Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Παρασκευή, 28 Οκτωβρίου 2016

Η αντιπάθεια ως μέθοδος ερμηνείας. Το ερμηνευτικό παράδειγμα ΆΘΛΙΟΣ (Τσίπρας)..



Σύμφωνα με την σοβαρή "μαρξιστική" θεωρία, αλλά όχι μόνον, πράγματα όπως η αντιπάθεια, ίσως και η απέχθεια προς ένα πρόσωπο δεν μπορούν βέβαια να αποτελέσουν ορθή μέθοδο ερμηνείας της πραγματικότητας.
Υπάρχει χώρος για μια ψυχο-ανάλυση βυθισμένη σε "δομές" και "ασυνείδητα", μεγάλα πράγματα σπουδαία, ευρωπαϊκά και κυρίως ορθολογικά.
Που χώρος για αντιπάθειες, αυτά είναι ανορθολογικά πράγματα, και μάλιστα ύποπτα.
Μη κοιτάτε που οι αριστεροί, αριστερότερα ο τοίχος, είναι γεμάτοι από πάθη μνησικακίες μικρότητες κι αυτοί, ως άνθρωποι, αυτό που προέχει σε αυτούς, αλλά και στους "άλλους" (δεξιούς κ.λπ) πολιτικά ενεργούς παληανθρώπους, είναι να καλύψουν την εμπάθειά τους με γενικές ιδεολογικές παπάντζες και βαρύγδουπα θεωρήματα.
Για μένα τα πράγματα παρέμειναν πάντα κάπως απλά.
Αν δω μια φάτσα που σύμφωνα με τα δικά μου (ή "δικά" μου) κριτήρια και παρορμήσεις μου προκαλεί αηδία, δεν την κρατάω μόνον, την εξετάζω, την κρίνω και αν δεν φεύγει, γιατί "μου βγαίνει" την επεκτείνω παντού.
Αυτό έχει κάποια επιτυχία, την οποία οι μαρξιστές δεν μπορούν να μου την εξηγήσουν.
Η μεγαλύτερη ως τα τώρα επιτυχία πρόβλεψής μου ήταν το αηδιαστικό φαινόμενο πολιτικού καθάρματος Τσίπρας.
Λοιπόν τι θυμάμαι;
Όταν ο Αλαβάνος τον έβγαλε στο προσκήνιο, θυμάμαι, δεν σας το κρύβω ήμουν φιλικός κάπως προς τον Συριζα, είχα και φίλους στον Σύριζα του ΙΚΑ, γενικά δεν είχα πρόβλημα.
Όταν είδα αυτή τη φάτσα να βγαίνει στον αφρό είχα διάφορα ψυχικά εντερικά στομαχικά σπλαχνικά προβλήματα.
Δεν έφευγαν με τίποτα.
Υπήρχαν και σκέψεις παράλληλα, αρνητικές ή ουδέτερες, αλλά τα άλλα ψυχοσωματικά φαινόμενα αηδίας, απαρέσκειας, σιχασιάς, δεν έφευγαν με τίποτα.
Θυμάμαι ακόμα πως μια πασόκα συναδέλφισα τότε, φυλακισμένη τώρα λόγω της συμμετοχής της σε μια απάτη, είχε εκφραστεί θετικά για τον άθλιο, τον γούσταρε.
Την σιχαινόμουν και αυτήν, ακόμα και τότε που δεν ξέραμε τι καπνό φούμαρε αυτή.
Πως ήρθαν τα πράγματα, και ο άθλιος πήρε κεφάλι στον "αντιμνημονιακό" αγώνα του κακομοίρη και νοικοκύρη-κακομοίρη λαού.
Άμα σας πω πως δεν συμμετείχα πολύ ενεργά, από τότε, γιατί με εμπόδιζε "ψυχοσωματικά" αυτή η σκατόφατσα, θα με θεωρήσετε υπερβολικό;
Ρε παιδί μου δίκιο είχα!
Για κοιτάξτε όσοι δεν το έχετε δει:
Υπερβολικά μερικά από αυτά που έλεγα, αλλά η ουσία τους με κάνει να περηφανεύομαι.
Ούτε η κεντρική επιτροπή του κκε, ούτε ο Αλαβάνος (εννοείται) ούτε ο Λαφαζάνης και η Ζωή, ούτε η Ανταρσύα, ούτε οι ανάρχες και οι αριστεριστές αυτόνομοι και άλλοι βλάκες, μα κανείς δεν ένιωσε σίγουρα την σιχασιά μου, και τελικά;
Μήπως θα έπρεπε να είναι όλοι αυτοί λίγο περισσότερο "αισθαντικοί" και εμπαθείς;
Θα έπρεπε να είναι μάλλον και λιγότερο αριθτεροί και μαρκθιθτέθ.
Αλλιώς δεν τους βλέπω καλά.
Και για αυτούς αρχίζω να νιώθω σιχασιά.
Κακό προμήνυμα, αν η μέθοδός μου έχει πραγματική βάση..









Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..