Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Πέμπτη, 30 Ιουνίου 2016

Kant και πολλαπλότητα (2)


Η πολλαπλότητα στον Καντ δεν είναι μόνον το μορφοποιήσιμο από την ανθρώπινη νοητική-γνωσιακή δραστηριότητα "Είναι":
Ως το αποκλειστικό πεδίο της εγκυρότητας των εννοιακών μορφών αυτής της δραστηριότητας επανακαθορίζει την ίδια την νοητική-γνωσιακή δραστηριότητα ως πολλαπλοειδή.
Η μορφοποίηση της πολλαπλότητας στον Κάντ παρουσιάζει τον (γνωσιακό) Λόγο ως κυρίαρχο της πολλαπλότητας και ταυτά κυριαρχούμενο από την πολλαπλότητα.
Ο Λόγος ως προς την γνωσιακή του λειτουργία, στον Κάντ, δεν έχει μιαν εσωτερική αυτονομία, ακόμα και όταν σε ένα αρχικό σημείο δημιουργεί μόνος του τις προ-εμπειρικές εστίες "του", εφόσον και αυτές αποκτούν την πραγματική γνωσιακή τους σημασία όταν ρίχνονται τελικά στο πεδίο της εμπειρίας, στο πεδίο της πολλαπλότητας.
Μιλάμε πάντα για την προβληματική της Κριτικής του Καθαρού Λόγου που αντιστοιχεί στο πεδίο της γνωσιακής λειτουργίας του Λόγου.



Ιωάννης Τζανάκος 

Kant και πολλαπλότητα (1)


Για να υπερβεί θετικά και ταυτόχρονα να καταστρέψει την μεταφυσική οντολογία, ο Kant δημιούργησε την «υπερβατολογική φιλοσοφία» (Transzendentalphilosophie). 
Υπάρχει ένας καντιανός όρος που συνήθως συγχέεται με τη λέξη «υπερβατικό» (transzendent).  
Αυτός ο όρος είναι το «υπερβατολογικό» (transzendental) και σημαίνει το γνωσιο-οντολογικό ον που σχετίζεται και με τους εμπειρικούς και τους ("καθαρά") νοητικούς όρους στον βαθμό και μόνον που αυτοί καθιστούν δυνατή την εμπειρία. 
Για να εντοπίσει κάποιος τις προϋποθέσεις υπό τις οποίες συγκροτείται η γνωστική λειτουργία και ο εννοιολογικός καθορισμός των φαινομένων, και πως μπορεί η σκέψη και οι μορφές της να αξιώσουν την αντικειμενική τους εγκυρότητα, πρέπει να δομήσει συγκεκριμένα τόσο την ίδια την γνωστική λειτουργία όσο και τον έλεγχό της ως προς την αντικειμενικότητα και την αλήθεια της:
Η αντικειμενική εμπειρία χρειάζεται αναγκαία-νομοτελειακά άμεσες παραστάσεις των πραγμάτων, δηλαδή την «εποπτεία» (Anschauung), όμως αν περιχαρακωθεί από την «εποπτεία», η εμπειρία η ίδια δεν μπορεί από "μόνη" της να καταλήξει σε αντικειμενικές και ελεγχόμενες ως προς την αντικειμενικότητά τους προτάσεις. 
Η ορθότητα των προτάσεων και των κρίσεων, η ούτως εννοούμενη (λειτουργική) αλήθεια, είναι εφικτή όταν η «εποπτεία» καθορίζεται και μορφοποιείται και από έννοιες που είναι δεδομένες στη «διάνοια» (Verstand). 
Ο Kant έθεσε τα όρια της εγκυρότητας της αντικειμενικής γνώσης, χωρίς να αποκλείει όμως τον πυρήνα  της μεταφυσικής από το πεδίο της δυνητικής εμπειρίας εφόσον η παραγωγή των εστιών της μορφοποίησης της εμπειρίας από την σκέψη παράγονται ή μάλλον αυτοπαράγονται στο πεδίο του "καθαρού Λόγου". 
Προϋπόθεση της θετικότητας της σχέσης του εσωτερικού πυρήνα του Λόγου με την δυνητική εμπειρία, όταν αναφερόμαστε στην γνώση, είναι επίσης η υποταγή του στην αποκλειστική χρήση των νοητικών μορφών του στην μορφοποίηση της εμπειρίας. 
Ο Λόγος λοιπόν ως νοητική-γνωσιακή παραγωγική δύναμη είναι μεν μια από τις αναγκαίες προϋποθέσεις για την εμπειρία αλλά ταυτόχρονα θεμελιακή προϋπόθεση για να επιτελεί αυτό τον "ρόλο" είναι να λαμβάνεται (ως Λόγος) μόνον κατά τον λειτουργικό του προσανατολισμό στην εμπειρία.
Θα μπορούσε κανείς βέβαια να δείξει, αποδεικνύοντάς το αυτό αναφερόμενος στο ίδιο το καντιανό κείμενο, ότι αυτός ο λειτουργικός προσανατολισμός ή η νομοθέτηση της αναγκαίας λειτουργικότητας του Λόγου έχει έλθει (κατά τον Κάντ) αφού πρώτα έχει υπάρξει μια εποχή του κατά την οποία αυτός δημιουργούσε τις μεταφυσικές-οντολογικές εστίες του ακριβώς έχοντας την ελευθερία να μην υπόκειται στον αναγκαστικό αλλά τεθειμένο νόμο της "λειτουργικότητας" (όπως την περιγράψαμε).
Αυτή η κεντρική έννοια της καντιανής θεωρίας που σημαίνει την κεντρική μορφοποιητική δύναμη του εσωτερικού νοητικού πυρήνα της σκέψης, ο «Λόγος» (Vernunft), εκδηλώνεται και εκφράζεται σε τρεις θεμελιώδεις ικανότητες:
1) Στην «διάνοια» (Verstand) η οποία παράγει αντικειμενικές εμπειρικές κρίσεις (Erfahrungsurteile) 
2) Στον «πρακτικό Λόγο» (praktische Vernunft) ο οποίος παράγει ηθικές κρίσεις (moralische Urteile) και  τέλος
3) Στην καθαρή «κριτική δύναμη» (Urteilskraft) η οποία παράγει τελ(ε)ολογικές κρίσεις και αισθητικές κρίσεις (teleologische Urteile - ästhetische Urteile).





Ιωάννης Τζανάκος

Τετάρτη, 29 Ιουνίου 2016

Μηδέν και Εν..



Η εν-ότητα του Εν-ός με την πολλότητα έχει έναν αυτοεπιβεβαιωτικό χαρακτήρα από την σκοπιά της πολλότητας εφόσον υπάρχει (ως ενότητα) με πολλούς τρόπους:
Η πολλότητα έχει την δόξα της και την αυτοεπιβεβαίωσή της όταν αίρεται στο ύψος της εν-ότητας των στοιχείων που την απαρτίζουν ως καθέκαστη εν-ότητα, αλλά η δόξα αυτή συμβαίνει όταν όχι "εκεί",  δηλαδή στο απρόσιτο αλλά τελικά καταλαμβανόμενο ύψος της "δικής" της εν-ότητας, αλλά στο οριζόντιο βλέμμα της "από εκεί"  δια-ανακαλύπτει τις πολλές εν-ότητες και (ούτως) προτάσσει την εικόνα της εν-ότητας εν γένει ως μιας συλλογής εν-οτήτων, άρα ως μιας μορφής της πολλότητας.
Η δόξα όμως της πολλότητας όπως προκύπτει από την λαμπρή φαινομενικότητα της πολλότητας ακόμα και δια του καθορισμού της εν-ότητας, στηρίζεται στην υπόθεση ότι δεν υπάρχει άλλη εν-ότητα πάνω από τις εν-ότητες των πολλοτήτων.
Καταρχάς υπάρχει η εν-ότητα όλων των πλέγματων εν-οτήτων/πολλοτήτων, η οποία δεν περιέχει καμμία οριζόντια υπάρχουσα όμοια ή ανάλογη εν-ότητα. 
Δηλαδή, η εν-ότητα όλων των εν-οτήτων είναι μια και μοναδική στην αποκλειστικότητά της.
Υπάρχει όμως και μια ακόμα εντονότερη και κυριαρχικότερη μορφή εν-ότητας: το Εν.
Το Εν δεν είναι μια συνηθισμένη εν-ότητα και ούτε σημαίνει την εν-ότητα των εν-οτήτων.
Σημαίνει το πέραν των ορίων των πλεγμάτων εν-οτήτων/πολλοτήτων(1) και το πέραν των ορίων της εν-ότητας των εν-οτήτων(2), όπου όμως αυτή η εν-ότητα ως το απόλυτο πέραν των δύο μορφών αυτών(1,2) ακριβώς δεν σημαίνει καμμία μορφή απείρου.
Το Εν ως η ριζική και απόλυτη εν-ότητα χωρίς κανέναν προσδιορισμό-καθορισμό πολλότητας δεν μπορεί να περιέχει καμμία σχέση με έναν προσδιορισμό-καθορισμό που είναι "πολλαπλογενής".
Το άπειρο όπως και να εννοηθεί ή βιωθεί είναι αδύνατον να υπάρξει χωρίς κάποιον νοηματικό και οντικό ετεροκαθορισμό από τον προσδιορισμό-καθορισμό της πολλότητας, ενώ το Εν είναι γενικά το πέραν της πολλότητας που για να εννοηθεί ή βιωθεί είναι αναγκαία μια στάση εποχής (επέχειν) έναντι της πολλότητας και των εν-οτήτων που σχετίζονται έστω κυριαρχικά με την πολλότητα.
Τι είναι το Εν;
Καταρχάς το Εν δεν είναι, δηλαδή το Είναι δεν είναι Εν και το Εν δεν είναι Είναι.
Αν θέλουμε να κατανοήσουμε τι δύναται να καθορίζει το Εν και να καθορίζεται "από αυτό" θα έπρεπε να στοιχειοθετήσουμε ένα είδος εσωτερικής σχέσης του με το Μηδέν (ή Τίποτα).
Αυτό βέβαια, ως κίνηση στοχασμού, προϋποθέτει έναν θεμελιακό αποκλεισμό:
Να μην είμαστε, φιλοσοφικά, με την κάκιστη έννοια επαρχιώτες ή ανόητοι συντηρητικοί φιλοτεχνώντας τον γνωστό φιλοσοφικό κουραδισμό του "αντι-μηδενισμού" που συνηθίζεται σε αποικίες, επαρχίες, και γενικά σε στέκια όπου δυστυχώς συνήθως η βασική φιλοσοφική και θεολογική μόρφωση είναι αποτέλεσμα εργασίας γυμνασιαρχών, καθηγητών μέσης εκπαίδευσης και αγάμητων. 




