Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Πέμπτη, 29 Σεπτεμβρίου 2016

Διάσπαρτες σκέψεις..


Διάσπαρτες σκέψεις ενός αποχωρήσαντος...
Δεν έχουν σημασία τόσο οι αντιδράσεις μας όσο οι μέλλοντες καιροί για τους οποίους έχουνε πολλά να πούνε οι ίδιοι όταν εμείς δεν θα είμαστε εδώ.
Μπορούμε όμως να μαντέψουμε ξεκινώντας από το χάλι μας ως "χώρος" ή "τόπος" που κάποτε φιλοξενούσε αν μη τι άλλο ευφυείς ανθρώπους.
Αυτή η σύγκριση ελέγχεται για καιρούς που είναι μεστοί από καρπούς, αλλά είναι αναπόφευκτη όταν οι καιροί είναι σκοτεινοί.
Από κάπου πρέπει να αντλήσεις φως και αυτό έρχεται από τον Διαφωτισμό, την αρχαία Ελλάδα (Αθήνα, Ιωνία κυρίως) και την Ιερουσαλήμ.
Υπάρχουν πολλές πηγές φωτός, όχι μόνον αυτές που αναφέρω, αλλά σε μια σκοτεινή στιγμή ανατρέχεις στις παλαιότερες πηγές.
Είναι όμως αυτή η στιγμή η πρώτη σκοτεινή στιγμή;; όλοι ξέρουν να πουνε πως όχι, αλλά έχουν έναν άλλο Λόγο για αυτό που συνήθως και κακώς ονομάζουμε παρακμή.
Ας πούμε λοιπόν έναν δικό μας Λόγο ή δικούς μας Λόγους.


Έχει σηκωθεί μεγάλο σύννεφο σκόνης και υπάρχει μεγάλη ταραχή για τα θεμέλια του νεώτερου έθνους ή "έθνους" στον τόπο αυτό. 
Αυτή η συζήτηση είναι άγονη, στείρα, και πάντα έχει νικητές τους ανοητότερους, οι οποίοι αναπαράγονται σε έναν αλληλο-ετεροκαθορισμό.
Οι θιασώτες του Διαφωτισμού, και οι ορθοδοξιστές, δύο χάλια μαύρα, η συζήτηση αυτή είναι άθλια, αν και τουλάχιστον με τους υποστηρικτές του Διαφωτισμού κάπως μπορείς να μιλήσεις, αν ειδικά δεν περιοριστείς στο ζήτημα της "ταυτότητας", διότι και αυτοί μέσα στον μανιακό αντι-ταυτοτισμό τους ταυτοτισμό κάνουν, μανιακό.
Οι άλλοι απλά αλυχτούνε, η κραυγή των χριστιανικών αντισημιτικών αντιδυτικών λύκων τσακαλιών γυπών και τα λοιπά.
Οι ύβρεις εκατέρωθεν με διασκεδάζουν πάντως, και είναι γνωστές σε όλους.
Αντιδραστικοί, εθνικιστές, πατριαρχιστές, φασίστες ίσως, μισογύνηδες ομοφοβικοί, σεξιστές, φυλετιστές, συνωμοσιολόγοι από την μιά.
Από την άλλη μια νέα ψευδο-έννοια, "εθνομηδενιστές", μαζί με τις γνωστές άλλες, προδότες, νεοταξίτες κ.λπ.
Εύκολα θύματα ο ένας του άλλου, στο δικό του κοινό ο καθένας, έτσι συνεχίζει αυτός ο μικρόκοσμος να υπάρχει, να ιδεολογικοποιεί, να φτιάχνεται και να μαστουρώνεται κ.λπ
Μιλάμε για έναν έρωτα.
Και ο έρωτας πάντα έχει δίκιο, βγάζει αλήθειες.
Υπάρχουν όμως πολλές επιπλοκές και περιπλοκότητες εδώ, δεν έχουμε να κάνουμε με ένα απλό ετεροκαθορισιακό δίπολο, αλλά για ένα σήριαλ με πολλούς εραστές και αντεραστές. 
Φιλελεύθεροι και κεντρώοι, κομμουνιστές αναρχικοί αλλά και ιεροεξεταστές του "ορθού Λόγου", κάνουν το σήριαλ αυτό πραγματικά ικανό να κρατήσει γενιές ολόκληρες και όχι μόνον ένα ή δύο έτη.
Σε δουλειά να βρισκόμαστε.

Έχω ρίξει το γάντι για δύο θέματα, και περιμένω να κάνουνε καυγά δύο ομάδες στην παλαίστρα που τους έφτιαξα, αλλά δεν είμαι τόσο αφελής να πιστεύω πως θα σηκώσουν ένα γάντι το οποίο το έριξε κάποιος για να αντλήσει έπειτα αυτός το τελικό καταδικαστικό συμπέρασμα και για τις δύο ομάδες. 
Εγώ όμως το συμπέρασμά μου το έβγαλα, ακριβώς δια της μη απάντησής τους.
Έτσι κάνεις εχθρούς, και αυτοί σε περιμένουν, αλλά δεν πρέπει να τους κάνεις την χάρη. 
Θα περιμένουν για πάντα. 
Δεν πρόκειται να ξαναπάρω θέση για κρίσιμα ζητήματα της λεγόμενης επικαιρότητας.
Καμποτίνους και ουτιδανούς μπορώ να αντιμετωπίσω, Πελεγρίνους και πελεγρινιστές αδυνατώ, ανήκουν σε ένα ανίκητο φάσμα του όντος, είναι μη αντιμετωπίσιμοι από ένα ταπεινό. 

