Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Κυριακή, 28 Αυγούστου 2016

Εγγύς Ανατολή: πέραν του συμμετρικού και του ασύμμετρου πολέμου...



Ο πόλεμος στην Συρία είναι ένα κουβάρι, μήπως όμως υπάρχει κάποια αντιπαράθεση ή πόλεμος στην Εγγύς Ανατολή που να μην είναι ένα κουβάρι;
Υπάρχει κάποια από αυτές τις αντιπαραθέσεις η οποία να έχει τελειώσει;
Όλες οι αντιπαραθέσεις στην Εγγύς Ανατολή συνεχίζονται και αρχίζουν να ενοποιούνται σε ανησυχητικό βαθμό.
Η ανάλυση αυτής της κατάστασης από την σκοπιά μιας "αντι-ιμπεριαλιστικής" σκοπιάς και ερμηνευτικής μεθοδολογίας είναι σαν μια σπάθα που κόβει κόμπους από ιδέες αλλά όχι τον πραγματικό κόμπο.
Μια βελτιωμένη ανάλυση που προσθέτει "διαλεκτικά" τον συντελεστή του εκεί ντόπιου εθνικισμού ή φονταμενταλισμού, ή ακόμα και μια ανάλυση που αμφισβητεί την ερμηνευτική αξία της έννοιας του ιμπεριαλισμού και παραμένει μόνον στους προαναφερόμενους συντελεστές, δεν νομίζω πως επαρκεί, δεν λύνει τα ερμηνευτικά και ιδεολογικά προβλήματα της θεωρίας περί ιμπεριαλισμού.
Το πρόβλημα των θεωριών αυτών είναι ότι παραγνωρίζουν την παγκόσμια διάσταση των πραγμάτων σε όλη της την οντολογική έκταση.
Η παγκοσμιότητα δεν είναι κάτι που επικαθορίζει έξωθεν την ιστορική πραγματικότητα της περιοχής, θα έλεγα πως θα ήταν προτιμότερο να δεχτούμε πως η παγκοσμιότητα διακυβεύεται σε αυτή την περιοχή.
Δεν αρκεί δε, να πούμε πως αυτό συμβαίνει παντού και πάντοτε, δεν θέλουμε να κοινοτοπήσουμε με μιαν ισοδυναμοποίηση των συμβάντων και των γεωπολιτισμικών δεδομένων της όλης ανθρωπότητας, αλλά να επισημάνουμε αντίθετα πως στην Εγγύς Ανατολή αυτά τα δεδομένα και τα εσωτερικά-εξωτερικά προς αυτά συμβάντα εκρήγνυνται και επικαθορίζουν μάλλον αυτό που φαίνεται ως επικαθορίζον.
Θα ήθελα να κοινοτοπήσω καλύτερα και θα το κάνω λέγοντας πως στην Εγγύς Ανατολή παίζεται η τύχη του κόσμου στα πολλά επόμενα χρόνια.
Δεν είναι δυνατόν να μην υπάρξει "εκεί" ενοποίηση τελικά όλων των ξεχωριστών συγκρουσιακών πλοκών και να μην υπάρξει μια μετωπική παγκόσμια σύγκρουση σε όλα τα επίπεδα οργάνωσης της πραγματικότητας, δηλαδή, δεν είναι δυνατόν να μην οργανωθούν όλες οι εκεί συγκρούσεις σε ένα ολικό οντικό-οντολογικό σύστημα σύγκρουσης.
Αυτό θα συμβεί, και μάλλον οι μεγάλες δυνάμεις και τα επιτελεία τους παίζουν στις καθυστερήσεις τον συνηθισμένο αγώνα, έχοντας πλήρη επίγνωση της βιαιότητας και της απανθρωπιάς της επικείμενης σύγκρουσης.
Κανείς μάλιστα δεν ξέρει ποιό θα είναι το τελικό σχήμα της σύγκρουσης και αν θα είναι διπολική ή τριπολική ή πολυπολική.
Ξέρουμε από την πολεμολογία πως παγκόσμιες συγκρούσεις τείνουν να οργανώνονται σε διπολικά σχήματα, αλλά αυτό δεν είναι απόλυτο, αν θυμηθούμε τους παλαιούς ευρωπαϊκούς πολέμους.