Ιωάννης Τζανάκος

Ταξικές Μηχανές (Γιάννης Ευσταθίου): Το μελλοντικό ''κοινωνικό συμβόλαιο'' από τους εκμεταλλευτές στους εκμεταλλευόμενους


Ταξικές Μηχανές

 
Γιάννης Ευσταθίου 
(Ονειρμός)

Έχουμε ήδη εισέλθει στην περίοδο της οριστικής κρίσης του ''βιομηχανοκεντρικού'' καπιταλισμού. 
Ο καπιταλισμός με βάση το βιομηχανικό κεφάλαιο γεννήθηκε, οπότε πρόκειται για τη πλέον κοσμογονική μετάβαση των τελευταίων τουλάχιστον 400 χρόνων. 
Τα περιθώρια για ένα ''κοινωνικό συμβόλαιο'' του παρελθόντος δεν υπάρχουν, για λόγους που έχουμε σκιαγραφήσει αλλού.

Αυτή είναι λοιπόν η υπόθεση εργασίας μου για το επικείμενο ''κοινωνικό συμβόλαιο'' που θα προταθεί στους κάτω από τους από πάνω, με επίκεντρο τον ''δυτικό κόσμο'':


1. Καπιταλιστική ελαστασφάλεια της εργασίας, ''προτιμότερη'' από την ανεργία.

2. Κρατική ελαστασφάλεια του σώματος, ''προτιμότερη'', από την απειλή του θανάτου και του  εμπόλεμου χάους, εν μέσω διασκορπισμένων θανάτων και περιφραγμένων ζωνών εμπόλεμου χάους.

3. ''Κοινωνική Οικονομία'' ως συμπλήρωμα κρατικής και ιδιωτικής οικονομίας, στο περιθώριο ελεγχόμενη από το κράτος και το κεφάλαιο 
(βλ. ενδεικτικά http://www.eesc.europa.eu/resources/docs/a_ces11042-2012_00_00_tra_etu_el.pdf) + εθελοντική και επιδοτούμενη αυτοδιαχείριση των ζωών και των πόρων, ''προτιμότερη'' από το δαπανηρό και μη ρεαλιστικό ''Κράτος Πρόνοιας''.

4. Πολιτικό/στρατιωτικό/τεχνοκρατικό διευθυντήριο Συναίνεσης της βιοπολιτικής τάξης και  ασφάλειας ''προτιμότερο'' από τις ''εξτρεμιστικές'' υπερεθνικιστικές ή/και φασιστικές ή/και τρομοκρατικές απειλές.

4. Γενικευμένος αυνανισμός και ναρκισσιστικό ντοπάρισμα (μέσω internet, gadgets, gaming κλπ), μικροκοινότητες απόλαυσης (αθλητισμός, μικροhobbies, τέχνη κλπ), παροχή θεσμικών εγγυήσεων για διακανονισμένη χρήση πολλαπλών ηδονών και εθισμών (drugs κ.α) εντός των κεφαλαιοκρατικών ορίων ιδιοκτησίας, εργασίας κ.λ.π. 
Εμπορευματοποιημένες τζούρες και μικροποσότητες σωματικής διέγερσης, σε μορφή έντονων εμπειριών και θεάματος. 
Μεικτή καπιταλιστική οικονομία με κρατική, ιδιωτική και συνεργατική (βλ. το υπ.αριθμ.3) παραγωγή, διανομή, ανταλλαγή, κατανάλωση πακέτων πληροφορίας και απόλαυσης.

5. ''Χώροι φιλοξενίας" και ''κοινωνικής επανένταξης'' (στρατόπεδα και φυλακές) για τους κοινωνικά αποκλεισμένους και τους αντιφρονούντες. 
Χρηματική αξιοποίηση των ''παραπανίσιων'' σωμάτων τους.

Στο επίκεντρο του επικείμενου ''κοινωνικού συμβολαίου'' που θα προτείνει η παρακμάζουσα αστική τάξη θα είναι το Σώμα
Υλιστικά, με τις ελάχιστες ιδεολογικές αναφορές. 
Ίσως η Ιστορία διαγράφει  μια καμπύλη ανεστραμμένου V και τείνει, εκεί που έχει αποδυναμωθεί ο μονοθεϊσμός, σε έναν ζωανθρωπισμό (humanimalism) που επαναλαμβάνει τη ''φυσική κατάσταση'' του ανθρώπου, αυτή τη φορά ως κοινωνικό προϊόν-η ιστορία εκβάλλει σε ένα υπερκοινωνικοποιημένο σώμα.
Φορείς των νέων κοινωνικών σχέσεων είναι οι άνθρωποι που γεννήθηκαν στον 21ο αιώνα.

Κάθε κοινωνικό πρόταγμα θα πρέπει να πιάσει τον υλιστικό παλμό της κοινωνικής δικαιοσύνης ως δίκαιης οργάνωσης της παραγωγής και καθολικής διανομής των μέσων απόλαυσης.




[Σχόλιο Ιωάννης Τζανάκος: γενικά συμφωνώ, διαφωνώ κυρίως με το τελευταίο συμπέρασμα]

Τρίτη, 28 Ιουνίου 2016

Μωϋσής και Κορέ. Μιά άλλη οπτική...


