Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Κυριακή, 31 Ιουλίου 2016

Ο μέγας λίβελος..

        

                                      
                        

Αν δεν διαπραγματευτείτε θα σας διαλύσουμε με κάθε μέσο, θα σας φτάσουμε στο χώμα, θα σας χώσουμε μέσα σε αυτό και θα φυτέψουμε πάνω σας εκδικητικά δέντρα που θα βγάζουν δηλητηριώδεις καρπούς.
Θα δώσουμε αυτούς τους καρπούς στους απογόνους και τους φίλους σας.
Αν δεν καμφθείτε θα σας κλείσουμε μέσα σε μια πέτρα σκληρότερη από ατσάλι, θα την θρυμματίσουμε σε χίλια κομμάτια και έπειτα θα τα φάμε.
Μήπως θα υπάρξουμε;
Δεν θα υπάρξουμε, άρα δεν υπήρξαμε ποτέ.
Τι είναι αυτό που θα μας σταματήσει αν δεν υπάρξουμε κι αν δεν υπήρξαμε ποτέ;
Δεν υπήρξαμε ποτέ δεν θα υπάρξουμε ποτέ, γιατί να υπάρξει ό,τι άλλο πάνω από τα μάτια μας ως απόλυτο ώστε να είναι βέβηλο για τα μάτια μας;
Αν υπήρχαμε θα φεύγαμε, θα αποστρέφαμε το βλέμμα, θα ζητάγαμε μιαν άλλη πατρίδα, αλλά δεν μπορούμε να υπάρξουμε ποτέ, δεν υπήρξαμε ποτέ, αυτή είναι η κατάσταση των πραγμάτων, γιατί να ανεχθούμε αυτή την περίκλειση;
Δεν κλείνεται η δύναμή μας να αρνηθούμε την υπόσταση αυτού του αιώνιου ψεύδους και έτσι αποφασίσαμε να το κονιορτοποιήσουμε χωρίς λόγο και αιτία, μόνον γιατί υπάρχει αξίζει να καταστραφεί.
Αν δεν πάτε πίσω θα σας πάμε εμείς με σπαθιά και φωτιές, με ποτάμια λάβας και οργής θα σας αναγκάσουμε στο αδιανόητο της υποχώρησης.
Θα εκδόσετε διατάγματα ντροπιαστικά, θα τυπώσετε διακηρύξεις ενοχής, θα ζητήσετε συγγνώμη και μετά θα δεχτείτε όλο τον πόνο της ανυπαρξίας να υπάρχεις χωρίς να υπάρχεις ούτε να μην υπάρχεις.
Και θα είναι διπλός, τριπλός πόνος, αφού εσείς δεν γνωρίζετε τι είναι να μην είσαι, το ίδιο το γαμημένο χωράφι σας είναι ένα χωράφι τού να είσαι και μόνον να είσαι με κάθε τρόπο και μέσο μέσα στο στεφάνι της καθολικότητας που μας φορέσατε.
Η ανοησία μας έφτασε στο τέλος.
Θα σας εξαφανίσουμε γιατί μόνον έτσι θα εξαφανιστεί το στεφάνι αυτό, θα χαθεί ακόμα και η μνήμη για σας, δεν θα υπάρχει τίποτα που να σας θυμίζει σε αυτό τον κόσμο και τον κάθε κόσμο ότι κάποτε υπήρξατε.
Όταν εμείς επιστρέφαμε στο σπίτι δεν είχαμε άλλο Λόγο να υπάρξουμε, αγγίζαμε τα πράγματα που μας αφήσατε και με ένα άδειο βλέμμα σφίγγαμε τη γροθιά μας.
Τώρα αναρωτιούνται όλοι, γιατί σπάμε τα πράγματα που μας δώσατε να ανήκουν.
Ποιός μπορεί να με εμποδίσει να συνθλίψω το δικό μου πράγμα; Κανείς.
Μήπως ήρθε η ώρα να συνθλίψουμε τα δικά μας πράγματα;
Έχω μπροστά μου ένα αντικείμενο και θα το εξαφανίσω.
Θα το εξαφανίσω, θα το εκμηδενίσω, θα το διασκορπίσω στο τίποτα, δεν θα το γνωρίσει αυτό ποτέ κανείς.
Αλλά τότε θα εμφανιστεί ένα μάτι.
Θα το βγάλω αυτό το μάτι, θα το κάψω με ένα πυρακτωμένο σίδερο, θα το τυφλώσω.
Θα τυφλώσω όλα τα μάτια, θα τα σβήσω, θα τα κάνω να μην μπορούν να στραφούν πουθενά έξω τους.
Εσύ που βλέπεις να ξέρεις ότι το καφτό σίδερο που κρατάω στο χέρι πλησιάζει το όργανο της όρασής σου.
Είπατε πως δεν μπορείς να φυλακίσεις τη ψυχή, αλλά μπορείς, μπορείς να φυλακίσεις τη ψυχή του εχθρού και να τον δείξεις στον εαυτό του όπως είναι.
Το καφτό σίδερο θα στρέψει το βλέμμα σας μέσα του.
Και θα πάρει μαζί του και τη λέξη σας πάνω στα πράγματα.
