Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 27 Αυγούστου 2016

Ιρανική νύχτα (3) (το κουρδικό "αστείο" και άλλα)



Με βάση το άρθρο του Δημήτρη:

θα προβώ σε κάποιες ακόμα αναλύσεις για το θέμα Ιράν.
Σας παραπέμπω και στις δικές μου στοιχειώδεις αναλύσεις:

Ορθώς ο Δημήτρης επισημαίνει την ιδιαίτερη ηγεμονική δύναμη του Ιράν, και τις πολιτισμικές, πνευματικές άρα και πολιτειακές ρίζες αυτής της δύναμης.
Είναι προφανές πως συμφωνούμε ως προς την "μέτρηση" της ισχύος του Ιράν και ειδικότερα ως προς την ουσία αυτής της ισχύος, η οποία δεν είναι αυτή που εκφράζεται μόνον στην επιφάνειά της, ήτοι στην οικονομία, την τεχνική, τον στρατό κ.λπ.
Ορθώς πάλι ο Δημήτρης επισημαίνει τα αποτελέσματα της δυτικής ανοησίας και αδυναμίας, ο μόνος ίσως σε όλη την χώρα αυτή των σοβαροφανών ειδημόνων -- των σιτιζομένων στα αναιμικά ιδρύματα και κόμματα αλλά και τις εφημερίδες και τα κανάλια.
Θέλω να σταθώ επίσης σε μια σημαντική παρατήρησή του, η οποία αφορά την πολιτική της Δύσης.
Είναι προφανέστερο του προφανούς πλέον πως η Δύση υποτίμησε αυτή την μεγάλη δύναμη, πολλές φορές μάλιστα, τόσες φορές που αυτό δείχνει μεγάλο πρόβλημα κατανόησης της πραγματικότητας.
Καταρχάς υποτίμησε την δύναμη αυτή με την άθλια αντιμετώπιση του δημοκρατικού κινήματος του Μοσαντέκ, και την άκριτη και στενόμυαλη υποστήριξή της στον Σάχη και το καθεστώς του.
Η προσπάθεια των δυτικών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων να καταστείλουν μαζί με τον Σάχη το εθνικό δημοκρατικό κίνημα του Μοσαντέκ, δεν ήταν μόνον μια ανοησία στο πολιτικό επίπεδο αλλά και μια ένδειξη ότι ο δυτικός ιμπεριαλιστικός καπιταλισμός δείχνει αδυναμία, ίσως δομική, να μοιραστεί το οικονομικό πλεόνασμα και την πολιτική/στρατιωτική ισχύη με κάποια πραγματική εθνική αστική τάξη των χωρών της περιφέρειας.
Αυτό σημαίνει πως όταν εμφανίζεται η εθνική αστική τάξη μιας περιφερειακής χώρας ως απαιτούσα, στην ίδια την χώρα της, ένα σημαντικό μερίδιο οικονομικής και πολιτικής-στρατιωτικής και γεωπολιτικής ισχύος, τότε η Δύση προτιμά σχεδόν πάντα τους φιλοδυτικούς συνεργάτες της και αυτές τις κοινωνικές δυνάμεις ακόμα και μέσα στην αστική τάξη που επιθυμούν μόνον την ύπαρξή τους ως τοποτηρητών της δυτικής κυριαρχίας.
Επειδή υπάρχει νομοτέλεια, μετά την μακρόχρονη καταστολή των εθνοαστικών δυνάμεων και δυναμικών της όποιας περιφέρειας, αυτές επιστρέφουν με αγριότερη θεμελιακότερη ίσως και ολοκληρωτική μορφή.
Αυτή την σειρά των πραγμάτων θα όφειλε και ο Δημήτρης να την αναδείκνυε.
Πριν τους Μουλάδες και τους Αγιατολάδες υπήρχε στο Ιράν ένα ισχυρό εθνικό δημοκρατικό κίνημα υπό τον Μοσαντέκ και μόνον όταν αυτό καταστράφηκε και οι ηγετικοί του συντελεστές φυλακίστηκαν, διώχθηκαν, εξαφανίστηκαν ή και απωθήθηκαν στο εξωτερικό από το καθεστώς του Σάχη, μόνον τότε άρχισε να αναδύεται η ισλαμοφονταμενταλιστική παράταξη του εθνικού αγώνα ενάντια στην δυτική κυριαρχία.
