραγωγή, όπως αυτή εννοείται στο προαναφερόμενο πλέγμα (παραγωγή κατανάλωση κατανομή).
Όλες αυτές οι μη υπαγόμενες στην υλική παραγωγή κοινωνικές δράσεις θα μπορούσαν να εννοηθούν και αυτές ως ''παραγωγή" και έτσι εννοούνται τελικά, αλλά αν επιμέναμε συνέχεια στην ταυτότητα αυτής της έννοιας στην ευρύτατη μορφή της θα χάναμε την δυνατότητα να απεικονίσουμε και να κατανοήσουμε την γενική τους ιδιοτυπία.
Για λόγους λοιπόν που δεν είναι ούτε μόνον χρηστικοί ούτε μόνον επιστημονικοί θα αναλύσουμε την κοινωνική αναπαραγωγή διατηρώντας αυτήν την διάκριση μεταξύ αυτών των δύο επιμέρους (σχεσιακών) δομών που συγκροτούν την κοινωνική αναπαραγωγή.


Η κοινωνική δράση ως μη παραγωγική δράση, ως ένα πλέγμα δηλαδή δράσεων που αφορούν την ιδεολογία, την φαντασιακή σχέση με τον κόσμο, την πολιτική και εξουσιαστική διαμόρφωση του ανθρώπινου "είναι" δεν είναι ένα "εποικοδόμημα" πάνω στην υλική παραγωγική δράση που παράγεται και προκαλείται από αυτήν, αλλά από την άλλη δεν αποτελεί και ένα ξεχωριστό σύστημα που δεν έχει εσωτερικές πλοκές με αυτήν.
Αυτό το "εποικοδόμημα" δεν είναι μεν αποτέλεσμα που απλά επενεργεί έπειτα από την παραγωγή του στην υλική παραγωγή αφού πρώτα έχει παραχθεί από αυτή, αλλά από την άλλη δεν είναι εξ'αυτού του "γεγονότος" ένα "αυτόνομο" σύστημα ή υπο-σύστημα με τις δικές του σχετικά αυτοτελείς νομοτέλειες και κανονικότητες.
Η εσωτερική και συνεχής συνύφανση της υλικής παραγωγικής σχέσης με την μη υλική διανοητική-πολιτική-πολιτισμική φαντασιακή σχέση δεν στηρίζεται στην αυτοτέλεια των δομών αυτών στην μεταξύ τους εσωτερική σχέση (η οποία υπάρχει όμως) αλλά στην ιδιοτυπία τους.
Για να το πω κάπως "περιγραφικότερα" η ξεχωριστότητα των δύο μερών-δομών (ή "μερικών" στιγμών) της ολότητας της κοινωνικής αναπαραγωγής δεν είναι αυτή που θεμελιώνει την ιδιοτυπία τους αλλά είναι η ιδιοτυπία τους που θεμελιώνει τόσο την αυτοτέλειά τους όσο και την μη-αυτοτέλειά τους που είναι ισχυρότερη από την αυτοτέλειά τους.
Υπάρχει μια "οργανικότητα" στην σχέση των δύο στιγμών της διαλεκτικής ολότητας της κοινωνικής αναπαραγωγής και ένας διαρκής συνεχής αλληλοκαθορισμός που σημαίνει περισσότερο από την "αυτοτέλεια" τους ως δομών το "δέσιμο" και την ατσάλινη ενότητά τους.


Ο υπερβολικός διαχωρισμός της υλικής παραγωγικής σχέσης και της "μη υλικής-παραγωγικής" κοινωνικής δράσης που αναφέρεται στο "δέον" και το "ισχύειν" της κοινωνικής αναπαραγωγής αποτελεί σήμερα έναν δρόμο για να μην ασχοληθεί κάποιος κυρίως με το "δέον" και το "ισχύειν" ως ιδρυτικών ενεργειών του ανθρώπινου "είναι".
Ακόμα κι αν κάποιος δηλαδή τονίζει την ιδιοτυπία της "μη υλικής-παραγωγικής" σχέσης αν ταυτόχρονα υπερτονίζει την αυτοτέλειά της στην πραγματικότητα την υπάγει κυριαρχικά στην υλική-παραγωγική σχέση.