Στην προηγούμενη ερμηνεία μας για τον μύθο της τιμωρίας της εξέγερσης του Κορέ από τον Μωϋσή ακολουθήσαμε την ηλιακή ή "ηλιοκεντρική" ερμηνευτική  οδό σημασιοδότησής του.
Αν ο μύθος αγγιχθεί από μια άλλη ερμηνεία αυτή δεν μπορεί παρά να είναι οδοποιημένη από μια άλλη κατεύθυνση, ήτοι οδοποιημένη σε μια αντίθετη ή σε μια αντίθετη-υπερβαίνουσα κατεύθυνση που δείχνει ένα τέλος πέραν της ηλιακής πλοκής.
Αν ο προφήτης, ο ταγός, ο ποιμένας είναι ο ίδιος ήλιος ή ακτίνα του ήλιου ο μόνος τρόπος ισχύος του Λόγου του είναι η απόλυτη ακολούθηση της ιεραρχικής τάξης ανάμεσα στο "θεϊκό" υπερέχον και το "θνητό" υπαγόμενο.
Δεν σημαίνει αυτή η ιεραρχία αναγκαία έλλειψη ελευθερίας αφού εντός των πλαισίων της υποταγής σε μια υπερβατική εξουσιαστική αρχή είναι δυνατή η οποιαδήποτε ατομική και κοινωνική ελευθερία στον βαθμό που δεν αμφισβητείται ο όρος της υπερβατικής υπεροχής και εξοχότητας και δόξας (φαινομενικότητας ως λαμπρότητας της ισχύος της υπερέχουσας αρχής). 
Γι' αυτό και οι θεοκρατικές ολιγαρχίες δεν θεσπίζουν πολλές φορές μόνον αυτή την γενική ιεραρχία αλλά την συνοδεύουν με λεπτομερέστερα κοινωνικά και ηθικά θεσπίσματα που περιορίζουν και άλλο την ελευθερία των ούτως ή άλλως υποταχθέντων στην υπερβατική αρχή.
Η έξοδος των Εβραίων από την υποδούλωση του Φαραώ αναγκαστικά λαμβάνει τον χαρακτήρα της νομαδικότητας.
Οι φυγάδες λαοί δεν μπορεί να είναι παρά νομάδες μέχρι να αποκαταστήσουν την σχέση τους με την εδαφικότητα και την τοπικότητα.
Η ίδια η "φύση" της φυγής τους αυτής τούς αναγκάζει δια της ηγεσίας τους να κατασκευάσουν έναν Νόμο που να αντιστοιχεί στην διαρκή κίνηση και όχι την θεσπισμένη στάση.
Οι κίνδυνοι της φυγής και της περιπλάνησης στο χάος της ενδιάμεσης γης/μη-γης αναγκαστικά προσδιορίζουν (σε συνάφεια με αυτή την γη/μη-γη) και το είδος και την μορφή αυτού του Νόμου.
Ο φυγάς λαός, ο φυγάς από την δουλεία άνθρωπος, έχει ήδη παραβιάσει τον Νόμο της δουλείας και δεν μπορεί να σχηματίσει έναν Νόμο που να περιέχει την σταθερή σχέση Νόμου με το ανθρώπινο αντικείμενό του όπως αυτή που σχηματίζεται με την παραμονή του σε ένα σταθερό έδαφος (με την μεταφορική και κυριολεκτική έννοια του όρου "έδαφος" ή "γη").
Στο πλαίσιο της ηλιακής μεταφοράς μιλώντας θα λέγαμε αρχικά πως ο ήλιος είναι άλλος όταν κινείσαι σε μια συνεχή ροή και άλλος όταν είσαι εγκατεστημένος σε ένα σταθερό και ομοιότροπα καθορισμένο Είναι.
Για να εισέλθουμε αμέσως στον πυρήνα της νέας ερμηνείας, ρωτάμε:
Ο ήλιος της εξορίας είναι ήλιος;
Ο ήλιος της φυγής είναι ήλιος;
Μπορεί στα απέραντα διαστήματα της ερήμου να κυριαρχεί παντού η κυριολεξία του ήλιου αλλά την ίδια στιγμή ο ήλιος αφανίζεται ως προς την λεκτικότητά του, την πάγια και μονότροπη σημασία του.
Οι οφθαλμαπάτες και η δίψα του Λόγου ενώνονται, και η δίψα για μια νέα γη υπερβαίνει την πληρότητα της απ-ελευθέρωσης.
Η δουλεία του παρελθόντος φαντάζει μικρότερη, η αλήθεια της φυγής και της εξόδου από αυτήν φαντάζει μια υπερβολή, και η νέα γη αργεί, μπορεί να μην υπάρχει καν.
Τότε έρχεται η εξέγερση του Κορέ, η εξέγερση του ανυπόμονου στοιχείου, τότε διχάζεται ο λαός για τον ήλιο στην γη που αντιπροσώπευσε ως ακτίνα τον ήλιο στον ουρανό.
Έρχεται η κρίση της ηγεσίας της πορείας προς την ελευθερία και ο λιτός και σκληρός Νόμος των απόλυτων αρνήσεων και της σκληρής τοτεμικής κατασφάλισης της πορείας παρουσιάζεται ως ένας παραλογισμός.
Πως να αντιδράσει ο ήλιος της γης και ο ήλιος της φυγής, ο ήλιος της εξορίας που οδηγεί στην γη Χαναάν;
Ήδη ο ήλιος έχει αφανιστεί ως μια σταθερή πηγή, ισότροπη και ισοδικαϊκή, ζωής και θανάτου/τιμωρίας.
Ο μόνος που κατασφαλίζει την  ενότητα της κοινότητας είναι ο μεταβατικός Λόγος του ηγέτη, ήλιου της γης, δηλαδή ο Λόγος του προφήτη, και αν χτυπηθεί ακόμα και το κύρος του συμβολαίου δια της παράβασης της τοτεμικής του συμβολικότητας, μένει τελικά μόνον ο δρόμος της εσωτερικής καταστολής των υποχωρούντων.
Η μεταβατικότητα, η ειδική ασυμμετρικότητα και το ειδικό παράλογο/λογικό του ήλιου της εξορίας τον καθιστά τελικά ένα κενό στον χώρο, ένα α-νόητο που είναι αδύνατον να νοηθεί και να ερμηνευθεί καν σαν μυστήριο ή μυστήρια βουλή.
Είναι ανάγκη να δοθεί μια άμεση απάντηση στο σβήσιμο του ήλιου, δηλαδή στον αφανισμό της σχέσης των υπηκόων του με τον ίδιο ως ζωοδότη και φονιά τους.
Εδώ ακριβώς πρέπει να αναρωτηθούμε αν τελικά η μωσαϊκή πρωτοβουλία για την απο-μάκρυνση των υπηκόων του υπερβατικού υπερέχοντος από το ίδιο είναι αντί για μια νέα ηλιακότητα ένας άλλος Λόγος για την  ελευθερία και την υποταγή στους αντικειμενικούς όρους της που υπερβαίνει τις ηλιακές νομοτέλειες, άσχετα αν αυτές λαμβάνουν αμιγώς παραδοσιακές σημιτικές ή απολλώνιες μορφές.
Ο Εβραϊσμός είναι δια του Μωϋσή μια απελευθέρωση από την μεταφορά και την κυριολεξία της ηλιακότητας και (είναι) μια είσοδος, για πρώτη φορά στην ιστορία, σε έναν κόσμο όπου η ιεραρχία μεταξύ υπερέχοντος-θεϊκού-αθάνατου και υπαγμένου-θνητού ανατρέπεται για να αντικατασταθεί με το περιεχόμενο ενός Λόγου.
Ο Λόγος αυτός δεν μπορεί παρά να είναι γραπτός, και ως Νόμος βέβαια, γι΄αυτό και είναι τελικά εφικτό να δημιουργηθεί αν πρώτα πρώτα έχει διατηρηθεί ακέραια η παραδοσιακή ασιατική υπεροχή του γραπτού Λόγου, του "γράμματος".
Η μετάβαση στο "γράμμα" είναι η αποκάλυψη ή ανάδυση του νοήματός του, και πέραν των πολλών ειδικών πλαισίων της ανάδυσής του ως υπερέχοντος είναι δύο τα βασικά (πλαίσια): η προϋπάρχουσα υπεροχή του "γράμματος" και το νομαδικό πλαίσιο της φυγής από την σταθερή εγκατάσταση και την πάγια "ηλιακότητα" του Νόμου, αλλά με αναζήτηση μιας άλλης εγκατάστασης (πάλι).
Αυτό που υπάρχει λοιπόν είναι μια μερική ανατροπή της ηλιακότητας όπως την ορίσανε όλοι οι μεσανατολικοί μεσοποταμιακοί και ανατολικομεσογειακοί πολιτισμοί και όχι μια άλλη μυστικιστική ερμηνεία του και ανα-τοποθέτησή του.
Η νέα πιθανή ηλιακότητα δεν περιχαράσσεται στα σχήματα του οποιοδήποτε πλατωνισμού, νεοπλατωνισμού, μυστικισμού και νεομυστικισμού, ή ακόμα και καμπαλισμού ( ο τελευταίος είναι κατά την ταπεινή μου γνώμη και αυτός πολύ "γνωστικιστικός" και "ηλιακός" για να χωρέσει αυτό το γεγονός). 





Ιωάννης Τζανάκος

Kurdish Folk Music- Ez xelefem / Ezidi Shere Mire Botan

Θρησκείες..



                                  

Δευτέρα, 27 Ιουνίου 2016

Ας μιλήσουμε για Brexit..



Τις τελευταίες μέρες έχει γίνει, όπως θα έχετε καταλάβει, Brexitχαμός, και δεν υπάρχει λόγος να μην πάρουμε θέση και μεις.
Λείπει ο Μάρτης από την Σαρακοστή;
Δεν σας κρύβω πως και γω το χάρηκα το γεγονός, αν είναι γεγονός τελικά (θα δούμε), σε ένα πλαίσιο καθαρού και αγνού ετεροκαθορισμού από τις αντιδράσεις των διαφόρων γερμανοβρυκολάκων που τελικά δεν είναι λίγοι σε αυτή την ανατολικομεσογειακή χώρα.
Σήμερα διάβασα και ένα παναθλιοάθλιο άρθρο ενός γνωστού "πατριώτη" με τον οποίο ασχολούμαι επισταμένα για ειδικούς λόγους που έχουν να κάνουν με την "κουρδική" ενασχόλησή μου:

Σάββας Καλεντερίδης: Τι δεν καταλαβαίνω από το Brexit

Δεν μπορώ να προσεγγίσω βέβαια βαθύτερα τους πρακτοροσυλλογισμούς του δεξιού γερμανοβλάκα, ούτε τελικά πως αυτός συνυπάρχει με τον φίλο του Καραμπελιά στο βαθύ "πατριωτικόν" μέτωπο:

Το Brexit μια στρατηγική ήττα της Γερμανίας και των ΗΠΑ 

Σε ένα άλλο μήκος κύματος, οι θριαμβολογίες της ομάδας του Τ.Φωτόπουλου δίνουν έναν πραγματικά αλλόκοτο τόνο στην συνολική εικόνα των αντιδράσεων στον λεγόμενο "πατριωτικό χώρο" (των αλληλομισούμενων πατριωτών ή "ανεξαρτησιακών"):

 ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ : Η Ιστορική μέρα του Brexit να σημάνει την απαρχή της Απελευθέρωσης του Ελληνικού Λαού 

Δεν είχα πραγματικά την πρόθεση να εισέλθω σε τέτοιο βάθος αναλύσεων και ενθουσιασμών, αλλά η παρέμβαση του ψυχιάτρου αναλυτή και παραληρηματικού αντικομμουνιστή Κλεάνθη Γρίβα με άφησε άφωνο και με ώθησε τελικά να πάρω και γω θέση:

Brexit - We Leave - Φεύγουμε


Ποιά είναι τελικά η θέση μου:
1) Ο ετεροκαθορισμός μας από την απέχθεια μας προς την αηδιαστική ευρωσοσιαλδημοκρατία και την ευρωδεξιά και τους διάφορους μενουμευρωπαίους κάφρους δεν πρέπει να είναι ο οδηγός των σκέψεων και των συναισθημάτων μας, κάπως έτσι φτάσαμε ακόμα και να συμμετέχουμε στο ψευτοδημοψήφισμα του Τζίφρα. 
2) Οι Σκωτσέζοι και οι Ιρλανδοί εθνικιστές αποδείχτηκαν και αυτοί μεγάλα σούργελα.
3) Κανένα έλεος με την Ευρωπαϊκή Ένωση, ακόμα κι αν δέχεται επίθεση από εξωγήϊνους. Κάθε καταστροφή της δεκτή με χαρά. Αλλά να ξέρουμε από τι διαλύεται κάθε φορά, και αυτή την φορά διαλύεται από τον αγγλικό ιμπεριαλιστικό εθνικισμό, με ευθύνη βέβαια και αυτού του μπορντέλου που λέγεται "αριστερά" (άκρα και μη άκρα "διεθνιστική" μπορντελοαριστερά).
4) Η Ελλάδα είναι μια χώρα γεμάτη από γερμανόψυχους γερμανόδουλους δεξιούς και "σοσιαλιστές" καραγκιόζηδες, "απογόνους" των ταγματασφαλιτών και των Κωνσταντινικών μοναρχικών. 
Τους εύχομαι να ψοφήσουν όσο το δυνατόν γρηγορότερα, με καρκίνο αν είναι δυνατόν.







Ιωάννης Τζανάκος

Η επαναπροσέγγιση Ισραήλ Τουρκίας και το στρατηγικό μέλλον..