Οι φονταμενταλιστές ήρθαν ως το τελευταίο χαρτί του ιρανικού έθνους ή κόσμου, για να εκδιωχθεί ο δυτικός δυνάστης και οι φιλοδυτικοί τοποτηρητές του.
Τότε αναδύθηκαν και οι λαϊκές δυνάμεις του θεοκρατικού κινήματος αντι-δυτικής αντίστασης, όταν δηλαδή η προοδευτική νεολαία, η διανόηση, οι προοδευτικοί αστοί και οι προοδευτικοί αξιωματικοί, καταστράφηκαν από το καθεστώς του Σάχη.
Βλέπουμε λοιπόν πως η Δύση αδυνατεί να δεχτεί τις περιφερειακές αστικές δυνάμεις όταν αυτές ορθώνουν ανάστημα, και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να έρχονται άλλες σκοτεινές δυνάμεις για να καλύψουν το κενό και το καλύπτουν καταστρέφοντας περισσότερο τα πράγματα.
[Ρωσικό παράδειγμα: Έτσι μπορούμε να καταλάβουμε, φέρνοντας και το ρωσικό παράδειγμα, πως ακόμα και ο μαφιόζος πράκτορας Πούτιν προήλθε ακριβώς από το καθεστώς του αρλεκίνου των δυτικών Γέλτσιν. 
Βέβαια και ο μεθύστακας Γέλτσιν λίγο πριν φύγει για τον παράδεισο των αλκοολικών είχε ένα "ξύπνημα" με τον πόλεμο της Τσετσενίας: σε αυτό τον πόλεμο αναδύθηκε η νέα μαφιόζικη εθνικιστική και νεο-ιμπεριαλιστική Ρωσσία. 
Πολιτικοί με ήπια εθνική γραμμή, αλλά όχι δούλοι, όπως ήταν (και είναι) ο κατασυκοφαντημένος Γκορπατσώφ, δεν ήταν αρεστοί στην Δύση, και όταν έπαψαν να βολεύουν, προτίμησαν τον μεθύστακα Γέλτσιν και μετά βέβαια έφαγαν στη μάπα και τρώνε τώρα στη μάπα τον μαφιοζοΠούτιν...] 
Ας προχωρήσουμε.
Η άνοδος των Μουλάδων έβαλε τα "κυριαρχικά πράγματα" στην θέση τους.
Το Ιράν είναι μια μεγάλη δύναμη και με τους Μουλάδες απέκτησε την πραγματική θέση του ως ισχυακή μονάδα στις διεθνείς σχέσεις και στην περιοχή.
Το κόστος όμως για τον ίδιο τον πολυεθνικό ιρανικό λαό αλλά και για τους καθαυτό Πέρσες είναι μεγάλο.
Το καθεστώς είναι εφιαλτικό, το καθεστώς είναι φασιστικό, θα έλεγα χωρίς ενδοιασμό πως το καθεστώς είναι στην ιστορική πρωτοπορία του ισλαμοφασισμού.
Η δεύτερη ανοησία της Δύσης φαίνεται πως ήταν ο πόλεμος (ιμπεριαλιστική επέμβαση) στο Ιράκ, αλλά είχε στην πραγματικότητα προηγηθεί ο ιρανο-ιρακινός πόλεμος (μια φρίκη) με ευθύνη της Δύσης, του Σαντάμ Χουσεϊν αλλά και με ευθύνη ενός μεγάλου μέρους της αντι-φονταμενταλιστικής αντιπολίτευσης (των λεγόμενων "Μουτζαχεντίν του λαού") η οποία πολύ γρήγορα προσχώρησε στις γραμμές της Δύσης και του Σαντάμ με το τυχοδιωκτικό σχέδιο κατάληψης της εξουσίας μέσω μιας στρατιωτικής νίκης του Σαντάμ.
Θέλοντας η Δύση, δια των Η.Π.Α, να οργανώσει ακόμα περισσότερο το ιρακινό ανάχωμα προς το Ιράν έκανε την επέμβαση.
Το αποτέλεσμα ήταν πάλι το αντίθετο.
Όπως λέει ο Δημήτρης το Ιράκ έπεσε στα χέρια του Ιράν μέσω της σιιτικής εθνοτικής πλειοψηφίας.
