Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Παρασκευή, 28 Οκτωβρίου 2016

Οι αναμνήσεις ενός μηδενιστή (1)



Είναι αξιοσημείωτη μερικές φορές η τύφλωση όσων πιστεύουν στις αμιγείς ιδέες τους και υπερασπίζονται αυτήν τους την πίστη.
Ο κόσμος αυτός που ζούμε (δεν ξέρουμε άλλον) δεν κινείται και δεν διαμεσολαβείται από τις όποιες αμιγείς ιδέες αλλά ούτε και από τους θερμότερους "εκφραστές" τους.
Αυτό που συμβαίνει στις ειρηνικές (και συνήθως διεφθαρμένες) περιόδους της κολασμένης ζωής είναι πως οι αμιγείς ιδέες και οι ενσαρκωτές τους φαίνονται να έχουν κάποια σημασία, αλλά και τότε σε ένα παρασκήνιο πίσω από τα προσκήνια των προσχηματικών ηθικών και ιδεολογικών εποικοδομημάτων τα πράγματα είναι γυμνά και προφανή για όποιον θέλει να τα δει.
Η λεγόμενη (εκάστοτε) κρίση αναταράζει την οικονομία του ιδεολογικού θεάματος και περιορίζει τις δυνατότητες αυτόνομης παρουσίας του θεάτρου των αξιών και των ιδεών.
Τα "αφεντικά", δηλαδή οι διάφοροι μαφιόζοι της κυριαρχίας/αντι-κυριαρχίας στο κεντρικό αλλά και στο "μοριακό" επίπεδο, εμφανίζονται αναψοκοκκινισμένοι να μιλήσουν την "γλώσσα της αλήθειας" και να υπενθυμίσουν "ποιός είναι το αφεντικό".
Αν δεν το ξέρετε, κρίση ονομάζουμε εκείνη την κατάσταση κατά την οποία διακυβεύονται σε ένα αντικειμενικό αλλά και στο υποκειμενικό πεδίο τα εσωτερικά ζητήματα της παγκόσμιας κυριαρχίας.
Οι ανταγωνισμοί των κυρίαρχων και των διάφορων μαφιών δεν είναι δομημένοι συμμετρικά, υπάρχει μια ενδογενής ασυμμετρία και ένα πολύπλοκο ιεραρχικό πυραμιδικό σύστημα κυριαρχίας, το οποίο νομοτελειακά εξ΄αυτής της αναπόδραστης δομικά ασυμμετρίας του "πέφτει" νομοτελειακά σε εσωτερικές κρίσεις και συγκρούσεις. 
Κατά την "κρίση" διακινδυνεύει η ίδια η υπόσταση των διαφόρων στοιχείων της κυριαρχίας, δεν έχουμε δηλαδή να κάνουμε με ένα "θέατρο" αλλά με έναν πραγματικό ανταγωνισμό εις τον οποίο μπορεί να υπάρξουν από την σκοπιά της κυριαρχίας "θύματα", ήτοι χαμένοι κυρίαρχοι που "πέφτουν" βαθμίδα στην πυραμίδα.
Το πρώτο που κάνουν οι κινδυνεύοντες κυρίαρχοι (από τους "άλλους") είναι να μεταθέσουν όσο είναι δυνατόν τους κινδύνους και τις αποτυχίες τους κατά τον ανταγωνισμό αυτό στα "κατώτερα" κοινωνικά στρώματα των κορόιδων, πρώτα πρώτα στο οικονομικό πεδίο. 
Πάντα υπάρχει τρόπος μια κρίση που εκφράζεται και στο οικονομικό πεδίο να αντιμετωπιστεί με μια μετριοπαθή δημοσιονομική κρατική πολιτική και μια σημαντική αναδιανομή του πλούτου, αλλά η κυρίαρχη τάξη και τα διάφορα λουμπεναριά προτιμούν πάντα την "λύση" της δυναμικής της πόλωσης και της ταξικής διαίρεσης για να παίξουν στο νέο παιχνίδι της κυριαρχίας.
Στην πραγματικότητα πίσω από τις κραυγές των διαφόρων "τοπικών" μαφιών κυρίαρχων που υποβαθμίζονται στην παγκόσμια παλαίστρα ισχύος και (πίσω) από τις κραυγές περί εξέγερσης των διαφόρων υπο-κυρίαρχων μικρομαφιών, δεν υπάρχει κανένα ενδιαφέρον για τους "ταπεινούς" (συνήθως) των κατώτερων κοινωνικών τάξεων, αλλά μια νέα τσόχα για το νέο χαρτοπαίγνιο αίματος κυριαρχίας, εκδίκησης και θανάτου, όσο ψηλό κι αν είναι το ποντάρισμα ή ανεξάρτητα από το ύψος στο οποίο το ποντάρισμα θα καταλήξει.