 Πόσα ζόμπι τελικά;

Έκλεισε η συμφωνία μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ

      

Ο Ερντογάν κατόρθωσε να βγει από την ηθική και ιδεολογική απομόνωσή του με την βοήθεια του ισραηλινού κράτους.
Τελικά παρά την προηγηθείσα παροδική σύγκρουση οι δύο συμμαχικές δυνάμεις, το ισλαμοφασιστικό ισλαμοκεμαλικό καθεστώς της Τουρκίας και οι δεξιοσιωνιστές του Τελ Αβίβ, σταθμίζοντας τα κοινά τους γεωπολιτικά ηγεμονικά συμφέροντα αποφάσισαν να συνεχίσουν την αδιέξοδη πολιτική, τα ξαναβρήκαν.
Βέβαια οι Τούρκοι και οι Ισραηλινοί ψευδοσιωνιστές συμφώνησαν στην συνέχιση της τουρκικής πατρωνίας επί των Παλαιστινίων στην Γάζα, και την νομιμοποίηση της διείσδυσης των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών στα παλαιστινιακά εδάφη δια των γνωστών "φιλανθρωπικών" οργανώσεων.  
Δεν χρειάζεται να αναλύσουμε ιδιαίτερα αυτή την εξέλιξη, μπορεί να μην ευδοκιμήσει η επαναπροσέγγιση αυτών των δύο δυνάμεων μπορεί και να ευδοκιμήσει.
Αυτό που βλέπουμε άλλη μια φορά είναι το αδιέξοδο στην Μέση Ανατολή και την Μεσοποταμία, την δυνατότητα κάθε καταστροφικής δεξιάς δύναμης, να συμμαχεί να συνωμοτεί και να καταστρέφει τα πάντα σε συνεργασία με άλλες συνκαταστροφικές δυνάμεις, την ίδια στιγμή που οι βασανισμένοι λαοί συνεχίζουν να υποτάσσονται στις υποτιθέμενες ρεαλιστικές προσεγγίσεις των ηγεσιών τους και να χάνουν πάντα το παιχνίδι του πραγματικού πολιτικού ρεαλισμού.
Γιατί ρεαλισμός για τους Παλαιστίνιους δεν είναι να ακούνε και να ακολουθούνε την μεσαιωνική Hamas και να δέχονται την τουρκική ισλαμοπατρωνία που προωθεί η Hamas, και ρεαλισμός για τους Κούρδους και τους λαϊκούς Εβραίους δεν είναι να υπηρετούν τον κάθε αμερικάνικο ή ευρωπαϊκό ή ψευδο"σιωνιστικό" ιμπεριαλιστικό σχεδιασμό (ακολουθώντας οι Κούρδοι, τυφλά, την αδιέξοδη πλέον τακτική στρατηγική του ΡΚΚ).
Ρεαλισμός είναι να υπάρξει επιτέλους μια οριζόντια και βαθιά επαφή όλων των λαών και όλων των λαών της περιοχής, ρεαλισμός είναι να υπάρξει μια νέα δια-εθνοτική δημοκρατική ηγεσία που θα θέσει τις βάσεις για μια διεθνιστική αντι-ιμπεριαλιστική στρατηγική στην ευρύτερη περιοχή με απώτατο στόχο ένα ενιαίο πολυεθνικό προλεταριακό λαϊκό κράτος που θα απορροφήσει μακροπρόθεσμα και θα καταργήσει όλα τα εθνικά κράτη στην περιοχή (συμπεριλαμβανομένων του Ισραήλ της Τουρκίας, της Συρίας, του Ιράκ, του Ιράν κ.α) θα καταστρέψει τις φασιστικές φονταμενταλιστικές δυνάμεις και θα εκδιώξει όλες τις δυτικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις.
Προϋπόθεση για αυτό βέβαια είναι και η ολοσχερής κατάργηση και κατανίκηση του "αντισιωνισμού" αντισημιτισμού..


 



Ιωάννης Τζανάκος

1 "θεολογική" και 1 "πολιτική" θέση..


1.
Η τάξη του μυθικοθεϊκού Λόγου του Εν-ός ούτως ή άλλως είναι καθορισμένη από την ισχύη και την δόξα του (την λαμπρή φαινομενικότητα) ως υπερβατικού στοιχείου που συγκροτεί το όλον του κόσμου.
Η ύπαρξη του υπέρτατου στοιχείου αποτελεί από μόνη της, όποια μορφή κι αν λαμβάνει, μιαν διαρκή αυτοεπιβεβαίωση της ισχύος του και μια διαρκή εμφάνισή του στο ύψος του στερεώματος.
Οι τροπισμοί της κυριαρχίας του Εν-ός στον ευρύτατο πολιτισμικό χώρο που εμφανίσθηκε ως κυρίαρχο οντο-θεολογικό και πολιτικο-θεολογικό νόημα (Μεσοποταμία, Μέση Ανατολή, Ελλάδα, Ρώμη, αραβική χερόνησος, βόρεια Αφρική) δεν καταστρέφουν την ενότητα αυτού του χώρου, την κοινότητα του Εν-ός ως θεμελίου αυτού του χώρου ως ενιαίου, και βέβαια δεν μπορούν ως τροπισμοί να αποτελέσουν ο καθένας μιαν ας πούμε λυτρωτική οδό εξόδου από το συνολικό σχήμα, η οποία θα "ανέτρεπε" την τάξη αυτή και την γενική ιεράρχηση που σημαίνει στα διάφορα στρώματα του συλλαμβανόμενου (κοινωνικού και "φυσικού") όντος.
Ο ένας τροπισμός παραπέμπει στον άλλο και η κάθε έξοδος από το ένα θεσμισμένο ιερό είναι επανείσοδος στην κοινή ουσία του ιερού, που αποκαλύπτει την ουσία του θεσμισμένου ιερού από το οποίο φεύγει κανείς και αναδημιουργεί αυτή την κοινή ουσία με μια νέα δημιουργία που είναι όμως περιχαρακωμένη στο πλαίσιο της παλαιάς, όχι ως διασκευής της ή ανασκευής της (έστω μόνον) αλλά και ως ρηξιγενούς επέκτασής της.





2.
Σε αυτό λοιπόν το ενιαίο, αλλά και αυτοκατασπαρασσόμενο οντο-θετικό, νοηματικό και πολιτισμικό πλαίσιο, παρουσιάζεται το εξής παράδοξο ειδικό φαινόμενο:
Πέραν των διαφόρων προβλημάτων που παρουσιάζουν οι μορφές ή τροπικότητες της γενικής "σύλληψης" που εμφανίζεται σε αυτό τον ευρύτατο χώρο, και ως προς την αυτοκατανόηση και ως προς την ετεροκατανόησή τους, υπάρχουν δύο ζηλόφθονοι ως προς την υποτιθέμενη θεμελιωτικότητά τους ("συνεισφορά" τους) νέοι εθνολαοί, οι νεοΕβραίοι (Ισραηλινοί) και οι νεοΈλληνες που κορδακίζονται και παραληρούν, οι Εβραίοι του Ισραήλ είναι οι πιο πρόσφατοι, για την πρωτουργία και την ιδιαίτερη μεγαλειώδη πρωτοδημιουργία τιτανοδημιουργία των "προγόνων" τους.
Σε αυτή τους την μεγαλομανιακή εθνική παρασυνείδηση, η οποία είναι για να πούμε και το δίκιο τους σχηματισμένη και από ιστορικά τραύματα και εγκλήματα εναντίον τους (ειδικά εναντίον των (νεο)Εβραίων, αλλά και των (νεο)Ελλήνων), σε αυτή τους λοιπόν την προβληματική αυτοσυνείδηση έχουν ως αυτόκλητους και ετερόκλητους συμμάχους διάφορους κοινωνικούς επιστήμονες, ιδεολόγους, πολιτισμιολόγους, εθνολόγους, πολιτικούς επιστήμονες, γεωπολιτικούς αναλυτές, θεολόγους, νεοθεολόγους και άλλους δυστυχείς, οι οποίοι δια τους δικούς τους λόγους (αφού είναι όλοι τους -λόγοι) ενισχύουν ή μειώνουν το μεγαλομανιακό και ανιστόρητο αυτοσυνειδησιακό πλέγμα και σύμπλεγμα αυτών των εθνολαών.
Δυστυχώς για αυτούς τους δύο λαούς που έχουν πολύ περισσότερα κοινά από ό,τι μπορεί κανείς να φανταστεί, οι αυτόκλητοι και ετερόκλητοι υπερασπιστές και κόλακές τους δεν ενδιαφέρονται γι'αυτούς αλλά γι'αυτούς ως φαντασιακούς επιγόνους των υποτιθέμενων κοινών (με τους ερμηνευτάς) προγόνους τους.
Με λίγα λόγια οι νεοΈλληνες και οι νεοΕβραίοι είναι τα εθελοντικά θύματα των ερμηνευτών εκείνων που ακολουθούν τα ερμηνευτικά χνάρια αυτών των διεστραμμένων διανοητικών ελίτ που τους στοχοποίησαν στο άμεσο παρελθόν ως νέους λαούς με αμφισβητήσιμο ή αληθινό αρχέγονο παρελθόν.
Με λίγα λόγια, νεοΈλληνες και νεοΕβραίοι (όχι μόνον του κράτους του Ισραήλ) έχουμε γίνει θύματα και με δική μας ευθύνη των ύποπτων θεμελιοκρατικών ερμηνευτικών μύθων της δυτικής διανοητικής ελίτ, η οποία το ίδιο εύκολα ανυψώνει έναν αρχέγονο ή αρχέγονης (πολιτισμικής) προέλευσης λαό και την άλλη στιγμή μπορεί να τον καταβαραθρώσει στο απόλυτο βάραθρο της υλικής ή συμβολικής απαξίας.
Η έξοδος αυτών των λαών από την ιστορικο-συμβολική παγίδα των δυτικών είναι σχηματισμένη στα υλικά, πολιτισμικά, και διανοητικά πλαίσια μιας νέας Ανατολής, μακριά από τους γεωπολιτικούς και γεωπολιτισμικούς σχεδιασμούς τόσο των δυτικών όσο και άλλων φιλόδοξων γεωπολιτικών δυνάμεων, αλλά μακριά επίσης από τον εθνικισμό της ξεφτίλας και της αγραμματοσύνης. Βασικό κλειδί για την λύτρωση της μεσανατολικής, μεσοποταμιακής και ανατολικομεσογειακής συνείδησης και ζωής είναι η απελευθέρωση των μουσουλμανικών λαών της περιοχής από την αποικοκρατία, τον θρησκευτικό φανατισμό, και το δικό τους (επίσης) προβληματικό εαυτό.
Εγώ μόνον κομμουνιστές μπορώ να φανταστώ να επωμίζονται πολιτικά ένα τέτοιο ιστορικό βάρος.
Εσείς;








Ιωάννης Τζανάκος

Κυριακή, 26 Ιουνίου 2016

Γιατί ο Μπένγιαμιν δεν έχει δίκιο (5) ΕΠΙΛΟΓΟΣ..



