Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τετάρτη, 16 Νοεμβρίου 2016

Άρθρα για την αλλαγή της ιμπεριαλιστικής ηγεσίας και σχετικά θέματα..

Το Δόγμα Trump


Πώς φαίνεται από την πλευρά της Ρωσίας και της Συρίας

Σε γενικές γραμμές, οι ηγέτες του κόσμου έχουν πάψει να είναι αιφνιδιασμένοι σχετικά με την απρόσμενη νίκη του Donald Trump και είναι πλέον εμφανώς ανήσυχοι.
Οι εξαιρέσεις σε αυτόν τον κανόνα είναι ο Βλαντιμίρ Πούτιν και ο Μπασάρ αλ-Άσαντ, αμφότεροι οι οποίοι αναμένουν ότι ο Trump θα είναι πολύ καλύτερος για να τον αντιμετωπίσουν από όσο η υπουργός Εξωτερικών Κλίντον [2]. Ωστόσο, ενώ δεν είναι ακόμα ούτε κατ’ ελάχιστον σαφές τι θα περιλαμβάνει στρατηγικά ένα δόγμα Trump, οι επικείμενες κινήσεις του στην Συρία δεν αποτελούν καλό οιωνό.

Η Ρωσία και το καθεστώς της Συρίας [3] φαίνονται να είναι οι κύριοι ωφελημένοι των επερχόμενων αλλαγών στην πολιτική των ΗΠΑ ως προς την 5ετή διαμάχη που έχει μετατρέψει σε όπλο την μισή χώρα ως πρόσφυγες, που έχει σκοτώσει μισό εκατομμύριο ανθρώπους, και που συνεχίζει να μοιράζει μαζικά δεινά στο Χαλέπι και αλλού.

Ο Trump έχει πει -λανθασμένα- ότι το Χαλέπι έχει ήδη πέσει, και ο ίδιος έχει περιγράψει τις δυνάμεις της αντιπολίτευσης ως «τόσο κακές όσο και ο Άσαντ». Ο Τραμπ θα αποσύρει αμέσως την στήριξη προς τις μετριοπαθείς δυνάμεις της αντιπολίτευσης [4] που πολεμούν τις συριακές / ρωσικές / ιρανικές δυνάμεις και τις δυνάμεις της Χεζμπολάχ, αμφότερες τις εμφανείς και τις συγκαλυμμένες.

Οι προσπάθειες του ΟΗΕ να μεσολαβήσει για την ειρήνη θα υπονομευθούν τελείως. Σε ένα σημείο στην αρχή της [προεκλογικής] εκστρατείας του, ο Trump μίλησε ευνοϊκά για μια ζώνη ασφαλείας/απαγόρευσης πτήσεων [5], αλλά κάτι τέτοιο δεν είναι παίζεται σε αυτό το [χρονικό] σημείο. Θα αποφύγει να ενεργήσει αντίθετα προς τα ρωσικά συμφέροντα.

Το αποτέλεσμα των κινήσεων της επερχόμενης διοίκησης Τραμπ σε αυτό το διάστημα θα είναι να ενισχυθεί η ρωσική πλευρά και να της δοθεί ελεύθερη πρόσβαση μέσα και γύρω από την Συρία [6]. Ως εκ τούτου, ο Πούτιν είναι απίθανο να δοκιμάσει τον Trump με τον τρόπο με τον οποίο ορισμένοι έχουν σκεφτεί. Ουσιαστικά, δεν έχει καμία ανάγκη να δει πόσο μακριά μπορεί να πάει στην πορεία, βλάπτοντας τα συμφέροντα της εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ, όταν το ταίρι του σε αυτόν τον δυνητικά επικίνδυνο διπλωματικό χορό κάνει την δουλειά για εκείνον.

Ο Trump περαιτέρω αναμένεται να περιορίσει τις κυρώσεις των ΗΠΑ κατά της Ρωσίας για την Ουκρανία και απλά να συγκατανεύσει σε μια μόνιμη ρωσική προσάρτηση της Κριμαίας, κάτι που σημαίνει ότι οι διπλωματικές προσπάθειες του Μινσκ ΙΙ για λογαριασμό της κατεχόμενης Ουκρανίας [7] θα αποδυναμωθούν κατά την διαδικασία. Εξίσου σοβαρά, μόλις οι Ηνωμένες Πολιτείες τερματίσουν τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας για την Ουκρανία και οι εγχώριες επιχειρηματικές φωνές γίνουν πιο δυνατές, είναι δύσκολο να δούμε πώς οι Ευρωπαίοι σύμμαχοί μας θα είναι σε θέση να κρατήσουν τις δικές τους [κυρώσεις] στην θέση τους.

Το ρίσκο για τον Trump, εκτός από την αντιμετώπιση στρατηγικών αποτυχιών στα δικά μας εθνικά συμφέροντα, είναι πολιτικό. Διακινδυνεύει να εμφανιστεί ότι προσφέρει στον Πούτιν ένα quid pro quo (στμ: αντάλλαγμα) για την βοήθειά του στην εκλογή του Trump ως πρόεδρος [8]. Αυτή η πολιτικοποίηση θα βλάψει περαιτέρω τον πυρήνα των συμφερόντων μας. Σε πολλές περιπτώσεις, ο Trump έχει δηλώσει εσφαλμένα ότι η Ρωσία και η Συρία πολεμούν το ISIS.

