Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 29 Οκτωβρίου 2016

Οι αναμνήσεις ενός μηδενιστή (2)


Capitalism is sexy
...Όχι για πολύ ακόμα



Έτσι πιστεύει ένας (ακόμα) φροϋδομαρξιστής, ότι δεν έχει ακόμα πολύ (χρόνο) ο καπιταλισμός (ως επιθυμία).
Αν είναι, πείτε μου πότε προβλέπεται η πτώσις (πάλι) του καπιταλισμού να μπω στο ψυγείο, και ξυπνήστε ή μάλλον αποψύξτε με παρακαλώ όταν έχουν εδραιωθεί τα παγκόσμια ή ημι-παγκόσμια εργατικά συμβούλια.
Θα μεταμφιεστώ τότε σε ένθερμο συμβουλιακό κομμουνιστή και θα την περνάω φίνα.
Αφού ο κομμουνισμός θα είναι πιο sexy.
Τέλος πάντων, ας πάψουμε να αστειεύομαστε με τα ίδια και τα ίδια και ας συνεχίσουμε τις αφηγήσεις μας.
Υπάρχει καπιταλισμός και κομμουνισμός;
Μα βέβαια, υπάρχουν όπως κάθε κατάσταση του Είναι, αλλά από την άλλη ως συνεπής μηδενιστής οφείλω να τους αντιμετωπίσω ως φαντάσματα του Λόγου, και τον ίδιο τον Λόγο ως το υπερφάντασμα της πραγματικότητας, η οποία ποτέ δεν δήλωσε πραγματική, άρα δεν είναι ακριβώς αυτό που λέγεται (ως) πραγματικότητα.
Ακούω  τις φωνούλες σας, μην στριμώχνεστε!
Σε ποιόν να απαντήσω πρώτα;
Στον εθνικιστή νεο-ορθόδοξο "αντιμηδενιστή";
Στον μητροπολιτάνο της "Επιθεώρησης Σεράγεβο" και την νέα πρεκαριακή εργατιά του;
Ή μήπως στον γνωστό θανασάκια με τα διάφορα "φυτά" του;
Όχι, δεν θα απαντήσω σε κανέναν από αυτούς.
Θα περιοριστώ στον πυρήνα, την βάση, το θεμέλιο, που είναι ο μεταπολιτευτικός κνίτης (με το ταγάρι ή το αμπέχωνο) και παραδίπλα, ή σε πρώτη θέση μάλλον θα είναι ο πραγματικός υλιστής/Ειναι-ιστής, ο δεξιός και η ατρόμητη "σωματικότητά" του, μιλάμε για τον κακό μπαμπά ή "έθνος", εις τον οποίο απευθύνονται όλα τα παραπάνω παράπονα με μορφή ανθρώπου.
Λοιπόν φίλε μου πολύμορφε, και αιώνιε.
Δεν υπάρχει καμμία "πραγματικότητα", όπως και να το δεις το πράγμα.
Όλα είναι μια ταλάντωση του κενού.
Το λέει και η νεώτερη φυσική, η οποία όσο αναπτύσσεται τόσο γίνεται και πιο "κακιά" με τους υλιστές της ατρόμητης σωματικότητας και όλων της των ιδεολόγων ή νοηματοδοτών.
Το Μηδέν είναι μια μάλλον ξεπερασμένη έννοια ή όνομα για όλα αυτά, αλλά την προτιμώ ακριβώς γι΄αυτό.
Είναι παλαιά, αλλά και ανυπόστατη, άρα ιδανική.
Πιό ανυπόστατο πράγμα δεν υπάρχει πλέον στον κόσμο.
Γι' αυτό και το υβρίζουν όλοι. 
Οι προηγούμενοι που είπαμε, όλοι μαζί ενώνονται όπως ενώνονται όλα τα παπαδαριά, παπαδαριά γαμημένα,..
Ποιός τους γαμεί;
Εγώ..
Παραφέρομαι όμως.
Δεν λέγονται έτσι τα πράγματα, αλλά αλλιώς.
Πως;
Να σας πω...
Ένας όρος, όπως ο καπιταλισμός κ.λπ αν ισχύει όπως τον επιθυμούν όλοι οι πραγμο-κεντρικοί λάτρεις και μισούντες το αντικείμενο που υποτίθεται πως εκφράζει, ισχύει (ούτως) όταν ισχύει και το "Μετά" του και όχι μόνον το (προλογικό) "Πριν" του (τα προ-καπιταλιστικά σχήματα του κοινωνικού όντος).
