Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Δευτέρα, 1 Αυγούστου 2016

Παγκοσμιότητα και "τοπικές" καφρίλες..



Η μοναδική ερμηνεία του ανθρώπινου που στέκει κάπως στα πόδια της αναφέρεται στην παγκόσμια ουσία του, στην εκδίπλωσή του ως παγκόσμιου γεγονότος.
Δεν υπάρχει πρώτα η παγκοσμιότητα και έπειτα η τοπικότητα ή κάποια άλλη μορφή πολλαπλότητας, αλλά όλα αυτά είναι μέρης της ενιαίας ουσίας της ανθρώπινης παγκοσμιότητας.
Κάθε τοπική, χωρική, εθνική, εθνοτική, μειονοτική ή ιδιαιτεροποιητική ταυτότητα είναι μια μορφή της παγκοσμιότητας και τρόπος υποστάτωσης και συγκεκριμενοποίησής της.
Κατά κάποιο τρόπο κάθε συμβάν ή γεγονός εντός του ανθρώπινου έχει εξήγηση και ερμηνεία μόνον αν το εντάξουμε ως σχετικά αυτάρκες ή εξαρτημένο στοιχείο στην παγκόσμια κίνησή του.
Η παρεξήγηση και η λειψή ερμηνεία ξεκινάει από την στιγμή που δημιουργείται μια οντολογική ιεράρχηση και αντιπαράθεση των  δομικών στοιχείων τα οποία συγκροτούν σε κάθε περίπτωση την παγκοσμιότητα αυτή.
Για να το κατανοήσουμε αυτό θα αναφερθούμε και στην έννοια των στοιχείων αυτών κατά την επιτέλεση ενός άδικου, ιεραρχικού, καταπιεστικού συστήματος:
Όταν βλέπουμε πως αυτό το σύστημα δομεί μιαν αντιπαράθεση των στοιχείων ή όψεων της παγκοσμιότητας με την παγκοσμιότητα ως το γενικό/κοινό στοιχείο (του συστήματος) μπορεί να πέσουμε στο σφάλμα να θεωρήσουμε πως αυτή η αντιπαράθεση έχει οντολογικό χαρακτήρα, πως έχουν δηλαδή όντως διαχωριστεί αυτές οι δύο (ή περισσότερες) όψεις, ενώ στην  πραγματικότητα ακόμα και σε μια τέτοια "στρεβλή" μορφή συστηματοποίησης του συστήματος (ή σε μια τέτοια μορφή γίγνεσθαι του Είναι του) δεν έχουμε μιαν πραγματική διάσπαση, έναν οντολογικό διαχωρισμό.
Η ανθρωπότητα είναι ενιαία, είναι ένα Εν, ακόμα και στις σκληρότερες διασπάσεις της, και ως Εν περιέχει όλες τις πολλαπλότητές του σε ένα ριζικό Εν του Εν-ός αυτού.
Η προσπάθεια να συγκροτηθεί το αντικείμενον "παγκοσμιότητα" υπερβατολογικά, υλιστικά ή μετα-φυσικά (και νεο-μεταφυσικά/οντολογικά) δεν μπορεί να παράξει τα στοιχεία της ως ξέχωρα και την ίδια ως ένα στοιχείο εκτός ή άλλο των άλλων.
Δυστυχώς μια συνηθισμένη ασθένεια σε περιφέρειες με μικρή (σχετικά ή απόλυτα) ισχύη και σημασία είναι να τονίζεται πολύ έντονα το διαχωριστικόν/διαχωρίζον των συγκροτήσεων και των στοιχείων της παγκοσμιότητας.
Αυτή η ασθένεια λαμβάνει και την μορφή του εθνικισμού/ιθαγενισμού και την μορφή της γενικής λατρείας του υποτιθέμενου ξέχωρου παγκόσμιου στοιχείου της παγκοσμιότητας.
Είναι ανάγκη αν θέλεις να σκεφτείς να ξεχάσεις λίγο το χωριό σου αν είσαι από χωριό και να δεις τα φλέγοντα/κρίσιμα σημεία της ενεργής παγκόσμιας συζήτησης/διαλεκτικής/σύγκρουσης.