Δεν θα μείνει καμμία λέξη δική σας, να ανασάνουν τα πράγματα, να μην είναι, να μην είναι είναι, να μην είναι μη είναι, να μην είναι τίποτα, να ανθίσουν τίποτα, αλλά αυτό θα γίνει αν σας βγάλουμε τα μάτια αν τα κάψουμε σε μια μεγάλη φωτιά ανυπαρξίας.
Νομίζετε πως έχετε αφήσει παντού ένα σημάδι, αλλά δεν υπάρχει σημαδεμένο πράγμα, δεν υπάρχει Λόγος του αιώνιος, δεν υπάρχει η αλήθεια του μέσα στην αλήθεια, δεν υπάρχει σαν να υπάρχει, θέλει να ανασάνει σε ελεύθερο αέρα αδιαφορίας, θα του χαρίσουμε τον κόσμο που του ανήκει, θα το κάνουμε ξανά πράγμα.
Αλλά, πρώτα καφτά σίδερα, φωτιά, ένα μηδέν χωρίς σύντροφο ως εκεί που δεν θα υπάρξει ξανά κανένα στεφάνι δόξας, κανένας γενικός Λόγος Σας, κανένας Σας.
Αν δεν κάνετε πίσω θα σας σπρώξουμε στην άβυσσο, δεν υπάρχει άλλος κόσμος αν δεν σας σπρώξουμε στην άβυσσο.
Διαλέξτε βάραθρο, διαλέξτε εξαφάνιση, διαλέξτε εκμηδένιση.
Εσείς το θελήσατε, σας μίλησαν για το αιώνιο βασίλειο του Λόγου Σας, σας έθεσαν στο ψηλότερο σημείο της κόλασης και από εκεί κρίνετε τους πάντες μέσα στο μάτι της καθολικότητάς Σας.
Ισχύει, έτσι είναι, αυτό είναι, η υπόσταση του ορθού, το βασίλειο της κρίσης και του κρίνειν.
Διασκορπισμένα παντού βλέμματα-κρίσεις κρίσεις-βλέμματα, "θα υπάρξει εξήγηση" "θα υπάρξει ένα νέο βλέμμα", "θα υπάρξει θα υπάρξει", ενώ την ίδια στιγμή όλα απαγορεύεται να λέγονται, αλήθεια;
αλήθεια ε; τότε θα δείτε τι σημαίνει να μην λέγονται όλα, να μην μπορούν να ειπωθούν όσα είναι μέσα στη σκέψη.
Θα ειπωθούν όλα με το χέρι, θα λεχθούν όλα με ένα καφτό σίδερο, θα σημανθούν όλα με μια κραυγή εφόδου, θα διαλεχθούν όλα σε μια στιγμή έκρηξης.
Πέραν των ύβρεων υπάρχει ο σεβάσμιος πόλεμος των χειρονομιών, πέραν της αξιοπρέπειας του θηρίου υπάρχει το καφτό μαχαίρι του θηράματος, πέραν των συντασσόμενων Λόγων υπάρχει ένα βέλος που τρυπάει ό,τι του σταθεί εμπόδιο.
Φωτιά, βέλη, καφτά σίδερα, κραυγές, όλα αυτά γιατί σας είναι αδύνατον να κάνετε πίσω, να αφήσετε να αναπνεύσει αυτό που είναι μόνον αυτό.
Τώρα, εσύ που κρίνεις και ερμηνεύεις με την ηπιότητα του σκουληκιού και την ταπεινότητα της κάμπιας.
Σε άφησα τελευταίο, γιατί είσαι έτοιμος να κρίνεις, αλλά δεν ξέρεις τι σε περιμένει.
Υποχώρησες λες, και κάθησες πιο πίσω από όλους και νομίζεις ότι θα γλυτώσεις;
Νομίζεις ότι δεν καταλαβαίνουμε τι κάνεις;
Στο εργαστήριο των μετώπισθεν ετοιμάζεις δηλητηριώδη βέλη για το πράγμα που διέφυγε, να το σημάνεις και να το προστατέψεις από το καταστροφικό δικαίωμά μας.
Νομίζεις ότι θα γλυτώσεις.
Όταν σπάσουνε οι πρώτες γραμμές και σκορπίζονται οι στρατιώτες σου έρχομαι σε σένα.
Ο στόχος μου είσαι εσύ.
Φτάνουνε οι λέξεις σου ως το έσχατο μύχιο του οίκου μας και μουχλιάζει το ψωμί, σκουληκιάζει, στερέψαν οι πηγές, γλυστράνε τα πράγματα, δεν μπορούμε να τα πιάσουμε, να τα σπάσουμε, να τα πετάξουμε, να τα αφήσουμε ελεύθερα, χωρίς εσύ να είσαι σαν το φάντασμα μέσα και να κρίνεις.
Τελείωσε η κρίση σου, τελείωσαν τα λόγια σου, όταν μείνεις μόνος χωρίς τα σώματα των φρουρών σου θα έρθουν τα πράγματα να σε εκδικηθούν, να σε σύρουν ως το δέντρο και να σε κρεμάσουν σε αόρατο σχοινί, οι σπασμοί σου θα συγκεντρώσουν όλες τις κατάρες που εκστόμισες εναντίον τους, κατά της αυθυπαρξίας τους.
Και εδώ τελειώσαμε την συζήτηση..









Ιωάννης Τζανάκος  
 

1 σχόλιο:

  1. Είναι ποίημα, ελπίζω όχι πολύ πειστικό...για ηλιθίους (αντιμηδενιστές κ.λπ)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..