Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2016

Brendan O’ Neil / Είναι η Αριστερά αντισημιτική; Δυστυχώς, προς τα εκεί βαδίζει


Είναι η Αριστερά αντισημιτική; Δυστυχώς, προς τα εκεί βαδίζει

αναδημοσίευση από  Προσωπική ιστοσελίδα Jean Cohen

The Telegraph 10.8.2014
Brendan O’ Neil

Κατά τη διάρκεια των τελευταίων δύο εβδομάδων έχει γίνει πολλή συζήτηση για το αν η αντίθεση στις επιθέσεις του Ισραήλ στη Γάζα είναι αντισημιτική. 
Οι ριζοσπάστες Αριστεροί και οι φιλελεύθεροι σχολιαστές επιμένουν (λίγο υπερβολικά ίσως) ότι δεν υπάρχει τίποτα αντισημιτικό σχετικά με το θυμό τους για το Ισραήλ ή με την οργή ​​τους για λογαριασμό των κακοποιημένων, χτυπημένων και βομβαρδισμένων Παλαιστινίων. 
Και φυσικά έχουν δίκιο, είναι απολύτως δυνατό να αντιταχθεί κάποιος στον μιλιταρισμό του Ισραήλ χωρίς να προβάλλει απέχθεια για τον εβραϊκό λαό. 
Κάποιοι αντιτάσσονται στον πόλεμο στη Γάζα απλά επειδή είναι ενάντια στους πολέμους γενικά, και ειδικότερα στους πολέμους που έχουν αντίκτυπο στον άμαχο πληθυσμό.
Ωστόσο, εμένα μου φαίνεται αρκετά προφανές ότι ένα μεγάλο μέρος της Αριστεράς στην Ευρώπη και την Αμερική γίνεται όλο και πιο αντισημιτικό, ή τουλάχιστον ρισκάρει να πέσει στην παγίδα του αντισημιτισμού, κάποιες φορές αρκετά απερίσκεπτα. Στη γλώσσα που χρησιμοποιεί, στις ιδέες προωθεί, στον τρόπο με τον οποίο μιλάει για τον σύγχρονο κόσμο, συμπεριλαμβανομένου του Ισραήλ, ένα μεγάλο μέρος της Αριστεράς έχει υιοθετήσει ένα πολιτικό στυλ που έχει αντισημιτικά υπονοούμενα και μερικές φορές ξεκάθαρες αντισημιτικές διατυπώσεις. Το βασικό πρόβλημα είναι ο εναγκαλιασμός της Αριστεράς στις θεωρίες συνωμοσίας και η αυξανόμενη πεποίθηση ότι ο κόσμος κυβερνάται από αδιάφορες «παρατάξεις», «δίκτυα», λομπίστες που νοιάζονται μόνο για το συμφέρον τους και συμμορίες των τραπεζιτών. 
Αυτά πολλές φορές στρέφουν την προσοχή τού κόσμου προς εκείνους τους ανθρώπους οι οποίοι, ιστορικά, ήταν πολύ συχνά το αντικείμενο και ο στόχος της συνωμοτικής σκέψης – τους Εβραίους.
Ναι, κάποιος μπορεί να μισεί την επίθεση του Ισραήλ στη Γάζα χωρίς να μισεί τους Εβραίους. 
Όμως, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι το μίσος που εκφράζεται για την επίθεση του Ισραήλ στη Γάζα είναι διαφορετικό από την εναντίωση σε όλες τις άλλες πράξεις του μιλιταρισμού τα τελευταία χρόνια. Συγκρίνετε απλά την τεράστια πορεία του 2003 στο Hyde Park ενάντια στον πόλεμο στο Ιράκ με τις πρόσφατες διαδηλώσεις στο Λονδίνου ενάντια στην επίθεση του Ισραήλ στη Γάζα: Η πρώτη είχε έναν αέρα παραίτησης, εξέφραζε μια ήπια, μεσοαστική αίσθηση απογοήτευσης για τον Τόνι Μπλερ μέσα από συνθήματα όπως «όχι στο όνομά μου». Η δεύτερη, αντίθετα, ήταν μια διαδήλωση πύρινη και εξαγριωμένη, με ουρλιαχτά για δολοφονίες και μακελειό και την απαίτηση να πάρει πόδι ο ισραηλινός πρέσβης από την Αγγλία. 