Η αναζήτηση ενός "καθαρού" βίαιου μέσου για την επικράτηση ενός ουσιαστικού δικαϊκού σκοπού υπερβαίνει κατά πολύ την αναζήτηση ενός θεμιτού ή θέσμιου μέσου.
Η θεμιτότητα ή η θεσμιότητα του βίαιου μέσου κατίσχυσης του Δικαίου ή του δίκιου είναι και αυτή στιγματισμένη από αντινομίες και αθλιότητες επίσης, αλλά η μπενγιαμινική φυγή σε ένα υπερβατικό επέκεινα της επαναστατικής α-κρατικής, υποτίθεται "καθαρής" βίας δεν σημαίνει στην κυριολεξία, αλλά και ιστορικο-συμβολικά, τίποτα μα τίποτα.
Αντιπαρέρχομαι τις ανιστορικές προβολές εξιδανίκευσης μιας αρχαϊκής νομαδικής περιπέτειας φυγής από την καταπίεση για να λυθεί το "πρόβλημα" δια της λήστευσης ενός άλλου αθώου λαού (Χαναναίοι), αν και θα μπορούσα να κάνω και γω συνέχεια ανιστορικές προβολές στο παρόν τώρα για να μιλήσω για τις συνέπειες της "ίδρυσης" αυτού του είδους της "λαϊκής συνείδησης" δια μέσω προφητικών σεχταριστικών εκστρατειών επί της κεφαλής και της ζωής άλλων αθώων λαών. 
Τους καταπίεσε και τους υποδούλωσε ο Φαραώ και αυτοί έφυγαν με σκοπό αφού περιπλανηθούν και συγκροτηθούν σε ενιαίο λαό να επιδράμουν στη γη Χαναάν, γιατί τους το είπε ο ένας θεός. 
Όχι ευχαριστώ, δεν θα πάρω, όπως δεν θα πάρω και πληβειακή ενδο-ρωμαϊκή ταξική πάλη στην αρχαία Ρώμη με σκοπό μια καλύτερη διανομή των κλοπιμαίων και των ζωών των κατακτηθέντων λαών και χωρών, με τελικό αποτέλεσμα την ανάδειξη του Καίσαρος τάδε και του αυτοκράτορα θεού δείνα. 
Εννοείται πως δεν με ικανοποιεί και ο νεώτερος και δημιουργικός συνδυασμός αυτών των δύο μορφών λαϊκής και κοινωνικής συνείδησης.
Θα μπορούσε ωστόσο να διασωθεί κάτι από όλο αυτό το αιματηρό σκοτεινό σκηνικό της ελληνικής, εβραϊκής, ρωμαϊκής κ.λπ συνδημιουργίας ή "ταυτής" δημιουργίας οντοθεϊκής και δικαϊκής τάξης δια των θεμιτών, αθέμιτων, θέσμιων ή αθέσμιων μορφών βίας; 
Το πρώτο που συναντάω εγώ είναι ένα θεοποιημένο υποκείμενο, χωρίς αυτό να είναι απαραίτητα "κεντρικό" ή "θέσμιο-θεσμοθετημένο". 
Το αντίθετο, τα έκκεντρα και νομαδικά θεοποιημένα και λατρεμένα από αριστεριστές και αναρχικούς υποκείμενα έχουν την ίδια μούρλια, κακία, μιαρότητα και ανοησία όπως τα κεντρικά, εγκατεστημένα και θέσμια, θεοποιημένα αυτά και με τον "νόμο", υποκείμενα.
Αυτό που μπορεί να προσπαθήσει να δει ένας έντιμος και αποστασιοποιημένος ερευνητής της δικαϊκής και οντο-θεϊκής (οντο-θεολογικής) τάξης, και των μορφών της συνγένεσής τους και της βίαιης συνεπικράτησής τους, είναι ένα τεράστιο αδιέξοδο που γίνεται αντιληπτό και με τους πιό επίκαιρους και "εκκοσμικευμένους" όρους.
Δεν συνεχίζω αυτή την μελέτη αυτόνομα, αλλά θα διαχύσω τα συμπεράσματά της και τους ερωτηματικούς πυρήνες της σε άλλες μικρές μελέτες. 
Θα αναφέρομαι βεβαίως και στην βασική πηγή τους, όταν είναι απαραίτητο.







Ιωάννης Τζανάκος

ŞORETA KURDİ WAŞTİYA RAŞTİYA (προσοχή ιδεολογικός κίνδυνος, μιλάει για "πατρίδα")

Γιατί ο Μπένγιαμιν δεν έχει δίκιο (4) / Νιόβη και Κορέ..


