Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Δευτέρα, 15 Αυγούστου 2016

Πως θα φαινόταν μία καλύτερη Μέση Ανατολή του Ralph Peters


Σύνορα Αίματος. - Ζαν Κοέν

Πως θα φαινόταν μία καλύτερη Μέση Ανατολή
του Ralph Peters

 Τα διεθνή σύνορα δεν είναι ποτέ εντελώς δίκαια. Αλλά ο βαθμός της αδικίας που προκαλούν σε αυτούς που αυτά τα σύνορα αναγκάζουν να ζούν μαζί ή διαχωρίζουν κάνει μεγάλη διαφορά – συνήθως την διαφορά μεταξύ της ελευθερίας και της καταπίεσης, της ανοχής και της κτηνωδίας, της έννομης τάξης και της τρομοκρατίας, ακόμα και μεταξύ της ειρήνης και του πολέμου.
Τα πιο αυθαίρετα και συνεστραμμένα σύνορα στον κόσμο βρίσκονται στην Αφρική και τη Μέση Ανατολή. Χαραγμένα από Ευρωπαίους με βάση τα δικά τους συμφέροντα (οι οποίοι είχαν αρκετές δυσκολίες να χαράξουν ακόμα και τα δικά τους σύνορα) τα σύνορα της Αφρικής συνεχίζουν να προκαλούν τον θάνατο εκατομμυρίων τοπικών κατοίκων. 
Αλλά τα άδικα σύνορα της Μέσης Ανατολής – για να παραφράσουμε τον Τσώρτσιλ – προκαλούν τόσα προβλήματα ώστε να μην μπορούν να παραμείνουν μόνο στην συγκεκριμένη περιοχή.
Και ενώ η Μέση Ανατολή έχει πολλά περισσότερα προβλήματα εκτός από τα δυσλειτουργικά σύνορα – αρχίζοντας από την πολιτιστική τελμάτωση, τη σκανδαλώδη ανισότητα μέχρι το θανάσιμο θρησκευτικό εξτρεμισμό – το μεγαλύτερο ταμπού στην προσπάθεια να καταλάβει κανείς την ολοκληρωτική αποτυχία της περιοχής δεν είναι το Ισλάμ αλλά τα φρικτά αλλά ταυτόχρονα ιερά σύνορα που λατρεύονται από τους διπλωμάτες μας.
Βέβαια καμία αλλαγή συνόρων, όσο δρακόντεια κι’είναι δεν θα καταστήσει ευτυχισμένη κάθε εθνική μειονότητα στη Μέση Ανατολή. Σε μερικές περιπτώσεις οι εθνικές και θρησκευτικές ομάδες ζουν αναμεμειγμένες και έχουν συνάψει μεικτούς γάμους. Σε άλλα μέρη, η επανένωση που βασίζεται σε σχέσεις αίματος ή πίστης ίσως να μην αποδειχθεί τόσο ευχάριστη όσο θα περίμεναν οι σημερινή υποστηρικτές της. 
Τα σύνορα που προβάλλονται στους χάρτες που συνοδεύουν αυτό το άρθρο διορθώνουν τις αδικίες πού έχουν υποστεί οι πιο σημαντικές «αδικημένες» πληθυσμιακές ομάδες όπως είναι οι Κούρδοι, οι Μπαλούχοι, οι Αραβες Σιίτες, αλλά αποτυγχάνουν να καταπιαστούν επαρκώς με τους Χριστιανούς της Μέσης Ανατολής, τους Μπαχάϊ, τους Ισμαήλους, τους Νακσμπάντι και πολλές άλλες μικρότερες μειοψηφίες. Και μία αδικία του παρελθόντος που δεν μπορεί ποτέ να διορθωθεί με την επιβράβευση εδαφών είναι η γενοκτονία που διαπράχθηκε εναντίον των Αρμενίων από την φθίνουσα Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Αλλά παρά τις αδικίες που δεν διορθώνονται από τα σύνορα που έχουμε φανταστεί εδώ, δεν θα δούμε ποτέ μία πιο ειρηνική Μέση Ανατολή χωρίς τέτοιες σημαντικές τροποποιήσεις συνόρων.


