Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Παρασκευή, 29 Ιουλίου 2016

GAME OVER TURKEY..


Όσο πληκτρολογώ το απόσπασμα από την Ε.τ.Λ του Χέγκελ διασκεδάζω την πλήξη της εργασίας αυτής με αναζήτηση απόψεων γύρω από την απόπειρα πραξικοπήματος στην Τουρκία και γενικότερα τις "γεωπολιτικές" εξελίξεις στην περιοχή.
Πρόκειται για ένα αιματηρό παιχνίδι για γερά νεύρα και σιδερένια στομάχια.
Θα ήταν το ίδιο άστοχο να φαντάζεται κανείς παντού "συνωμοσίες" ή να τα βλέπει όλα σαν "αφηρημένες δυνάμεις" που απλά κινούν κάποια (εμφανή πάντα) πιόνια σε ένα σκακιστικό παιχνίδι (έστω ότι υπήρχε ένα τέτοιο παιχνίδι για πολλούς παίχτες).
Υπάρχει ωστόσο ένα ενδεχόμενο που πραγματικά εξιτάρει και την σκέψη και τα νεύρα και όλων των παιχτών και όλων των παρατηρητών (μερικοί παίχτες είναι και παρατηρητές ταυτόχρονα, αλλά υπάρχουν παρατηρητές που δεν είναι παίχτες).
Το ενδεχόμενο η Τουρκία να παρουσιάζει τάσεις αποκόλλησης από την δυτική συμμαχία.
Είναι νωρίς να θεωρήσουμε πως αυτή η τάση αυτή αν υπάρχει είναι ισχυρή και εκδηλώνει άλλες βαθύτερες γεωπολιτικές και γεωπολιτισμικές τάσεις με αναπότρεπτο και νομοτελειακό χαρακτήρα.
Αν υπάρχουν τέτοιες τάσεις είναι σίγουρο πως οδηγούν την Τουρκία σε μεγάλη καταστροφική περιπέτεια, ακόμα κι αν υπάρχουν ενδιάμεσες φάσεις κατά τις οποίες θα μπορούσε αυτή να αναπτερώσει πρακτικά τις γεωπολιτικές και γεωστρατηγικές δυναμικές της σε σχέση με την δύση (δυτική συμμαχία).
Φρονώ πως η αποκόλληση της Τουρκίας από την δυτική συμμαχία θα σημάνει το τέλος της ως ενιαίας επικράτειας και μια σειρά από συγκλονιστικές εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή.
Η Τουρκία υπήρξε ως ένα ισχυρό περιφερειακό κράτος και διατηρήθηκε σε μια τροχιά ανάπτυξης της εθνικής της συγκρότησης και ισχύος όσο επιτελούσε τον ρόλο της ανασχετικής δύναμης απέναντι τόσο στην (τσαρική) Ρωσία, έπειτα στην ΕΣΣΔ και κατά το τελευταίο χρονικό διάστημα απέναντι στον αραβικό κόσμο και το σιιτικό-ισλαμιστικό Ιράν.
Μετά την άνοδο των ανατολιακών συμμοριτών νεο-ισλαμιστών και μεγαλοαστών και την πτώση του κεμαλιστικού κράτους και κατεστημένου η Τουρκία έχει μεθύσει από την δύναμή της που είναι ποσοτικά σημαντική (πληθυσμιακή, στρατιωτική, βιομηχανική-οικονομική) και νομίζει πως αυτή η δύναμή της είναι αυτογενής και σχετικά αυτάρκης, σε βαθμό που οι ελιτ της να οραματίζονται σοβαρά την ανάληψη της ηγεσίας του (εγγύς) σουννιτικού μουσουλμανικού κόσμου.
Πρόκειται για μια φενάκη τεραστίων διαστάσεων και για μια μέθη παραληρηματικού χαρακτήρα που θέτει τις βάσεις για μια τερατώδη εθνική καταστροφή που υπερβαίνει τους όρους μιας απλής μείωσης της κρατικής της επικράτειας.
Σπεύδω να πω πως δεν θεωρώ πως αυτή η πιθανή καταστροφή θα έχει "θετικά" αποτελέσματα για τον ελληνικό λαό, αλλά και τους άλλους λαούς εντός ή εκτός της Τουρκίας που έχουν ταλαιπωρηθεί από τον τουρκικό παράγοντα με κάθε τρόπο.
Όταν δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για μια τέτοιας εμβέλειας καταστροφή οι γειτνιάζοντες δεν θα έπρεπε να χαίρονται, όσα κακά κι αν έχουν πάθει από τον μεγάλο ασθενή.
