Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Κυριακή, 6 Νοεμβρίου 2016

Κυριαρχικές επανιδρύσεις (1)


Η δημιουργική δύναμη ενός γεωστρατηγικά/γεωπολιστισμικά κυρίαρχου "κόσμου" έγκειται ακριβώς στην ικανότητά του να κατασκευάζει, κατά την αρχική ίδρυσή του και τις επανιδρύσεις του, κοινωνικές και ευρύτερα ανθρωπικές καταστάσεις οι οποίες δεν υπήρχαν πριν.
Αυτό μπορεί να ακούγεται κοινότοπο και εύκολο να ειπωθεί εντός μιας εγκυκλοπαιδικής αντίληψης των πραγμάτων αλλά είναι μια επώδυνη ιστορική διεργασία που τροχιοδρομείται πάντα πάνω σε πολιτικοστρατιωτικές ράγες (πολεμολογικές και πολεμικές).
Κάθε εποχή ή φάση έχει τις ειδικές της δυνατότητες και τους ειδικούς περιορισμούς της.
Η βασική μορφή της νεώτερης δυτικής δημιουργίας ήταν ο ιμπεριαλισμός ή νέος αυτοκρατορισμός όπως ήδη προϋπήρχε και στην εποχή της αποικιοκρατικής εξόρμησης.
Θεωρώ αυτονόητη την καταγωγική θεμελίωση της νέας δυτικής καπιταλιστικής αυτοκρατορίας πάνω στα "αρχέγονα" νοητικο-πολιτισμικά και κυριαρχικά πολιτικο-στρατιωτικά θεμέλια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Ένα νέο στοιχείο είναι η εσωτερική πολυμορφία της αυτοκρατορίας η οποία δεν μπορεί να νοηθεί σαν κυριολεκτικά μία, εφόσον οι επίδοξες Ρώμες είναι πολλές και ανταγωνιστικές μεταξύ τους, αν και τελικά σήμερα μπορούμε να ξέρουμε πως η πραγματική Ρώμη είναι οι Η.Π.Α.
Η τελική κατάλυση της αποικιοκρατίας μέσω μιας αμφίβολης μορφής νεο-αποικιοκρατίας ωστόσο ανέδειξε αυτή την μεγάλη κυρίαρχη τελική Ρώμη ως αρκετά ιδιόμορφη (και ταυτή) σε σχέση με το απώτατο καταγωγικό (κυριαρχικό) θεμέλιο, αν μιλήσουμε καταρχάς σε ένα πρώτο επίπεδο ανάγνωσης. 
Οι Η.Π.Α παραμένουν ακόμα και τώρα ένα βασίλειο του προτεσταντισμού αν και βέβαια με αρκετές μετατροπές εντός του που προέρχονται τόσο από την αύξηση των καθολικών ισπανολατινικών πληθυσμών (με καταγωγή αλλά και ισχυρές αναφορές ακόμα) όσο και από τις άγνωστες στο ευρωπαϊκό κοινό ή υποτιμούμενες συνεχώς θρησκειο-πολιτισμικές εξελίξεις στον ίδιο τον προτεσταντικό κόσμο οι οποίες έχουν να κάνουν με την ανάδυση του ριζοσπαστικού συντηρητικού (δεξιού) κινήματος του Χριστιανοσιωνισμού (παράλληλα με άλλα ρεύματα του Σιωνισμού ή φιλοσιωνισμού σε πολλές μορφές).
Επίσης αναπτύσσεται συνέχεια μια παράλληλη "αιρετική" φιλολογία και πνευματικότητα τόσο εντός του χριστιανο-προτεσταντικού κόσμου όσο και σε άλλες εντελώς βάσεις.
Στα υπόγεια, στην κυριολεξία, της διανοητικο-πολιτικής ζωής υπάρχουν οι ακροδεξιοί αντι-ομοσπονδιακοί με έναν ακόμα αδύναμο αντισιωνισμό-αντισημιτισμό, όσον αφορά τουλάχιστον την απήχησή του.
Βλέπουμε λοιπόν κάπως συνοπτικά πως το διανοητικό-πολιτισμικό και θεμελιακό κυριαρχικό πεδίο είναι σχηματισμένο με έναν τρόπο που για πρώτη φορά στον δυτικό κόσμο αλλάζει την δημιουργική κυριαρχική πτυχή του, σε αναφορά πάντα προς τις πρόσφατες μορφές ύπαρξης/έκφρασής της.
Ο ιμπεριαλισμός/αυτοκρατορισμός των Η.Π.Α έχει τόσες ιδιομορφίες ως προς την κυριαρχική θεμελίωσή του που τον καθιστούν ακόμα ένα διαμορφωνόμενο πράγμα, αν λάβουμε σοβαρά υπόψει και τους αντικειμενικούς παράγοντες που έχουν να κάνουν με την εξυπηρέτηση του "πολυεθνικού" κεφαλαίου των και την φοβερή τεχνολογική ισχύ της χώρας.
Στην πραγματικότητα έχει μετατεθεί το πεδίο της πραγμάτωσης της κυριαρχίας καθαυτής εντός των Η.Π.Α, ακριβώς λόγω της πολύπλοκης, ισχυρής αν και κάπως εύθραυστης παρουσίας τους σχεδόν παντού στον πλανήτη. 