Κάποιοι συμμετέχοντες κρατούσαν πλακάτ που έγραφαν ότι οι σιωνιστές ελέγχουν τα βρετανικά μέσα ενημέρωσης, ενώ άλλοι κατηγορούσαν το Λονδίνο και την Ουάσιγκτον για «δουλοπρέπεια» στο προφανώς τρομερά ισχυρό ισραηλινό λόμπι.
Αυτό είναι ένα θέμα που επανέρχεται σήμερα στο αντιισραηλινό αίσθημα: 
Η ιδέα ότι ένα ισχυρό, σκοτεινό λόμπι ανθρώπων ταγμένων στο Ισραήλ έχει τυλίξει τους κατά τ’ άλλα αξιοσέβαστους ηγέτες μας εδώ στη δύση, ουσιαστικά κερδίζει τον έλεγχο της δυτικής εξωτερικής πολιτικής. Το βλέπουμε αυτό σε κινούμενα σχέδια που απεικονίζουν τους ηγέτες του Ισραήλ να ελέγχουν τις μαριονέτες πολιτικών όπως ο Ουίλιαμ Χαγκ και ο Τόνι Μπλερ
Το βλέπουμε στα επιχειρήματα του John Mearsheimer και του Stephen Walt στο δημοφιλές βιβλίο τους The Israel Lobby and US Foreign Policy, το οποίο μιλάει για ένα φαινομενικά πανίσχυρο φιλοϊσραηλινό λόμπι στην καρδιά της Ουάσινγκτον που ευθύνεται για τον πόλεμο στο Ιράκ και ένα σωρό ακόμα καταστροφές. Το επιχείρημα συνήθως είναι ότι το Ισραήλ έχει διαφθείρει δυτικούς αξιωματούχους και τους διατάζει να πραγματοποιούν τη βρώμικη δουλειά του.
Σας ακούγεται γνώριμο αυτό; Ναι, είναι μια φριχτή ηχώ της παλιάς ρατσιστικής ιδέας ότι οι εβραϊκές ομάδες ελέγχουν τη δυτική πολιτική και προωθούν τον κόσμο στο χάος – μια ιδέα που ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής στην Ευρώπη του 20ού αιώνα. 
Πολύ συχνά, οι αντιϊσραηλινοί διαδηλωτές αντιμετωπίζουν το Ισραήλ όχι μόνο ως ένα έθνος σε πόλεμο –όπως η Βρετανία, η Αμερική ή η Γαλλία, οι οποίες επίσης συχνά ξεκινούν πολέμους και σκοτώνουν τεράστιους αριθμούς των πολιτών– αλλά και ως παραμορφωτικό παράγοντα της δυτικής πολιτικής και ηθικής, ως πηγή δηλητηρίου σε παγκόσμιες υποθέσεις, ως αρχιτέκτονα της αστάθειας σε όλο τον κόσμο. 
Πράγματι, πριν από λίγα χρόνια μια δημοσκόπηση έδειξε ότι η πλειονότητα των Ευρωπαίων θεωρεί το Ισραήλ ως «τη μεγαλύτερη απειλή για την παγκόσμια ειρήνη». 
Έτσι, η Αριστερά διαχωρίζει αναμφίβολα το Ισραήλ και, ακόμα σημαντικότερα, το ξεχωρίζει με έναν τρόπο που χρησιμοποιούνταν κάποτε για να διαχωριστούν οι Εβραίοι – ως ένα απειλητικός διαφθορέας των εθνών και υπαίτιος του χάους.
Μιλώντας για ισχυρά λόμπι που σχεδιάζουν πολέμους κεκλεισμένων των θυρών προκειμένου να απομονώσουν τους εχθρούς και να αυξήσουν τα πλούτη του Ισραήλ, μεγάλο μέρος των σημερινών αντιισραηλινών διαμαρτυριών διαχέεται από μια αίσθηση θεωρίας συνωμοσίας. Και αυτό είναι σύμφωνο με τη γενικότερη πολιτική της Αριστεράς σήμερα. 
Η Αριστερά αγκαλιάζει όλο και περισσότερο την κοσμοθεωρία των θεωριών συνωμοσίας. Πλέον είναι πολύ σύνηθες να ακούμε Αριστερούς να μιλούν για «κλίκες των νεοσυντηρητικών» που ελέγχουν τα παγκόσμια ζητήματα, ή για τη «σέχτα των τραπεζιτών» που διαλύει τις οικονομίες ή την αυτοκρατορία του Μέρντοχ που «ενορχηστρώνει τη δημόσια ζωή από τις σκιές» (για να χρησιμοποιήσω τα λόγια του Εργατικού υπουργού Tom Watson). 
