Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 30 Ιουλίου 2016

Κανόνας και "Δύση"..



Η κριτική στην θρησκεία προϋποθέτει σήμερα πως θα είναι κριτική στην κάθε θρησκεία.
Υπάρχει ωστόσο ένα θεμελιακό σημείο στην ανθρώπινη συμβίωση που αφορά την μορφοποίησή της με κανόνες και εξω-ατομικά πλαίσια.
Η ανάγκη για την δημιουργία ενός κανονιστικού πλαισίου το οποίο δεν θα σημαίνει καμμία εμμενή ή υπερβατική θρησκεία και κανέναν εμμενή ή υπερβατικό θεό (ή θεούς) είναι σήμερα η πρωταρχική θεωρητική και πολιτική ανάγκη.
Αυτό το κανονιστικό πλαίσιο δεν μπορεί να έρθει από τον ουρανό ή τον οραματισμό ενός ή πολλών ευφάνταστων δημιουργών αισθητικών ή νοητικών μορφών.
Από που όμως θα έρθει;
Το ερώτημα αυτό δεν είναι μεταφυσικό ερώτημα εφόσον η πηγή της νέας κανονιστικότητας δεν είναι ίδια με την πηγή των πατριαρχικών και ταξικών κοινωνιών.
Και δεν έχουμε υπόψει καμμία σταθεροποιημένη αταξική κοινωνία ή αταξική στιγμή η οποία να μην έχει δανειστεί το κανονιστικό της πλαίσιο από την ταξική κοινωνία από την οποία προήλθε.
Αυτό έγινε με την πρόφαση και την ανάγκη μαζί της διαλεκτικής, αφού όπως λέγονταν και λέγεται ακόμα δεν υπάρχει τίποτα που να μην προέρχεται από το "προηγούμενο", άρα δεν υπάρχει τίποτα που να μην έχει ίχνη του παρελθόντος από το οποίο εξήλθε.
Όμως αυτό δεν είναι απάντηση, και αυτή η διαλεκτική είναι η διαλεκτική του "μπαζώματος".
Μια αταξική κανονιστικότητα οφείλει να περιέχει στοιχεία τα οποία να μην προέρχονται καθόλου από την ταξική κανονιστικότητα.
Δεν εξετάζουμε εδώ το είδος της κανονιστικότητας σε σχέση με την ύπαρξη ή μη ύπαρξη ενός επαναστατικού κράτους.
Ζητάμε την ζήτηση ενός κανόνα που να μην είναι ετεροκαθορισμένος από το κοινωνικό γεγονός της εκμετάλλευσης, της κυριαρχίας της πατριαρχικής εξουσίας.
Και είναι σόφισμα να λέει κάποιος ότι από την στιγμή που θα υπάρξει αταξική κοινωνία δεν θα χρειάζεται κανόνας ή αν χρειάζεται θα τον ορίσει αυτή η αταξική κοινωνία.
Η ίδια η αταξική κοινωνία θα προέλθει σε σημαντικό βαθμό από την αχνή αρχικά και αναδυόμενη ραγδαία έπειτα, κανονιστικότητά της.
Το ξέρω, το ξέρω, ειδικά εδώ εκτός από την αοριστία και το αχανές μιας κακώς ευέλικτης αριστερής ή αναρχικής διαλεκτικής για το μη κανονιστικόν της αταξικής μη καταπιεστικής κοινωνίας έχουμε να αντιμετωπίσουμε και την νεο-ορθόδοξη λατρεία που στηρίζεται στην χυδαία και επιφανειακή κριτική του λεγόμενου "δυτικού κανονιστικού Λόγου".
Όπου, τα Πόκεμον της νεο-ορθοδοξίας ονομάζουν κάθε αναζήτηση μιας ορθολογικής κανονιστικότητας, ακόμα κι αν αφορά στην αταξική προοπτική της κοινωνίας, "δυτική σκέψη". Τρείς λαλούν και δυό χορεύουν ή χέσε ψηλά κι αγνάντευε (να σε φυσάει κι' ο αγέρας, λέει η άγνωστη συνέχεια της φράσης).
Ο νεο-αναρχισμός του βολεψάκια εξάρχειου και η νεο-ορθοδοξία του λεχρίτη εθνικιού είναι σήμερα οι μεγαλύτερες ανασχετικές πνευματικές (και όχι ψυχικές) ασθένειες του όποιου κινήματος στην "χώρα".
 
Πολύ βαρετή ανάρτηση έκανα, βαρέθηκα και γω αφόρητα, αλλά είναι μερικές φορές αναγκαίο να λέει κανείς τα βλακωδώς αυτονόητα σε βλαχαδερά ημι-αποικιών..
 
 
Ιωάννης Τζανάκος



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..