Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Κυριακή, 30 Οκτωβρίου 2016

Μια υπόθεση ερμηνείας για τον αντισημιτισμό και τον "αντισιωνισμό"..


Η κατάρα του αντισημιτισμού δεν έχει λυθεί και αυτό δεν είναι ένα γεγονός που μπορεί να εξηγηθεί πλέον μόνον με την διαλεκτική ή ιδεολογική καταδίκη των δομών κυριαρχίας ή του καπιταλισμού ως ενός συστήματος (κυριαρχικής) αλλοτρίωσης της ζωντανής δραστηριότητας.
Ο αντισημιτισμός έχει γερές ρίζες που του προσδίδουν έναν θρησκευτικό χαρακτήρα και επαναφέρουν (για να υπάρξει ερμηνεία του) την υπόθεση της ψυχανάλυσης για την σκηνή της "πατροκτονίας" με έναν τρόπο όμως που οδηγεί σε μιαν φιλοσοφική και θρησκειοφιλοσοφική προβληματική η οποία προϋπάρχει της ψυχανάλυσης.
Σίγουρα δεν υπάρχει κάποια ενδογενής αντιδικία στις διάφορες όψεις και τις ανάλογες προβληματικές που αναπτύσσονται γύρω από το άθλιο φαινόμενο, αλλά τα αδιέξοδα μας ωθούν πάντα σε μιαν άλλη στρατηγική της προβληματικής, χωρίς ποτέ να αναπτύσσεται ένα (άλλο) στρατηγικό ερμηνευτικό πρόγραμμα "μόνο" του.
Από εδώ απλά προτάσσουμε κάποιες όψεις που θεωρούμε σημαντικές από μια γενικότερη σκοπιά, δεν είμαστε "ειδικοί" ούτε μονομανείς με το (όποιο) θέμα.
Ποιά είναι η μη-ψυχαναλυτική αλλά ωστόσο μη αντίθετη (και) προς την ψυχανάλυση όψη της "πατροκτονίας" που προτείνουμε;
Κατά την δική μας άποψη και ερμηνεία σπουδαίο ρόλο στην συγκρότηση ενός ευρύτερου πολιτισμικού σχήματος κυριαρχίας ή ηγεμονίας έχει η μορφή της πατρικής ή πατριαρχικής διδαχής για τους γενικούς κανόνες συγκρότησης του υπερβατολογικού ή και υπερβατικού "κόσμου" της ανθρώπινης ζωής. 
Αυτή η γενική διδαχή ή κοινωνική μεταφυσική μπορεί (όμως) να προέλθει ακριβώς από την (περίφημη) εξέγερση των υιών-μαθητών απέναντι στον (πρώτο)πατέρα-διδάσκαλο, μέχρι αυτοί να ωθήσουν την ζωή σε μια νέα μορφή την οποία αυτοί ως "νέοι" πατριάρχες ή διδάσκαλοι της ζωής μορφοποιούν ως αντικαταστάτες στον άδειο θρόνο του.
Υπάρχει μια "φιλοσοφικότερη" εκδοχή της πατριαρχικής πατροκτονίας στον Σοφιστή του Πλάτωνα όπου ως πρώτος πατέρας-διδάσκαλος της (μεταφυσικής, οντο-Λογικής) φιλοσοφίας ο Παρμενίδης είναι να "φονευθεί" από τους νέους φιλοσόφους όπως ο Πλάτων. 
Αυτό που δεν προσέχουν οι συνήθως βιαστικοί θαυμαστές της πατροκτονίας εν γένει ή οι εύκολοι εχθροί της πατριαρχίας εν γένει είναι πως ο Πλάτων συγκροτεί ουσιαστικά (από τότε, εναρκτήρια) την διαλεκτική ακριβώς ως προσπάθεια αποφυγής της πατροκτονίας.
Είναι βέβαια σαν να θέλει να συγκεράσει την πατροκτονία με την σωτηρία του "σώματος" του πατρός, οπότε έχουμε στην πραγματικότητα την πρώτη "διαλεκτική άρση" στην ιστορία της σκέψης.
Εκεί υπάρχει και πραγμάτευση (δια των 5 μεγίστων Γενών) της έννοιας (Γένους) της ετερότητας και της διαφοράς και ένταξή της στο σύστημα της διαλεκτικής ενότητας των 5 Γενών.
Πέρα από τις φιλοσοφικές μέριμνες και λεπτολογίες, τι μας παραδίδει ο μέγας Πλάτων; 
Μια προσπάθεια σεβασμού της πατριαρχίας ή του Πατρός κατά την "θετική" ιδρυτική τους θέσμιση του υπερβατολογικού ή υπερβατικού κόσμου της ανθρώπινης ζωής. 
Ας έρθουμε τώρα στον αντισημιτισμό.