Αναφερόμαστε εδώ στην αξιοθετική οντοποίηση της υλικής παραγωγικής σχέσης και εργασίας από το σύνολο των "κανόνων" και "αρχών" που σχηματίζονται σε αυτό που (κακώς) ονομάστηκε "εποικοδόμημα".
Η εργασία και το σύνολο των εργασιακών σχέσεων διέπονται από έναν καταναγκαστικό χαρακτήρα όχι μόνον λόγω του εκβιασμού που μπορεί να ασκεί η κατέχουσα ή διευθύνουσα τους εμπράγματους όρους κοινωνική τάξη.
Η εργασία είναι ο θεμελιακός τρόπος για να δείξει ένα ατομικό υποκείμενο πως θέτει τον εαυτό του στην διάθεση της ανθρώπινης κοινωνίας σε όλες της τις "κλίμακες".
Πέρα από τις διάφορες μυθοποιήσεις και ιδεολογικοποιήσεις ο λουφαδόρος ή ο συνειδητός τεμπέλης είναι και θα είναι για την όποια κοινωνία αυτός που την κρίσιμη στιγμή της "ανάγκης" θα την "κοπανήσει" προφασιζόμενος μάλιστα "ιδεολογικούς" ή "ιδιοσυγκρασιακούς" λόγους.
Βέβαια στην πραγματικότητα αυτός ο κανόνας, ή αυτό το κριτήριο, δεν είναι το απόλυτο κριτήριο και η ίδια η πραγματικότητα παρουσιάζει παραδείγματα όπου η ενεργός συμμετοχή στην εργασία συνδυάζεται μια χαρά με την προσωπική ή κοινωνική αναλγησία και αδιαφορία ακόμα και για τα οικεία πρόσωπα.
Η αλήθεια δεν είναι κάπου στην "μέση", η αλήθεια όπως και σε άλλα ζητήματα είναι εκεί που είναι.
Το "λαϊκό" κριτήριο της εργασίας και της ατομικής ακόμα στάσης εκείνης που περιορίζεται στην "ωφελιμιστική" ή "ατομικιστική" δράση για την απόκτηση "αρκετών" υλικών μέσων συντήρησης δεν είναι για πέταμα όπως το παρουσιάζουν οι ιδεολογικοί φορείς της "ολιστικής" κοινωνικοποίησης, την στιγμή μάλιστα που οι ίδιοι οι "σε ανάγκη" υποδοχείς της εκάστοτε χριστιανικής ή ισλαμικής ή αριστερής φιλανθρωπίας ή "αλληλεγγύης" οι ίδιοι έχουν ως σκοπό τους (οι συντριπτικά περισσότεροι!), απόλυτα θεμιτό για μένα και όχι για τους ηθικολόγους της αριστερής μπίχλας, την υλική ευμάρεια και την κατάκτηση του κόσμου μέσω της νόμιμης εργασίας και του νόμιμου χρήματος.
Αν δώσεις ένα διαβατήριο σε πρόσφυγες και μετανάστες για εκεί που υπάρχει εργασία και χρήμα θα φύγουν σε χρόνο ρεκόρ αφήνοντας στα κρύα του λουτρού τους κομμουναλιστές της μιζέριας.
Μήπως να πάω και γω μαζί τους;
Πολύ δεν ασχολήθηκα με την μιζέρια της ηθικολογικής αντικαπιταλιστικής παπάρας;


Ο αγώνας και η αγωνία για νόμιμη εργασία και νόμιμο χρήμα είναι κάτι αδιανόητο σε έναν ολόκληρο κόσμο, θεωρείται μάλιστα ως ένα απεχθές αστικό σκουπιδαριό, και είναι πραγματικά άξιο να απορείς:
Μιλάνε με τους ανθρώπους που περιθάλπουν όσοι έχουν χύσει παντού την "αλληλεγγύη" τους και βέβαια πάνω και στον δικό μας "ατομικισμό";


Επειδή ΕΓΩ μιλάω με Άραβες μετανάστες και πρόσφυγες σε ένα πιατσόβιο "ατομικό" επίπεδο αξιών, και όχι σε δημόσια αριστερή θέα, άλλα ακούω και θα έλεγα ευφραίνομαι. 


Αλλά ξεστρατίσαμε λίγο...
Στην επόμενη δημοσίευσή μας θα παραμείνουνε ελπίζω μόνον στο "θεωρητικό" επίπεδο.