Οι Η.Π.Α είναι μια χώρα κλειστό επιτελείο και ταυτόχρονα παραγωγός τεχνικής, πολιτισμικής και στρατιωτικής ισχύος χωρίς καμμία σύγκριση ακόμα στον χώρο των επίδοξων έμμεσων ή ανοιχτών συγκρουσιακών ανταγωνιστών της.
Έχει ως πραγματικό σκοπό της πέραν της διατήρησης της παγκόσμιας ηγεμονίας και κυριαρχίας την ιδεολογική και πολιτισμική "εκκαθάριση" του πλανήτη με την εξαφάνιση όλων των διαφοροποιητικών συντελεστών με αντίστοιχες ή ανάλογες φιλοδοξίες παγκόσμιας ισχύος και επικράτησης.
Αυτό το γεγονός απορρέει και από το "στήσιμο" της οικονομικο-πολιτικής της δομής κυριαρχίας επί του πλανήτη και από το "στήσιμο" του λεγόμενου εποικοδομήματος, εφόσον τους είναι αδύνατον να υπάρξουν ως αποικιοκρατική δύναμη αλλά και να επικρατήσουν χωρίς την εθελοντική προσχώρηση των "διακυβευομένων" χωρών ή περιοχών στο δικό της ιδεολογικό ηγεμονικό πλαίσιο, το οποίο είναι "φιλελεύθερο-μεσσιανικό".
Πρόκειται βέβαια για κάτι με απίθανες δυσκολίες να υπάρξει να επεκταθεί και άλλο πέραν της ίδιας της δύσης, όπως αυτή θα συμπεριλάμβανε ίσως ακόμα και μια ηττημένη Ρωσία. 
Υπάρχουν όρια επέκτασης, ειδικά αυτού του μοντέλου "καθαρού" ιμπεριαλισμού-αυτοκρατορισμού. 
Με αυτή την έννοια, ίσως πραγματικά έχουμε ομοιότητες με το αρχέγονο κυριαρχικό θεμέλιο της δύσης, την Ρώμη, εφόσον υπάρχει ένα κοινό στοιχείο πολιτισμικής (και) οικονομικής επέκτασης και ενσωματοποιούσας δυναμικής, αλλά και η εμφάνιση απροσπέλαστων τελικών ορίων.
Αυτό που κάνει τις Η.Π.Α κάπως τυχερότερες είναι πως έχουν απέναντί τους τους σημερινούς "Γερμανούς" ("Βαρβάρους") σε μια εδαφική απόσταση και ασυνέχεια.
Η Ρωσία και οι Ισλαμιστές είναι "μακριά", οι Η.Π.Α μπορούν να αποσυρθούν στον εαυτό τους χωρίς προβλήματα άμεσης εισβολής από αυτές τις δυνάμεις. 
Ωστόσο υπάρχει ένα μαλακό υπογάστριο των Η.Π.Α που είναι ακριβώς ο χώρος της άμεσης κυριαρχίας της "έξω" από τον εσωτερικό της χώρο, και αυτό είναι η δυτική Ευρώπη (σήμερα όλη, πλην Ρωσίας).
Οι Η.Π.Α δεν ξέρουν πραγματικά τι να κάνουνε με αυτή την ευρύτερη Ευρώπη, κυρίως σε σχέση με τις προκλήσεις που αυτή αντιμετωπίζει ως ένας χαλαρός συνασπισμός μεσαιο-ιμπεριαλιστικών και μικρο-ιμπεριαλιστικών εθνών και (σε σχέση) με τις πραγματικά ανόητες και ασυνάρτητες απαντήσεις που αυτή δίνει ως αυτοτελής συντελεστής της ευρύτερης δύσης.
Ίσως ο μοναδικός τρόπος, όχι για να κυριαρχήσει στην Ευρώπη (αυτό είναι πολύ ευκολότερο από ό,τι φαίνεται) αλλά για να την κρατήσει μακριά από το χάος και την πλήρη διάλυση, είναι να πυροδοτήσει έναν μεγάλο περιφερειακό ή έναν παγκόσμιο πόλεμο.
Αντίθετα από ό,τι λένε οι διάφοροι ευρωηλίθιοι ή απλά ακόλουθοι της ρωσικής γραμμής διάλυσης των πάντων, ο πόλεμος αυτός θα γίνει ακριβώς για να μείνει η Ευρώπη ενωμένη και ισχυρή ως υπο-αυτοκρατορική δύναμη υπό την κυριαρχία της μόνης δύναμης που μπορεί να το εγγυηθεί αυτό, δηλαδή των ίδιων των Η.Π.Α .
Καλό είναι βέβαια να γνωρίζουν οι "εδώ" δυτικόφιλοι πως η Ελλάς δεν αποτελεί ούτε για τους Αμερικάνους μέρος αυτού του σχεδίου (συνοχής), αλλά μάλλον ένα πεδίο υπαγόμενο στον χώρο της γενικής πολεμικής ανάλωσης.
Με βάση τα προηγούμενα, και τις διάφορες ενοράσεις μας (τις όχι και τόσο "μη-στοιχειοθετημένες") για τον διαλυτικό ρόλο της Ρωσίας και τους σαφείς πλέον στόχους της Τουρκίας, θα προβούμε συντόμως σε μια αναδιατύπωση των ευρύτερων στρατηγικών θέσεών μας.


(συνεχίζεται..)








Ιωάννης Τζανάκος
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..