Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 30 Ιουλίου 2016

Κριτική στο καπιταλιστικό απόλυτο και την φανταστική φυγή από αυτό..



Όταν ξεσπάει μια διαμάχη με ειδικό χαρακτήρα και μερικές φορές αφορώσα πράγματα που σχετίζονται με λίγους ανθρώπους και συγκεκριμένα συμφέροντα, οι περισσότεροι "παρατηρητές" νομίζουν πως δεν θα κρατήσει πολλά χρόνια ή ακόμα κι αν έχει διάρκεια θεωρούν πως θα περιοριστεί σε έναν μικρόκοσμο.
Θαρρώ πως θα ήταν φρονιμότερη μια άλλη προσοχή στις ειδικές, τοπικές, εν-τοπισμένες διαμάχες.
Το κρίσιμο σημείο της χρονικής επέκτασης και εξάπλωσης της φωτιάς της διαμάχης είναι η σχέση των φορέων της με την συνέχεια, το συνεχές και την καθολική κυριαρχία του Νόμου.
Αντίθετα από ό,τι θεωρείται η μεγαλύτερη και αναγκαστικότερη συμπλοκή/συνύφανση Νόμου-συνέχειας-συνεχούς και κυριαρχίας οδηγεί και θα οδηγήσει στο μέλλον σε παρατεταμένες διαμάχες που θα κυκλώνουν το κάθε εθνικό ή το παγκόσμιο σύστημα με αδιέξοδα που δεν θα λύνονται παρά με την παράταση και συνεχή επέκταση και εμβάθυνση της διαμάχης που τα προκάλεσε.
Γιατί, αντίθετα από ό,τι φαντασιώνεται ο φίλος Γιώργος σήμερα υπάρχει πραγματικά νομοτέλεια με την έννοια όμως πως το αστικό σύστημα σε όλες τις εκδοχές του δεν αφήνει τίποτα μα τίποτα που να μην το εντάσσει νομοτελειακά στον Νόμο ΤΟΥ και την Τάξη ΤΟΥ, ακόμα κι αν αυτό γίνεται μέσα από ένα σύστημα αναμονών, ολισθηρών αιχμαλωσιών σε μια εκκρεμότητα οριακών υποθέσεων ή ακόμα και με την μορφή της απειλής σε όλους να ακολουθήσουν τους "κανόνες" ΤΟΥ.
Ο καπιταλισμός είναι πλέον ένας απρόσωπος ΘΕΟΣ στον οποίο πρακτικά υποτάσσεται όποιος δεν θέλει να δολοφονηθεί από τους μηχανισμούς του εθνικού και του παγκόσμιου κράτους, αλλά επίσης ο καπιταλισμός επιτελεί τον εαυτό ΤΟΥ κατ'αυτό τον τρόπο εξαλείφοντας την έννοια του προσώπου, της ιδιομορφίας και της μοναδικότητας, με την τελική αφομοίωσή τους στο διηνηκές μιας απόλυτης έννομης Τάξης και μιας απόλυτης κανονιστικής Καθολικότητας εις όλο το φάσμα της χωρικής και χρονικής ύπαρξης.
Αυτό που διαφεύγει αυτής της απόλυτης μορφής του κόσμου δεν δύναται να συμφιλιωθεί με την μορφή αυτή και έτσι είναι αναγκασμένο πάλι νομοτελειακά να αναλωθεί (ως αυτό που διαφεύγει) σε μιαν διαλεκτική τριβή/σύγκρουση όχι μόνον με το νόημα ή το περιεχόμενό της αλλά και την ίδια (την μορφή) ως απόλυτη, καθολική, εμπερικλείουσα ως απόλυτα εμπερικλειόμενη στο απόλυτο εμπερικλείειν.
Είναι προφανές πως όποιος νέος κόσμος ανατείλει πέραν αυτής της κόλασης θα είναι στηριγμένος σε μια συμβολαιακή και ευέλικτη, πραγματικά ευέλικτη μορφή κανονικότητας, κανονιστικότητας επί των ιδιαίτερων νοημάτων και περιεχομένων του, άρα θα είναι και ο ίδιος μια μορφή άρσης κάθε αντι-ιδιαιτεροποιητικής απόλυτης ή καθολικής μορφής κανονικότητας και κανονιστικοποίησης του όποιου νοήματος ή περιεχομένου του.



Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..