Ας δούμε όμως κάποια στοιχειώδη πράγματα.
Καταρχάς η Τουρκία έχει αρχίσει με δική της πρωτοβουλία να χάνει τον ρόλο του διαμεσολαβητή ανασχετή των άλλων δυνάμεων και να χαράζει μια πραγματικά αυτόνομη και ταυτόχρονα συμμορίτικη πολιτική/γεωπολιτική.
Και οι κεμαλιστές ήταν σχετικά αυτόνομοι, αλλά η αυτονομία τους (από την δύση, και ειδικά τους μεγάλους αφέντες του αγγλοσαξωνικού παράγοντα) ήταν σε μεγάλο βαθμό θεατρική και συμμορίτικη με έναν συμπληρωματικό τρόπο.
Όποιον ήθελε η δύση να "συνετίσει" και τρομάξει τον άφηνε στον εκφοβιστικό τρόμο αλλά και στην βια των Τούρκων.
Οι κεμαλιστές, αφού πρώτα έπαιξαν λίγο το παιχνίδι της ΕΣΣΔ, για όσο οι αγγλοσάξωνες (και οι Γάλλοι) πόνταραν στην Ελλάδα, μετά προσέφεραν στους πρώην εχθρούς τους ένα διαχρονικό λουκουμάκι επιτήρησης των πιστών αλλά φιλόδοξων συμμάχων τους (Ελλήνων κ.λπ) αλλά και των σοβιετικών εχθρών.
Σαν τα λυσσασμένα μαντρόσκυλα περίμεναν στην γωνία για να πάρουν ένα οκέυ από τους δυτικούς για να αρπάξουν ένα οποιοδήποτε κομμάτι κρέας από οποιονδήποτε θεωρούσαν οι δυτικοί ότι έπρεπε να "συνετιστεί".
Με την άνοδο των ισλαμιστών συμμοριτών της ανατολίας "πέρασε" στην τουρκική κοινωνία η ψευδαίσθηση ότι μπορεί το τουρκικό έθνος κράτος και να αυτονομηθεί περισσότερο και να αρχίσει να κάνει το δικό του κυριαρχικό παιχνίδι και να έχει την δική του σιχαμερή "ισλαμο"κοσμοθεωρία και να ξεκαθαρίσει τους λογαριασμούς του με τους εσωτερικούς εθνοτικούς εχθρούς.
Το πεδίο αυτής της νέας "ικανότητας" κυριαρχίας ήταν η Συρία και το Ιράκ.
Ακολουθώντας οι νεοπασάδες την γενική ισορροπία δυνάμεων και την γενική αντιπαράθεση των δυτικών με την Ρωσία προέταξαν ταυτόχρονα, δόλια, θρασύτατα, την νέα ατζέντα τους στην Συρία και το Ιράκ.
Στο πλαίσιο της γενικότερης παρέμβασής τους, με αρχική έγκριση και ενίσχυση της δύσης, ενίσχυσαν τους διάφορους τζιχαντιστές βρυκόλακες, βοήθησαν ακόμα και άμεσα το ISIS, και "εκφράστηκαν" ελευθέρως συνοργανώνοντας μαζί με τα προαναφερόμενα ζόμπι μια ακόμα γενοκτονία, την γενοκτονία των Γεζίντι Κούρδων, εξυπηρετώντας ταυτόχρονα και τον αραβικό σχεδιασμό για ανάσχεση της κουρδοσιωνιστικής οντότητας.
Δεν θα αναφερθώ λεπτομερειακά, αλλά θα πω το εξής:
GAME OVER TURKEY..
Δεν επιχαίρω, γι' αυτό και είδα με καλό μάτι το ενδεχόμενο μερικής έστω επαναφοράς των κεμαλιστών και των γκιουλενιστών στην εξουσία. 
Δεν είμαι τόσο κακός άνθρωπος απέναντι στους Τούρκους, τους συμπονώ.
Τώρα πραγματικά όμως, βλέποντας και τις αντιδράσεις αυτού του επηρμένου λαού (ο οποίος είναι όμως γεμάτος από αρετές και ικανότητες, αν αφήσει ειδικά τις μεγαλομανείς κυριαρχικές αυταπάτες), είμαι σίγουρος πως έχουμε μπεί σε μια πραγματικά νέα φάση.
Το ζήτημα είναι τι σημαίνουν όλα αυτά από την σκοπιά της γεωπολιτικής και γεωπολιτισμικής νομοτέλειας, και ως ερχόμενα μετά από ένα βαθύτερο πλέγμα αιτιών και ως αυτόνομη δυναμική των πραγμάτων που ξεσπάει πλέον.


Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..