Μπορεί οι Εβραίοι Πατέρες να μην είναι οι μοναδικοί, όσον αφορά την συγκρότηση αυτού του γενικού πεδίου της ανθρώπινης ζωής, και να έχουμε στους λεγόμενους "μονοθεϊστικούς" πολιτισμούς της Μέσης Ανατολής, Μεσοποταμίας, και έπειτα της "δύσης" και άλλους (συμβολικούς) θεμελιωτές της (τής ανθρώπινης ζωής), αλλά κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει αυτή την συνεισφορά.
Το πρόβλημα ξεκινάει (όχι μόνον απέναντι στους Εβραίους συν-θεμελιωτές του ευρύτερου κυριαρχικού πολιτισμού), όταν αναπτύσσεται ένα μίσος από τους υιούς τους κατά την προσπάθειά τους να συγκροτήσουν ένα δικό τους "πρότυπο" κυριαρχίας.
Ο Χριστιανισμός και αργότερα ο Μουσουλμανισμός έχουν μεγάλη ευθύνη σε αυτό το πεδίο της υϊκής θρασύτητας και αγνωμοσύνης τους.
Το εκπληκτικό είναι πως ακριβώς αυτές οι θρησκείες δεν θα υπήρχανε καν χωρίς τους Εβραίους Πατέρες, και είναι αυτές που αναπτύσσονται στην σκιά τους αρχικά δια ενός καταστροφικού (αρχικά υπόρρητου) αντι-Πατερικού μίσους.
Ας μην προσπεράσουμε γρήγορα αυτό το ψυχικό και κοσμοθεωρησιακό φαινόμενο και ας μην το θεωρήσουμε απλά ως μια αιτία της κατάρας του αντισημιτισμού.
Για την ακρίβεια ας μην το θεωρήσουμε μόνον από την σκοπιά του αντισημιτισμού που παράγει, βλέποντας αν είναι δυνατόν τις ευρύτερες πτυχές που αποκαλύπτει.
Τι είναι σήμερα (ίσως και παλαιότερα;) το μίσος προς τον Πατέρα; και δεν μιλάω μόνον για την (ψευδο-)εξεγερμένη "αντι-κρατική" ή "αντι-καπιταλιστική" νεολαία, αλλά κυρίως για όλο το σχήμα της κυριαρχίας στην παράδοξη και ακόμα υπόρρητη διαλεκτική της με την αντι-κυριαρχία.
Η κυριαρχία ως αντικυριαρχία και η αντικυριαρχία ως προπομπός μιας νέας κυριαρχίας "διαμεσολαβημένες" από μια μορφή πατροκτονίας ή μίσους προς τον πατέρα.
Κάποιοι από εμάς μιλάμε πλέον για μια μορφή ανοιχτού αντι-πατριαρχικού φασισμού, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπήρχαν πάντα, και όχι μόνον ως "φασισμός", μορφές της υικής εξέγερσης ως απωθημένης αλλά εγκατεστημένης στο ασυνείδητο, ως μορφές μιας αποτυχημένης και αδιέξοδης πολιτικά ιδεολογικά ψυχικά αμφισβήτησης της πατρικής εξουσίας ειδικά στην συμβολική της διάσταση που είναι όπως όλοι ξέρουμε η σημαντικότερη.
Η μερική και όχι ολική-καταστροφική υπέρβαση του Πατρός και της Πατριαρχίας, η οποία ίσως είναι και η πραγματικότερη και αποτελεσματικότερη (εφικτή), ως πρότυπο ανάλυσης κριτικής και κριτικής δράσης, επεκτείνει την σφαίρα της και σε χώρους που υπερβαίνουν την τρέχουσα πολιτική ή πολιτισμική κριτική και αναφέρονται στις βαθύτερες δομές του πολιτικού α-συνειδήτου και της πολιτικής θεωρίας και πράξης.
Μια μεγάλη συμβολική πράξη σε αυτό το νέο παραδοσιακό πλαίσιο, το οποίο θα το προσδιόριζα ως φιλικό-εχθρικό προς την ψυχανάλυση και την "αριστερόστροφη" πολιτική και ιδεολογική/πολιτισμική κριτική, αλλά σίγουρα εχθρικό προς τον χριστιανικό και ισλαμικό (φασιστικό) φονταμενταλισμό, θα ήταν η συμφιλίωση (και) με τον Εβραίο Πατέρα και η έλλογη προσκύνηση (και) του Εβραίου Πατέρα.
Όπως μας έδειξε όχι μόνον ο Φρόιντ και ο κάθε νέος νεωτερικός Φιλόσοφος ή ερμηνευτής αλλά ο μέγας και πραγματικός Έλληνας Πλάτων...



Mizrahi






Ιωάννης Τζανάκος
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..