Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2016

Τα "παιδιά" της εργασίας και οι Τζήμεροι της κρετινοειδούς κακοήθειας του νοτιοβαλκανικού εθνοliberal βόθρου..



Σήμερα αποχαιρετίσαμε άλλη μια φουρνιά συμβασιούχων στην δουλειά.
Έληξε η σύμβαση και ήταν η τελευταία μέρα τους στην δουλειά.
Από το 2008 θυμάμαι να αποχαιρετούμε συναδέλφους. 
Τότε ήταν "τα" stage, ένα επιδοτούμενο πρόγραμμα ημι-ανασφάλιστης εργασίας-μαθητείας, σήμερα έχουμε το πρόγραμμα των 5μηνων συμβάσεων ασφαλισμένης (και κακο-αμειβόμενης) εργασίας.
Δεν θα σταθώ στην θλίψη και από τις δύο πλευρές, τους μόνιμους και τους συμβασιούχους, αλλά ούτε (θα σταθώ) και στην γενικότερη απαράδεκτη κατάσταση που σημαίνει αυτό το πήγαινε έλα στις δημόσιες υπηρεσίες.
Θα επισημάνω ένα γεγονός του "Λόγου".
Και τότε και τώρα, χωρίς να υπάρχει κακοήθεια εκ μέρους των μονίμων υπαλλήλων, το όνομα για τους προσωρινούς ή συμβασιούχους συναδέλφους ήταν και είναι "τα παιδιά". 
Τα "παιδιά" του stage τότε, τα "παιδιά" σκέτο σήμερα.
Μιλάμε για εργαζόμενους/ες-ανέργους/ες 30, 40, ακόμα και 50-55 ετών.
"Μεγάλους" ανθρώπους με εγγόνια μερικοί!
Γιατί λοιπόν υπάρχει αυτή η αφελής υποτίθεται ονοματοδότηση;;
Μα βέβαια γιατί σημαίνει και νοηματοδοτεί την εσωτερική ταξική ιεραρχία (μέσα) στην ζωντανή "απλή" εργασία, αλλά και τον ρόλο που επιφυλάσσει το κεφάλαιο σε όλους τους εργαζόμενους στο μέλλον. 
Ο ρόλος αυτός είναι ο ρόλος ενός "παιδιού" για "θελήματα", μιά εδώ μιά εκεί, με ψίχουλα, αλλά και χωρίς την ενήλικη ιδιότητα της γενικής ευθύνης και της ανάληψης ειδικών έργων κατά την παραγωγή, άρα αντανακλά και την γενική υποτίμηση της "εργατικής δύναμης" ή εργασίας ή αν θέλετε την υποτίμηση της ζωντανής δραστηριότητας-με-σκοπό-την-παραγωγή ή δημιουργία υλικών και "άϋλων" αγαθών.
Η ονοματοδοσία του "παιδιού" δεν προκύπτει από κάποιο "σκοτεινό" καπιταλιστικό κέντρο εξουσίας ή βούλησης, έστω δεν προκύπτει μόνον από αυτό -- αν υποθέσουμε πως οι μόνιμοι είναι ένα είδος "άρχουσας τάξης" μέσα στην ζωντανή εργασία, αλλά (κυρίως προκύπτει) από την ίδια την σύσταση και την μη-ποιότητα της "ευέλικτης" απ-αξιωμένης εργασίας όπως βέβαια παράγεται συνολικά και από τις αντικειμενικές εξελίξεις στην σύνθεση του λεγόμενου "μεταβλητού κεφαλαίου" (στην πραγματικότητα στην τεχνική σύνθεση της ίδιας της ζωντανής εργασίας στην γενική της τάση)(αυτή η σύνθεση είναι προϊόν και ταξικής απόφασης).
Γι' αυτό και σαν ονοματοδοσία προκύπτει αυθόρμητα και χωρίς εμφανή ή συνειδητή έστω κακοήθεια από τους εργαζόμενους που έχουν ακόμα (είμαστε μάλλον οι τελευταίοι) την ιδιότητα του μόνιμου (ιδιωτικού ή δημόσιου) υπαλλήλου ή εργάτη και έχουν ακόμα την θέση του υπεύθυνου για την παραγωγή ενός έργου κατά την διάρκεια ενός σημαντικού χρονικού διαστήματος.
Θέλουν από εργαζόμενους, "συντηρητικούρες εργαζόμενους" ας πούμε (για να κάνουμε την χάρη στους διάφορους επιχαίροντες για την "κρίση της εργασίας") να μας μετατρέψουν σε "παιδιά".
Έλα παιδί!
Μετά από όλα αυτά, το να διαβάζεις στο liberal της διανοητικής ξεφτίλας και της ιδεολογικής ντροπής της εθνοδεξιάς, αναλύσεις τύπου Τζήμερου για τον μαρξισμό, είναι πρόκληση, πραγματική πρόκληση, όχι γιατί πρέπει να συμφωνείς με τον Μάρξ και τον "οικονομολογικό" στοχασμό του ή τις "κριτικές" του, αλλά γιατί στο σπίτι του κρεμασμένου οι δεξιοφιλελεύθεροι ας μη μιλάνε για σχοινί.
Έτσι απλά.
"Κάνουν" τον κόσμο της εργασίας έναν κόσμο με "παραπαίδια" και "παιδιά" και μετά "τους φταίει" ο μαρξισμός, ο κομμουνισμός, ο σύριζα, η αριστερά και άλλα κουραφέξαλα.
Το ότι αυτός ο κόσμος θα είναι βιαιότερος, το ότι το ταξικό μίσος, όχι τώρα αμέσως αλλά όλο και πιο πολύ, θα μεγαλώσει, θα είναι πιο τυφλό, πιο σκληρό, πιο άγριο, αυτό δεν τους λέει τίποτα.
Είναι και κακοήθεις, είναι και ψεύτες, αλλά το κυριότερο είναι ηλίθιοι, κρετίνοι, δεξιά αποβράσματα χωρίς προηγούμενο στην ιστορία.
Και που; 
Στην Ελλάδα της σφαλιάρας και της υποταγής στον μεγάλο ευρωαφέντη ή δυτικοαφέντη.
Έκανε και η μύγα κώλο.
Αλλά δεν πειράζει.
Καλύτερα.
Τον δικό τους λάκκο σκάβουν..






Ιωάννης Τζανάκος

1 σχόλιο:

  1. Αφιερωμένο στους "εθνιστές αριστερούς" (σοσιαλφασίστες είναι) που εδώ και λίγο καιρό παίρνουν τσιμπουκάκια στο liberal, αλλά και σε πρώην "καταστασιακούς", στα διάφορα ορφανά κεντροαριστερά κνώδαλα, που επιχαίρουν με την κατάρρευση των συριζαίων ομο-ιδεατών τους.
    Έρχονται πιο οριτζινάλε πράγματα εθνοliberal κάφροι, και θα στενάξετε τότε με μελαγχολία ενθυμούμενοι τον καλούλη συριζούλη..

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..