Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2016

Κείμενα για την κόλαση του καθημερινού όντος..Οκτώβρης 2012

Αυτοκαθορισμός Ψυχωτική αφύπνιση..

Σάββατο, 27 Οκτωβρίου 2012


Ψυχωτική αφύπνιση..


Η μετατόπιση των τεκτονικών πλακών της πολιτικής και της σκέψης δεν αποτελεί γεγονός της καθημερινότητας. Η ίδια η καθημερινότητα είναι το επαναλαμβανόμενο γεγονός μιας παλιάς, ίσως και ξεχασμένης, τεκτονικής μετατόπισης.

Δεν θα ήμασταν άδικοι απέναντι στην καθημερινότητα της ανθρώπινης ζωής αν λέγαμε ότι είναι μια κατάσταση ύπνου. Ένα έργο που παίζεται σταθερά και μονότονα, χωρίς καμιά συναίσθηση της πηγής του, όσο οι συντελεστές της παράστασης αγωνιούν για την άψογη, αλλά ρουτινιάρικη, διενέργειά της.

Υποτίθεται πως σκοπός όλων των μεγάλων σχεδιών για την κοινωνική ζωή είναι η διατήρηση αυτής της κατάστασης "δημιουργίας" και "καταστροφής", και η αποφυγή της καταβύθισης στον νεκρικό ύπνο της καθημερινότητας. 

Η εργασία να γίνει δημιουργική, η πνευματική ζωή ζωντανή, οι σχέσεις των ανθρώπων συνειδητές και παθιασμένες. Κάποιοι, με όχι και τόσο ευσταθή ψυχική ζωή, ζούνε συνέχεια την μνήμη της μεγάλης αλλαγής, αλλοπαρμένοι γυρνάνε στα στενοσόκακα της ζωής υπενθυμίζοντας στους υπνοβάτες τις πηγές ακόμα και αυτής της χαμοζωής τους.

Αυτό που δεν καταλαβαίνουν συνήθως είναι πως οι μεγάλες "ιδέες" τους, οι αναμνήσεις των τεκτονικών μετατοπίσεων δεν είναι παρά τα ίχνη υλικών μεταβολών που αφορούν την πιό τετριμμένη ικανοποίηση αυτής της υπνοβασίας που κατακρίνουν. Όταν ξανά παρουσιαστεί η ανάγκη του ξυπνήματος αισθάνονται πως είναι η ώρα τους, πως δικαιώνεται η αγρύπνια τους, πως τα κόκκινα και πρησμένα απο την έξαψη μάτια τους είναι τα πιό αετομάτικα και καθαρά μάτια του κόσμου. Οι ξυπνημένοι απο τον λήθαργο πολίτες της Πολιτείας του ύπνου, αντικρύζουν τους ερεθισμένους ξενύχτηδες με τρόμο, αλλά βλέπεις είναι η ανάγκη που τους υποχρεώνει να τους ακούσουν με προσοχή. Έμαθαν πως έρχεται ένας νέος σεισμός. Ο ορός με την τροφή και τα υπνωτικά έχουν μειωθεί "δια οικονομικούς" λόγους. 

Σε πρώτη φάση ζητάνε την επαναφορά της προτέρας κατάστασης ή έστω την διασφάλιση των μικρότερων αναστατώσεων. Οι αγριοφωνάρες των "συνειδητών" ψυχωτικών δεν προκαλούν βέβαια και την καλύτερη αίσθηση εξασφάλισης μιας ομαλής μετάβασης σε μια νέα κατάσταση γαλήνιου ύπνου. Σιγά σιγά αρκετοί περιέρχονται σε μια κατάσταση ενοχής και αντιλαμβάνονται τη παγίδα της ύπνωσης ως ένα προσωπικό ατόπημα, ως κάτι για το οποίο έχουν  και αυτοί βασική ευθύνη.