(συνεχίζεται)



Ιωάννης Τζανάκος

Η εργασία ως θυσία (1)



Η εργασιακή διεργασία εντός ενός συστήματος μισθωτής-αμειβόμενης εργασίας, όταν τα εργασιακά υποκείμενα δεν έχουν τουλάχιστον ιδιοκτησία ή έλεγχο των αντικειμενικών όρων της παραγωγής, συγκροτείται ως ένας διαρκής ανταγωνισμός μεταξύ των.
Επειδή οι περισσότεροι ριζοσπάστες θεωρητικοί "στρέφονται" κριτικά και πολεμικά ενάντια στην μορφή και το πραγματικό ή υλικό στοιχείο της ιδιοποίησης του τελικού προϊόντος της παραγωγικής διεργασίας αγνοούν ή υποτιμούν τον συνεχή και υπόγειο πόλεμο μέσα στην "κοινότητα" των ακτημόνων ή εκτελεστών εργαζομένων που διεξάγεται ακριβώς λόγω του γεγονότος ότι η εργασία του κάθε ατόμου-υποκειμένου αποτιμάται ως προς την "αξία" της σε σύγκριση προς την άλλη εργασία των άλλων ατόμων-υποκειμένων.
Η εργασία για τους μαρξιστές δεν έχει αξία (έχει ανταλλακτική αξία ως εμπόρευμα η εργασιακή ή εργατική δύναμη), είναι η "πηγή" της αξίας (στον καπιταλισμό και για μερικούς και στον "σοσιαλισμό").
Όμως οι "ακτήμονες" μισθωτοί-αμειβόμενοι εργαζόμενοι της "επιχείρησης" και της "υπηρεσίας" συνεχώς μετράνε την "αξία" τής εργασίας "τους" σε σύγκριση προς την εργασία "των άλλων".
Στην πραγματική εργασία μέσα σε μια σύγχρονη μονάδα παραγωγής υπάρχει ένας συνδυασμός και καταμερισμός διαφορετικών εργασιακών μορφών του ίδιου κοινού εργασιακού ή παραγωγικού έργου.
Ο εμφανής παραλογισμός της απόλυτης διαίρεσης της ολότητας της εργασιακής ενέργειας των εργασιακών δρώντων σε στεγανοποιημένες "οντολογικά" ατομικές εργασίες ατομικών απομονωμένων εργασιακών μονάδων, ο οποίος (παραλογισμός) παρουσιάζεται στην διαρκώς διαψευδόμενη αναζήτηση της "ατομικής αξίας της εργασίας" δεν είναι αποτέλεσμα (ως παραλογισμός) μόνον της προσπάθειας της διευθυντικής ελίτ και των ιδιοκτητών τής παραγωγικής μονάδας να "κρύψουν" την ιδιοποίηση από μέρους τους τού "περισσεύματος" ή "πλεονάσματος" της παραγωγής.
Είναι επίσης ή κυρίως το αποτέλεσμα της γενικής και συχνά διαταξικής προσπάθειας να διαχωριστεί η ατομική εργασία από το κοινό εργασιακό έργο. 
Μπορεί αυτή η προσπάθεια να είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα της ελίτ της διεύθυνσης και της άρχουσας κτητικής τάξης (των ιδιοκτητών) αλλά συντελείται αυθόρμητα από το σύνολο σχεδόν των ακτημόνων μισθωτών εργαζομένων, και υπάρχει επίσης εκτός της ξεχωριστής συλλογικής παραγωγικής μονάδας μια τέτοια γενική σύγκριση μεταξύ όλων των δρώντων όλων των ομοειδών παραγωγικών μονάδων αλλά και μεταξύ διαφορετικών κλάδων αλλά και μεταξύ των διαφορετικών τομέων (πρωτογενής-δευτερογενής-τριτογενής).
Σχεδόν όλοι αποτιμούν την εργασία τους, την μετράνε με αόρατες μεζούρες, την προτάσσουν ως πραγματικότερη, ουσιαστικότερη, αληθινότερη και εν τέλει παραγωγικότερη. 
Το φάντασμα της παραγωγικότερης παραγωγής συγχεόμενο με το άλλο φάντασμα, το φάντασμα της παραγωγικότερης ατομικής παραγωγής, φτιάχνουν το γενικευμένο παραλήρημα της λαϊκής αξιοσύνης.
Για να μην αυταπατώνται οι αντι-καπιταλιστές παντός είδους θα πω το εξής:
Ακόμα κι αν καταργούνταν το χρήμα και το εμπόρευμα, ή πιό "μαλακά" (σε ένα "σοσιαλιστικό" μοντέλο) αν καταργούνταν ας πούμε μόνον το εμπόρευμα-εργατική δύναμη και η ατομική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής, πάλι θα επιβίωνε αυτός ο γενικευμένος παραλογισμός του γενικευμένου ανταγωνισμού μεταξύ των εργασιακών υποκειμένων αν διατηρούνταν η μισθιακή σχέση (ή σχέση αμοιβής) και το είδος αυτού του παραγωγικού και κοινωνικο-διευθυντικού καταμερισμού της εργασίας που αντιστοιχεί στην μισθιακή σχέση (ή σχέση αμοιβής). 
Η διοικητική ή "κινηματική" κατάργηση της εργασιακής σύγκρισης απλά θα έκρυβε κάτω από το κομμουνιστικό ή αναρχικό ή σοσιαλιστικό χαλί τον ίδιο ανταγωνισμό και την ίδια εμμονή των εργαζομένων ή των υποψήφιων εργαζομένων και των διευθυντών (αν υπήρχαν) σε αυτόν. 
Και "συλλογική" διεύθυνση να υπήρχε πάλι τα ίδια θα είχαμε, και αυτό είναι ένδειξη πως κάτι άλλο συμβαίνει που δεν έχει γίνει όσο πρέπει αντιληπτόν και εξεταζόμενον από όλους (ριζοσπάστες και μη).
Ας δούμε κάποια στοιχεία περί αυτής της δομής και ας πάψουμε να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, αριστεροί δεξιοί φιλελεύθεροι ελευθεριακοί κ.λπ
Θα μιλήσω πάλι, για λόγους συντομίας, με αριθμημένα σημεία:


1) Η εργασία είναι ένα μέτρο ενεργού συμμετοχής ενός ατόμου στην συλλογική οντότητα της κοινωνίας, σε όλες τις κλίμακες που αυτή συγκροτείται.  
Πριν "κρίνουμε" τι σημαίνει αυτό ας το εξετάσουμε ψύχραιμα και χωρίς μυθοποιητικές εξιδανικεύσεις:
Το άτομο αποδεικνύει μέσω της εργασίας και ειδικά μέσω της σχεδόν καθολικής απορρόφησής του σε αυτήν την πρόθεσή του να υπηρετήσει τον Άλλον, και τον άμεσο Άλλον και τον διαμεσολαβητικό "μεγάλο" Άλλον.
Αν πούμε έτσι απλά πως αυτός ο Άλλος είναι μόνον ο εκμεταλλευτής, άρα πως όλο αυτό είναι μια ταξική απάτη, θα είμαστε το γνωστό είδος των αριστερών (αλλά και ακροδεξιών) απατεώνων που ανακαλύπτουν παντού την εκμετάλλευση για να μην υποταχθούν ως άτομα σε κανένα καθήκον, γιατί αυτό υποκρύπτει εκμετάλλευση.
Ας φέρουμε ένα παράδειγμα:
Αν αφαιρέσουμε τον εκμεταλλευτή και μείνει λ.χ ας πούμε ένα νοσοκομείο με ανθρώπους με κατάκλιση (κατάκοιτους) η φροντίδα τους σας πληροφορώ δεν είναι καθόλου εύκολη και ευχάριστη υπόθεση. 
Χρειάζεται να ξεβολέψει κανείς την κωλάρα του και την φρεσκαδούρα του για να φροντίσει αυτούς τους ανθρώπους.
Τα ταξικά συστήματα, ειδικά ο καπιταλισμός και εν γένει ένα μισθεργατικό σύστημα (ακόμα και "σοσιαλιστικό") προτάσσουν ένα σύστημα θετικών υλικών κινήτρων (αμοιβή) σε άρρηκτο συνδυασμό με τα αρνητικά αντι-κίνητρα (αν δεν δουλέψεις ζεστά, ή δεν θέλεις με ζέση να δουλέψεις, ψόφα).
Δεν απουσιάζει και η επεξεργασία ενός ηθικού κινήτρου τόσο ως προς την  γενική ανάγκη να εργαστείς όσο και ως προς την ειδική ανάγκη να εργαστείς σε κάτι επαχθές.
Ας σταθούμε όμως στο τελευταίο, το "επαχθές":