Στην Συρία, ο Trump ισχυρίζεται ότι ο πραγματικός στόχος των στρατιωτικών και διπλωματικών προσπαθειών μας πρέπει να είναι το ISIS. Ενώ είναι τεχνικά αλήθεια ότι η εξάλειψη του ISIS είναι ανώτερης τάξης συμφέρον της ασφάλειας της Δύσης, αυτή η πολιτικοποίηση κάνει τούτο φαίνεται ως σαν να είναι ένα είδος προσποίησης. Στην πραγματικότητα, είναι στρατηγικά μη συνετό να αφήσεις την Δαμασκό να ξεφύγει και να αποθρασύνεις την Ρωσία όταν μπορείς να κάνεις το αντίθετο από αυτά τα πράγματα, και να συνεχίσεις τις τρέχουσες επιτυχημένες προσπάθειες για την εξάλειψη του ISIS (παραδόξως, ο Trump έχει επικρίνει την μαζική επιχείρηση που σήμερα εκδιώκει το ISIS από την Μοσούλη).

Ο Trump έχει δηλώσει ότι «θα πρέπει να βομβαρδίσουν μαζικά το ISIS». Μαζί με άλλες δηλώσεις, αυτό σημαίνει ότι θα αναπτύξει μέχρι και 30.000 στρατιώτες στην Συρία για την καταπολέμηση του ISIS. Και πάλι, όμως, δεν θα ήταν συνετό να προχωρήσει σε μια τέτοια πρωτοβουλία όταν το κουρδικό YPG και οι Peshmerga καθώς και η αντιπολιτευτική SDF μαζί με τις ιρακινές κυβερνητικές δυνάμεις και παραστρατιωτικές ομάδες, έχουν καλό έλεγχο στην κατάσταση. Η Τουρκία έχει επίσης δεσμευθεί να βοηθήσει τον υπό την ηγεσία των ΗΠΑ συνασπισμό κατά του ISIS με το να εκδιώξει το ISIS από την Raqqa σύντομα.

Επιπλέον, ο Trump μπορεί να πυροδοτήσει την σύγκρουση, διότι η Σαουδική Αραβία, το Κατάρ, η Τουρκία και το Συμβούλιο Συνεργασίας του Κόλπου (Gulf Cooperation Council, GCC) κατά πάσα πιθανότητα θα αντιδράσουν στην αποδυνάμωση των συριακών δυνάμεων της αντιπολίτευσης από την διοίκηση του Τραμπ, επαναδεσμευόμενες και αυξάνοντας σημαντικά την στήριξή τους προς αυτές τις δυνάμεις. Στην πραγματικότητα, στρατηγικά μιλώντας, μπορούν να αποφασίσουν σε εκείνο το σημείο ότι όλα τα στοιχήματα είναι ανοικτά και ότι θα πρέπει να τα παίξουν όλα για όλα. Μια τέτοια αντίδραση θα ρίξει λάδι στην φωτιά αυτού του εμφύλιου ή/και περιφερειακού πολέμου [9] και θα προξενήσει ευρύτερη, μεγαλύτερη περιφερειακή αστάθεια.

Από πλευράς του Ιράν, ο Trump δεν θα είναι σε θέση να ακυρώσει εντελώς την πυρηνική συμφωνία με το Ιράν [10] όπως έχει υποσχεθεί, αλλά θα είναι σε θέση να αποδυναμώσει την συμφωνία αρκετά ώστε να προκαλέσει τους Ιρανούς να σταματήσουν αυτό που μέχρι τις εκλογές ήταν μια πλήρης συμμόρφωση. Τούτο θα ανανεώσει το κίνητρο του Ιράν προς την κατεύθυνση των πυρηνικών όπλων [11], με τους Ευρωπαίους να είναι απρόθυμοι σε σύντομο χρονικό διάστημα να επιβάλουν εκ νέου κυρώσεις στην Τεχεράνη. Επιπλέον, ένα τέτοιο τέχνασμα θα αποτύχει ακόμη περισσότερο με το να υπονομεύσει σοβαρά και ανεπανόρθωτα τους Ιρανούς μετριοπαθείς όπως ο πρόεδρος Rouhani και ο υπουργός Εξωτερικών Zarif. Για να παραφράσω την έκφραση του Τραμπ, αυτό θα ήταν μια ολοκληρωτική καταστροφή («this would be an unmitigated disaster»).

Έτσι, με λίγες τέτοιες μαζικές κινήσεις, εκτός αν έχει πεισθεί να αλλάξει την πορεία που έχει ορίσει, ο Donald Trump θα ξεκινήσει με την ενίσχυση των δικτατορικών καθεστώτων στην Ρωσία, την Συρία και το Ιράν˙ με το να εξοργίσει την Κίνα με εμπορικό πόλεμο (με αποτέλεσμα να διπλασιάσει το φλερτ της με τους δικούς μας συμμάχους)˙ και με το να υποσκάψει τους Ευρωπαίους συμμάχους μας πλήττοντας το ΝΑΤΟ, αποδυναμώνοντας την δέσμευσή μας στο άρθρο 5 περί συλλογικής άμυνας, και πληγώνοντας την ΕΕ με ένα νέο κύμα προσφύγων από την Συρία.

