Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Κυριακή, 4 Σεπτεμβρίου 2016

Θέσεις στρατηγικής [5-6]



5. Υπάρχει το δίλημμα της δύναμης του αδύναμου. 
Ακόμα και ένας αδύναμος πολιτικός και εθνοτικός συντελεστής έχει την δυνατότητα και το δικαίωμα να ασκήσει την εξουσιαστική φρίκη που ασκεί μονομερώς και δικαιϊκά αποκλειστικά ο δυνατός πολιτικός και εθνοτικός συντελεστής.
Η άσκηση του δικαίωματος αυτού πρέπει να αναδειχθεί/αναδυθεί θεωρητικά/αξιακά και πολιτικά χωρίς αυτή η ανάδειξη/ανάδυση να σημαίνει τελική αποδοχή του ως δεδομένου και ισχύοντος κατά την γενική ιδεολογική και ηθική τάξη.
Όμως ο αδύναμος ή "αδυναμότερος" βρίσκεται προ του διλήμματος της εκτέλεσης ή εφαρμογής του δικαιώματος εξουσιαστικής φρίκης ή της απάρνησης αυτού του δικαιώματος.
Έχει σημασία να τονίσουμε εδώ εμφατικά πως πρέπει η άρνηση εφαρμογής αυτού του δικαιώματος να αναδειχθεί/αναδυθεί και σημανθεί, ακόμα και δικαϊκά, ως απ-άρνηση.
Η έννοια της απ-άρνησης προϋποθέτει την πρωταρχική ύπαρξη της θετικής δυνατότητας αυτού που είναι να απ-αρνηθούν οι όποιοι δρώντες.
Θα ρωτήσει κάποιος, πάλι εμφατικά: μα τι λέτε; έχουν ας πούμε δικαίωμα εθνοκτονίας ή γενοκτονίας οι αδυναμότεροι ή εκδιωχθέντες λαοί ή εθνοτικές ομάδες; όχι, δεν λέω αυτό, λέω πως υπάρχει ένα σύνολο εξουσιαστικών φρικαλέων πρακτικών, με ορθολογικό και συγκεκριμένο κυριαρχικό περιεχόμενο, οι οποίες είναι στερημένες επιλεκτικά από όσους η Δύση επιλέγει να τις στερήσει.
Η γενοκτονία, και η εθνοκάθαρση η οποία αγγίζει τα όρια της γενοκτονίας δεν έχει κανένα ορθολογικό εξουσιαστικό κυριαρχικό περιεχόμενο, αλλά και κάθε εξουσιαστική φριχτή πρακτική δεν είναι εξ'όρισμού γενοκτονική ή εθνοκτονική απλώς δια της περιεχομενικής ύπαρξης φρικτών πρακτικών.
Όταν στους εθνικούς/εθνοτικούς πολέμους η Δύση ασκεί το υποτιθέμενο δικαίωμά της να κρίνει ποιός έχει ή δεν έχει γενοκτονική πρόθεση και ψάχνει σε κάθε φρικτή πρακτική μιας στοχοποιημένης εθνοτικής ή πολιτικής ομάδας την γενοκτονική πρόθεση κατά κάποιο τρόπο έλκει την κατάσταση προς τα εκεί. 
Αυτό δεν σημαίνει βέβαια μια εκ των υστέρων δικαίωση ή αθώωση όσων προέβησαν όντως σε γενοκτονικές πρακτικές έστω με την ώθηση της Δύσης, εφόσον η ίδια η πράξη έχει την ανήθικη και ειδικά απάνθρωπη αυθυπόστασή της ακόμα κι αν υποθέσουμε πως προέκυψε από μιαν έμμεση εργαλειοποίηση των εθνικιστών που την διενέργησαν από την Δύση.
Ποιά είναι όμως η πραγματική ευθύνη και η παλιανθρωπιά της Δύσης φαίνεται στην διάκριση δύο συμβάντων στην γιουγκοσλαβική κρίση:
Είδατε να παρεμβαίνει συγκεκριμένα αποτρεπτικά η Δύση στις γενοκτονικές εθνοκαθάρσεις που διενέργησαν οι Σέρβοι Τσέτνικ στην Βοσνία Ερζεγοβίνη;
Όχι, δεν την είδατε.
Όταν όμως οι Σέρβοι του εθνικού στρατού της Σερβίας, χωρίς οι μιλίτσιες να έχουν το πρώτο χέρι, εκδίωξαν τον Αλβανικό πληθυσμό από το Κόσοβο, χωρίς να προβούν σε κάτι άλλο εκτός της εκδίωξης, τι έκανε η Δύση;
Άμεση παρέμβαση.
Αυτό λέει πολλά, και επίσης μας δίνει το δικαίωμα να μην αναγνωρίζουμε κανένα διεθνές δικαστήριο περί δικαιωμάτων και τα λοιπά. 
Δεν υπάρχει γενικός κανόνας που να εφαρμόζεται, άρα δεν υπάρχει δίκαιον, άρα δεν υπάρχει καν συζήτηση επί της ορθότητας της κρίσης ή μη ορθότητας της κρίσης του  όποιου διεθνούς ψευτο-δικαστηρίου για τα ανθρώπινα δικαιώματα, άρα ο αδύναμος ή αδυναμότερος πολιτικός ή εθνοτικός συντελεστής έχει κάθε δικαίωμα να ασκήσει αν θέλει ακραίες ή ακόμα και φρικτές πρακτικές, εντός κάποιων ορίων, αλλά όχι αυτών των ορίων που θέτει η Δύση, όπως τα θέτει ρητά αλλά και υπόρρητα με τον τίτλο "υποταχθείτε".