2) Αν ας πούμε κάποιος έχει αποφύγει να εργάζεται σε κάτι "επαχθές", πάλι θα του ζητηθεί, σε έναν άλλο τομέα της ζωής να σηκώσει ένα επαχθές φορτίο, ίσως και μεγαλύτερο από τους άλλους.
Η κοινωνία έχει μιαν εσωτερική εγγραφή θυσίας και αυτοθυσίας του ατόμου και αυτήν την εξακτινώνει παντού: το "βολεμένο" άτομο πρέπει κάπου άλλου να χάσει ένα μέρος τού εαυτού του, αλλιώς θεωρείται ποταπό και εγωπαθές.
Εδώ αρχίζει όμως το θέατρο.
Πριν δούμε τι θέατρο αρχίζει, ας δούμε τι σημαίνει αυτός ο εσωτερικός κανόνας, αυτή η εσωτερική εγγραφή θυσίας. 
Ας μην σπεύσουν κάποιοι να θυμηθούν τον Α.Σμιθ και την αναφορά του σε αυτή την έννοια. Αλλού το πάμε, μην βιάζονται.
Το όποιο άτομο επιθυμεί να ζήσει με άλλους πρέπει να ξέρει ότι σε οποιαδήποτε κοινωνία, ταξική ή μη ταξική, αυτό σημαίνει εγρήγορση και ετοιμότητα θυσίας και αυτοθυσίας.
Παθαίνει λ.χ το παιδί σου μιαν ανίατη και μακροχρόνια νόσο και πρέπει να το φροντίσεις. 
Θα σκεφτούμε πως αυτή είναι προϊόν του καπιταλισμού, της βιομηχανικής μόλυνσης; Θα πούμε πως το θέμα θα το αναλάβει το (σοσιαλιστικό) "ίδρυμα";
Θα πούμε πως στο σούπερ τεχνολογικό ιατρικό μέλλον δεν θα γίνονται αυτά; 
Ξεχάστε τέτοιες θεωρίες για να μην φροντίσετε τον άνθρωπό σας, τον άνθρωπο. 
Σαφώς και κάθε ελάφρυνση, μέσω κοινωνικών και άλλων "παροχών" και δικτύων είναι και θα είναι καλοδεχούμενη από όλους. 
Σαφώς και η κατάργηση νοσογόνων παραγόντων, είτε μέσω της επιστήμης είτε μέσω της κατάργησης της εκμετάλλευσης, της υπερεργασίας, του καπιταλισμού κ.λπ επίσης είναι απόλυτα επιθυμητά πράγματα.
Αλλά ας το χωνέψουν όλοι πως πάντα θα υπάρχει ανάγκη μιας θυσίας. 
Όσο μάλιστα αυτή η θυσία θα ελαφραίνει λόγω της κοινωνικοποίησής της τόσο οι εργαζόμενοι που θα την αναλαμβάνουν θα χρειάζονται κίνητρα, και τα κίνητρα όπως είπαμε είναι πάντα και "θετικά" και "αρνητικά" -ταυτόχρονα!. 
Είναι λοιπόν απόλυτη ανάγκη, οι άνθρωποι ειδικά που μιλάνε για τον "Άνθρωπο" και για μεγάλες ιδέες απελευθέρωσης (ταξικής, εθνικής και άλλα μεγάλα λόγια, συνήθως του αέρα) να δεχτούν για πάντα την διαχρονική κοσμοθεωρητική και επιστημονική αξία της θυσίας και της αυτοθυσίας του εργασιακού και εν γένει δημιουργικού υποκειμένου και να δεχτούν καταρχάς την έννοια της "αξίας της εργασίας" πριν ακόμα την κρίνουν ως φετιχική, σκόπιμη, "αστική" ή το αντίθετο "κομμουνιστική" κ.λπ.
Ο διαρκής ανταγωνισμός μεταξύ των ανθρώπων για την "αξία της εργασίας" τους έχει ένα μεγάλο, αναπόφευκτο, και επιθυμητό ορθολογικό, ηθικό αξιακό και κοσμοθεωρητικό περιεχόμενο που σε κάποιο βαθμό υπερβαίνει χωρίς βέβαια να καταργεί τις ιστορικές ταξικές συνθήκες. 
Και αυτό το περιεχόμενο δεν αφορά μόνον το ειδικά ατομικό και ειδολογικό προσδιορισμό της εργασιακής θυσίας.
Ο άνθρωπος και η εργασία ως θυσία και όχι μόνον ως δημιουργία είναι και θα είναι το ένα και το αυτό. 
Ο αγώνας για καθολική εργασία, για μη ανεργία πάντα, είναι η μοίρα, και η αποστασία από αυτό είναι η ίδια μοίρα, με την μορφή ενός θανάτου και μιας αλητείας που δεν είναι τις περισσότερες φορές επιλογή του ανθρώπου, αλλά ο νεοκαπιταλισμός και οι ακροαριστερές και ακροδεξιές ιδεολογίες θέλουν τώρα τελευταία να μας τα παρουσιάσουν ως την "νέα ελευθερία" του.
Το πρόβλημα είναι πραγματικά αλλού: 