Ως εκ τούτου, το δόγμα Trump που προκύπτει από όλα αυτά θα καταλήξει σε βάθος να βλάψει τα κεντρικά συμφέροντα της εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ. Η ιδιαίτερα λυπηρή μεταβίβαση του εθνικοκεντρισμού του Donald Trump στην διεθνή σφαίρα -καθιστώντας την το σήμα κατατεθέν μιας νέας εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ- θα κάνει τις Ηνωμένες Πολιτείες και τον υπόλοιπο κόσμο να είναι σε χειρότερη θέση από ό, τι ήδη είναι σε αυτή την ευαίσθητη συγκυρία της ιστορίας.

Copyright © 2016 by the Council on Foreign Relations, Inc.
All rights reserved.


Σύνδεσμοι:
[1] https://global.oup.com/academic/product/integrating-europe-9780199584765...
[2] https://www.foreignaffairs.com/articles/2016-05-17/hillary-clinton-doctrine
[3] https://www.foreignaffairs.com/articles/syria/2016-10-26/assads-phony-fa...
[4] https://www.foreignaffairs.com/articles/syria/2016-11-11/between-iraq-an...
[5] https://www.foreignaffairs.com/articles/syria/2016-10-05/safe-zone-syria
[6] https://www.foreignaffairs.com/articles/syria/2016-05-10/when-hospitals-...
[7] https://www.foreignaffairs.com/articles/ukraine/2016-09-25/ukraines-next...
[8] https://www.foreignaffairs.com/articles/russian-federation/2016-10-20/ru...
[9] https://www.foreignaffairs.com/articles/turkey/2015-11-29/divide-and-con...
[10] https://www.foreignaffairs.com/articles/iran/2016-11-07/moving-forward-iran
[11] https://www.foreignaffairs.com/articles/iran/2016-07-14/holes-iran-deal








In 1914, Austria-Hungary launched what it thought would be a short punitive war against Serbia. The next thing it knew, it was involved in a war against Russia, Italy, France, Britain, and then the United States. Four years later, Austria-Hungary ceased to exist. If the Austro-Hungarian government had known where its Balkan intervention would lead, it would never have launched it. But it didn’t know. World War I was an inadvertent war.
World War I was horrifying, among the greatest catastrophes that humanity had ever experienced. Then, with the advent of nuclear weapons, the idea of inadvertent great power war grew even more alarming. One concern during the Cold War was that a small crisis might lead to a general war, as each side sought to one-up the other. The successful negotiations of the Incidents at Sea Agreement and the host of confidence-building measures emerged from the Conference on Security and Cooperation Europe and its successor were a recognition of this concern. On at least two occasions, the superpowers took the initial steps up such an escalatory ladder. In 1956, Soviet leader Nikita Khrushchev threatened to use nuclear weapons on France and Britain and London during the Suez Crisis. Then in 1973, Soviet leader Leonid Brezhnev threatened to send Soviet troops to enforce an Arab-Israeli ceasefire and President Richard Nixon (or Secretary of Defense James Schlesinger) moved American forces to DEFCON 3. Another concern was a technical glitch or an intelligence mis-assessment that might lead one side to believe it had only minutes to respond to a nuclear attack that was already underway, as happened in the United States in 1979 and in the Soviet Union during the ABLE ARCHER exercise in 1983. The end of the Cold War seemed to put an end to most such concerns. The world could rest easy; there would be no World War III and no nuclear war.
With the election of Donald Trump as President of the United States, the odds of inadvertent war with a nuclear-armed Russia have spiked. Ironically, the danger comes not from hostility between the United States and Russia, as it did during the Cold War. Rather, it comes from the coziness between Trump and Russian President Vladimir Putin. During the campaign, Trump responded favorably to what he perceived as complimentary words from Putin and expressed his admiration for Putin’s leadership. He spoke positively about Russia’s intervention in Syria and downplayed the Russian hacking efforts against Democratic Party targets, at once expressing doubt that they happened and inviting the Russians to do more. Not long before the election, Trump said that as President-elect he might like to meet with Putin. Meanwhile, Putin has welcomed Trump’s election as has Russia’s rubber-stamp parliament which broke into applause and cheers when it heard that Trump had won. Putin probably looks forward to being able to manipulate Trump, whose need for praise and sensitivity to criticism is already the stuff of legend. Putin probably also looks forward to a little payback for President Bill Clinton’s well-publicized manipulation of Russian President Boris Yeltsin during the 1990s.
With the advent of Trump, the greatest danger of inadvertent war is in Europe, probably in the Baltic States. Consider the following scenario. Putin is emboldened by his land grabs in Georgia and Ukraine, still smarting from the historic wrong of the break-up of the Soviet Union, and wanting to return ethnic Russians in the Baltic States to the Moscow fold. He is also aware of Trump’s skepticism about the utility of NATO and confident that the American president is either in his corner, susceptible to manipulation, or disinterested. In other words, Putin does not buy American deterrence. Accordingly, he decides to make an overt military move on the Baltics. Facing the destruction of their countries, these prosperous democracies request assistance under NATO’s Article 5. At this point, Trump is hammered by European allies and American national security experts demanding that he do something unless he wants to be the president who “lost” Europe. Belatedly, he wakes up to the threat and decides that he must respond. However, aiding the Baltics — which are right on Russia’s doorstep and have no strategic depth — is difficult. So the United States and NATO are faced with the unpleasant alternatives of either an extremely bloody and possibly doomed conventional conflict in Eastern Europe, nuclear escalation, or horizontal escalation elsewhere in the world.  Meanwhile, with the United States distracted, the time is ripe for other countries, such as China, North Korea, and Iran to act out.
Improbable? Yes, but frighteningly plausible and far more likely than it was the day before the election. Furthermore, similar scenarios focusing on Poland, Ukraine, and other countries can also be readily imagined. This is a classic low-probability, high-impact scenario. But being this involves nuclear weapons, you’ve gotta ask yourself one question: “Do I feel lucky?”