Όλες οι σοβαρές αναλυτικές αναγνώσεις των διεθνών τάσεων και των πολιτικών δυναμικών έχουν παραγκωνιστεί από τους σύγχρονους Αριστερούς, οι οποίοι προτιμούν να υποστηρίζουν κάποιες σκοτεινές, κρυφές, μυστηριώδεις δυνάμεις καταστρέφουν την πολιτική, σχεδιάζοντας πολέμους και πλουτίζουν σε βάρος των φτωχών. 
Και, όπως μας δείχνει η ιστορία, δεν υπάρχει παρά μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στις διαμαρτυρίες «κατά των μοχθηρών κλικών και σεχτών» και στην κατηγορία ότι οι Εβραίοι έχουν μια κρυφή παγκόσμια ατζέντα ή στην χειρότερη περίπτωση μια τεράστια επιρροή.
Πράγματι, κάποιες από τις σημαντικότερες τάσεις της Αριστεράς των τελευταίων πέντε ετών –συμπεριλαμβανομένου του κινήματος Occupy και του Wikileaks– μιλούσαν για θεωρίες συνωμοσίας και είχαν αντισημιτικές προεκτάσεις. 
Το κίνημα Occupy ξεκίνησε από το Adbusters, ένα περιοδικό πεπεισμένο ότι οι ισχυρές εταιρείες ελέγχουν τα άστατα μυαλά των μαζών. Το 2004, το Adbusters δημοσίευσε ένα εμετικά αντισημιτικό άρθρο με τον τίτλο «Why Won't Anyone Say They Are Jewish?», στο οποίο υπήρχε μια λίστα με τους νεοσυντηρητικούς της κυβέρνησης Μπους και ένα μαύρο σημάδι δίπλα στα ονόματα εκείνων που είναι Εβραίοι. 
Δεν αποτελεί έκπληξη, ότι το ίδιο το Occupy, το οποία είχε εμμονή με την ολέθρια επιρροή μικρών κλικών τραπεζιτών και άλλων απρόσωπων, κακών ανθρώπων, συχνά διέσχιζε τη γραμμή του αντισημιτισμού, όπως ανέφερε η Washington Post
Το Wikileaks, επίσης, που και αυτό κινείται στα όρια των θεωριών συνωμοσίας, με την εμμονή του για «συνωμοτικές αλληλεπιδράσεις ανάμεσα στην πολιτική ελίτ», είχε εμφανίσει αντισημιτισμό: Ένας από τους βασικούς ερευνητές του, ο Israel Shamir, χαρακτηρίστηκε από τον Guardian ως «διαβόητος για την άρνηση του Ολοκαυτώματος και τη δημοσίευση μιας σειράς αντισημιτικών άρθρων».
Δεν είναι τυχαίο ότι οι τρεις βασικοί άξονες της προοπτικής της Αριστεράς σήμερα –το αντιισραηλινό αντιπολεμικό αίσθημα, ο ρηχός αντικαπιταλισμός του Occupy και η λατρεία για όσους διαρρέουν πληροφορίες μέσα από τις ακροπόλεις της εξουσίας– όλοι είχαν αντισημιτικές προεκτάσεις. Αυτό συμβαίνει επειδή η Αριστερά, αισθανόμενη απομονωμένη από τα δημόσια ζητήματα και στερημένη κάθε σοβαρού μέσου για την κατανόηση της σύγχρονης πολιτικής και των σύγχρονων οικονομικών υποθέσεων, έχει υιοθετήσει μια υπεραπλουστευτική κοσμοθεωρία, ασπρόμαυρη και τύπου David Icke, όπου τα πάντα διαμορφώνονται μέσα από κλίκες, σέχτες και απειλητικούς λομπίστες. Και ποιος ήταν πάντα, ανεξαιρέτως, ήταν η ύστατη κλίκα, η τελική σέχτα, και έφεραν το βάρος της απόλυτης ευθύνης των στρεβλών, κρυφών διεργασιών στην πολιτική, στην οικονομία και στις αναταραχές εκτός συνόρων; Μπράβο, το βρήκατε – οι Εβραίοι.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..