Διάβασα  μια ειρωνεία, για κάποιους τελειωμένους (πολιτικά) που συναντήθηκαν και είπαν μια κοινοτοπία. 
Είπε ο είρων: υπάρχει ακόμα αυτός; (αυτό το πράγμα) και είπε αυτό το πράγμα; αυτό είναι η είδηση της είδησης, είπε.
Είναι εύκολο στον ανύπαρκτο, αλλά και γελοίο τελικά, να προτάσσει την ανυπαρξία ενός άλλου, και να νομίζει πως έτσι δείχνει την δική του ύπαρξη. 
Το ανύπαρκτο ζει με το ανύπαρκτο.
Ένωση ανύπαρκτων. Το λένε κριτική.

Η αδικία αντηχεί σε κάθε Λόγο περί δικαιοσύνης. 
Σφιχτά αγκαλιάσματα και ένας θάνατος στο τέλος.
Ψάχνω ένα καταφύγιο στην αλήθεια, ο ανύπαρκτος υπαρκτός να μας σώζει από τους δίκαιους και ο υπαρκτός ανύπαρκτος από τους άδικους, και γω να χαθώ στην σπηλιά του ήλιου της αλήθειας.
Μην ασχολείστε, γιατί χάνετε τον χρόνο σας.
Αυτή η χώρα έχει τελειώσει.
Φασισμό το λένε..

Κάποιοι κύριοι ψάχνουνε καταγωγές.
Αλήθεια τι ειρωνεία να καταλαβαίνεις ότι αυτό γίνεται και από αγαθούς ανθρώπους και από βρυκόλακες. 
Μια κοινή αναζήτηση που θυμίζει διωγμό.
Μήπως αυτό είναι τελικά ο κάθε  διωγμός;

Όταν υπερασπίζεσαι ανθρώπους, τιμή και αξιοπρέπεια, είναι σίγουρο πως έχεις εχθρούς.
Αν τα ξεχάσεις όλα αυτά και πάρεις μέρος σε έναν διωγμό, αθώου ή ενόχου, αποκτάς φίλους.
Πολλούς φίλους, όχι έναν.
Τον έναν φίλο τον αποκτάς μόνον όταν υπερασπίζεσαι ανθρώπους.
Μπορεί ακόμα και οι υπερασπιζόμενοι να σε μισούν ή να σε μισήσουν, αλλά ο ένας αυτός φίλος θα σου μείνει στ' αλήθεια.
Μην τον αφήσεις ποτέ..


Η ζωή έχει αποκτήσει την φιλοσοφία της, την ποίησή της, τους υμνωδούς της.
Κακό σημάδι για την ζωή.

Αν περάσει ο χρόνος αυτός θα σας αποκαλύψω την καρδιά των πόνων σας.
Ο χρόνος είναι αιώνας, και ο αιώνας το άπειρο που σας περικυκλώνει.
Δεν θα μάθουμε ποτέ..

Όταν με ρωτάνε τι έχω πάθει τους απαντώ:
Το σφυρί στο χέρι μου έλκεται από ένα πυρακτωμένο σίδερο.
Το χέρι ακολουθεί.
Έχει σχεδόν διαλυθεί από την σφοδρότητα της έλξης και την θερμότητα του σιδήρου.

Θυμάμαι τώρα πως χρωστάω, χωρίς να μου το έχει ζητήσει, μιαν απάντηση στον Δήμο, για το πεπερασμένο και το άπειρο στον Hegel.
Στο μεταξύ, ξωκείλοντας, έχω φτάσει αλλού, έχω διαλύσει έναν δικό μου οίκο, τράβηξα γραμμές που δεν αφορούν κανέναν, αν και λογικές, και αναρωτιέμαι. 
Με το άπειρο-πεπερασμένο τι θα γίνει;
Ξέχασα τι ακριβώς ήθελα να κάνω.
Λές να φταίει το άπειρο ή μήπως το πεπερασμένο;
Αυτού του είδους οι σκέψεις απομακρύνουν κάθε ενδεχόμενο να έχω κάποτε μια κανονική ζωή. 
Πάντως μπορεί να μην λέμε και τίποτα ουσιαστικό, αλλά μας περνάει αυτό από το μυαλό. 
Ευτυχώς. 
Φαντάσου να πάρεις στα πολύ σοβαρά τον εαυτό σου. 
Μπορεί να γίνεις ο τάδε και ο δείνα.
Ανύπαρκτος φυλάξοι.