Mark Stout, Ph.D., is the Director of the MA Program in Global Security Studies at Johns Hopkins University’s School of Arts and Sciences in Washington, DC. He has previously worked for thirteen years as an intelligence analyst with the State Department’s Bureau of Intelligence and Research and later with the CIA. He has also worked on the Army Staff in the Pentagon and at the Institute for Defense Analyses.


  • The position of the two Palestinian leaders, Arafat and Abbas, is deeply rooted in the Palestinian tradition and culture, in which any compromise with Israel is considered an act of high treason. Abbas knows that concessions on his part would result in being spat upon by his people -- or killed.
  • Hence the PA president has in recent years avoided even the pretense of negotiations with Israel, and instead has poured his energies into strong-arming the international community to impose a solution on Israel.
  • The French would do well to abandon their plan for convening an international conference on peace in the Middle East.
  • Declaring a Palestinian state in the Security Council only makes them look as if their actual goal is to destroy Israel -- and they know it. They would be fooling no one.
  • Many in Europe, particularly France, seem be aching to do just that -- as a "present" to the Organization of Islamic Cooperation to show how submissive they can be; to encourage more "business" with Muslim states, and, they might hope, to deter more terrorist attacks. Actually, if the members of the UN Security Council declare a Palestinian state unilaterally, they are encouraging more terrorist attacks: the terrorists will see that attacks "work" and embark on more of them to help the jihadi takeover of Europe go even faster.
Last week, Palestinian Authority (PA) President Mahmoud Abbas tipped his hand concerning his ultimatum on any revival of the peace process with Israel.
"I'm 81 years old and I'm not going to end my life drooping, making concessions or selling out."
Thus declared a defiant Abbas at a rally in Ramallah, marking the 12th anniversary of the death of his predecessor, Yasser Arafat.
Abbas in this way relayed to the hundreds of Palestinians who gathered in Ramallah to commemorate Arafat: "I have no intention of going down in history as a leader who compromised with Israel."
Like Arafat, Abbas would rather die intransigent than achieve a peaceful settlement with Israel.
Yet the position of the two Palestinian leaders is deeply rooted in the Palestinian tradition and culture, in which any concession to or compromise with Israel is considered an act of high treason.
Upon returning to Ramallah in the summer of 2000, after following the botched Camp David summit, Arafat explained his decision to reject the offer made by Israeli Prime Minister Ehud Barak. According to Arafat, Barak wanted the Palestinians to make concessions concerning Jerusalem and its holy sites.
"He who relinquishes one grain of soil of the land of Jerusalem does not belong to our people," Arafat announced. "We want all of Jerusalem, all of it, all of it. Revolution until victory!"
At Camp David, Arafat and his negotiators demanded full sovereignty over the entire West Bank, Gaza Strip and East Jerusalem, including its holy sites and the Jewish Quarter in the Old City. They also repeated their long-standing demand that the "right of return" for Palestinian refugees be fully implemented, allowing hundreds of thousands of Palestinians to flock into Israel.
Barak, for his part, is said to have offered the Palestinians a state that would be established on 91% of the West Bank, large parts of East Jerusalem and the entire Gaza Strip. What is certain is that Barak wanted the Palestinian leader to make some concessions on the explosive issues of Jerusalem and refugees.
The Camp David summit failed the moment Arafat realized that he was not going to get all of his demands met. Arafat later informed his confidants that he walked out of the summit because he did not want to go down into history as a leader who succumbed to Israeli and American pressure.
Fast-forward 16 years: Abbas stands near Arafat's grave in Ramallah and spouts similar sentiments. Vowing to continue in Arafat's path and honor his legacy, Abbas said that these days he was being "inspired" by his predecessor's "determination" and "resolve."
Abbas is at least up-front in his intentions. No one, he says unashamedly -- not the Israelis nor the Americans nor the Europeans -- ought to harbor any illusions. "Peace" with the Palestinians, says Abbas, means Israel fulfilling each and every demand he -- and Arafat -- has made. "Peace," in other words, with no Palestinian concessions.
Arafat continues to enjoy massive popularity among Palestinians because he died without "selling out" to Israel. His hero status hinges on his rejectionism at Camp David.
Had Arafat accepted Barak's offer at that summit, he would have been condemned as a "pawn" in the hands of the Israelis and Americans, a failed leader who betrayed his people.
Abbas's self-fashioning himself in the guise of Arafat is not new. For many years, he has been following in the footsteps of Arafat and honoring his legacy. Moreover, Abbas is well aware that, like Arafat, he is not authorized by his people to make any concessions to Israel. This is not merely because Abbas is now in his 12th year of a four-year-term in office.

