Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Παρασκευή, 2 Σεπτεμβρίου 2016

1, 2, 3, πολλοί ολοκληρωτισμοί..


Τα διάφορα "στρατόπεδα" ερμηνείας της παγκόσμιας πραγματικότητας έχουν σχηματίσει μια τοξική ατμόσφαιρα για την σκέψη.
Αυτές οι ομάδες ερμηνείας της παγκόσμιας πραγματικότητας υπήρχαν εν σπέρματι από πολύ παλαιά, αλλά τώρα έχουν οργανωθεί σε πιο διακριτές μορφές σε σχέση με το παρελθόν.
Είναι σπουδαίος αν και μάλλον μάταιος ο αγώνας να διατηρήσει το ελεύθερο πνεύμα την ανεξαρτησία του, δεν ξέρω αν έχει κανένα νόημα αυτό όταν σχηματίζονται πλέον όχι μόνον δύο αλλά πολλά παγκόσμια στρατόπεδα παράνοιας.
Η ερμηνεία και το πάθος της μεροληψίας έχει μετατραπεί σε παράνοια, η δε παράνοια έχει ξεπεράσει τον όποιο λειτουργικό πολεμικό της ρόλο και λειτουργεί και ως καταστροφέας της σκέψης εν γένει.
Η πολεμική δίνει πολλές φορές πνοή στην σκέψη, αλλά όχι πάντα, όπως εδώ όπου πραγματικά απορείς με το μίσος και αφού απορήσεις αρχίζεις να ανησυχείς αφού αρχίζει να φαίνεται ως ένα προμήνυμα μιας γενικευμένης καταστροφής.
Θα ήθελα να έχω χρόνο για να απο-δομήσω τα κύρια προπαγανδιστικά επιχειρήματα της κάθε πλευράς του επερχόμενης λυσσώδους σύγκρουσης, γιατί ακόμα δεν έχουμε δει τίποτα νομίζω.
Πολλά τα παραδείγματα.
Έχουμε τους δυτικιστές, οι οποίοι σαν χώρος εκτείνονται από την άκρα δεξιά ως την "επαναστατική" αριστερά, και τους αντι-δυτικιστές οι οποίοι έχουν την ίδια έκταση όσον αφορά στον τυπικό "κλασικό" πολιτικό προσδιορισμό.
Υπάρχουν όμως και άλλες μορφές δυτικισμού και αντι-δυτικισμού, οι οποίες δεν μπορούν να αναλυθούν με βάση την προηγούμενη κατάταξη. 
Ένας λαβύρινθος από υπο-καθορισμούς και ειδικές μορφές σε κάθε "στρατόπεδο", οι δε εσωτερικές σε κάθε στρατόπεδο υπο-διαιρέσεις περιπλέκουν φοβερά και την κατάσταση και την κατανόησή της.
Σκέφτομαι λόγου χάριν τώρα, έναν κριτικό δυτικιστή, ένα μεγάλο όνομα της νέας αριστερής φιλοσοφίας, τον Αντόρνο, και λέω, είναι δυνατόν αυτός να είναι στο ίδιο στρατόπεδο λ.χ με την Λεπέν;
Αποκλείεται, θα πει κανείς καταρχάς.
Καταρχάς λοιπόν να δούμε πως η Λεπέν εξακοντίζει, όπως και ο Τράμπ, έναν φιλορωσισμό ή φαίνεται να προσεγγίζουν όλοι, Πούτιν Τράμπ Λεπέν, σε έναν νέο φασισμό.
Οπότε, τι σχέση μπορεί να έχει ένας άμωμος και άσπιλος ανόητος όπως ο Αντόρνο;
Λογικά δεν έχει καμμία σχέση, τουναντίον, είναι ο απόλυτος εχθρός υποτίθεται "μορφών" όπως οι προαναφερόμενες και ο κατάλογος μπορεί να ανοίξει περιέχοντας εντός του πολλούς άλλους.