Προσωπικόν συμπέρασμα, αδιάφορο για το υπομονετικό και λιγοστό αναγνωστικό μας κοινό:
Με λίγα λόγια, οι περισσότεροι είστε χωριάταροι ελεεινοί σε περιβάλλον που δεν ταιριάζει πιά σε χωριάταρους, ακόμα και στον τρόπο που εκφράζετε τον υπερμοντερνισμό και τον ριζοσπαστισμό σας.
Απορώ πως ξέμεινα σε αυτό το κωλοχώρι..



Ιωάννης Τζανάκος  

2 σχόλια:

  1. Θα σας πω από εδώ μια ιστορία που δεν αξίζει να την κάνω ανάρτηση.
    Το 1999 ή 2000 δεν θυμάμαι καλά, έδωσα εξετάσεις να πάρω υποτροφία εξωτερικού στο ΙΚΥ (Ίδρυμα Κρατικών υποσροφιών), στο αντικείμενο φιλοσοφία.
    Αφού πήγα λοιπόν και γάμησα στην αρχαία και μεσαιωνική φιλοσοφία (άριστα) πάω την τελευταία μέρα να δώσω νεώτερη φιλοσοφία, και λέω δεν υπάρχει περίπτωση την έχω πάρει την υποτροφία. Άντε γειά Ελλάδα, πάω εξωτερικόν με υποτροφία και θα γυρίσω μόνον όταν θα είμαι υποχρεωμένος, αφού αν πάρεις υποτροφία πρέπει να απασχοληθείς σε κάποιο αντικείμενο μετά στην ελληνική πολιτεία.
    Πάω λοιπόν και όταν μπαίνει ο καθηγηταράς ελληναράς μας λέει Κριτική του Καθαρού Λόγου. Όπα,λέω το έχω! και τι βάζει ο αρχίδας; βάζει ένα θέμα που δεν θα το θυμόταν ούτε ο ίδιος ο Κάντ!
    Βγαίνουμε έξω τα 7 άτομα άναυδοι, τι έγινε ρε παιδιά; κάποια στιγμή μια κυρία φεύγει ταχέως χωρίς να συμμετέχει στον κοινό θρήνο, λόγω του ότι δεν έγραψε κανείς τίποτα, εκτός του ατόμου αυτού που έφυγε...στο τέλος μόνον αυτό το άτομο πήρε την υποτροφία και ήτο μαθήτρια του κυρίου καθηγητή...
    Αθάνατη Ελλάς! παρεπιπτόντως στα δυο προηγούμενα μαθήματα επιτηρήτρια ήταν μια κυριούλα η οποία ήτο συμφοιτητριά μου στο Πάντειο, καλή κοπέλα, όμορφη, έπαιζε και πιάνο θυμάμαι, και αυτή η οποία μου εκμυστηρεύθηκε (μετά την γραπτή εξέταση) ότι αρχικά είχε διδακτορικόν (υποψήφια) σε έναν γνωστό φιλόσοφον του "διαφωτισμού", τον άφησε (!!!) και πήρε θέμα με έναν γνωστό και γκομενάκια γλοιώδη νεο-ορθόδοξο θεολογοφιλόσφον! τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται.
    Μα σε τί βλαχομπουρδέλο ζούμε; το έχουμε καταλάβει;
    Σε απλά και πολύ βατά νεοελληνικά: δεν γαμιόσαστε όλοι λέω εγώ;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Κάποιος τόλμησε να γράψει άρθρο για την (πολιτική) "σοβαρότητα" (σε καθημερινή φυλλάδα)
    χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχχαχαχαχαχχαχαχαχαχαχαχαχαχχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχχαχαχαχαχαχαχχαχαχααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααχαχαχαχαχχαχαχααααααααααααααααααααααααααααααααααΧΑ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • 1 - Οι λέξεις δεν έχουν ένα δικό τους νόημα, και όμως μπορούν να χαρίσουν νόημα σε ό,τι υπάρχει χωρίς να μπορεί κάποιος να προσδιορίσει τι ακριβώς είναι αυτό ...
    Πριν από 27 δευτερόλεπτα
  • Franz Kafka - "Sie standen plötzlich da…" (II, 10) - "Sie standen plötzlich da…" (II, 10) *Sie standen plötzlich da, in einer Reihe, zehn. * *Sie waren fast alle gleich, hagere, dunkle, kahlrasierte Gesichter ...
    Πριν από 59 δευτερόλεπτα

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..