Like his predecessor Yasser Arafat (left), Palestinian Authority President Mahmoud Abbas (right) would rather die intransigent than achieve a peaceful settlement with Israel.
Even if Abbas were a legitimate president, no concessions to Israel would be forthcoming. Arafat was quoted back then as saying that he rejected the Barak offer because he did not want to end up drinking tea with assassinated Egyptian President Anwar Sadat, the first Arab leader to sign a peace agreement with Israel.
Thus, Abbas is in no hurry to return to the negotiating table with Israel. Indeed, for Abbas, there is no negotiation -- only demands. He knows that concessions on his part would result in being spat upon by his people -- or killed.
Hence the PA president has in recent years avoided even the pretense of negotiations with Israel, and instead has poured his energies into strong-arming the international community to impose a solution on Israel -- one that would indeed supply the Palestinians with nearly all their demands.
Abbas and the Palestinian leadership in Ramallah want the international community to hand them what Israel will not give them at the negotiating table. Abbas is hoping to achieve his goal through international conferences on the Middle East, like the one being floated around by France, or through the United Nations and other international agencies and institutions.
In fact, this has been Abbas's sole strategy in recent years: a diplomatic war in the international arena that is aimed at isolating and delegitimizing Israel, in order to force it to comply with all Palestinian demands.
Of course, this strategy has its risks. Yet, if it fails, Abbas will at least depart the scene without being branded with the scarlet letter of "traitor." His successor, he hopes, will stand next to his grave and pledge to follow in his footsteps, as he himself has done for Arafat. And this is not an idle hope.
Thanks to decades of indoctrination and anti-Israel rhetoric, for which both Arafat and Abbas are also responsible, Palestinians have been radicalized to the point where it is impossible to identify a single leader who would negotiate in good faith with Israel.
Under the current circumstances, any attempt by the Obama Administration -- in its remaining months in power -- to support a United Nations vote in favor of a Palestinian state will be seen as a reward to those Palestinians who are opposed to a resumption of peace negotiations with Israel.
Many in Europe, particularly France, seem be aching to do just that -- as a "present" to the Organization of Islamic Cooperation (OIC) to show how submissive the French can be; to encourage more "business" with Arab and Muslim states, and, they might hope, to deter more terrorist attacks. Actually, if the members of the UN Security Council declare a Palestinian state unilaterally, they are encouraging more terrorist attacks: the terrorists will see that attacks "work" and embark on more of them to help the jihadi takeover of Europe go even faster.
The Obama Administration (and the next US Administration) need to make it clear to Abbas and the Palestinians that the only way to achieve a state is through direct negotiations with Israel, and not additional UN resolutions.
Similarly, the French would do well to abandon their plan for convening an international conference on peace in the Middle East. They need to understand that Abbas and the Palestinians are hoping to use the conference as an excuse to stay away from the negotiating table with Israel -- the only country that could really help the Palestinians achieve a state through direct talks. Declaring a Palestinian state in the Security Council only makes them look as if their actual goal is to destroy Israel by allying "two sides of the Mediterranean" against Israel -- and they know it. They would be fooling no one.
The message that needs to be relayed to the Palestinians is that UN resolutions and international conferences will not bring them closer to achieving their aspirations. Another message that needs to be driven home to the Palestinian leadership is that without preparing their people for peace and compromise with Israel, the whole idea of a two-state solution is meaningless.
An entire Palestinian generation has been raised on the poisonous idea that even the consideration of compromise with Israel is traitorous. The next US Administration might do well to consider this unpleasant reality.
Khaled Abu Toameh, an award-winning journalist, is based in Jerusalem.

  • Follow Khaled Abu Toameh on Twitter

© 2016 Gatestone Institute. All rights reserved. The articles printed here do not necessarily reflect the views of the Editors or of Gatestone Institute. No part of the Gatestone website or any of its contents may be reproduced, copied or modified, without the prior written consent of Gatestone Institute.

 

MESOP TODAYS COMMENTARY : A NEW PRESIDENT & THE MIDDLE EAST

Featuring Jamal Khashoggi, Jumana Ghunaimat, David Horovitz, Norman Ornstein & Dennis Ross

PolicyWatch 2724 – November 15, 2016

On November 10, Jamal Khashoggi, Jumana Ghunaimat, David Horovitz, Norman Ornstein, and Dennis Ross addressed a Policy Forum at The Washington Institute. Khashoggi is editor-in-chief of Al-Arab News Channel (Saudi Arabia). Ghunaimat is editor-in-chief of al-Ghad newspaper (Jordan). Horovitz is founding editor of the Times of Israel. Ornstein is a resident scholar at the American Enterprise Institute. Ross is the Institute’s counselor and William Davidson Distinguished Fellow. The following is a rapporteur’s summary of their remarks.