Ο Αντόρνο προσφέρεται για ιερά εξέταση νέου αριστερού τύπου και για ηθικολογική καταδίκη όλων σχεδόν των ιδεολογικών μορφών, όχι μόνον ακραίων τρόπον τινά περιπτώσεων όπως οι προαναφερόμενες.
Όμως κάνουμε εδώ ένα λάθος. 
Και αυτό το λάθος πρέπει να το διορθώσουμε.
Ο Αντόρνο, και άλλες σχολές δυτικής ή δυτικιστικής εξαχρείωσης και παραποίησης μεγάλων παραδόσεων (όχι μόνον του μαρξισμού ή του εγελιανισμού ή και άλλων, θρησκευτικών-οντολογικών, παραδόσεων), έχουν μέσα στην Δύση έναν άλλο ρόλο και πολύ καλά εντάσσονται στο γενικότερο αμιγές δυτικό στρατόπεδο, από την σκοπιά της φιλελεύθερης ελευθεριακής και άλλα φριχτά πράγματα "διανοήσεως", όλα αυτά που καταλήγουν σε ένα ας πούμε "αυτοκρατορικό" πεδίο αντίληψης και κατάταξης των πραγμάτων; καταλήγουν σε μια Κλίντον ή σε έναν Σάντερς, άσε τώρα τι λένε οι αριστεροί φιλόσοφοι και οι λεπτολόγοι, εκεί καταλήγουν.
Για να δούμε τώρα που κάναμε και μεις μιαν αναγκαία προκρούστεια μορφοποίηση:
Που ανήκουν οι ακροδεξιοί συν τον Πούτιν και όλο τον "ευρασιατικό" βόθρο και που ανήκουν οι φιλελεύθεροι ελευθεριακοί; κ.λπ
Στην "Ανατολή" ή στην "Δύση";
Για να απλοποιήσουμε τα πράγματα να το πούμε και να τελειώνουμε, η Ρωσία είναι Δύση, άσχετα αν η Δύση-Δύση την έχει ως έναν αγαπημένο στόχο για να στερεώνει την δική της αθλιότητα και να παίζει ένα δυτικιστικό-αντιδυτικό δυϊστικό παιχνίδι κυριαρχίας με έναν αιρετικό εαυτό της, ή δήθεν αιρετικό εαυτό της.
Η μη Δύση είναι έξω και από την Ρωσία και τους άλλους ορθόδοξους ή "ορθόδοξους" θεατρίνους ή θύματα (ανάλογα με τις συνθήκες).
Τώρα, ίσως έτσι καταλάβουμε και όλες αυτές τις ιδεολογικές και πολιτικές αντιπαραθέσεις και τις άτυπες συμμαχίες που συμβαίνουν μεταξύ όλων των δυτικών-δυτικών και των μη-δυτικών-δυτικών ως ένα κακό παιχνίδι το οποίο μάλιστα μπορεί να καταλήξει τελικά σε μια γενική καταστροφή.
Θα καταλήξει όμως όλο αυτό σε μια γενική καταστροφή και θα συμβεί ο νέος πόλεμος της Δύσης-Δύσης, όλης μαζί, εναντίον της μη-Δύσης-Δύσης της νέας Ρωσίας; ή μήπως έχουμε νέα γεγονότα που περιπλέκουν την κατάσταση;
Προφανώς έχουμε να κάνουμε με νέα γεγονότα που αφορούν στην άνοδο, δια μιας φρικαλέας γενίκευσης του μεσανατολικού/μεσοποταμιακού ζητήματος, της νέας Εγγύς Ανατολής με την δική της πολυπλοκότητα, τις δικές της ορίζουσες αλλά και την διαρκή πάλι συνύφανσή της με την Δύση, είτε αυτή είναι η Δύση-Δύση είτε αυτή είναι η μη-Δύση-Δύση, Ρωσία και άλλοι μέθυσοι ορτοντόξ.
Εδώ πρέπει να τονίσουμε πως για πρώτη φορά η μη-Δύση-Δύση βάζει πόδι στο έδαφος, με ισχυρές δυνάμεις, αλλά και με βιαστικές επιλογές, εξυπνακίστικες και ανόητες.