Η τιμωρία της Νιόβης από την Λητώ και τους θεούς, δια της φόνευσης των δικών της τέκνων από τα τέκνα της Λητώς, τον καταστροφέα Απόλλωνα και την αδερφή του Άρτεμη, δεν επιλέγεται τυχαία για να δείξει την παράλογη σκληρότητα των αρχαίων θεών.
Αυτή η παράλογη σκληρότητα αντιπροσωπεύει την μοίρα και την ενοχή που συνυφαίνεται μαζί της ως τις ουσιαστικές μορφές της σχέσης των ανθρώπων με αυτούς τους θεούς αλλά και το θείο δίκαιον εν γένει.
Ορθώς ο Β.Μπένγιαμιν συσχετίζει τον μύθο αυτό με την ουσία του ελληνικού μυθικού τρόπου συγκρότησης του δικαίου ως προς την οντολογική αυτοεννόηση της οντογένεσής του, άσχετα αν το δίκαιο στην "αρχαία εποχή" που εξετάζει δεν γεννάται όπως αυτοεννοείται (μυθικώς) ότι γεννάται.
Ας μην ανοιχτούμε όμως ακόμα σε κάποια πραγματικά ιστορικά δεδομένα, τα οποία είναι στην βάση της δικαϊκής δομής που εκφράζεται στον μύθο της Νιόβης.
Ας περιορισθούμε στο επίπεδο της γενικότερης συμβολιστικής και ανιστορικής ερμηνείας, πράγμα που θα κάνουμε και με την ανάλυση του μύθου της εξέγερσης του Κορέ στην Π.Δ .
Η Νιόβη παινεύεται στο οντολογικό σημείο εκείνο που αποτελεί το κέντρο της αρχαίας θρησκευτικότητας: την ισχύη.
Για την ακρίβεια παινεύεται ανταγωνιστικά προς την Λητώ αναφερόμενη στον σημαντικότερο πυρήνα αυτής της ισχύος που είναι ένα πλέγμα γεννητικότητας-δόξας-κάλλους.
Αν δούμε το πράγμα από την σκοπιά των αρχαίων αξιών η καταδίκη της ύβρεως της Νιόβης δεν είναι τόσο παράλογη όπως θα φαίνονταν σήμερα όπου η ισχύς και η λαμπρή επιφάνειά της αποτελούν μάλλον ένα σημείο ύβρεως και όχι αρετής, στο επίπεδο τουλάχιστον του κοινού δημόσιου ενοχικού Λόγου περί ισχύος.
Ο παραλογισμός ως έννοια προσδιορισμού της τιμωρίας επί της ύβρεως υποχωρεί μπροστά σε άλλα, πολύ συγκεκριμένα δεδομένα της εποχής εκείνης που έχουν να κάνουν ακριβώς με την μοίρα και την ενοχή που προκύπτει από την αδυναμία της θνητότητας απέναντι στην πραγματική ισχύη και δόξα της αθανασίας (των θεών).
Το (αυτο-)παίνεμα της θνητότητας δεν τιμωρείται απλά με την "ειρηνική" φθορά και την παρέλευση της φαινομενικής ισχύος της αλλά με μια καταστροφή που είναι αποτέλεσμα της ενεργητικής πολεμικής δράσης του αθάνατου στοιχείου. 
Η τιμωρία των θεών λοιπόν πέρα από τον εμφανώς παράλογο χαρακτήρα της, εφόσον τιμωρείται το "αθώον" (τα τέκνα της Νιόβης), περιέχει ένα σημαντικό έλλογο οντολογικό περιεχόμενο στον βαθμό που τελικά τιμωρείται (στο "παρασκήνιο" της ιστορίας) η ίδια η θνητότητα ως ψευδές ομοίωμα της αθανασίας και της πραγματικής δόξας της.
Η ενεργητικότητα της τιμωρίας βέβαια αποτελεί και το κρίσιμο στοιχείο για να μην μείνουμε μόνον στο σημείο της γενικής μυθανάλυσης:
Η τιμωρητική ενεργητικότητα των θεών δεν είναι μια γενική ενεργητικότητα που προκαλείται μόνον από την "θεϊκή" ανάγκη διαφύλαξης μιας γενικής ιεραρχικής οντικής δικαϊκής τάξης με την αθανασία "πάνω" και την θνητότητα "κάτω".
Η τιμωρητική ενεργητικότητα των θεών, οι οποίοι είναι ενταγμένοι σε μια "απολλώνια" θεολογική τάξη (άρα ανατολίζουσα-ασιατίζουσα), σχετίζεται με την προσωπική και υποστασιακή τους ευθιξία.
Δεν υπάρχει λοιπόν καμμία "μοίρα" που να υφίσταται εν γένει και ως δεδομενικό χαρακτηριστικό της ίδιας της θεϊκής δεδομενικότητας, αλλά μια κυρίαρχη θεϊκή υποκειμενικότητα που πυροδοτεί την μοίρα ως όπλο για την διατήρηση της ιεραρχικής τάξης μεταξύ "θνητού" και "αθάνατου", πράγμα βέβαια το οποίο δεν αποκλείει την υπόθεση να είναι το όλον σχήμα τελικά μια τάξη "μοίρας".
Η βασική πρόκληση για την θεϊκή τάξη είναι της ίδιας ουσίας με την πρόκληση που γίνεται έναντι του Γιαχβέ εφόσον αυτό που αμφισβητείται και στις δύο περιπτώσεις (Νιόβη, Κορέ) από τους ανθρώπους είναι η ανωτερότητα του θεϊκού υπερέχοντος στο επίπεδο και της ισχύος και της μορφοπεριεχομενικής της φαινομενικότητας.
Θα μπορούσε κανείς να πει, και να τελειώνει με τις στρεβλώσεις του Μπένγιαμιν, ότι συγκρίνονται δύο μύθοι που αφορούν σε άλλα σημεία της οντο-θεολογικής τάξης, άρα συγκρίνονται πράγματα ειδικά μη συγκρίσιμα μεταξύ τους. 
Θα έπρεπε δηλαδή να τεθούν προ της συγκριτικής ερευνητικής μελέτης δύο μύθοι ή ιστορίες που θα είχαν ακόμα μεγαλύτερη σχέση (ταυτοποιούσα ή διαφοροποιούσα) και ως προς το περιεχόμενο της ειδικής παράβασης που σημαίνουν και όχι μόνον ως προς το ειδικό περιεχόμενο της τιμωρητικής πρακτικής.
Αλλά, μιας και θεωρούμε πως έτσι εξυπηρετείται καλοπροαίρετα ο στόχος του συγγραφέα αλλά και πως υπάρχει παρά την προχειρότητα της συμβατοποίησης των (2) μύθων (αναμεταξύ τους) ένα κοινό συγκρίσιμο περιεχόμενο, συνεχίζουμε και εμείς καλοπροαίρετα να ακολουθούμε τις προχειρότητες του συγγραφέα.
Το δικαιο-θετικόν (εκ του "θέτειν") της τιμωρητικής πρακτικής της Λητώς (Δία) και του Γιαχβέ εμπεριέχεται όντως στον τροπισμό της τιμωρίας και εκφράζει και στην περίπτωση της ολύμπιας-απολλώνιας και της γιαχβικής οντο-θεολογίας μια μιαρή μετάθεση του άγους και της ύβρεως, αν και με ριζικές διαφορές.
Αν δεν καταλάβουμε ωστόσο την μιαρότητα της μετάθεσης του άγους, το άγος, και το γενικό κοινό περιεχόμενο των δύο μύθων δεν θα μπορέσουμε να αναζητήσουμε και τις ριζικές διαφορές, όπου υπάρχουν -και υπάρχουν.
Το κοινόν άγος λοιπόν, όπως περιέχεται στην τιμωρητική πρακτική, που αντίθετα από ό,τι λέει ο Μπένγιαμιν είναι κοινότατη και δεν αφορά καμμία ιδιαίτερη μη-αυτο-ανακοινωσιμότητα της θεϊκής τάξης, είναι το απλοαπλούστατο γεγονός της απόλυτης ιεραρχικής τάξεως "θεϊκότητας" και "θνητότητας" όπως μάλιστα αποκτάει "υποκειμενικο-θεϊκά" χαρακτηριστικά (και ο Δίας και ο Γιαχβέ είναι μουνόπανα της εξουσίας τους).
Στην περίπτωση της Νιόβης υφίσταται βέβαια μια άλλη φαινομενολογία της ισχύος που τίθεται σε ένα θετικο-θετικό πλαίσιο χαρακτηριστικό της υστερομυθικής, άρα ουσιαστικά μετα-ηρωϊκής (μυθικής) θεϊκής τάξης των Ολύμπιων ή του Απόλλωνα (ο οποίος δια της πράξης φόνευσης αναβιβάζεται αυτομάτως από εξοντωτής για την μητέρα του σε αυτοδύναμο εξοντωτή), ενώ στην περίπτωση του Κορέ υπάρχει η ανάδυση μιας αποφατικής και μη εμφανώς κρατικής αλλά ουσιαστικά νέας κρατικής μυθικοθεολογικής τάξης. 
Εδώ, και μόνον εδώ ξεκινάει η ριζική διαφορά.
Ο Μωϋσής και συνεχίζει  την πανάρχαια ασιατική τάξη της κυριαρχίας του γραπτού, του τηρηθέντος ως γραπτού και την αναβιβάζει σε ένα σημείο που δεν είχε φτάσει μέχρι τότε.
Ποιό είναι αυτό το σημείο και γιατί επισύρει τόση βία στον παραβάτη των αρχών που ιδρύει αυτό το νέο σημείο;
Ας ξεκαθαρίσουμε καταρχάς πως το αιφνίδιο της τιμωρητικής πρακτικής του Μωϋσή, ή του θεού του Μωϋσή, αλλά και ο υποτιθέμενος ά-λογος ή υπέρ-λογος χαρακτήρας της ως ένδειξης της μη-φυσικότητας ή μη-θετικότητας της θεϊκής εισβολής στην κοσμική τάξη, είναι φαντασιώσεις του Μπένγιαμιν, ίσως και των διδασκάλων του της εποχής. 
Τίποτα στο μύθο όπως έχει παραδοθεί δεν δείχνει κάτι τέτοιο.
Θα έλεγε μάλιστα κανείς πως ο Μωϋσής, αντίθετα από τους φονιάδες εντολοδόχους του Δία και της Λητώς, προειδοποιεί και προφητεύει.
Τα βέλη της Άρτεμης και του Απόλλωνα είναι που αιφνιδιάζουν πλήρως τα αθώα θύματα, είναι βέλη και όχι μια καταβαράθρωση προ ενός εντελώς φυσικοποιημένου θυσιαστηρίου (όπως με τον Μωϋσή).
Αλλά, ας προχωρήσουμε.
Ποιά είναι ωστόσο η διαφορά;
Είναι όπως είπαμε προηγουμένως εμφανή τα ιστορικο-πολιτισμικά χάσματα σε σχέση με την γραπτότητα του Νόμου και το θετικό ή θετικο-αρνησιακό περιεχόμενό του.
Ο Μωϋσής ωστόσο δεν επεκτείνει απλώς, εντός του ιστορικο-πολιτισμικού πλαισίου που αναφέραμε, την παράδοση του "γράμματος" και της ιερής γραφής του Νόμου, αν και κάνει και αυτό (πράγμα καθόλου "ιδιαίτερα πρωτότυπο"), αλλά δημιουργεί έναν νέο ορισμό του Νόμου που έχει λιτά αρνησιακά και φαινομενικά μη-κρατικά χαρακτηριστικά που κάνουν βέβαια τον Μπένγιαμιν και τους μάλλον ανάξιους αριστεριστές επιγόνους του να φαντάζονται (ή να φαντασιώνονται) κάποια μη-κρατική "δικαιοσύνη".
Δεν θα ήθελα να χλευάσω άλλο, από εδώ, το είδος της "δικαιοσύνης" που θεραπεύεται σε σκηνές περιπλανώμενων νομάδων στα περιθώρια των μεγάλων πόλεων της εποχής του Μωϋσέως ή σήμερα σε κάτι άκρες της Μέσης Ανατολής όπου με ένα ιερό βιβλίο και κάποια σκληρά ΟΥ και ΜΗ δομούν κάτι σαν "κράτος".
Θα έπρεπε, αλλά δεν θα γίνω περισσότερο κακός με την θεοκρατία των νομάδων, ήδη έχω χύσει αρκετό δηλητήριο.
Θα σταθώ λίγο στην έννοια του Νόμου/μη-Νόμου του Μωϋσέως όπως σχηματίζεται και ως δικαιο-θετική (εκ του "θέτειν") και ως δικαιο-φυλακτική πρακτική.
Ο Νόμος/μη-Νόμος αυτής της μορφής έχει μια λιτότητα που αρμόζει σε ασταθείς κοινότητες οι οποίες έχουν όμως ως υπόρρητο στόχο την εγκατάσταση.
Πρόκειται για Δίκαιον επί τούτου.
Η μεταβατικότητα τέτοιων μορφών Δικαίου δεν είναι δυνατόν να αποκοπεί από τον στόχο της νομαδικής κοινότητας για εγκατάσταση και σταθερή κυριαρχία, με τρόπους μάλιστα όχι και ιδιαίτερα αγαθούς για τους ήδη κατοίκους των γαιών που στοχεύονται, αλλά δεν είναι αυτό το ζήτημα μόνον. 
Υπάρχει εδώ κάτι πολύ χειρότερο, "Νιοβικόν", θα έλεγα.
Ας υποθέσουμε ευφάνταστα ότι αυτοί οι παλαιοί κάτοικοι είναι οι "κακοί πλούσιοι", οι "καπιταλιστές", οι "εγκατεστημένοι μικροαστοί" τους οποίους οι νομάδες αλητήριοι έχουν υποτίθεται κάθε δικαίωμα να εξοντώσουν με κάθε "θεϊκό" τρόπο, με την ηθική και ιδεολογική νομιμοποίηση που τους δίνει ένα ιερό βιβλίο και κανά δύο τοτεμικές απαγορεύσεις.  
Εκτός από την απόλυτη αυθαιρεσία του επήλυδα καθάρματος, και μάλιστα με την ίδια την αυθαιρεσία εμπλουτισμένη από γιαχβικά ή απολλώνια δόγματα "ηλιακής υπεροχής", αυτό που δημιουργείται μέσα στην ίδια την περιπλανώμενη κοινότητα είναι ακριβώς ένα Δίκαιον-Δίκαιον απόλυτα θετικόν ως προς την καθημερινή και δι-υποκειμενική ύπαρξη του ανθρώπου, ειδικά του εργαζόμενου υποζυγίου, αλλά και κάθε σκεπτόμενου έλλογου ανθρώπου.
Ο προφήτης ιερέας θα μεγεθύνει πάντα, δηλαδή νομοτελειακά, την αρνησιακότητα και το "αέρινο/μη-θετικόν" της "περιπλανώμενης δικαιοσύνης" της "περιπλανώμενης κοινότητας" και θα παράγει (νομοτελειακά) τον εφιάλτη του απόλυτου ελέγχου της ζωής, ακριβώς πάνω στο οντολογικό υπόστρωμα της περιπλάνησης, της ροής, του νομαδικού μηδενισμού, και στο τέλος αντί για μη-κράτος θα έχομε απλά μια κρατική συμμορία φαντασμένων σεκταριστών.
Αυτή η εκτροπική ζωή γύρω από έναν "ελάχιστο νόμο" όχι μόνον μεταφέρεται και καταστρέφει τελικά (ακόμα και μετά από "μείξεις") την προϋπάρχουσα πολιτισμένη ζωή, αλλά καταστρέφει την ίδια την περιπλανώμενη κοινότητα εκτρέποντάς την σε αποθέωση του μεταβατικού και σε διάλυση του σκοπού διά των μέσων, όπου ακόμα κι αν τελικά επέλθει ο σκοπός ως υλικό περιεχόμενο (πάρουμε την Χαναάν) δεν θέλουμε πιά την Χαναάν, την κάνουμε και αυτή ένα σκηνίτικο ρημαδιό.
Το "καθαρό μέσο" λοιπόν και η "καθαρή βία" δεν είναι σωσμός από το (όποιο) κράτος, αλλά ένα υβριδικό σχήμα για να έχει κάποιος ένα μετα-νομαδικό κράτος μίας ιερατικής-νομαδικής συμμορίας, το οποίο κάποια στιγμή η Βαβυλώνα ή η Ρώμη θα το κάνει σκόνη.
Αντί δηλαδή να πάμε καλύτερα το πάμε ακόμα χειρότερα.
Αυτό κάνουν οι "μπενγιαμινιστές" σήμερα, χωρίς βέβαια γι'αυτούς να φταίει αποκλειστικά ο Μπένγιαμιν και κυρίως χωρίς να φταίει γι΄αυτούς ένας προφήτης της σκληρής αρχαϊκής εποχής..