JAMAL KHASHOGGI
When it comes to the Middle East, Donald Trump’s stances are contradictory, especially regarding Iran. Saudi Arabia, while certainly concerned about the Islamic State’s presence in Syria and Iraq, is much more perturbed by the actions of Shiite Iran. Trump is vocally anti-Iranian, but he also supports Bashar al-Assad in the Syrian conflict, which ultimately bolsters Iranian regional control. Thus, Saudi Arabia is rightfully nervous about a Trump presidency.
The expectation that “Trump as president” will be starkly different from “Trump as candidate” is a false hope at best. Saudi Arabia should be ready for some surprises, likely in the form of negative rhetoric from the Trump administration. Ultimately, the kingdom needs to create an alliance of Sunni countries to serve as a bulwark against a potentially anti-Sunni Trump.
JUMANA GHUNAIMAT
Trump’s election is a massive setback for humanitarian issues, and Jordan was just as shocked as the rest of the world by his victory. This is not to say that all Jordanians were upset by the news: in fact, many welcome him, despite his rhetoric on Muslims, women, and minorities. Most troubling, however, is that many of our questions about his approach to the Middle East cannot be answered right now because he literally has no experience in foreign policy. It is safe to say that American institutions like The Washington Institute will still have the ability to influence Trump’s decisions abroad. Yet progress on issues such as the Palestinian conflict seems farfetched; although there will always be hope for an end to that conflict, Trump is highly unlikely to push for peace, human rights, and equality anywhere, let alone the Middle East.
Regardless, the continuity of U.S.-Jordanian relations seems assured. Jordanians ultimately expect the relationship to remain stable, and given the long history between the two countries, many hope that bilateral ties will grow even stronger.
DAVID HOROVITZ
Israelis tend to have little faith in polling, so they were not surprised by the election results. Unlike Jordanians, however, Israelis would have voted for Hillary Clinton by a 15 percent margin according to some reports. In general, Israelis hope for three traits in an American president: empathy, a good understanding of the region’s evils, and guaranteed dependability as a (military) ally. While Trump has shown credible empathy for Israel and its hardships in the Middle East, the last factor — being a dependable ally — remains untested.
Yet Israel also has two major disagreements with President Obama that Trump can capitalize on: the Iran deal and the Palestinian conflict. Although Trump has no stance on the latter issue, Palestinian Authority president Mahmoud Abbas enjoys less legitimacy today than ever, so it is not as grave a matter to Israelis as the Iran nuclear agreement — a deal that Trump has frequently and vociferously criticized. Although Israelis want to see American leadership abroad, some uncertainty persists on their fundamental national security issues, engendering a sense of drift.
Many in the Israeli government, such as Labor Party leader Isaac Herzog, are positioning themselves to benefit from Trump’s victory. As for Prime Minister Binyamin Netanyahu, not all is as wonderful as one might believe. While he understands the region’s sensitivities and sees the imperative of separating from the Palestinians, both the left and the right are criticizing his settlement policies (albeit for very different reasons). Given the lack of pressure from the Obama administration to reduce settlement activity, Trump’s right-wing platform might further embolden the Israeli right, who have been an obstacle to Netanyahu’s centrist political maneuvering.
NORMAN ORNSTEIN
Trump’s platform of “no confidence in Washington” clearly gripped large swaths of the American population, many of whom ascribed to angry populism and partisan tribalism. While citizens had definite grievances about issues such as wealth disparity, Obamacare, and limited job opportunities, their negative partisanship was largely reactionary: “We hate the other side,” they said with their vote.
In addition to Trump’s skillful maneuvering of the antiestablishment wave, his Republican supporters also played the game well, guaranteeing themselves control over the House and Senate. The appointment of Supreme Court justices is now the prerogative of a unified Republican government, which will influence social policy for the next twenty to thirty years. Ultimately, the outcome is a case of the dog catching the bus. So what are the best and worst-case scenarios? Hopefully, Trump’s infrastructure plan will go forward, possibly creating jobs for low-income communities. He also seems bent on replacing Obamacare with another form of Obamacare, and perhaps even expanding national healthcare. Essentially, though, America is facing a potential kleptocracy, evidenced by Trump’s refusal to explicitly state that he will put all of his business holdings in a blind trust. What will happen when a serious decision arises that affects both his personal funds and the future of the United States?
Trump has also enflamed the “War on Islam” rhetoric, and the resultant spike in Islamophobia could conceivably lead to increased torture, bans on American Muslims, and indiscriminate bombings in the Middle East — all of which would exacerbate the problem of international terrorism. Alternatively, Trump may be inclined to outsource his Middle East policies to Russia.
DENNIS ROSS
The international community has no idea what to expect from Trump, and such diplomatic uncertainty is a humbling experience at best. Trump needs to reassure our nation’s allies before he becomes president; assurances and commitments are especially crucial when times are tough, as they are now. NATO is important, but so are the Sunni Arab states. Given that one of Trump’s few clear aims is to destroy the Islamic State, it is absolutely imperative that Saudi Arabia and similar countries be involved, since the group’s ideology cannot be discredited without them.
Cozying up to Russia would be fine in theory if the relationship were a two-way street. But if Trump wants the Sunnis on his side, he will need to be careful when handling Syria. At the moment, Russia seems intent on subjugating East Aleppo through bombing, and any such campaign would likely result in around 100,000 additional refugees in the coming weeks. Thus, by the time Trump is inaugurated in January, he may be well positioned to call for a ceasefire and diplomatic ties — essentially paving the way for Assad’s return to power. If that is in fact his aim, Trump needs to tell Moscow that the United States will respond if Assad continues his abysmal human-rights track record. Furthermore, Russia needs to understand that there will be consequences for disobeying global norms.
While Trump has long signaled a desire to get out of the Middle East, candidates often flip positions when they face difficult decisions as president. Yet the ultimate outcome of any given regional crisis will depend heavily on the cabinet members and advisors surrounding him. Whatever the case, given the region’s current situation — the Palestinians more divided than ever, the Iranians bent on regional expansion, and the Saudis in the midst of a “revolution disguised as economic reform” — our historical allies in Israel and the Sunni Arab countries need a strong America now more than ever.
This summary was prepared by Omar Alhashani.
THE WASHINGTON INSTITUTE FOR NEAR EAST POLICY
1111 19TH STREET NW, SUITE 500 – WASHINGTON, DC 20036