Οι Σοβετικοί ή Σοβιετορώσοι έκαναν δουλειά με τους μπααθιστές φασίστες ή εθνικοσιαλιστές, κάθε είδους και μορφής, αλλά είχαν περιοριστεί σε μιαν εξ'αποστάσεως επιρροή εμπιστευόμενοι τους στρατοκράτες και όλο τον κρατικό συρφετό, στην Αίγυπτο, την Συρία, το Ιράκ κ.λπ.
Αυτή η ιστορία όμως τελείωσε ή τελειώνει, ο αραβικός κόσμος έχει αλλάξει ριζικά και έχει αναδυθεί ένας άλλος νέος κόσμος με άλλες ορίζουσες και άλλες βλέψεις. 
Η επένδυση στο ιρανικό φονταμενταλιστικό καθεστώς είναι εξυπνούλικη, αλλά επίσης αδιέξοδη. 
Το Ιράν δεν μπορεί να ηγεμονεύσει ποτέ στον αραβικό-σουνιτικό κόσμο.
Οπότε, η νέα δύναμη, αυτή που υποτίθεται θα αντικαταστήσει την Δύση-Δύση έχει λίγο χρόνο στην Εγγύς Ανατολή, και μπορεί να χρησιμοποιηθεί ακριβώς για να εξωπεταχθεί εκείνος ο σημαντικότερος παράγοντας που είναι η Δύση-Δύση.
Έκανα αυτη την εμβόλιμη μικρή ανάλυση για να σας δέιξω κάτι.
Όλο αυτό που βλέπετε ως ευρισκόμενοι μεταξύ διασταυρούμενων πυρών μεταξύ δυτικιστών-δυτικιστών (φιλελεύθεροι, δεξιοί-αριστεροί και καμμία κλανιά όπως ο Αντόρνο που σας τον έφερα σαν παράδειγμα) και αντι-δυτικιστών-δυτικιστών (ορτοντόξ και λοιποί, αλλά και οι ακροδεξιοί στην Δύση-Δύση που ψάχνουν τρύπα να ξεμυτήσουν) είναι μια φούσκα, μια τεράστια μπαρούφα, η οποία θα σκάσει όσο αναπτύσσεται η τεράστια δυναμική του αραβικού κόσμου, η οποία είναι όμως μια μαύρη κατάμαυρη και αδιέξοδη δυναμική, όχι μόνον εξαιτίας των ιμπεριαλισμών αλλά και εξ΄αιτίας τους και εξ'ιδίας αθλιότητας.
Αυτός είναι ο πραγματικός κόσμος, και σε αυτό τον πραγματικό κόσμο κάποιοι λαοί, άνθρωποι κ.λπ ήδη ζούνε ως ξένοι και μάλλον ως μικρά ακαθόριστα και ατυχή εθνάρια ή ομάδες μεταξύ γιγάντων που ετοιμάζονται να καταστρέψουν τα πάντα.
Τουλάχιστον αυτά τα εθνάρια ή οι ομάδες, ας μην τρώνε όλο το σανό που προσφέρουν απλόχερα οι προαναφερόμενοι λύκοι, λυκοπρόβατα, προβατόλυκοι, Δυτικοί-Δυτικοί και μη-Δυτικοί-Δυτικοί.
Και βέβαια να μην έχουν αυταπάτες για τους νεο-ανατολίτες πατριάρχες, ελπίζοντας σε μια αντι-ηγεμονική ανάδυση νέων μεγάλων ριζοσπαστικών λαών και άλλα κωμικά πράγματα.
Ο νέος κόσμος που αναδύεται ένθεν κακείθεν, ένθεν ένθεν, είναι σκοτεινός σκοτεινότερος αυτού που σχημάτισε με την φαντασία του ο ευφυής και καλωσυνάτος Άγγλος πράκτωρ Όργουελ.
Δεν θα έχουμε 2 ολοκληρωτισμούς, αλλά τουλάχιστον 3.
Καλή μας τύχη..
Που δεν το βλέπω..

 

Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..