3) Το ιμπεριαλιστικό-αστικό ταξικό σύστημα έχει σπείρει παντού την χολέρα τής αποστασίας από το ανθρώπινο καθήκον, και αυτό το κάνει με επιδέξιο πλάγιο και κατακερματιστικό τρόπο.
Προτάσσονται μόνον μέρη του καθήκοντος και απαξιώνονται άλλα μέρη, υπάρχει ένας διαρκής κατατεμαχισμός της κοινής αξίας της εργασιακής θυσίας και δημιουργίας μέσα στον ίδιο τον φτωχό λαό. 
Παντού μοιράζονται ελπίδες "δημιουργικής" φυγής, και πάντα σπέρνεται ένας ανόητος για τον λαό πόλεμος μεταξύ των ξεχωριστών, ατομικών και "ειδολογικών" και των "γενολογικών" καθορισμών. 
Η προβληματικότητα της ίδιας της ανταγωνιστικής φύσης του καταμερισμού της θυσίας, ο σχεδόν αναπόφευκτος μερικός χωρισμός του κοινού καθήκοντος σε ατομικά καθήκοντα επιτείνεται και στρεβλώνεται ακόμα περισσότερο ως ένας ήδη και πάντα ευεπίφορος για στρέβλωση χωρισμός.
Είναι ανάγκη να ξανασεβαστούμε κάποια παραδοσιακά λαϊκά κριτήρια για την εργασία, χωρίς να πάψουμε να τα κρίνουμε στον βαθμό που υπερτονίζουν την ατομική ευθύνη και την ατομική "δημιουργικότητα" ή "αυτοθυσία".


 (συνεχίζεται)



Ιωάννης Τζανάκος   

Καρφί στο μάτι κάποιων..



                                          


                                       

                                       


1%



Ως το 1% της πλειονότητας του 99% αναρωτιέμαι τι ποσοστό είμαι τελικά;
Το 1% του 99% είναι και αυτό ένα ποσοστό του 100% παραμένοντας 1% του 99%, αλλά αν τα δούμε από την άλλη σκοπιά αυτό το 1% δεν είναι τίποτα άλλο από ένα 1% μοναχικό σαν το άλλο 1% που είναι ο εχθρός της μεγάλης παριζιάνικης ανθρωπότητας, άρα είναι ένα 1% του 99% που μπορεί έτσι ψωριάρικο και σεχταριστικό που είναι να προστεθεί στο κακόν και σατανικότατον 1% που είναι αντίθετον του καλού αγγελικότατου 99%.
Τότε το 1%, το σατανικότατον εννοώ, θα γίνει 1,κάτι (μη με βάλετε παρακαλώ να βρώ πόσο ακριβώς).
Κάτι θα πάει με την στρογγυλοποίηση και θα χαλάσει η μανέστρα της παριζιάνικης ανθρωπότητας, και τότε πως θα μπορεί ο κάθε Βαρουφάκης να ανακοινώνει την πλειονότητα της αστικής γενικότητας;
Τι θα πει διάολε; είμαστε το 98,κάτι σε αντίθεση με το 1,κάτι των σατανικότατων σατανάδων του χρήματος συν οι σεχταριστές;
Χανόμαστε έτσι, δεν πάμε μπροστά!
Ο Κιμ τα απλουστεύει τα πράγματα: 100% και τελειώσαμε, πλην ο πρώην υπουργός άμυνας.
Αλλά όταν φεύγει ο πρώην έχουμε 100%, πάλι.
Το πρόβλημα με την αστική σατανολογία είναι πως πρέπει ο σατανάς να έχει μια ελάχιστη κοινοβουλευτική εκπροσώπηση, αλλιώς για τι δημοκρατία θα μιλούσαμε ρε γαμώτη; 
Για να δούμε τι λέει ο αραβικός κόσμος όμως....
 
 

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..