Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 17 Σεπτεμβρίου 2016

Σκόρπιες αλλά κρίσιμες παρατηρήσεις...


Η δημοκρατική αυτονομία αίρει την θεωρησιακή και πρακτική (θεωρητική/πρακτική) ολική ταύτιση της έννοιας/κατάστασης της δημοκρατίας με μια μορφή τού κράτους, όπως εκφράστηκε στην ιστορική διαδρομή της ανθρωπότητας.
Την ίδια στιγμή η αποταύτιση μιας μορφής εννοίας του κράτους με την δημοκρατία οδηγεί στην μερική αποταύτιση της έννοιας του κράτους με την έννοια κατάσταση της κυριαρχίας:
Μπορεί δηλαδή να υπάρχει δημοκρατική κυριαρχία σε μια δημοκρατική σοσιαλιστική κοινωνία χωρίς αυτή να είναι κρυσταλλωμένη σε κράτος.
Ακόμα όμως κι αν σε μια δημοκρατική κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση υπάρχει μια περιορισμένη μορφή κράτους αυτή δεν θα ταυτίζεται ολικά ούτε με την δημοκρατία ούτε με την (λαϊκή) κυριαρχία.



Οι αποστάτες και οι φυγάδες του ιστορικού κομμουνισμού οι οποίοι δεν θέλουν να προσχωρήσουν στην δεξιά ή την σοσιαλδημοκρατία καταφεύγουν σήμερα στον αναρχισμό ή νεο-αναρχισμό και σε μια μορφή ψευδαναστημένου "αριστερού κομμουνισμού" (στην πραγματικότητα στον "ανανεωμένο" αριστερισμό), αλλά αυτό είναι η κορύφωση της κρίσης της αριστεράς και η ιστορική κορύφωση της αποτυχίας του ιστορικού κομμουνισμού.
Αυτό που υπάρχει στην πραγματικότητα είναι μια προσπάθεια να μην αλλάξουν καθόλου τα ριζικά θεμέλια της πρώτης κοσμοθέασης της νεωτερικότητας που περιέκλεισε το αίτημα της κοινωνικής ελευθερίας και ισοτιμίας.
Πρόκειται για μια αδιέξοδη υπεκφυγή της αριστερής σκέψης όταν αρνείται να πάει ένα βήμα μπροστά, αλλά από την άλλη αυτή (η υπεκφυγή) στηρίζεται σε υπαρκτούς κινδύνους:
Κάθε κριτική στον μαρξισμό και τον ιστορικό κομμουνισμό οδήγησε στην δεξιά και την προδοσία των ταξικών αιτημάτων των εργαζομένων. 
Δεν είναι δυνατόν να αποφύγουμε εύκολα αυτό το ιστορικό αδιέξοδο.
Ωστόσο νομίζω πως και μια καταφυγή σε μια "αριστερότερη" κατεύθυνση δεν οδηγεί πουθενά, και όχι μόνον αυτό, είναι ευκολότερη, έχει καταντήσει σήμερα ένας δίαυλος προς την δεξιά, αλλά και σε ένα είδος νέου φασισμού που χαροποιεί τους αντιπάλους του λαού.
Οι έννοιες έχουν παρεξηγηθεί, τα πράγματα έχουν μπερδευτεί ακόμα περισσότερο και οι γραμμές των κοινωνικών ανθρώπων που θέλουν να κινητοποιηθούν έχουν αραιώσει, παρά την αναπόφευκτη συνεχή ανανέωση των διάφορων λαϊκών κινημάτων λόγω των νέων ανθρώπων.