Όλα είναι λοιπόν ανοιχτά μεν αλλά προκαθορισμένα δε, εφόσον ακόμα και οι ιδεολογικοί δείκτες της κατάστασης παρουσιάζονται πλέον με μιαν μορφή ακαμψίας που φανερώνει και σημαίνει μια κατάσταση ανυποχώρητης τοπο-θέτησης των αναδυόμενων πόλων της σύγκρουσης.
Ένας σημαντικός επιταχυντής της κατάστασης αυτής ως κατάστασης απολυτοποιήσεων και ανυποχώρητης "λογικής" είναι αυτό που ρέει στον αραβικό και τουρκικό κόσμο (αλλά και στον ιρανικό) ως ριζοσπαστικό Ισλάμ.
Είναι προφανές για κάθε σοβαρό αναλυτή πως αυτή η συγκρουσιακή οικουμενιστική εξαλλαγή μιας σκληρής θρησκείας δεν μπορεί να ερμηνευτεί τελικά μόνον από τις εσωτερικές της εγχαράξεις και τις πάντα ολοκληρωτικές της φιλοδοξίες.
Δεν λέω, όπως λένε πολλοί ηλίθιοι τελικά, αριστεροί φιλελεύθεροι και άλλοι, ότι αυτή η θρησκεία είναι ένα γενικό πράγμα που χωράει πολλές ερμηνείες άρα είναι αθώα γενικά πάλι, αλλά από την άλλη, μια αφελής ενοχοποίηση του Ισλάμ δεν μπορεί να εξηγήσει τίποτα για την επίκαιρη συγκρουσιακή και πολεμική-πολεμολογική μορφή του.
Αυτό το Ισλάμ είναι γονιμοποιημένο από μια τρομοκρατική παράδοση που έχει βαθιές ρίζες και στο ίδιο το Ισλάμ αλλά και στην Δυση, είτε αυτή είναι η "αριστερή" είτε αυτή είναι η "δεξιά" Δύση.
Επίσης υπάρχει πλέον, και στις ισλαμικές ομάδες και στις όποιες μη ισλαμιστικές ομάδες, μια γενίκευση διάχυση και ολοκλήρωση των μεθόδων του ανταρτοπολέμου και της νέας υβριδικής μορφής πολέμου που ονομάζεται ασαφώς ασύμμετρος πόλεμος και ο οποίος συγγενεύει σαφώς με τον ανταρτοπόλεμο αλλά δεν ταυτίζεται μαζί του.
Σήμερα τον πολυ-πόλεμο τον διενεργούν όλοι οι συντελεστές, και τα κράτη και οι μη κρατικές ή αντι-κρατικές δυνάμεις, και δεν υπάρχει μάλιστα καμμία σαφής αυτο-οριοθέτηση και κανένας σαφής αυτοκαθορισμός ακόμα και των φορέων των μορφών του πολέμου.
Αυτό το γενικό "πολεμολογικό ον" που κάποτε φαίνονταν ως εύκολα διακρινόμενο σε "κρατικό" και "αντάρτικο" είναι ένα ασαφές ρέον μεταξύ των τυπικών καθορισμών και οριοθετήσεων.
Γι' αυτό ακόμα και ο όρος ασύμμετρος πόλεμος δεν επαρκεί εφόσον προϋποθέτει έναν ούτως ειπείν συμμετρικό (πόλεμο).
 
 
Ιωάννης Τζανάκος 
                                              
 
 
  



               

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • φράσεις [23] - Η (αυτο-)θυσία είναι ένα αίνιγμα το οποίο δεν θα μπορέσω να λύσω ποτέ. Από τη μιά προκαλούσε ή ίσως προκαλεί ακόμα έναν δεδομένο σεβασμό, ακόμα κι όταν γ...
    Πριν από 16 ώρες
  • Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times - Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times Photo A woman working at a collective farm near Moscow in 1955. Credit Mark Redkin/FotoSo...
    Πριν από 5 εβδομάδες

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..