Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Κυριακή, 20 Νοεμβρίου 2016

Κρίση και αναδίπλωση από το 2008 και μετά..



Αν θα θέλαμε να χαρτογραφήσουμε με αμιγή πολιτικό τρόπο, δηλαδή καχύποπτο και μη υπαγόμενο σε συναισθηματισμούς ηθικολογίες και γλυψίματα, τους σημερινούς εχθρούς της εκάστοτε ιθαγενούς εργατικής τάξης και των ιθαγενών εργαζόμενων στρωμάτων, θα βλέπαμε πως τα πράγματα πραγματικά αγριεύουν και είναι δυσάρεστα για αυτούς τους άνθρωπους.
Διευκρινίζω για τους ηλίθιους ή κακοήθεις μισερούς (προς τους μη νομαδικοποιημένους εργαζόμενους), πως τούτοι είναι "ιθαγενείς" με την ιστορική έννοια του όρου και όχι με τον τρόπο που οι "ίδιοι" (νομίζουν ότι) κατασκευάζουν την ιδέα περί του εαυτού τους ακολουθώντας ακριβώς τους ιστορικούς συντελεστές εκείνους που τους διαμόρφωσαν:
Είναι πλασμένοι δηλαδή από το "έθνος-κράτος", από την ειδική εδαφικοποίηση που παρήγαγε ο καπιταλισμός και από την ειδικότερη ακόμα εδαφικοποίηση που παρήγαγε το κάθε ξεχωριστό μόρφωμα του καπιταλισμού ανά εποχή, χώρα εντός ενός παγκόσμιου συστήματος, ιστορικές συνθήκες του ταξικού και πολιτικού ανταγωνισμού και το επίπεδο ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων εις την κοινωνία ή την περιοχή της "παγκοσμιότητας" που ζούνε [το οποίο είναι συνυφασμένο με τα προηγούμενα].
Σε αυτό λοιπόν το γενικό και σχηματικό πλαίσιο ορισμού της (εκάστοτε) ιθαγενούς λαϊκής τάξης, τα πράγματα σήμερα χειροτερεύουν γι' αυτήν, χωρίς να έχει από πουθενά συμμάχους ή πραγματικούς ή έστω γραφειοκρατικούς αντιπροσώπους των συμφερόντων της. 
Ή μήπως αποκτά;;
Λόγω της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, της διάλυσης των κοινωνικών εθνοκρατικών δομών, και της γενικής επικράτησης ενός υπερφιλελεύθερου μοντέλου της (ολιγοπωλιακής όμως) οικονομίας, λόγω της συνεχιζόμενης όξυνσης των ενδογενών κρισιακών δομών του καπιταλισμού ως ενός εν γένει καταστροφικού συστήματος, η ιθαγενής λαϊκή εργατική και μικροαστική τάξη δέχεται από παντού χτυπήματα χωρίς να μπορεί να απαντήσει (ακόμα) με αποτελεσματικότητα.
Αντικειμενικά και όχι υποκειμενικά, έχει επίσης συγκροτηθεί (επιπλέον) ένα ιδεολογικό αξιακό και πολιτικό μέτωπο που συμπεριλαμβάνει τμήματα της κοσμοπολίτικης αστεακής και μητροπολιτικής αστικής τάξης, τα μη ιθαγενικά στοιχεία των νεοεισερχόμενων εργατών ή μισο-εργατών και ένα μεγάλο μέρος της μαζικής πλέον νέας μικροαστικής τάξης που κείται μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας αλλά εντός της μισθωτής εργασίας.
Η σύγκριση και η παράθεση απλά των εισοδηματικών μεγεθών μέσα στην ευρύτερη εργατική τάξη δεν κάνει ορατή την οντολογική διαίρεση μεταξύ αυτών των νέων κοινωνικών στρωμάτων και των παραδοσιακών "ιθαγενικών".