Ποιά είναι η αποτίμηση της σοβιετικής εμπειρίας;
Ας μην κρίνουμε από τα κουρέλια που έχουν απομείνει μετά την πτώση του "υπαρκτού σοσιαλισμού" για να τον υπερασπίζονται με έναν τρόπο που τελικά τον συκοφαντεί ολότελα. 
Αν είμαστε ψύχραιμοι με την σοβιετική εμπειρία θα δούμε πως αφήνει μιαν παρακαταθήκη σε πολλά κρίσιμα ζητήματα αλλά και ένα μεγάλο τραύμα που συνεχίζει να ρέει πόνο, παράλογη βία και λάθη.
Το γεγονός πως όλα αυτά υπάρχουν και στους αντιπάλους της Σ.Ε, σε μεγαλύτερο ίσως βαθμό, δεν σημαίνει τελικά τίποτα.
Είναι ντροπή να αναφέρεται κάποιος σε μια απελευθερωτική παράδοση (τον μαρξισμό, τον κομμουνισμό, την αναρχία κ.λπ) και να αρκείται σε ένα καλύτερο ζύγισμα στο ζύγι της αθλιότητας και της βίας. 
Δεν έχω να πω τίποτα άλλο. 
Η τύχη των μετασοβιετικών κρατικιστών, όπως λ.χ των αριστερών εθνικιστών της Κούβας και της Λατινικής Αμερικής εν γένει, είναι δεδομένη και τελικά δεν ξέρω αν θα αφήσει κάτι η ιστορία τους, ίσως να αφήσει μεγαλύτερα ιστορικά τραύματα από αυτά που άφησαν οι σοβιετικοί.
Το ρεζιλίκι και η ντροπή που λέγεται τσαβισμός ήταν για μένα γνωστό από την αρχή του, όπως επίσης μου ήταν και μου είναι γνωστό το σαμποτάζ των δυτικών, των Η.Π.Α κ.λπ αλλά αυτό δεν εξηγεί και δεν δικαιολογεί τίποτα.
Ήμουν σίγουρος από την αρχή ότι ο τσαβισμός θα αφήσει συντρίμμια. 
Πιο πολλά και πιο επώδυνα συντρίμμια από αυτά που άφησε η ΕΣΣΔ που κάτι άφησε τέλος πάντων.
Αλλά και η Κούβα, ο γκεβαρισμός κ.λπ έχουν τεντωθεί στον μεγαλύτερο βαθμό ως προς την ριζοσπαστικότητά τους, ενώ είναι ιδεολογικές και πολιτικές καταστάσεις που πλέον δεν λύνουν κανένα πρόβλημα του σοσιαλισμού ούτε μας λένε τίποτα για την δημοκρατία του μέλλοντος που υποτίθεται ότι επιδιώκουμε.





Προβλέπω βέβαια μεγάλες ζυμώσεις, αλλά αυτές θα είναι πλέον οριοθετημένες από το δημοκρατικό πρότυπο της σκέψης και της δράσης, ό,τι και να σημαίνει αυτό στην γενικότητά του και τους πολιτικο-ιδεολογικούς κινδύνους του.



Πάρτε ψωμί και νερό, γιατί ο χρόνος θα είναι μεγάλος.
Τα ιστορικά αδιέξοδα δεν λύνονται με ευχές και αριστερούς τοίχους, "αριστερότερα είναι ο τοίχος" κ.λπ



Ένα σημαντικό ζήτημα, στο οποίο θα κριθεί αν θα επιβιώσει η δημοκρατία και αν θα αποκτήσει ριζοσπαστικό κοινωνικό περιεχόμενο, είναι το ζήτημα της σχέσης μεταξύ:  1) έθνους 2) κράτους ή δημοκρατικής κυριαρχίας (και) 3) κοσμικής εξουσίας.



Έχω την βαθιά πεποίθηση πως δεν έχει νόημα να προδιαμορφώνουμε άποψη και σχέδια δράσης για εξελίξεις οι οποίες είναι ακόμα άγνωστες και ανεξέλεγκτες και οι οποίες θα χαράξουν το σχήμα του κόσμου με βία είτε το θέλουμε είτε όχι.
Αυτή τη στιγμή όσοι έχουν επίγνωση της κατάστασης ξέρουν, αλλά δεν το λένε πάντα αυτό που ξέρουν, ότι το μόνο πράγμα που μπορούμε να κάνουμε αυτή τη στιγμή είναι έναν δημοκρατικό αγώνα στα πλαίσια των ειδικών ταξικών ακόμα και εθνικών συμφερόντων μας.
Όσοι λένε πως αυτό είναι "οπορτουνισμός", στις σημερινές συνθήκες μιλάμε, ή δίνουν άλλα ονόματα κατάκρισης προερχόμενα από το λαμπερό αλλά και κούφιο λεξιλόγιο της νέας αριστεράς ή του αριστερισμού, ή δεν ξέρουν τι τους γίνεται ή απλά κοροϊδεύουν κάποια ριζοσπαστική νεολαία και την κολακεύουν για να ανανεώσουν κανέναν μηχανισμό ή να ικανοποιήσουν την ιδεοληψία τους.
Οι δικές μας ταλαντεύσεις τελείωσαν, και η ταπεινή εμπειρία μας μάς οδηγεί στην σταθεροποίηση της θέσης μας. 
Εξάλλου ποιός είπε πως και εμείς όπως και όλοι μας δεν χρειαζόμαστε μια νέα ζωογόνα σχέση με την αξία της δημοκρατίας;
Στην πραγματικότητα είμαστε όλοι απομακρυσμένοι από αυτή την αξία, όπως και ο "λαϊκός κόσμος" ειδικά σήμερα.
Το έχετε αντιληφθεί;