(συνεχίζεται...) 








Ιωάννης Τζανάκος    

Σάββατο, 25 Ιουνίου 2016

Γιατί ο Μπένγιαμιν δεν έχει δίκιο (3) / Τα πραγματικά στοιχεία των μύθων: Νιόβη και Κορέ..


Μια πρώτη μυθανάγνωση:

Δημήτρης Σκουρτέλης: Απόλλων ο καταστροφέας θεός του θανάτου και των επιδημιών

 

Τα πραγματικά στοιχεία.

Νιόβη και Κορέ..

 (θα ακολουθήσει ερμηνεία μας στην επόμενη δημοσίευση)

 

Νιόβη

Η Νιόβη κόρη του βασιλιά της Φρυγίας Ταντάλου και της Διώνης, ήταν σύζυγος του Θηβαίου Αμφίονα και μητέρα από τον ίδιο πολλών τέκνων, τους Νιοβίδες. Οι παραδόσεις για τον αριθμό τους κυμαίνονται από 12 μέχρι 20. Επικρατέστερη είναι αυτή των δεκατεσσάρων παιδιών (εφτά αγόρια και εφτά κορίτσια). Μάλιστα αναφέρεται πως οι εφτά πύλες της Θήβας είχαν τα ονόματα των κοριτσιών της.

Φαίνεται πως κάποτε η Νιόβη υπερηφανεύθηκε για την ευγονία και την ομορφιά των τέκνων της λέγοντας πως «ένα μόνο ζεύγος διδύμων έναντι των τόσων δικών της έχει να επιδείξει η Λητώ, η εκλεκτή του Δία» (εννοώντας την Άρτεμη και τον Απόλλωνα).
Όταν το έμαθε η Λητώ ζήτησε από τα παιδιά της να τιμωρήσουν την υπερήφανη αυτή θνητή. Έτσι κατά τις παραδόσεις οι δύο θεοί τόξευσαν με τα αλάθητα βέλη τους , η μεν Αρτεμη τις κόρες, ο δε Απόλλων τους γιους.
Από τον όλεθρο αυτό κατά παραδόσεις σώθηκαν μόνο δύο από τα τέκνα ο Αμύκλας και η Μελίβοια, κατ΄ άλλους μόνο η Μελίβοια που όμως από τη ταραχή της μετονομάσθηκε Χλώρις.

Τα νεκρά σώματα των Νιοβίδων έμειναν επί εννέα ημέρες άταφα, αφού ο Δίας μετέβαλλε σε λίθο όποιον επιχειρούσε να αποδώσει νεκρικές τιμές σ΄ αυτά. Μόνο δε την ένατη μέρα υπέκυψαν οι θεοί, μετά από τις ικεσίες της μητέρας τους και τα ενταφίασαν οι ίδιοι σε δύο κοινούς τάφους (Παυσανίας ΙΧ 17,2).

Οι τραγικοί ποιητές της αρχαιότητας χρησιμοποίησαν το μύθο της Νιόβης και ο μεν Αισχύλος εμφανίζει την ηρωίδα του παραδομένη σε βωμό επί του τάφου των τέκνων της, ο δε Σοφοκλής την παρουσιάζει φυγά από τη Βοιωτία στη Σίπυλο συνεχώς θρηνούσα ικετεύοντας τους θεούς να ευσπλαχνισθούν το πόνο της, μέχρι που ο οικτίρμων Ζεύς την μεταμορφώνει σε βράχο από τον οποίο μέρα και νύκτα στάλαζαν σταγόνες δακρύων.
Ο Οβίδιος στις «Μεταμορφώσεις» του (VI 146 – 312) την παρουσιάζει να εκσφενδονίζεται από ανεμοστρόβιλο ήδη απολιθωμένη από τη Θήβα στη Σίπυλο και να σχηματίζει βράχο σε μορφή θρηνούσας γυναίκας. Πολλές επίσης εμπνεύσεις και έργα οφείλουν στο μύθο αυτό και οι εικαστικές τέχνες.


Η Νιόβη ζει μεταμορφωμένη σε Βράχο στη Σίπυλο της Μικρός Ασίας.

 Η μυκηναϊκή δυναστεία του Αγαμέμνονα καταγόταν από τον πατέρα της Νιόβης, τον Τάνταλο, που κάποτε βασίλευσε σε μια μυθική τοποθεσία γύρω από το όρος Σίπυλο στη Μ. Ασία. Σε έναν απόκρημνο γκρεμό σμιλεμένο στον βράχο υπάρχει ο θρόνος του Πέλοπα, γιου του Τάνταλου.


Ο Όμηρος αναφέρει στην Ιλιάδα ότι η Νιόβη στέκεται ανάμεσα στις χαράδρες στα απάτητα βουνά της Σίπυλου, εκεί που λένε ότι κοιμούνται οι νύμφες, αφού χορέψουν στις όχθες του Αχελώου. Εκεί η Νιόβη θρηνεί για την κατάρα που της έστειλαν οι θεοί. Η τραγωδία της Νιόβης είναι ένα αγαπημένο θέμα της αρχαίας ελληνικής τέχνης και λογοτεχνίας. Η Νιόβη ήταν πριγκίπισσα, κόρη του αγέρωχου βασιλιά Τάνταλου, και ήρθε από τη Σίπυλο στις Θήβες, όπου παντρεύτηκε τον βασιλιά Αμφίονα.

Ο Αμφίων έπαιζε τόσο όμορφα λύρα, που γοήτευε τα δένδρα και μετακινούσε λίθους. Έτσι μάλιστα ξανάχτισε τα τείχη των Θηβών. Το ζευγάρι απέκτησε έξι γιους και έξι κόρες. Η αλαζονεία της Νιόβης όμως έγινε αιτία της καταστροφής της. Περηφανεύτηκε ότι είχε πιο πολλά παιδιά από τη Λητώ, που είχε μόνο τα δίδυμα Απόλλωνα και Άρτεμη, παιδιά του Δία. Η Λητώ το είπε στα παιδιά της, που αμέσως σκότωσαν όλους τους γιους της Νιόβης με μια βροχή από βέλη.

Ο Αμφίων αυτοκτόνησε από την απελπισία του, η Νιόβη όμως ήταν αμετανόητη, έτσι ο Απόλλωνας και η Άρτεμις σκότωσαν και τις κόρες της.
Η θλίψη της Νιόβης ήταν τόσο αβάσταχτη, που ο Δίας τη μεταμόρφωσε σε πέτρα επειδή τη λυπήθηκε . Γιατί όμως το πέτρινο ομοίωμα της Νιόβης βρίσκεται στη Σίπυλο και όχι στις Θήβες, όπου έλαβε χώρα η τραγωδία; Ο Οβίδιος λεει ότι ένας ισχυρός ανεμοστρόβιλος τη σήκωσε και τη μετέφερε στην πατρίδα της, σε μια βουνοκορφή.




Η επανάσταση του «Κορέ».
Όλα στην αφήγηση φαίνεται να ξεκίνησαν από κάποιον που αποφάσισε να παρακούσει τις αυστηρές οδηγίες της σαββατιαίας αργίας. 
Ο άνθρωπος αυτός βρέθηκε να μαζεύει ξύλα το Σάββατο. 
Φυλακίσθηκε και αργότερα τον λιθοβόλησαν μέχρι θανάτου, «καθώς προσέταξεν Κύριος εις τον Μωυσήν» Αριθ ΙΕ΄32-36

Κάποιοι Λευίτες Ιερείς ξεκίνησαν την αμφισβήτηση. 
Αρχηγός τους ο Κορέ. 
Ο Κορέ είναι κι αυτός Λευίτης, ηγείται όμως μιας παλλαϊκής παράταξης. 