Θέλω να πω πως μέσα στα δύο μπλόκ δεν υπάρχει εισοδηματική ομοιογένεια, άρα και η διάκριση των μπλόκ μεταξύ των δεν μπορεί να στηριχθεί σε εισοδηματικά κριτήρια.
Η διάκριση έχει να κάνει με λειτουργικούς οντολογικούς λόγους που σχετίζονται με την εργασία και την μονιμότητά της σε αναφορά προς τις πάγιες ή το αντίθετο μη πάγιες εδαφικές και άλλες δια-ριζώσεις των υποκειμένων που τελικά αφορούν και στον "τόπο" της ιδεολογίας και της ευρύτερης κοινωνικής και νοηματικής αναπαραγωγής τους.
Ενώ λοιπόν η εικόνα είναι πως υπάρχει (ή υπήρχε μέχρι πρόσφατα) μια ταξικά "αμαρτωλή" σχέση των ιθαγενών εργατών με το καπιταλιστικό σύστημα και πως αντίθετα οι νομάδες ήταν τα μεγάλα θύματα της εκμετάλλευσης και της γενικότερης καταπίεσης απο το κεφάλαιο αλλά και τα μικροαστικά ή μικροαστικοποιημένα στρώματα, τα πράγματα τα τελευταία χρόνια άρχισαν να γυρνάνε ανάποδα και αυτό όχι μόνον για "αντικειμενικούς" λόγους.
Ακόμα και παρά την διατήρηση της οικονομικής αθλιότητας για τους πιο αποκλεισμένους προλετάριους από το "πουθενά" και την σχετική ασφάλεια για τους "ντόπιους", το νέο μπλόκ δια της άτυπης συμμαχίας του και της ιδεολογικής/πολιτισμικής επιβολής του στα μητροπολιτικά αστεακά κέντρα της δύσης κυρίως, κατόρθωσε να λειτουργήσει ως ένα νέο ελεεινό διεφθαρμένο και τυχοδιωκτικό κατεστημένο, με έναν παράδοξο και πλάγιο τρόπο όμως που είχε ισχυρά ιδεολογικά στοιχεία θεμελίωσης.
Πάνω ακριβώς στην κορύφωση της ηγεμονίας αυτής που φαίνονταν μακροχρόνιας αντοχής και άτρωτης υλικής συστάσεως, εφόσον στηρίζονταν στην ανάπτυξη της "τριτογενούς" παραγωγής και στις δυνατότητες της διάχυσής της παντού, ακόμα και σε παλαιές περιφέρειες, ήρθε η αναταραχή του 2008.
Πρόκειται για μια αποκαλυπτική διεργασία όχι όμως μόνον γιατί αναδύει τις αντιφάσεις, τα όρια και τις καταστροφικές δομές του καπιταλισμού εν γένει (πράγματα που συνεχίζουν να υπάρχουν βέβαια), αλλά γιατί έθεσε σε πρακτική αμφισβήτηση και αμφιβολία το ειδικό μοντέλο της νέας παγκοσμιοποίησης και το ειδικό μοντέλο της παραγκώνισης όλων των παλαιών εργατικών μικροαστικών και αγροτικών τάξεων (με τις τελευταίες δεν "καθάρισε" ο Τρότσκι και ο Στάλιν, αλλά οι νεοκαπιταλιστές και οι νεο-αριστεροί της δύσης μετά το 1968, και ησύχασαν, νομίζουν).
Το πράγμα αυτό δεν τραβάει άλλο, και αυτό είναι που δεν θέλουν να καταλάβουν και αφρίζουν τον τελευταίο καιρό όσοι μένουν μόνον στο φαινόμενο της γενικής κρίσης του καπιταλισμού και μόνον.