Αυτοί που έμειναν εντελώς μπουκάλα ήταν γενικά οι σουννίτες Άραβες, εντός και εκτός Ιράκ, και η άθλια αντίδρασή τους ήταν σε μεγάλο βαθμό (και από την πλευρά της ηγεσίας αλλά και του λαού) η ενίσχυση του φονταμενταλιστικού σαλαφιστικού αντάρτικου και η ενοποίηση ενός μέρους του μπααθισμού με τους σαλαφιστές παράφρονες.
Παρά όλα αυτά όμως πρέπει να τονίσουμε εδώ μερικά πράγματα, ίσως δυσάρεστα για το φιλο-ιρανικό και φιλο-ρωσικό ελλαδίτικο κοινό:
1) Οι σουννίτες φονταμενταλιστές παράφρονες είχαν αρχικά συνεργαστεί με το ιρανικό καθεστώς. Αυτό έχει αποδειχθεί.
Υπήρξε μια πραγματική ιστορική συνάντηση στο Σουδάν, όπου υπήρξε μια στρατηγική ενοποίηση όλων των ισλαμιστικών φατριών.
Ο Μπιν Λάντεν (μάλλον) και άλλα στελέχη του φονταμενταλιστικού αντάρτικου της Αλ Κάιντα (σίγουρα), φιλοξενήθηκαν στο Ιράν, και χάραξαν κοινές στρατηγικές στην ιστορική συνάντηση στο Σουδάν. 
Επειδή όλα αυτά φανερώθηκαν μέσω δυτικών μυστικών υπηρεσιών πέρασαν στο ντούκου. Θεωρήθηκαν αντι-ιρανική αντι-σιιτική προπαγάνδα. 
Το τραγικό για την κοινή γνώμη της Ευρώπης κυρίως είναι ότι αγνοεί τον βαθύ κοινό στρατηγικό ορίζοντα των σουννιτών και σιιτών φονταμενταλιστών, και αγνοεί επίσης ότι υπάρχει ένας άτυπος καταμερισμός του ανόσιου έργου των παρά το μεταξύ τους σφάξιμο και την αβυσσαλέα σεκταριστική και γεωπολιτική αντιπαράθεση.
2) Το ιρανικό καθεστώς στηρίζεται στην ευφυή αφομοιωτική δράση του ιρανικού σιιτισμού, μέσα στο Ιράν, και έχει ως σκοπό την τελική περσοποίηση όλων των εθνοτήτων.
Αυτή η εθνοτική στρατηγική των φονταμενταλιστών μερικές φορές είναι ευφυέστερη από την εθνοτική στρατηγική των Τούρκων, αλλά δεν είναι και τόσο "ειρηνική":
Κρεμάλες κρεμάλες κρεμάλες και μπουντρούμια, για όλες τις μη περσικές εθνότητες, και βέβαια για τους Κούρδους, κρεμάλες κρεμάλες κρεμάλες για κάθε "διαφορετικό" (εθνοτικά, σεξουαλικά, πολιτικά κ.λπ).
Πρόκειται για ένα πράγμα που δεν έχει προοπτική και ορίζοντα.
Υπάρχει ένα μεγάλο μέρος της ιρανικής νεολαίας που μισεί θανάσιμα το καθεστώς, και βέβαια υπάρχει το κουρδικό αντάρτικο.
Καλά θα κάνει και ο Δημήτρης να κρύψει και αυτός λίγο παραπάνω τον αντι-κουρδισμό του.
Και βέβαια το κουρδικό ζήτημα θα είναι ένας από τους διαλυτικούς καταλύτες του φονταμενταλιστικού καθεστώτος.
Οι Μουλάδες  θα σπάσουν τα μούτρα τους και σε αυτό το θέμα. Είναι ζήτημα χρόνου.
Ή θα παραχωρήσουν πραγματικά δικαιώματα αυτονομίας στις εθνότητες και δημοκρατικά δικαιώματα στην ιρανική νεολαία, είτε θα καταστραφούν.
Το αστείο είναι να στηρίζουμε την εναλλακτική γεωπολιτική ματιά μας στους Μουλάδες και τους Αγιατολάδες.
Δεν το βλέπετε πως θα σκουντουφλήσουν και αυτοί στα μαύρα ράσα τους;



   
Ιωάννης Τζανάκος 
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..