Με επιτίμησε κάποιος για την στροφή μου προς Ιερουσαλήμ μεριά, λέγοντάς μου πως αυτή (η στροφή) δεν εγγυάται "προοδευτικότητα" γιατί την έχουν κάνει και μαύροι κατάμαυροι, ειδικά στας Ευρώπας.
Λάθος νόμισε για στροφή, ποτέ δεν έφυγα από την Ιερουσαλήμ, όπως δεν έφυγα ποτέ και από την Αθήνα, αλλά και την Βαγδάτη, και το Ντιάρμπακιρ.
Αλλά για το άλλο που μου είπε αυτός ο κάποιος απαντώ ως εξής: μην ανησυχείς αγαπητέ, οι έλληνες φασίστες θα παραμείνουνε πάντα αντισημίτες-"αντισιωνιστές", οπότε δεν κινδυνεύουμε να ταυτιστούμε ποτέ μαζί τους με οποιοδήποτε τρόπο. 
Εσείς που το λέτε αυτό να ανησυχήσετε επιτέλους.


Αυτό που συνέχει τις σκέψεις ενός ανθρώπου που είναι σε διώξη ή ενδεχόμενο μελλοντικής δίωξης είναι το εξής ερώτημα: 
Είμαι ζωντανός;;
Υπάρχω τώρα;;
Υποτίθεται πως για να ρωτάς υπάρχεις, αλλά κάτι μου λέει πως και οι νεκροί έχουν ερωτήματα, ερωτήματα που δεν απαντώνται ποτέ.
Ο θάνατος λοιπόν μπορεί να είναι μια κατεξοχήν διαλεκτική κατάσταση χωρίς όμως τέλος, και το αέναον της ερωτηματοθεσίας να μην είναι τελικά Ίδιον της ζωής και της ζωντανής σκέψης αλλά Ίδιον του θανατερού κόσμου των διώξεων και των διωγμών.
Αν όμως ο διωγμός είναι μια άλλη μορφή ζωής, τίποτα από τα παραπάνω δεν ισχύει.
Το ζήτημα είναι τι να την κάνεις μια τέτοια ζωή.


Η πολιτική είναι σαράκι, αυτό το ξέρουμε όλοι και το λέμε όλοι, το δέχομαι και γω.
Αλλά η πολιτική είναι και ένας πόλεμος χωρίς αρχές, μερικές φορές όχι πάντα.
Αυτό δεν θα το ανεχτώ άλλο στην ζωή μου, γι' αυτό και όταν βλέπω ατιμία και αισχρότητα στα πολιτικά θα προσπαθώ να τα δείχνω.
Προσπαθώ να σκεφτώ κάτι αθλιότερο στην νεοελληνική πολιτική ιστορία, στον χώρο των "δημοκρατών" (για τους εκτροπικούς δικτάτορες κ.λπ δεν μιλάω, αυτονόητα είναι οι αθλιότεροι) από αυτή την κυβέρνηση, προσπαθώ και δεν βρίσκω.
Τους αξίζει πραγματικά πολιτική δημοκρατική τιμωρία.
Είναι τα πάντα: ψεύτες, αποστάτες των ίδιων των δικών τους πολιτικών αξιών, συκοφάντες, άνθρωποι των διαδρόμων, ύπουλα στοιχεία στην πολιτική πρακτική. 
Ασύγκριτα καθάρματα.
Και ο αρχηγός τους ένα από τα αθλιότερα πολιτικά πρόσωπα της νεοελληνικής πολιτικής ιστορίας. 
Και αυτό το πράμα είναι "αριστερά", τι να πούμε γι' αυτό;


Οι σκέψεις δεν έχουν πάντα έναν στόχο, μπορούν να περιφέρονται και αυτές όπως ένας άνθρωπος ένα απόγευμα.
Συναντάς πολλά πράγματα. 
Ακόμα και έναν πρωθυπουργό κάθαρμα. 
Τι θέλει τώρα αυτός εδώ;;
Στα τσακίδια, ούτε σε περιπλανώμενες σκέψεις δεν είσαι αποδεκτός.
Νομίζω όμως πως αυτή θα είναι η τύχη όλων των αστών πολιτικών ηγετών από εδώ και στο εξής σε αυτή την ημι-περιφέρεια.
Θα είναι καταγέλαστα και μισητά πρόσωπα εν γένει.
Τι να σημαίνει άραγε αυτό;
Δεν ξέρω..


Η πολιτική είναι σαράκι, αλλά υπάρχει και η απόσταση από αυτήν ως πολιτική πράξη και αυτή.
Να μακρύνεις και να πας σε άλλα σημεία του χώρου, όπου η πολιτική έχει γίνει μια άσκηση της σκέψης και της στρατηγικής στόχευσης.
Οι καθημερινοί άνθρωποι κάνουν τέτοια πράγματα, αν έχουν χρόνο, έστω και λίγο, και δεν τους κυνηγάνε αφόρητες υποθέσεις και ανάγκες, αλλά είναι καλώς καμωμένα αυτά που κάνουν με αυτό τον τρόπο;;
Συνήθως όχι.
Η πολιτική δεν είναι αυτό το πράγμα, και αν το έχεις καταλάβει αυτό δεν αφήνεις ποτέ την πολεμική, έστω την πολεμική.





Ιωάννης Τζανάκος 


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..