Σε ό,τι αφορά τα θέματα της Μεσοποταμίας και της Μέσης Ανατολής, θα επιμείνω στις τελευταίες θέσεις μου, όχι γιατί με "έπιασε" κάποιος ξαφνικός έρωτας με το Ισραήλ (στην πραγματικότητα πάντα τα ίδια θεωρούσα), το οποίο ως πολιτεία βρίθει λαθών και εγκλημάτων (όπως οι περισσότερες πολιτείες), τα οποία δεν θα κρίνω και εγώ όπως όλο το σκυλολόϊ του αντισημιτισμού/"αντισιωνισμού".
[Παρένθεση:
Κάποια στιγμή είχα πάρει θέση εναντίον της τελευταίας επίθεσης του Ισραήλ στην Γάζα, και είχα κατηγορήσει ευθέως κάποιους ότι τηρούν ίσες αποστάσεις στο ζήτημα. 
Κανείς δεν κατανόησε τότε ίσως πως το να επικρίνεις το Ισραήλ για μια πολεμική πράξη του δεν σε καθιστά "αντισιωνιστή" ή αντισημίτη.
Ούτε αν δεν το κρίνεις ποτέ, για να "την σπάσεις" στους αντι-ιμπεριαλιστές αντισημίτες, είναι κάτι που σε καθιστά πραγματικό υπερασπιστή της ακέραιας ύπαρξης και της δημοκρατικής προόδου του Ισραήλ.
Έχετε τρελαθεί όλοι σας "σύντροφοι" μου φαίνεται. 
Κλείνει η παρένθεση...] 
Θα εξετάσω τα ζητήματα με την νέα ματιά μου, η οποία ενυπήρχε μέσα μου, και θα τα ισορροπήσω.
Πάντως το παιχνιδάκι του "αντισιωνισμού" συνεχίζω να το αφήνω στους "αρμόδιους" άθλιους και τους "εύχομαι" καλή συνέχεια στην προσπάθειά τους να ενωθούν με το όποιο φιλοαραβικό (ή ψευδο-φιλοαραβικό) ή φιλο-ισλαμιστικό φασιστικό φαντασιακό υπάρχει στην ελληνική κοινωνία και παντού.
Στην άλλη κατηγορία αντισημιτών, οι οποίοι είναι και αντισημίτες και ισλαμοφάγοι και εχθροί του κάθε αθώου μουσουλμάνου ανθρώπου ή πολίτη πατάει τη γη, εύχομαι κάτι πιο απλό: καλό ψυχιατρείο.
Στους δε ψευδο-φιλοσιωνιστές εξ'αποστάσεως και λόγω ετεροκαθορισμού προς τις δύο (κύριες) κατηγορίες αντισημιτών-"αντισιωνιστών" δεν εύχομαι τίποτα. 
Ούτε το ψυχιατρείο δεν τους βοηθάει.




Αυτά τα διευκρινιστικά, πάλι...
Γιατί κάποιοι "έκπληκτοι" με ρωτήσανε.
Αφήστε με στο πλεκτό μου παρακαλώ.
Πείτε, ή ρωτήστε κάτι πιο ενδιαφέρον... 






Ιωάννης Τζανάκος  
 


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..