Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Πέμπτη, 27 Οκτωβρίου 2016

Νέο ξεκίνημα της σελίδας αυτής..Απολογισμός και φόβοι..



Πάντα μπορούσα να διακρίνω και να ξεχωρίσω τον παραλογισμό του θύτη από τον παραλογισμό του θύματος.
Δυστυχώς φίλοι μου βλέπω πως έχετε χάσει οι περισσότεροι αυτή την ικανότητα.
Παραλογίζεστε.
Όμως αλήθεια, αυτός ο δικός σας παραλογισμός σε ποιά κατηγορία από τις δύο ανήκει;
Αν το θύμα αδυνατεί να διακρίνει τον θύτη που το παραμονεύει είναι σίγουρο πως διακατέχεται από έναν γενικότερο παραλογισμό ο οποίος περιέχει και αυτόν τον ειδικότερο παραλογισμό που σημαίνει η αδυναμία διάκρισης.
Όμως ένα μεγάλο ερώτημα πλανάται.
Ποιός είναι τελικά το υποψήφιο θύμα, το υπνωτισμένο θύμα, και ποιός ο υπνωτίζων θύτης;
Σωριάστε τις θεωρίες σας.
Μου είναι τελικά άχρηστες γιατί ή είναι πολύ απλοϊκές και δυϊστικές ή πολύ περίπλοκες, για να είναι αληθινές.
Ας δούμε όμως μερικά πράγματα.
Όλους μας μάς έχουν πει ανόητους πολλές φορές και ίσως κάποιες στιγμές να ήμασταν.
Αν κάποιος δεν είναι γενικά ανόητος είναι πάντως κάποιες στιγμές.
Σε αυτό το θέμα επιτρέψτε μου να πιστέψω πως δεν είμαι γενικά ανόητος, αν και σίγουρα έχω λαθέψει και ανοητεύσει κάποτε.
Το βλέπω και το οσμίζομαι το αρπακτικό όταν το βλέπω να περιτριγυρίζει διψασμένο για αθώο αίμα και έτοιμο να κάνει τις θηριωδίες του.
Βλέπεις ένα αρπακτικό όταν πλησιάζει σε μια περιοχή που ζεις. 
Όλα τα άλλα είναι φήμες, απηχούσες μιαν αληθινή πραγματικότητα ή μια μισο-πραγματικότητα ή ένα ολοκληρωτικό ψεύδος.
Αλήθεια ποιά θηρία κυκλοφορούν κοντά μας, ελληνικά ξένα δεξιά αριστερά δημοκρατικά α-διάφορα;
Δεν είναι φόβος να ζητάς την ειρήνη, αλλά είναι φόβος να μην ετοιμάζεσαι να αμυνθείς για την ζωή και την αξιοπρέπεια των δικών σου ανθρώπων.
Αν είσαι αληθινός πρέπει για μένα να ετοιμάζεσαι ακόμα και για την φυγή, δεν είναι πάντα η μάχη σημείο θάρρους είναι μερικές φορές απλά ανοησία, και η φυγή το ύψιστο θάρρος.
Μιλάω με τους δικούς μου, γονείς, φίλους, αγαπημένα πρόσωπα, και τους το λέω.
Σωθείτε, έχουμε πέσει σε παγίδα. 
Θέλετε να φύγουμε και να πάμε να ζήσουμε και να πεθάνουμε σε ειρήνη;
Θέλετε να πολεμήσουμε ως το τέλος, να ετοιμαζόμαστε για πόλεμο;
Δεν απαντάνε τίποτα.
Περιμένουν να περάσουν όλα.
Όπως οι περισσότεροι Εβραίοι όταν ανέβαιναν τα ναζιστικά θηρία στον αφρό του κόσμου, έλεγαν "θα περάσει κι αυτό, είμαστε απλοί άνθρωποι, δεν θα μας πειράξουν, δεν έχουμε κάνει κάτι εναντίον τους, εναντίον της πατρίδας που ζούμε"..και ακολούθησε ο όλεθρος, η εξόντωση, το όνειδος της ανθρώπινης ιστορίας.