Ακόμα και αυτοί που απεχθάνονται τις συζητήσεις για την αλλαγή συνόρων καλά θα έκαναν να συμμετάσχουν σε μία άσκηση που προσπαθεί να συλλάβει μία πιο δίκαιη, αν και όχι τέλεια τροποποίηση των εθνικών συνόρων στην περιοχή που βρίσκεται ανάμεσα στον Βόσπορο και την Ινδία. Με το να αποδεχτούμε πως η διεθνής τέχνη της πολιτικής δεν έχει αναπτύξει αποτελεσματικές μεθόδους – πέραν του πολέμου- για την αναδιάταξη των ελλατωματικών συνόρων, μια νοητική προσπάθεια παραταύτα να αντιληφθούμε τα «οργανικά» σύνορα της Μέσης Ανατολής μας βοηθά να καταλάβουμε το μέγεθος των δυσκολιών που αντιμετωπίζουμε και τα οποία θα συνεχίσουμε να αντιμετωπίζουμε. Αντιμετωπίζουμε κολλοσιαίες ανωμαλίες που έχουν δημιουργηθεί με ανθρώπινη ευθύνη που δε θα σταματήσουν να προκαλούν το μίσος και τη βία μέχρι να διορθωθούν.
Και εκείνοι που αρνούνται να «διανοηθούν το αδιανόητο» δηλώνοντας ότι τα σύνορα δεν πρέπει να αλλάζουν τελεία και παύλα – καλό είναι να θυμούνται ότι τα σύνορα ποτέ δεν σταμάτησαν να αλλάζουν κατά την διάρκεια των αιώνων. 
Τα σύνορα ποτέ δεν ήταν στατικά και πολλά από αυτά αρχίζοντας από το Κονγκό, το Κόσοβο μέχρι την περιοχή του Καυκάσου αλλάζουν ακόμα και τώρα (ενώ οι Πρεσβευτές και οι ειδικοί εκπρόσωποι κάνουν τα στραβά μάτια για να θαυμάσουν το γυάλισμα των παπουτσιών τους)
Και ένα άλλο μικρό σκοτεινό μυστικό που μας έχουν διδάξει τα 5000 χρόνια της ιστορίας είναι ότι η εθνοκάθαρση είναι αποτελεσματική.
Ας αρχίσουμε με το θέμα των συνόρων που είναι το πιο ευαίσθητο για τους Αμερικανούς αναγνώστες. 
Για να έχει οποιαδήποτε ελπίδα να ζήσει σε ειρήνη με τους γείτονές τους, το Ισραήλ θα πρέπει να επιστρέψει στα σύνορα του πριν το 1967, με αναγκαστικές τροποποιήσεις έλλογων ανησυχιών που αφορούν την ασφάλεια. 
Αλλά το θέμα των εδαφών γύρω από την Ιερουσαλήμ, μία πόλη που έχει ποτιστεί με αίμα για χιλιάδες χρόνια, ίσως αποδειχθεί ανεπίλυτο για την γενιά μας. 
Όταν όλα τα εμπλεκόμενα μέρη έχουν μετατρέψει τον Θεό τους σε έναν μεγιστάνα που ασχολείται με ακίνητα, η κυριολεκτική μάχη που γίνεται για τα εδάφη έχει μία ένταση με την οποία δεν μπορούν να ανταγωνιστούν η απλή απληστία για τον πλούτο του πετρελαίου ή οι εθνικές συγκρούσεις. 
 Επομένως ας αφήσουμε κατά μέρος αυτό το θέμα που έχει «υπερμελετηθεί» και ας ασχοληθούμε με αυτά που αγνοούνται επιμελώς.
Η πιο κατάφωρη αδικία στα περιβόητα άδικα σύνορα που βρίσκονται μεταξύ των Βαλκανικών Όρεων και των Ιμαλάϊα είναι η απουσία ανεξάρτητου Κουρδικού Κράτους. Περίπου 27 έως 36 εκατομμύρια Κούρδοι ζουν σε γειτονικές περιοχές της Μέσης Ανατολής (οι στατιστικές δεν είναι ακριβείς διότι κανένα κράτος δεν έχει επιτρέψει μία ειλικρινή απογραφή). Με μεγαλύτερο πληθυσμό από το σημερινό Ιράκ, ακόμα και οι χαμηλότερες εκτιμήσεις καθιστούν τους Κούρδος, το μεγαλύτερο έθνος χωρίς δικό του κράτος. Ακόμη χειρότερα, οι Κούρδοι έχουν καταπιεστεί από κάθε κυβέρνηση που ελέγχει βουνά και όρη όπου ζουν από την εποχή του Ξενοφώντα.
Οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους έχασαν μία τρομερή ευκαιρία να αρχίσουν να διορθώνουν αυτή την αδικία μετά την πτώση της Βαγδάτης. Το Ιράκ, ένα κράτος Φρακενστάϊν, που φτιάχτηκε από κομμάτια που δεν ταιριάζουν, έπρεπε αμέσως να διαχωριστεί σε τρία μικρότερα κράτη. Αποτύχαμε λόγω δειλίας και έλλειψης οράματος, εκφοβίζοντας του Κούρδους του Ιράκ, ώστε να υποστηρίξουν τη νέα Ιρακινή Κυβέρνηση – κάτι το οποίο κάνουν με μισή καρδιά ως αντάλλαγμα για την ένδειξη καλής θέλησής μας. Αλλά μην τρέφετε αυταπάτες. Εάν γινόταν δημοψήφισμα σχεδόν το 100% των Κούρδων του Ιράκ θα ψήφιζε την ανεξαρτησία.
Το ίδιο θα έκαναν και οι πολυβασανισμένοι Κούρδοι της Τουρκίας που έχουν υποστεί την βίαιη στρατιωτική καταπίεση για δεκαετίες και τον υποβιβασμό τους με τον χαρακτηρισμό των «βουνίσιων Τούρκων» σε μία προσπάθεια να εξαλειφθεί η ταυτότητά τους. Και ενώ τα δεινά των Κούρδων από τα χέρια της Αγκυρας έχουν μειωθεί κατά κάποιο τρόπο την τελευταία δεκαετία, η καταπίεση εντάθηκε πάλι πρόσφατα και το νοτιοανατολικό μέρος της Τουρκίας πρέπει να θεωρείται κατεχόμενο έδαφος. Σε ότι αφορά τους Κούρδους της Συρίας και του Ιράν, και εκείνοι θα έσπευδαν να ενταχθούν σε ένα ανεξάρτητο Κουρδιστάν εάν είχαν την δυνατότητα. Η άρνηση των νόμιμων δημοκρατιών να υποστηρίξουν την ανεξαρτησία των Κούρδων είναι μία ανθρωπιστική αδικία παράλειψης πολύ χειρότερη από τα αδέξια, μικρότερα αμαρτήματα που συχνά διεγείρουν το ενδιαφέρον των ΜΜΕ μας. Και παρεμπιπτόντως, ένα ελεύθερο Κουρδιστάν από το Ντιγιαμπακίρ μέχρι το Ταμπρίζ, θα ήταν το πιο φιλο-Δυτικό Κράτος στην περιοχή ανάμεσα στην Βουλγαρία και την Ιαπωνία.
Μία δίκαιη αναδιάταξη στην περιοχή θα άφηνε τις τρεις περιοχής όπου υπάρχει Σουνιτική πλειοψηφία στο Ιράκ ως ένα κολοβωμένο κράτος που ίσως τελικά θα επέλεγε να ενωθεί με την Συρία η οποία θα έχανε τον παράκτιο χώρο της σε έναν Μεγάλο Λίβανο που θα προσαναλοτιζόταν στη Μεσόγειο. Μία αναγεννημένη Φοινίκη. Ο Σιιτικός Νότος του παλαιού Ιράκ, θα αποτελούσε την βάση ένας Αραβικού Σιιτικού Κράτος κατά μήκος ενός μεγάλου μέρους του Περσικού Κόλπου.
Μία βασικά αιτία για την μεγάλη τελμάτωση στον Ισλαμικό κόσμο είναι το γεγονός ότι η βασιλική οικογένεια της Σαουδικής Αραβίας μεταχειρίζεται τη Μέκκα και τη Μεδίνα σαν να είναι το δικό της φέουδο. Με τα ιερότερα μνημεία του Ισλάμ να βρίσκονται υπό τον έλεγχο ενός αστυνομοκρατούμενου κράτους που ανήκει σε ένα από τα πιο μισαλλόδοξα και καταπιεστικά καθεστώτα του Κόσμου το οποίο ταυτόχρονα ελέγχει μεγάλο πλούτο πετρελαίου που δεν κερδίθηκε με αξία, οι Σαουδάραβες έχει καταφέρει να προβάλλουν την δική τους Ουαχαμπιστικό όραμα μίας αυταρχικής, μισαλλόδοξης πίστης πολύ πέρα από τα σύνορά τους. Η άνοδος των Σαουδαράβων σε πλούτο και συνεπώς σε επιρροή ήταν το χειρότερο που συνέβει εν γένει στον Ισλαμικό κόσμο από την εποχή του Προφήτη και ότι χειρότερο συνέβει στους Άραβες μετά την Οθωμανική (εάν όχι τη Μογγολική) κατάκτηση.