Η κοινωνία έχει μεταβεί απο την κατάσταση του μακάριου ύπνου στην κατάσταση της ψυχωτικής αφύπνισης, αν μου επιτρέπεται να το πω έτσι. 

Πάντως χωρίς να έχω αποφύγει την κατάσταση αγρύπνιας, θα έλεγα πως δεν εμπιστεύομαι -ειδικά γι αυτό τον λόγο- τους ψυχωτικούς "στοχαστές" της. Συνήθως οι ανοητότερες φαντασιώσεις δεν προέρχονται απο τους κοιμισμένους πολίτες της Πολιτείας του μακάριου (δημοκρατικού) ύπνου, αλλά απο τους κακεντρεχείς ξενύχτηδες της συνείδησης. 

Θα μπορούσα να πω, με πλήρη επίγνωση της βαρύτητας αυτών που λέω, πως η κατάσταση κινδύνου που προέρχεται απο τους ζηλωτές των μεγάλων ιδεών- των αγαθότερων φυσικά- δεν αφορά την πλήρη και ολοκληρωμένη εκδίπλωση σε Λόγο και ανάλυση αυτών των ίδιων των ιδεών, όσο στην χρήση τους απο τους "ιδιοκτήτες" τους στις δύσκολες (καλές!) εποχές του μακάριου ύπνου. Για την ακρίβεια οι ιδέες δεν έχουν ιδιοκτήτες, αλλά όταν αυτές έχουν γίνει το βασικό αγαθό λίγων επίμονων και ανιδιοτελών πρωτοπόρων ψυχωτικών για τα χρόνια αυτά που οι άλλοι φρόντιζαν το κορμί τους, το φαγάκι και τα παιδιά τους, ή ακόμα και το πάπλωμα του αράγματός τους, άντε να τους κάνεις πέρα. Έχουν αίσθημα ιδιοκτησίας ανίκητο.

Όμως απο το βάθος της καθημερινότητας, απο αυτόν τον παράδοξο και ταπεινό τόπο της αληθινής ζωής, απ'όπου εκκινούν και καταλήγουν όλες οι δυνάμεις της ζωής, απο την φιλόξενη λάσπη του τετριμμένου και του άσκεπτου, έχουν ξεκινήσει απρόθυμα οι πραγματικοί ηγέτες της όποιας αλλαγής. Ο σκοπός είναι πάλι να αλλάξει ο κόσμος, χωρίς να ξεπέσει πάλι σε μια καθησυχασμένη καθημερινότητα. 

Ο σκοπός είναι πάλι μια συνειδητή και παθιασμένη ζωή. Θα δούμε και πάλι. Εγώ είμαι ένας αμετανόητος παρατηρητής, και πάντα σκεπτικός απέναντι στις δυνάμεις των ιδεών.


Ι.Τζανάκος

Οι επαναλήψεις της Κόλασης..(1)


Μη ρωτάς αν υπάρχει παράδεισος, αλλά να ρωτάς αν υπάρχει κόλαση. 
Αυτό το Είναι επιστρέφει σε όλους τους θεμελιακούς προσδιορισμούς του με την απειρία του κερδισμένη στις αμυχές του Αγαθού, με την ανυπαρξία του ωφελημένη απο τους αντικατοπτρισμούς κάθε αυτοθαυμασμού, με την κενή του μορφικότητα ενισχυμένη απο την πολλαπλότητα του ψεύδους, απο το ψεύδος της πολλαπλότητας. 

Σε έναν Κόσμο που παραμένει ακατανόητα λογικός και παράλογος μαζί, υπάρχουν οι άνθρωποι και οι ουσίες τους χώρια, οι ζωές και τα συστήματα χώρια, η υπόσταση και η αλήθεια χώρια, και δεν είναι το Είναι ο αγώνας να δοθεί νόημα, ούτε το νόημα ενός μη νοήματος μπορεί να εκφύγει του άσκοπου πόνου. 