Είναι ενδιαφέρον πως οι μέχρι πρότινος αλληλομισούμενοι υποστηρικτές της λενινιστικής έννοιας του καπιταλισμού ως μονοπωλιακού ιμπεριαλιστικού και της αντι-λενινιστικής αριστερίστικης ή αναρχοαυτόνομης έννοιας του καπιταλισμού ως καπιταλισμού μόνον, έχουν ενώσει τις άγονες αντικαπιταλιστικές φωνές τους και τις τυφλές οράσεις τους για να συνεχίσουν να επιβεβαιώνουν το γνωστό εγελιανό για τις αγελάδες που στο σκοτάδι είναι όλες μαύρες.
Δεν καταλαβαίνουν χριστό και αλλάχ, ούτε πρόκειται να καταλάβουν.
Και βέβαια αν η αναδίπλωση των μορφών του συστήματος λάβει μιαν τυπική και κλασική δεξιοφασιστική ή φασίζουσα μορφή πάλι δεν θα καταλαβαίνουν χριστό και αλλάχ, το αντίθετο μάλιστα, τότε είναι που η γενική βαρβαρότητα θα πνίγει τις αισθήσεις τους και την σκέψη τους, εφόσον θα βλέπουν μόνον την αντιδραστική μορφή της "επιστροφής" σε παλαιότερες λειτουργικότερες και ούτως ειπείν υλικότερες μορφές κοινωνικής συμβίωσης. 
Θα μπορούσαν να αναλάβουν αυτοί την "επιστροφή", υπάρχει ένας πλούτος αναλύσεων και αξιακών/ιδεολογικών αποθεμάτων, αλλά η ιδεολογική διαφθορά στον "χώρο" (παγκοσμίως) και η βαθειά πολιτισμική και υλική εμπλοκή του με τον νεο-καπιταλισμό και την queer παγκοσμιοποίηση είναι τόσο μεγάλη που αυτό μάλλον αποκλείεται.
Η απελπισία και τα αδιέξοδα των ιθαγενών ή "ιθαγενοποιημένων" εργατών και μικροαστών αντί να μετατραπούν σε αμόνι της ταξικής συμμαχίας μεταξύ όλων των εργατών μετατρέπονται ραγδαίως στο σφυρί της νέας δεξιάς και του φονταμενταλισμού, ακριβώς λόγω της βαθιάς ιδεολογικής/πολιτισμικής και υλικής εμπλοκής της "νέας αριστεράς" (και των στρωμάτων που αυτή εξέφρασε) με τον βρυκολακισμό της καπιταλιστικής μητροπολιτικής παγκοσμιοποίησης.
Οι άνθρωποι αυτοί, οι "ιθαγενοποιημένοι", δεν είναι βλάκες, όπως και κανένας εξάλλου. 
Και υλικές και συμβολικές και πολιτισμικές προσβολές δέχθηκαν και δέχονται ακόμα, όχι μόνον από τους υπερόπτες "κοσμοπολίτες" αστούς (οι οποίοι είναι σε απόσταση "ασφαλείας") αλλά και από τα τάγματα θανάτου της παγκοσμιοποίησης, δηλαδή από όλη αυτή την new age μετα"σταλινική" ("αντισταλινική") τσογλαναρία που καμμιά φορά νομίζει κανείς ότι τους βλέπει με ξεκάθαρα γενοκτονικό μάτι
Και επειδή οι άνθρωποι, όλοι οι άνθρωποι, έχουν μνήμη και μάλιστα κακιά μνήμη, πάντα ετοιμάζουν την απάντησή τους, την όχι και τόσο ευγενική.   
Οπότε όλα μαύρα και άραχνα.
Η αντίδραση αναλαμβάνει πάλι την "δουλειά" των ρυθμίσεων και επαναρυθμίσεων της θεμελιακής κοινωνικής μορφολογίας.
Καλή σας και καλή μας τύχη, που δεν το βλέπω.
Τώρα, βγάλτε τα πέρα μόνοι σας.
Ας προσέχατε.. 



  


Ιωάννης Τζανάκος  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..