6. Πρέπει να υπάρξει μια σοβαρή συζήτηση μεταξύ σοβαρών ανθρώπων για το ποιός είναι ο πραγματικά αδύναμος στην διεθνή γεωπολιτική και γεωπολιτισμική σκηνή.
Είναι πραγματικά αστείο λόγου χάριν να θεωρείται πως ο εβραϊκός ισραηλινός λαός είναι το "κακό τέρας" της δύναμης μέσα στην παναραβική θάλασσα και πως μια μικρή αιχμή αυτής της παναραβικής θάλασσας στα όρια της μικρής εβραϊκής επικράτειας είναι το "αδύναμο πρόβατο".
Οι Εβραίοι του Ισραήλ είναι περικυκλωμένοι από μια θάλασσα κακοήθειας και βίας και παρουσιάζονται ως τέρατα, ενώ οι "Παλαιστίνιοι" που στην πραγματικότητα είναι οι Άραβες που ζούσανε ή ζούνε σε έναν από τους πολλούς τόπους της παναραβικής θάλασσας παρουσιάζονται ως θύματα, πρόβατα και γενικά ως οι αεί καταπιεζόμενοι.
Οι ωμές εθνοτικές αμυντικές πρακτικές των Εβραίων ισραηλινών, στο παρελθόν και το παρόν της αραβο-ισραηλινής διαμάχης, δεν ξεπέρασαν ποτέ (όλα) τα όρια όπως τα ξεπέρασαν οι ωμές εθνοτικές πρακτικές των Σέρβων τσέτνικ και του συνυπεύθυνου μερικώς Μιλόσεβιτς στην περίπτωση της Βοσνίας Ερζεγοβίνης.
Συνδέστε τώρα αυτό το τελευταίο παράδειγμα με την θέση 5, αλλά και τις προηγούμενες..




(συνεχίζεται)






Ιωάννης Τζανάκος  

1 σχόλιο:

  1. Συγγνώμη για την "πτώση" του επιπέδου, αλλά θα το πω (αυτοσχολιάζοντας):
    Δεν μασάω τον πούτσο μου, καλωσυνάτοι κύριοι της "ουτοπίας"..

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..