«Οι δε Κορέ... Δαθάν... Αβειρών... μετά διακοσίων πεντήκοντα ανθρώπων εκ των υιών Ισραήλ, αρχηγών της συναγωγής, ανδρών ονομαστών... στασίασαν και εσηκώθησαν εναντίον του Μωυσέως και του Ααρών και είπον προς αυτούς. Αρκεί εις εσάς... διατί  υψώνεσθε υπεράνω της συναγωγής;» Αριθ. ΙΣ΄4
Ο Μωυσής είναι η πρώτη φορά που δέχεται ευθεία αμφισβήτηση.
«Ακούσας δε ο Μωυσής έπεσε κατά πρόσωπο αυτού»
Με θάρρος, η ομάδα Κορέ συνεχίζει να ελέγχει τον Μωυσή: «ανήγαγες ημάς εκ της Αιγύπτου δια να θανατώσης ημάς εν τη ερήμω, και έτι ως άρχων θέλεις να κατεξουσιάζεις ημάς;  αλλά συ δεν έφερες ημάς εις γην ρέουσα γάλα και μέλι, ουδέ έδωκας εις ημάς κληρονομίαν αγρών και αμπελώνων, τους οφθαλμούς των ανθρώπων τούτων θέλεις να εκβάλεις (Ο΄ τους οφθαλμούς εξέκοψας)» Αριθ ΙΣ΄13,14   
Ο Μωυσής δεν είχε δεχθεί ποτέ τέτοια εναντίωση.  
Στέκει για λίγο: «εβαρυθύμησεν δε ο Μωυσής σφόδρα και είπε, προς τον Κορέ, Συ και πάσα η συνοδεία σου να είσθε ενώπιον του Κυρίου, συ και αυτοί, και ο Ααρών αύριον» και τους ζητά να κάνουν κάτι συγκεκριμένο σε σχέση με την ιερατική τους ιδιότητα «και λάβετε έκαστος το θυμιατήριον αυτού και επιθέσατε θυμίαμα επ’ αυτά και φέρετε ενώπιον του Κυρίου, διακόσια πεντήκοντα θυμιατήρια, έκαστος το θυμιατήριον αυτού» Αριθ. ΙΣ΄16,17
Την επαύριον οι «Κορέ», «Δαθάν» και «Αβειρών», συγκεντρώθηκαν μπροστά «εις την θύραν της σκηνής του μαρτυρίου», φέρνοντας και τα μέλη των οικογενειών τους. 
Παρών σε τούτη τη σύναξη και ο αρχιερέας Ααρών.
Όλοι κρατούν θυμιατήρι. 
Κανείς απ’ το πλήθος δεν γνωρίζει τι θα γίνει..
Όλοι φαίνονται έτοιμοι, να συμμετάσχουν σε κάποια θεοκρατική διευθέτηση της διένεξης. 
Εκεί ξάφνου αντί διαβουλεύσεων, ο Μωυσής διατάζει τους δικούς του να απομακρυνθούν από τους συγκεντρωμένους επαναστατημένους Κορίτες.
Ο Ααρών και οι δικοί του, αποχωρούν και αφήνουν μόνους τους «Κορέ», «Δαθάν» και «Αβειρών» με την παράταξη τους. 
Παρόντες οι Κορίτες και «αι γυναίκες αυτών και οι υιοί αυτών και αι οικογένειαι αυτών» Αριθ. ΙΣ΄27  

Ο Μωϋσής προαναγγέλει την καταστροφή: «Εκ τούτου θέλετε γνωρίσει ότι ο Κύριος με απέστειλε δια να πράξω πάντα τα έργα ταύτα... Εάν οι άνθρωποι ούτοι (Κορέ, Δαθάν, Αβειρών και οι συναυτώ) αποθάνωσι τον κοινόν (συνηθισμένο) θάνατον πάντων των ανθρώπων, δεν με απέστειλεν ο Κύριος, εάν όμως ο Κύριος κάμη θαύμα, και ανοίξη η γη τον στόμα αυτής και καταπίη αυτούς και κατεβώσι ζώντες εις τον άδην, τότε θέλετε γνωρίσει ότι παρώξυναν οι άνθρωποι ούτοι τον Κύριον» Αριθ. ΙΣ΄28-30
ΚΑΙ ΤΟΤΕ:
«και ως έπαυσε λαλών πάντας τους λόγους τούτους εσχίσθη (Ο΄ερράγη) το έδαφος το  υποκάτω αυτών και ήνοιξε η γη το στόμα αυτής και κατέπιεν αυτούς... και κατέβησαν αυτοί και πάντα τα αυτών ζώντες εις τον άδην και η γη εκλείσθη επάνωθεν αυτών και ηφανίσθησαν» Αριθ. 16.33
«και πύρ εξήλθεν παρά Κυρίου και κατέφαγεν τους διακοσίους άνδρας τους προσφέροντας το θυμίαμα» Αριθ. 16.35


Ο Μωυσής, μετά το συμβάν: «μηδείς αλλογενής, μη ών εκ του σπέρματος του Ααρών, να πλησιάζη δια να προσφέρη θυμίαμα ενώπιον του Κυρίου, δια να μη γείνη ως ο Κορέ και η συνοδεία αυτού» Αριθ. ΙΣ.40  
Τι είναι το θυσιαστήριο και το θυμίαμα:
«Και θέλεις κάμει θυσιαστήριον διά να θυμιάζεις θυμίαμα, εκ ξύλου σιττίμ θελεις κάμει αυτό, μιας πήχης τα μήκος αυτού και μιας πήχης το πλάτος αυτού τετράγωνον θέλει είσθαι, και δύο πηχών το ύψος αυτού» Εξ.Λ΄1. 
Όλα στο επείσοδιο διαδραματίζονται μπροστά στην θύρα της σκηνής του μαρτυρίου, όπου βρίσκεται το κεντρικό θυσιαστήριο των ζώων. 
Κατ’ εξαίρεση για τις έκτακτες ανάγκες της "μωσαϊκής" θεοκρισίας, πλάι του στέκει το ελαφρότερο θυσιαστήριο των θυμιαμάτων.
Ο Κορέ με τους συνοδούς του, μετά από την αρχική καθοδήγηση του Ααρών και την προφανή πρόσκληση του Μωυσέως, εκτελεί τις προβλεπόμενες ιερατικές κινήσεις προσφοράς θυμιάματος. 
Την στιγμή όμως που αφήνει το περιεχόμενο του θυμιατηρίου του (που είναι όπως καθορίζει ο ιερατικός νόμος: «θυμιατήριον πλήρες ανθράκων πυρός» Λευιτ.ΙΣ΄12) ξεσπάει μια καταστροφή άνευ προηγουμένου, που θυμίζει έκρηξη κρατήρα, χώματα και φλόγες προκαλούν πανικό:
«και οι πέριξ αυτών έφυγων (έντρομοι) εις την βοήν αυτών, λέγοντες, Μήπως καταπίη και ημάς η γη» Αριθ. ΙΣ΄34

Μετά την εξόντωση των αντιπάλων του, ο Μωυσής στέλνει τον ιερέα και γιο του Ααρών Ελεάζαρ, να μαζέψει τα πολύτιμα θυμιατήρια «Ειπέ προς τον Ελεάζαρ τον υιόν του Ααρών του ιερέως να λάβει τα θυμιατήρια από της πυρκαϊάς (Ο΄) εκ μέσου των κατακεκαυμένων και το πυρ το αλλότριον τούτο σπείρον (Μασ. σκόρπισον) εκεί,» Αριθ.ΙΣ΄37 (Ο΄Αριθ.ΙΖ΄ 2).

Η σφαγή δεν μπορεί να δικαιολογηθεί "μεταφυσικά" και ο λαός αντιδρά:
 «Την δε ακόλουθον ημέραν πάσα η συναγωγή των υιών Ισραήλ εγόγγυσαν εναντίον του Μωϋσέως και του Ααρών λέγοντες, Σεις εφονεύσατε τον λαόν... (Ο΄) Και ώρμησαν επι την σκηνήν του μαρτυρίου» Αριθ.ΙΣ΄41 (Ο΄Αριθ.ΙΖ΄6)
Ο Μωυσής κατηγορείται ως δολοφόνος και τότε ξεσπάει πάλι θανατικό:
 «Ανέβλεψαν προς την σκηνήν και ιδού νεφέλη εσκέπασε (Ο΄εκάλυψεν) αυτήν». Αριθ. ΙΣ΄42 

«Και είπεν ο Μωυσής προς τον Ααρών, Λάβε το θυμιατήριον και βάλε πυρ... και ύπαγε ταχαίως εις την συναγωγήν και κάμε εξιλέωσιν υπέρ αυτών, διότι εξήλθεν οργή παρά Κυρίου, η πληγή άρχισε(...!)» Αριθ. ΙΣ΄46  

 «η πληγή είχεν αρχίσει εν τω λαώ» Αριθ. ΙΣ΄46
«και έδραμεν (έτρεξε ο Ααρών) εις το μέσον της συναγωγής και ιδού η πληγή ειχεν αρχίσει εν τω λαώ και επέθεσεν θυμίαμα και έκαμεν εξιλέωσιν υπέρ του λαού (ο Ααρών) και εστάθη αναμέσον των αποθανόντων και των ζώντων και έπαυσεν η θραύσις. 
Ήσαν δε οι αποθανόντες εις την θραύσιν  δεκατέσσαρες χιλιάδες και επτακόσιοι, εκτός των αποθανόντων εξ αιτίας του Κορέ. 
Και επέστρεψεν ο Ααρών προς τον Μωυσήν και έπαυσεν η θραύσις» Αριθ.ΙΣ΄47-50

Λουτρό αίματος για την εξουσία, που τελειώνει με το λαό γονατισμένο μπροστά στον προφήτη και υποταγμένο:
«πας ο πλησιάζων εις την σκηνήν του Κυρίου αποθνήσκει όστις ξένος (οχι Λευίτης) πλησιάση θέλει θανατώνεσθαι» Αριθμ. ΙΗ΄7.
«πληγή (θα έρθει) επί τους υιούς Ισραήλ, εαν πλησιάσωσιν εις τα άγια» Αριθμ. Η΄19


  

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • 1 - Οι λέξεις δεν έχουν ένα δικό τους νόημα, και όμως μπορούν να χαρίσουν νόημα σε ό,τι υπάρχει χωρίς να μπορεί κάποιος να προσδιορίσει τι ακριβώς είναι αυτό ...
    Πριν από 2 ώρες
  • Franz Kafka - "Sie standen plötzlich da…" (II, 10) - "Sie standen plötzlich da…" (II, 10) *Sie standen plötzlich da, in einer Reihe, zehn. * *Sie waren fast alle gleich, hagere, dunkle, kahlrasierte Gesichter ...
    Πριν από 3 ώρες

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..