Τότε λοιπόν, στην "κρίση", εμφανίζονται οι εκάστοτε γνωστές τοπικές μεγαλομαφίες σε μια κατάσταση αναταραχής περί της "εσωτερικής"-τοπικής κατανομής ισχύος, αλλά σκάνε μύτη και μικρομαφίες οι οποίες στην περίοδο της σταθερότητας και της διεφθαρμένης γαλήνης αποτελούσαν μάλλον εξωτικά θηρία εντασσόμενα στο γενικό θέαμα όπως ήταν, ως αλλόκοτα και παρδαλά θηρία μέσα στο κλουβί κάποιας "μειονοτικής" αίρεσης ή ιδεοληψίας με ή χωρίς αισθητικό ενδιαφέρον για την πειραματιζόμενη νεολαία και τους διάφορους ερευνητές.
Πρέπει να κατανοήσουμε πως στην καπιταλιστική νεωτερικότητα όπως αυτή εκτυλίχθηκε μετά τον 19ο αιώνα, αυτές οι φιλόδοξες μικρομαφίες δεν επιτελούν έναν περιθωριακό ρόλο αλλά είναι μέσα στο κεντρικό παιχνίδι ως σημαντικοί παίχτες κατά την φάση των γενικευμένων κρίσεων κυριαρχίας, οι οποίες είναι πολλαπλασιασμένες και πολυεπίπεδες κατά έναν νομοτελειακό τρόπο.
Δίπλα λοιπόν στους μεγαλοαστούς, την εκάστοτε μεγαλοαστική "εθνική αστική τάξη" (η οποία άνετα μπορεί να είναι δωσιλογική ή το αντίθετο, "ανεξαρτησιακή"), την κρατική μεγαλογραφειοκρατία, τον στρατό, την (εκάστοτε) εκκλησία (το ιερατείο), δίπλα δηλαδή στους μεγαλομαφιόζους χορεύουν πολλές και παρδαλές μικρομαφίες λουμπενο-ακροδεξιών, φασιστών, θεοκρατών, κομμουνιστών, αναρχικών, αριστερών εθνικιστών και άλλες πολλές ομάδες. 
Δεν υπάρχει βέβαια κάποια στεγανοποίηση, ταξική ή άλλη, μεταξύ των κεντρικών αξονικών ομάδων και των άλλων "αιρετικών" ομάδων, εφόσον αυτές οι τελευταίες έχουν σημαντικές ποσοτικές δυνάμεις που τους επιτρέπουν να επικαθορίζουν τον γενικό διάλογο της κοινωνίας αλλά επίσης επειδή είναι συνήθως επικεντρωμένες με μανιακό τρόπο στην "ιδεολογία", τη θεωρία και τις αξιακές και αισθητικές "εντρυφήσεις", άρα έχουν μεγάλη επιρροή στην συγκρότηση των άτυπων και επίσημων ιδεολογικών μηχανισμών της (αστικής) κοινωνίας.
Επίσης, λόγω του προφανούς γεγονότος ότι η "μεγάλη" άρχουσα κυρίαρχη τάξη είναι εκμεταλλευτική, διεφθαρμένη, και σέρνει νομοτελειακά την κοινωνία σε συνεχείς κρίσεις, τα πρώτα και κύρια θύματα αυτής της τής "πρακτικής" είναι υποχρεωμένα να αναζητήσουν εναλλακτικές λύσεις και εναλλακτικές ομάδες κυριαρχίας για να ασκήσουν "φιλολαϊκή" πολιτική και να τους βοηθήσουν να "σωθούν". 
Οπότε τι πιο εύκολο, κάποια στιγμή να πέσουν στα νύχια των ψυχοπαθών των μικρομαφιών που αναφέραμε. 
Κατά την φάση λοιπόν εις την οποία εισερχόμεθα στην κρισιακή κατάσταση σχηματίζεται νομοτελειακά δίπλα στο κυρίαρχο ιδεολογικό σύστημα ένας εναλλακτικός "χώρος" αντι-κυριαρχίας, εις τον οποίο συνωθούνται διάφορες αλληλομισούμενες ομάδες ημι-παραφρόνων νέων διεκδικητών της (τοπικής) κυριαρχίας.
Σε αυτό το αναδυόμενο παράλληλο πεδίο ή παρα-πεδίο υπάρχει πραγματικά μεγάλος συνωστισμός και μεγάλο (αλληλο-)μίσος, εφόσον στην περίπτωση που υπάρξει πραγματική κλήση της ιστορίας για ανάληψη κυριαρχικών ευθυνών μία θα είναι η ομάδα που τελικά θα αναλάβει.