Ο Ντόναλντ Τραμπ και η κρίση της παγκοσμιοποίησης


Του Γιώργου Καραμπελιά* πρωτοδημοσιεύτηκε στο liberal.gr 
Η εκλογή Τραμπ επιβεβαιώνει και επισφραγίζει την κρίση της παγκοσμιοποίησης και του πολιτικοπολιτισμικού κατεστημένου. Γι’ αυτήν μας είχε ήδη προϊδεάσει η άνοδος κινημάτων, όπως εκείνη του Μπέπε Γκρίλο, της Μαρίν Λε Πεν, ή το αναπάντεχο Brexit στη Μ. Βρετανία –και ο κατάλογος θα μπορούσε να είναι πολύ πιο εξαντλητικός, μιας και τα ίδια ή ανάλογα φαινόμενα θα εκδηλωθούν στις προεδρικές εκλογές της Αυστρίας, στην Ολλανδία, στη Γερμανία κλπ, κλπ. Έτσι, με την εκλογή Τραμπ, οι ρηγματώσεις της παγκοσμιοποίησης μεταβάλλονται σε ένα αδιαμφισβήτητο ρήγμα.
Όταν στην ίδια την καρδιά και αφετηρία της μονοπολικής παγκοσμιοποίησης, σύμβολο της οποίας υπήρξε το ζεύγος Κλίντον –παρεμπιπτόντως ο Μπιλ Κλίντον είναι ο πρώτος που εκλαΐκευσε τον όρο globalization–, εκλέγεται ως Πρόεδρός της ένας ανοικτός επικριτής και αντίπαλός της, αυτό σηματοδοτεί την οριστική είσοδο σε μια νέα ιστορική εποχή.
Έχει ήδη επισημανθεί το γεγονός πως ο Τραμπ εξελέγη με ένα πρόγραμμα που στρέφεται ενάντια στην ελεύθερη διακίνηση των εμπορευμάτων, των κεφαλαίων και του εργατικού δυναμικού, που αποτέλεσαν το θεμελιώδες τρίπτυχο της παγκοσμιοποίησης. Επιστροφή της δασμολογικής προστασίας, απέναντι στην Κίνα ή το Μεξικό, περιορισμοί στην εξαγωγή κεφαλαίων και ανακατεύθυνσή τους στην εσωτερική παραγωγή, προπαντός φραγμοί στη μετανάστευση και την ελεύθερη διακίνηση εργατικού δυναμικού.
Η παγκοσμιοποίηση, τουλάχιστον κατά την ανοδική και σχετικά ανώδυνη περίοδό της, μέχρι το 2008, είχε κατασκευάσει ένα οικονομικό και κοινωνικό μοντέλο το οποίο μετέφερε τη βιομηχανική παραγωγή στην Ασία και τη Λατινική Αμερική, διατηρώντας το χρηματοπιστωτικό σύστημα και την κατανάλωση στη Δύση. Αυτό το μοντέλο μπήκε σε κρίση το 2008, κρίση που συνεχίζεται μέχρι σήμερα και προκαλεί αλυσιδωτές κοινωνικές και πολιτικές αντιδράσεις.
Οι δυτικές κοινωνίες θα πρέπει να «προσαρμοστούν» στο ίδιο τους το δημιούργημα. Δηλαδή, μισθούς Κίνας και κοινωνικές συνθήκες Λατινικής Αμερικής –«Βουλγαρίας» στα καθ’ ημάς– για να μπορέσουν να ανταπεξέλθουν στον αυξανόμενο ανταγωνισμό τους. Γι’ αυτό και έχει αρχίσει μία διεργασία κατάρρευσης της προστασίας των εργασιακών δικαιωμάτων των εγχώριων εργατών, αυξανόμενης εισαγωγής φτηνού εργατικού δυναμικού –στην Ευρώπη κατεξοχήν από μουσουλμανικές χώρες και στις ΗΠΑ από το Μεξικό. Δηλαδή η οικονομική κρίση της παγκοσμιοποίησης επιδεινώνει την κοινωνική πραγματικότητα των δυτικών χωρών. Χαρακτηριστικό και ακρότατο παράδειγμα η ίδια η χώρα μας, που οδηγείται κυριολεκτικά σε τριτοκοσμοποίηση.
Απέναντι στις συνέπειες αυτής της κρίσης που πλήττουν τόσο τη γηγενή εργατική τάξη, όσο και ένα μεγάλο μέρος των μεσαίων στρωμάτων που καταστρέφονται ή υποβαθμίζονται, εντείνονται και πολλαπλασιάζονται οι αντιδράσεις. Αντιδράσεις που στρέφονται ενάντια στο ίδιο το πολιτικό κατεστημένο, τόσο της Αριστεράς όσο και της Δεξιάς που συνέβαλαν από κοινού στη δημιουργία της παγκοσμιοποίησης. Διότι η ιδιαιτερότητα του συστήματος που οικοδόμησε η περίοδος της παγκοσμιοποίησης είναι πως αυτό πατούσε τόσο στη συστημική νεοφιλελεύθερη Δεξιά, όσο και στην πολυπολιτισμική Αριστερά. Ο Τόνι Μπλερ, ο Μπιλ Κλίντον, ο Ζακ Ντελόρ και ο Σρέντερ, χέρι-χέρι με την Άνγκελα Μέρκελ, τον Νικολά Σαρκοζί και τον Τζορτζ Μπους τον νεότερο.