Μια ζωή έφευγαν από τότε που έχασαν τη γη τους, αγωνίστηκαν, πάλεψαν μέσα σε ένα ξένο εχθρικό περιβάλλον, χλευάστηκαν από τους "πιστούς" ενός δικού τους προφήτη, αλήθεια τι αχαριστία, τι αθλιότητα! από τους "πιστούς" ενός δικού τους ανθρώπου που μίλησε για αγάπη και ειρήνη!
Που να πας όμως;
Που;
Κι αν μείνεις, απέναντι σε ποιόν να υψώσεις το ανάστημα και πως να διακρίνεις τους εχθρούς και τα αρπακτικά;
Πως να δεις την διαφορά ανόητου θύματος και παράλογου ανόητου θύτη;
Ο χρόνος στενεύει.
Ίσως να υπάρχει χρόνος και γω να τον συμπυκνώνω, γνωστό πάθος σε κάποιες κατηγορίες ανθρώπων. 
Αλλά δεν κάνω λάθος, εκτός κι αν κάνω πρώτη φορά τόσο μεγάλο λάθος.
Έχουμε εισέλθει νομίζω σε μια εποχή διωγμών και καταστροφών, ακόμη κι αν αργήσουν να εμφανιστούν στην "γηραιά ήπειρο".
Το ερώτημα είναι τι κάνουμε, τι γίνεται, και αν έχει νόημα να οργανώσουμε αντίσταση.
Ποιοί μαζί με ποιούς όμως; και εναντίον ποιών;
Όταν διαβάζω αυτά που λέγονται και γράφονται και στην Ευρώπη και δω, από σχεδόν όλους και όχι μόνον από τους "γνωστούς υπόπτους" συντηρητικούς δεξιούς κ.λπ, πραγματικά θλίβομαι, και δεν θλίβομαι όπως οι γεροντοκόρες οι διανοούμενοι. 
Θλίβομαι με την τύχη μας και την τύχη των νέων ανθρώπων και των ανθρώπων που θα έρθουν.
Πάλι γεννιόνται οι "ιδεολογίες" τα ολοκληρωτικά πάθη, πάλι υπνώσεις ονειρώξεις, πάλι οι "σκληρές στάσεις", θύματα και θύτες μαζί σε έναν αλλόκοτο συγχρωτισμό ψάχνουν τον προσανατολισμό τους, και πάντα μια καθησυχαστική φωνή ένθεν και ένθεν, ένθεν κακείθεν.
Είπα να κάνω μια διακοπή.
Κατέβασα τις σημαίες και τα "όπλα", κατέβασα τις ιδέες για την "επανάσταση" (ποιού;) και ξέχασα τις έχθρες και τις παρεξηγήσεις, τις δικές μου τουλάχιστον, οι άλλοι ας τις κρατήσουν.
Από την αρχή.
Σε όσους μίλησα άσχημα ζητώ συγγνώμη.
Για τη  ζωή μας πρόκειται.
Επιτρέπονται κάποτε οι άσχημοι τρόποι και η οργή.
Τώρα άλλα είναι που μετράνε.
Να μην αφήσουμε ξανά κανέναν διωγμό άδικο ή "δίκαιο" που να μετέρχεται άδικων τρόπων.
Να δούμε τι έχει γίνει.
Από την αρχή..
Όπως φαίνεται και από την αλλαγή της "αισθητικής" της σελίδας μας αλλάζουμε τη ματιά μας, τώρα πιά έχοντας νομίζω μια τελική αίσθηση των πραγμάτων, ίσως και έναν ριζικό φόβο πλέον για την ζωή όλων μας και τον προσανατολισμό που της δίνουμε και της δίνουν οι "κύριοι" αυτού του κόσμου, αλλά το κυριότερο η "δομή" αυτού του κόσμου.
Η ηλικία μας δεν επιτρέπει τίποτα άλλο από ένα λαχάνιασμα και μια βιασύνη, δεν έχουμε χρόνο για "μεγάλες θεωρίες" αν και θα προσπαθήσουμε.
Κάθε κείμενο και κάθε πάθος πριν την παρούσα ημερομηνία μας ανήκει όπως μας ανήκει ένα παρελθόν.
Ποτέ ολοκληρωτικά ναι ή όχι.
Αρχίζουμε..
 
 
 
Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..