Και ενώ οι μη Μουσουλμάνοι δεν θα μπορούσαν να αλλάξουν τον έλεγχο τον ιερών πόλεων του Ισλάμ, σκεφτείτε πόσο πιο υγιής θα μπορούσε να γίνει ο Ισλαμικός κόσμος εάν η Μέκκα και η Μεδίνα βρίσκονταν υπό τον έλεγχο μίας εναλλασόμενης επιτροπής που θα εκπροσωπούσε τις κύριες Ισλαμικές σχολές και κινήματα σε ένα Ισλαμικό Ιερό Κράτος - ένα είδος Μουσουλμανικού υπερ-Βατικανού – όπου θα γινόταν συζήτηση για το μέλλον της μεγάλης θρησκείας αντί απλώς να διατάζεται. Η πραγματική δικαιοσύνη – κάτι που μπορεί να μην μας αρέσει – θα παραχωρούσε τις παράκτιες πετρελαϊκές εγκαταστάσεις της Σαουδικής Αραβίας στους Σιίτες Αράβες που ζουν σε εκείνη την περιοχή ενώ το ΝοτιοΑνατολικό κομμάτι θα πήγαινε στην Υεμένη. Περιορισμένο σε ένα κομμάτι που θα λεγόταν η Ανεξάρτητη Περιοχή της Πατρίδας των Σαούντ γύρω από το Ριάντ, ο Οίκος των Σαούντ, θα ήταν πολύ λιγότερο ικανό να προκαλεί προβλήματα για το Ισλάμ και τον κόσμο.
Το Ιράν, ένα κράτος με παράλογα σύνορα, θα έχανε πολλά εδάφη σε ένα Ενωμένο Αζερμπαϊτζάν, ένα Ανεξάρτητο Κουρδιστάν, ένα Αραβικό Σιιτικό Κράτος και ένα Ανεξάρτητο Μπαλουχιστάν, αλλά θα κέρδιζε τις επαρχίες γύρω από το Χεράτ στο σημερινό Αφγανιστάν – μία περιοχή με ιστορική και γλωσσολογική συγγένεια με την Περσία. Ουσιαστικά το Ιράν θα γινόταν και πάλι ένα εθνολογικό Περσικό κράτος με το πιο δύσκολο ερώτημα να είναι εάν θα πρέπει να κρατήσει το Λιμάνι του Μπάνταρ Αμπάς ή να το παραχωρήσει στο Αραβικό Σιιτικό Κράτος.
Ότι θα έχανε το Αφγανιστάν στην Περσία δυτικά θα το κέρδιζε ανατολικά, καθώς οι φυλές που βρίσκονται στα Νοτιοδυτικά σύνορα του Πακιστάν θα ενώνονταν με τα αδέρφια τους στο Αφγανιστάν (σκοπός αυτής της άσκησης δεν είναι να χαράξουμε τα σύνορα όπως θα μας άρεσαν αλλά ανάλογα με το πώς θα τα επιθυμούσαν οι τοπικοί πληθυσμοί). Το Πακιστάν, ένα άλλο μη φυσιολογικό κράτος, θα έχανε την περιοχή των Μπαλούχ, ή οποία θα γινόταν ένα ελεύθερο Μπαλουχιστάν. Το υπόλοιπο «φυσιολογικό» Πακιστάν θα βρισκόταν τελείως ανατολικά από τα Ινδικά Όρη, εκτός από ένα δυτικό κομμάτι κοντά στο Καράτσι.
Οι πόλεις – κράτη των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων θα είχαν ποικίλλη τύχη όπως θα έχουν πιθανότατα στην πραγματικότητα. Ορισμένα μπορεί να ενσωματωθούν στο Αραβικό Σιιτικό Κράτος που θα βρίσκεται κατά μήκος μεγάλου μέρους του Περσικού Κόλπου (ένα κράτος το οποίο πιθανότατα θα εξελισσόταν σε αντίβαρο παρά σε σύμμαχο του Περσικού Ιράν. Εφόσον όλες οι πουριτανικές κουλτούρες είναι υποκριτικές, θα επιτρεπόταν αναγκαστικά στο Ντουμπάι να διατηρήσει το καθεστώς του θερέτρου για ανήθικους πλουσίους. Το Κουβέιτ θα διατηρούσε τα σημερινά του σύνορα, όπως και το Ομάν.
Σε κάθε περίπτωση η υποθετική αναδιάταξη των συνόρων ανταποκρίνεται σε εθνικές συγγένειες και σε θρησκευτικές ομάδες. Σε μερικές περιπτώσεις αφορά και τα δύο. Βεβαίως εάν είχαμε ένα μαγικό ραβδί και μπορούσαμε δια μαγείας να τροποποιήσουμε τα σύνορα που βρίσκονται υπό συζήτηση, σίγουρα θα προτιμούσαμε να το κάνουμε επιλεκτικά. Όμως μελετώντας τον τροποποιημένο χάρτη, βλέπουμε ότι σε αντίθεση με τον χάρτη που δείχνει τα σημερινά σύνορα, ο τροποποιημένος μας δίνει μία ιδέα της μεγάλης αδικίας που προκλήθηκε σε μία περιοχή που αγωνιζόταν να αναδυθεί από τον εξευτελισμό και την ήττα του 19ο αιώνα, από τα σύνορα που χαράχθηκαν από Γάλλους και Άγγλους στον 20ο αιώνα.


