Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Πέμπτη, 28 Ιουλίου 2016

Το ανθρώπινο όλον..



Δεν υπάρχει καμμία περίπτωση ιδέες και αξίες που σχηματίστηκαν σε ένα ιστορικό πλαίσιο που επίτασσε την επιτακτικότητα την ίδια μιας κατασκευής να σωθούν μέσα στην θύελλα της νέας εποχής.
Αντίθετα από ό,τι λέγεται στις "ταραγμένες" εποχές δεν σώζονται οι "κατασκευές" αλλά ό,τι περιέχει αλήθεια ή περισσότερη αλήθεια που (να) αντιστοιχεί στην ανθρώπινη κατάσταση και τις σταθερές της παραμέτρους.
Ο άνθρωπος θέλει ψωμί, αναγνώριση, ελευθερία και δεν κάνει ποτέ ειδικές προτιμήσεις αν δεν ανταποκρίνονται σε αυτές τις παραμέτρους ή έστω σε ένα μέρος αυτών.
Ο άνθρωπος μπορεί να εξαπατηθεί, να αστοχήσει (ειδικά ο καθημερινός άνθρωπος της επιβίωσης), αλλά δεν μπορεί να πεισθεί να ακολουθήσει καμμία κοινωνική ή κρατική ή ιδεολογική μεταφυσική αν δεν ανταποκρίνεται με κάποιο έστω λειψό τρόπο στις ανάγκες του για ψωμί, αναγνώριση, ελευθερία.
Αν ο βραχνάς είναι το "έθνος" θα το κλωτσήσει στο σκουπιδαριό, αν ο βραχνάς είναι η "οικουμένη" θα την κλωτσήσει στο σκουπιδαριό.
Η τεχνητοποίηση αυτών των αναγκών είναι αντίστοιχη στους φαντασμένους ή λογικότερους σχεδιασμούς των διαφόρων ελίτ (αλλά και των πολυπληθών μικροαστών ή μικροεξουσιαστών) που τ0υ κάθονται στο κεφάλι και τον τρομοκρατούν, τον γοητεύουν ή τον καλούν σε αγώνα.
Κάποια στιγμή έρχεται η ώρα του "υποκειμενικού" απολογισμού και κάποια άλλη σημαντικότερη στιγμή έρχεται η ώρα που οι διάφοροι υποκειμενικοί απολογισμοί, οι συλλογικοί ή οι ημι-συλλογικοί σχεδιασμοί κ.λπ, ενώνονται σε γεγονότα με συγκεκριμένη έκβαση και πολύ συγκεκριμένο πολιτικό και ηθικο-ιδεολογικό περιεχόμενο, ή νόημα..
Δεν είναι και τόσο προφανές αλλά η αρχή των θεμελιώσεων των σχεδίων και των αξιακών συλλογισμών και το τέλος της έκβασης ή η έκβαση ως τέλος, είναι μια και μοναδική παγκόσμια υπόθεση.
Αυτό είναι το όλον της ανθρώπινης κατάστασης, ένα κινούμενο όλον που συναντάμε πάντα στην αρχή και το τέλος μιας υπόθεσης, και δεν θα ήταν λάθος να το ονομάζαμε ακόμα και σήμερα με τον "ξεπερασμένο" εγελιανό τρόπο ως το παγκόσμιο πνεύμα και να θεωρούσαμε την ίδια την υπόθεση μια παγκόσμια υπόθεση.
Η παγκοσμιότητα δεν περιέχει τίποτα το τεχνητόν, ή αν περιέχει το περιέχει στον μικρότερο βαθμό.
Οπότε, οι διάφορες αρλούμπες περί της "παγκοσμιοποίησης" ή (αντίστοιχα) περί του "εθνομηδενισμού" δεν έχουν αξία παρά μόνον αν τις δούμε ως ενδείξεις μια νυσταλέας περιόδου ανάπτυξης του παγκόσμιου πνεύματος και ως σημεία μιας ανασχετικής δυναμικής που υπάρχει πάντα σε κάθε παγκόσμια δυναμική.
Απο κει και πέρα είναι ανοιχτό το πεδίο για όλες τις αντιπαραθέσεις για τον βαθμό της πραγματικότητας και της αυθεντικότητας του ενός ή του άλλου υπο-καθορισμού της ίδιας της παγκοσμιότητας του ανθρώπινου γεγονότος, όπου ο καθένας (υπο-καθορισμός) έχει μιαν κρισιμότερη ή ασθενέστερη οντολογική σημασία εντός του ενιαίου κόσμου/όλου της ανθρώπινης ζωής..


Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..