Συνήθως γι'αυτό το μίσος και τους ανηλεείς ιδεολογικούς πολέμους υπάρχει μια απορία από εκείνους που δεν συμμετέχουν.
Πέραν των προφανών και εξηγούμενων συγκρούσεων μεταξύ των δεξιών ολοκληρωτιστών (φασιστών, θεοκρατών κ.λπ) και αριστερών ολοκληρωτιστών (αριστεριστών, κομμουνιστών κ.λπ), εμφανίζονται αντίστοιχοι ανηλεείς πόλεμοι μέσα σε κάθε ξεχωριστό στρατόπεδο, οι οποίο κάνουν τους εξωτερικούς παρατηρητές να απορούν για την έντασή τους και το βάθος τους.
Αφελής μάλλον απορία, εφόσον θα έπρεπε να κατανοήσουν πως το ζήτημα είναι η κυριαρχία, και πως δεν υπάρχει πραγματική διεκδίκηση κυριαρχίας σε ένα τοπικό (αλλά και σε ένα "παγκόσμιο") πεδίο αν πρώτα δεν υπάρξει κυριαρχία μέσα στον ίδιο τον χώρο που γενικά έχει βάλει μπρός για την κεντρική σκηνή. 
Ακόμα κι αν δεν διευθετηθούν οι υποθέσεις της κυριαρχίας, στο γενικό στρατόπεδο της "αντικυριαρχίας" αλλά και σε κάθε επιμέρους υπο-στρατόπεδό της, πριν υπάρξει κατάληψη της κυριαρχίας και καταστροφή των "παλαιών" δυνάμεων, θα διευθετηθούν "τελικά" κατά την φάση της κατάληψής της ή λίγο μετά.
Βλέπουμε λοιπόν γιατί υπάρχει τέτοια εμμονή με την "ιδεολογία" και την θεωρία.
Η ιδεολογία είναι το κρίσιμο αντικείμενο της εκάστοτε μικρομαφίας (ως συνόλου μικρομαφιών) κατά την φάση της ανάδυσής της και τής πρόσπάθειάς της να αντικαταστήσει την εκάστοτε μεγαλομαφία, όταν υπάρξει η νομοτελειακή ανατάραξη στις διεθνείς σχέσεις κυριαρχίας.
Αυτό είναι το γενικό σχήμα.
Αν ανήκει κανείς πραγματικά και όχι θεωρητικά, ίσως και με δική του επιλογή, στις "κατώτερες" κοινωνικές τάξεις πρέπει να το μάθει αυτό το μάθημα (σχήμα), αν δεν το έχει μάθει ήδη. 
Νομίζω πως πολλοί καθημερινοί "άσημοι" άνθρωποι το ξέρουν και δεν το πολυλένε ή δεν το πολυαναλύουν εφόσον η σημασία του είναι κυρίως πρακτική.
Από την άλλη, η αλήθεια δεν είναι μόνον το σχήμα της. 
Υπάρχουν περιπλοκότητες εις το παιχνίδι της κυριαρχίας/αντι-κυριαρχίας ακριβώς για να περιπέσουν όσο το δυνατόν περισσότερα θύματα στον ιστό του. 
Δεν μιλάω για κάποια "συνωμοσία" της εξουσίας αλλά για ένα αντικειμενικά περίπλοκο σύστημα υπαγωγής της ανθρώπινης ζωής στους ιστούς των ολοκληρωτικών ιδεολογιών της νεωτερικότητας, το οποίο (ως σύστημα) είναι θεμελιωμένο σε πραγματικές ανθρώπινες ανάγκες που σχηματίζονται λόγω της ασυμμετρικότητας (του φαινομένου) της κυριαρχίας.
Είναι πραγματικά δύσκολο να απωθήσεις έτσι απλά τους διάφορους "γαμπρούς" της ανυπεράσπιστης ζωής σου, αν είσαι ένας καθημερινός άνθρωπος σε ανάγκη ή και σε διωγμό ακόμα. 
Εξάλλου αυτοί οι "γαμπροί" είναι εξπέρ στην αντι-κυριαρχική ρητορική ή ίσως και να την πιστεύουν κιόλας. 
Προσφέρουν εναλλακτική και ταυτόχρονα υπάρχει αμείωτη η κρίση, ίσως ο πόλεμος αλλά και η επιθετικότητα του εκάστοτε "παλαιού" συστήματος τοπικής ή παγκόσμιας κυριαρχίας που δεν σου αφήνει μερικές φορές περιθώριο να μην πέσεις στην νέα παγίδα...







Ιωάννης Τζανάκος  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..