Το να διορθώσει κανείς τα σύνορα ώστε να ανταποκρίνονται στην βούληση των λαών για την ώρα μπορεί να είναι αδύνατον. Αλλά με το χρόνο – και με την αναπόφευκτη αιματοχυσία – νέα και φυσικά σύνορα θα προκύψουν. Η Βαβυλώνα έχει πέσει πάνω από μία φορά.
Εν τω μεταξύ οι δικοί μας άνδρες και γυναίκες του Στρατού θα συνεχίζουν να πολεμούν για την ασφάλεια από την τρομοκρατία, για την προοπτική της δημοκρατίας, και για την πρόσβαση σε αποθέματα πετρελαίου σε μία περιοχή που έχει την μοίρα να πολεμά τον εαυτό της. Ο σημερινός ανθρώπινος διχασμός και εξαναγκαστικές ενώσεις στην περιοχή μεταξύ της Άγκυρας και το Καράτσι σε συνδυασμό με τα βάσανα που έχει προκαλέσει η ίδια η περιοχή στον εαυτό της, δημιουργούν το τέλειο εκκολαπτήριο για τον θρησκευτικό φανατισμό, τον πολιτισμό της απόδοσης κατηγοριών εναντίον άλλων, και την στρατολόγηση τρομοκρατών που θα μπορούσε να σχεδιάσει κανείς. Όταν οι άνδρες και γυναίκες κοιτούν με πίκρα τα σύνορά τους, αναζητούν επίσης με ενθουσιασμό εχθρούς .
Με τον υπέρογκο αριθμό τρομοκρατών στον Κόσμο και την έλλειψη αποθεμάτων ενέργειας, οι σημερινές ανωμαλίες στη Μέση Ανατολή, υπόσχονται μία κατάσταση που θα επιδεινωθεί αντί να βελτιωθεί Σε μία περιοχή όπου ρίζωσαν μόνο τα χειρότερα χαρακτηριστικά του εθνικισμού και όπου τα πιο χυδαία χαρακτηριστικά της θρησκείας απειλούν να κυριαρχήσουν πάνω σε μία απογοητευμένη πίστη, οι ΗΠΑ, οι σύμμαχοί τους, και πάνω απ’ όλα οι Ένοπλες Δυνάμεις μας μπορούν να αναμένουν κρίσεις χωρίς τελειωμό. Ενώ το Ιράκ μπορεί να αποτελεί το αντίθετο παράδειγμα της ελπίδας – εάν δεν αποχωρήσουμε πρόωρα από το έδαφος του – η υπόλοιπη περιοχή προσφέρει προβλήματα που επιδεινώνονται σε κάθε μέτωπο.
Εάν τα σύνορα της ευρύτερης Μέσης Ανατολής δεν μπορούν να τροποποιηθούν ώστε να ανταποκρίνονται σε φυσικούς δεσμούς αίματος και πίστης, θα πρέπει να δεχθούμε ότι ένα μέρος της αιματοχυσίας στην περιοχή θα συνεχίσει να ανήκει σε μας.

• • •
ΠΟΙΟΣ ΚΕΡΔΙΖΕΙ, ΠΟΙΟΣ ΧΑΝΕΙ

Κερδισμένοι

Αφγανιστάν
Αραβικό Σιιτικό Κράτος
Αρμενία
Αζερμπαϊτζάν
Ανεξάρτητο Μπαλουχιστάν
Ανεξάρτητο Κουρδιστάν
Ιράν
Ισλαμικό Ιερό Κράτος
Ιορδανία
Λίβανος
Υεμένη

Χαμένοι

Αφγανιστάν
Ιράν
Ιράκ
Ισραήλ
Κουβέιτ
Πακιστάν
Κατάρ
Σαουδική Αραβία
Συρία
Τουρκία
Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα
Δυτική Όχθη


http://www.armedforcesjournal.com/2006/06/1833899/

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..