Επειδή όμως αυτό το "Μετά" δεν ίσχυσε (ούτως) κατά οποιονδήποτε τρόπο, ακόμα και δια της ματαιώσεως του αμιγώς ουτοπικού σκέλους της "ιδεολογικής φαντασίας" αυτών που ορίσανε εννοιολογικά το (καπιταλιστικό) "Τώρα", το να λές "καπιταλισμός" σαν να είναι μια κοινή κομμουνιστική έννοια αποτελεί μιαν απάτη.
Πρέπει να μιλάς πάντα με κατηγορήματα, με διευκρινίσεις και ειδικούς προσδιορισμούς.
Αν υποθέσουνε πως θα χάψουμε το παραμυθάκι της "αρνητικής" κριτικής έννοιας, δηλαδή την έννοια του μετα-καπιταλισμού ως προκύπτουσα μόνον από την έμπρακτη-θεωρησιακή κριτική του "κεφαλαίου", απλά....δεν θα το (την) χάψουμε.
Κάντε διαλεκτική μέχρι το τέλος του κόσμου.
Εγγύηση είναι αυτό ότι δεν θα ρίξετε εσείς τον "καπιταλισμό", και αυτό μάλλον σημαίνει πως ναι μεν ο καπιταλισμός θα πέσει κάποια στιγμή, αλλά αυτοί που θα τον ρίξουν δεν θα είναι σε καμμία περίπτωση μαρξιστές ή "διαλεκτικοί" εργατιστές (μεταμφιεσμένοι μαρξιστές). 
Ας γυρίσουμε όμως στο "μηδέν".
Τι θεωρώ πως είναι το μηδέν για έναν "ταπεινό", αλλά όχι απαραίτητα ταπεινωμένο καθημερινό άνθρωπο;
Αν κρίνω από τον εαυτό μου είναι μια "αόρατη" ασπίδα για να διώχνει φασίστες, κομμουνιστές, αυτόνομους, και άλλους κακοήθεις ή ανόητους που θέλουν να του κάτσουν στη κεφάλα και να τον πείσουν ότι τούτο είναι το νόημα του κόσμου: αυτός!
Εγώ;
Η επιθυμία μου; της τάξης μας;
Όχι, δεν μασάω.
Σταματήστε το γλύψιμο.
Αν ήταν για την επιθυμία μας ή την τάξη μας, θα μιλάγαμε ή θα μιλήσουμε.
Ευχαριστούμε, δεν θα πάρουμε "προλόγους".
Νομίζω πραγματικά, αν και είναι παρακινδυνευμένο, πως μπορώ να "εγγυηθώ" ότι έτσι σκέφτεται ένας "εργάτης" σήμερα, όπως εγώ, όταν σκέφτεται. 
Εσείς, δια της επιθυμιο-λογίας θέλετε να τον πείσετε για αδιερεύνητα πράγματα, εις την αντίληψή του, αλλά αυτό αν και διαλεκτικά θεμιτόν, είναι λειψόν όσο δεν επεκτείνεται στο πεδίο της υπερβατολογικής ή ακόμα και υπερβατικής συγκροτήσεως του όντος, η οποία είναι μια σοβαρή υπόθεση (και ως αλλοτρίωση, αλλά και ως αντι-αλλοτρίωση) ειδικά για τους/τις "εργάτες/εργάτριες".
Σε αυτή την συγκρότηση "μετράνε" οι "μεγάλες" κορυφαίες στιγμές ή σημεία, ήτοι τα ζητήματα υπερ-απόλαυσης.
Δεν είναι απόλαυση βρε!
Ο σκοπός "μετράει" για την ανθρώπινη οντότητα, "μετράει" πολύ, και έναντι αυτού του σκοπού, αλλά και εντός του, βαθιά μέσα του υπάρχει ένα ριζικό Μηδέν.
Μια φλόγα ανάδυσης και ύψωσης σε ένα Υψηλό, το οποίο μάλιστα ως "ανυπόστατον" συμφώνως προς τα μέτρα των "Ειναι-ιστών" όσο ανυπόστατο είναι τόσο πιο πολύ , "εμάς", μας έλκει και μας φλογίζει.
Με κάθε τίμημα μερικές φορές, και μεγάλο τίμημα.
Την αγαπάμε την αγάπη μας, την λατρεύουμε, την υπηρετούμε, θα πέσω στη φωτιά αγάπη μου για σένα, δεν υπάρχει τίποτα άλλο από σένα.






Ιωάννης Τζανάκος 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..