Κατά συνέπεια, η αντίδραση ενάντια στην παγκοσμιοποίηση και την κρίση της ήταν αδύνατο να εκφραστεί μέσα από τα παραδοσιακά πολιτικά οχήματα της Αριστεράς και της Δεξιάς και έτεινε να παραγάγει νέα αντισυστημικά μορφώματα. Μορφώματα τα οποία στη Ν. Ευρώπη, την Ισπανία, την Ελλάδα και την Πορτογαλία εμφανίζονταν με αριστερό πρόσημο και στην Κεντρική και Βόρεια Ευρώπη κατεξοχήν με συντηρητικό κάποτε και ακροδεξιό πρόσημο.
Το γεγονός ότι αυτή η αμφισβήτηση έφτασε και στην καρδιά της Δύσης, τις ΗΠΑ, καταδεικνύει την καθολικότητα του φαινομένου της απόρριψης της παγκοσμιοποίησης και των πολιτικών της εκφράσεων, της συστημικής Αριστεράς και Δεξιάς. Και επειδή η κρίση των δυτικών οικονομιών και κοινωνιών δεν φαίνεται να παίρνει τέλος, αντίθετα μοιάζει να εισέρχεται σε μία νέα περίοδο όξυνσης, τα ανάλογα πολιτικά φαινόμενα θα επιταθούν.
Οδηγούμαστε έτσι σε έναν νέο ιστορικό κύκλο όπου οι αξίες της εθνικής ταυτότητας και του εθνικού κράτους, οι οποίες είχαν υποβαθμιστεί κατά την προηγούμενη περίοδο, θα αναδειχθούν και πάλι, με φορείς τις ίδιες τις χώρες που στην προηγούμενη περίοδο είχαν πλειοδοτήσει προς την κατεύθυνση της παγκοσμιοποίησης.
Πράγματι η παγκοσμιοποίηση έγινε μπούμερανγκ, διότι οδήγησε στην ενίσχυση της Ανατολής έναντι της Δύσης, που έχασε την πρωτοκαθεδρία στο επίπεδο της παραγωγής και πλέον κινδυνεύει να την χάσει και στο χρηματοπιστωτικό και στο πολιτικό πεδίο. Η Κίνα και μετά από λίγο και η Ινδία θα τείνουν να μεταβληθούν στο νέο οικονομικό και πολιτικό επίκεντρο σε πλανητική κλίμακα.
Επομένως, αυτό που άρχισε την εποχή του Ρήγκαν και της Θάτσερ, ως εξαγωγή της παραγωγής προς τις χώρες του Τρίτου Κόσμου, θα αμφισβητηθεί από τους πολιτικούς τους επιγόνους, τον Ντόναλντ Τραμπ και ίσως αύριο τη Μαρίν Λε Πεν, διότι πλέον η παγκοσμιοποίηση αποτελεί όλο και περισσότερο μειονέκτημα για τις δυτικές κοινωνίες. Ο κύκλος τείνει να ολοκληρωθεί.
Σε αυτά τα πλαίσια, οδηγείται σε απόλυτο αδιέξοδο και η πολιτική ενός κόμματος, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα. Ο ΣΥΡΙΖΑ εξελέγη από ένα κύμα αντίδρασης στις αρνητικές συνέπειες της παγκοσμιοποίησης και της κρίσης της –αυτό που έχουμε αποκαλέσει κρίση του παρασιτικού εκσυγχρονισμού–, αλλά παγιδεύτηκε από την ίδια την εθνομηδενιστική και πολυπολιτισμική ιδεολογία του και μεταβλήθηκε σε όργανο των «αντιπάλων» του. Κατά συνέπεια, έχει ήδη ενταχθεί πλήρως στο κάδρο των «συστημικών» κομμάτων και θα μεταβληθεί και ο ίδιος σε στόχο του αντισυστημικού αντιπαγκοσμιοποιητικού ρεύματος που φουσκώνει.
* Ο κ. Γ. Καραμπελιάς είναι επικεφαλής του Κινήματος Άρδην, είναι συγγραφέας του πρόσφατου σχετικού βιβλίου Πέραν της Αριστεράς και της Δεξιάς: Η Υπέρβαση.

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • Αποσύνδεση των στοιχείων.. - Η συμπλοκή όλων των δομών ενός συστήματος παρουσιάζει την εικόνα μιας μόνιμης ύπαρξής τους, ακόμα κι αν θεωρείται πως υπάρχει μια εικόνα (ριζικής) μετατρο...
    Πριν από 4 δευτερόλεπτα
  • Σχόλια σε λακανικά κείμενα [2] - Το σχόλιο [2] αναφέρεται στο κείμενο του Λακάν: *Μιλάω στους τοίχους*, από τη σελίδα 47 έως την σελίδα 69 [τής ελληνικής μετάφρασης], του κεφαλαίου: *Γνώση...
    Πριν από 3 ώρες

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..