Ασημαντότητα και σημαντικό ρέουν αδιάφορα στις σκληρόκαρδες ψυχές που διαμεσολαβούν την δύναμη του υπάρχοντος, ασημαντότητα και σημαντικό ρέουν αδιάφορα στους θυσιαζόμενους προφήτες, ασημαντότητα και σημαντικό ρέουν αδιάφορα, ενόσω η μορφή της αγάπης σου δεν μπορεί να είναι τίποτα άλλο απο το περιεχόμενο του μίσους σου. 

Ασήμαντη φιλανθρωπία οι κεντροποιήσεις και οι εκκεντροποιήσεις του εγώ, μάταια πρόκληση η τέχνη της κραυγής, η τέχνη της απομύθευσης, λές και ο Κόσμος απο αυτό πάσχει, λές και ο Κόσμος θα έπασχε ποτέ αν δεν ήταν το πάσχειν το ίδιο.  Το ίδιο μη λές με τόση σιγουριά για το ερώτημα που σου έθεσα να θέσεις, αντικρύζοντας το σαν να είναι πρώτη φορά τεθειμένο.  Όλοι γνωρίζουν οτι δεν έχουν να μάθουν πολλά πέρα απο την αλήθεια του  Είναι ως ταυτισμένου με το υφίστασθαι, και το υφίστασθαι είναι πληγιασμένο και γέρικο. 

Ο Κόσμος που τόσο θαυμάζεις αυτοθαυμαζόμενος, ο Κόσμος που αυτοθαυμάζεται εντός του θαυμασμού σου, χλευάζει τους θαυμασμούς σου και τον χλευασμό του μαζί, και δεν ξέρεις, δεν ξέρει, αν θαυμάζεται περισσότερο στον χλευασμό του ή αν χλευάζεται περισσότερο στον θαυμασμό του. 

Δεν ξέρεις αν εκείνο το πρωϊνό που όλα ανοίγονταν έμπροσθέν σου ήταν το άνοιγμα στον Κόσμο ή ο μανδύας της υπομονής κένταγε την αντοχή σου με μαυλιστικά ψεύδη ευτυχίας. 

Δεν ξέρεις οργισμένος πιά, χωρίς οργή στραμμένη πουθενά. 

Δεν ξέρεις αν υπάρχει κάποιο μυστικό αληθινότερο απο την αλήθεια ότι δεν υπαρχει μυστικό.  Και αν δεν υπάρχει μυστικό, πες μου πως είναι το Είναι άλλο απο αυτό που ήταν πάντα; ένας πληγιασμένος τρόπος να πάσχει το γέρικο κορμί του, με πολλούς-συνέχεια!- τρόπους να μην είναι ούτε Είναι, αλλά μια πληγή;  Επανεμφανίζονται οι πόνοι της γέννας, αλλά γέννα δεν υπάρχει πέρα απο αυτόν τον  θρόνο σου, στην μέση της Κόλασης, άνθρωπε της ελπίδας.  Στην μέση της επινοητικότητάς της...



Ι.Τζανάκος 

 

Οι επαναλήψεις της Κόλασης..(2) / Το σύμβολο της Γης

Η γή δεν έχει ρίζες δικές της, αλλά ως δυνατότητα όλων των εκβλαστήσεων δέχεται παραμένουσα στην δυνητικότητα όλες τις κακές φύτρες μαζί με τις καλές, αδιαφορώντας για το παράδοξο αυτής της εναρμονισμένης συνύπαρξης στο φιλόξενο σώμα της. 
Τερατώδεις αναδύσεις, περισσότερο όμως τερατώδης η συνύπαρξη όλων των αναδύσεων, περισσότερο όμως τερατώδης η παρουσία της ανωτερότητας ως ιδέας εκεί που καλλιεργήθηκε η εχθρότητα και ο μισανθρωπισμός.
Είναι αυτή η συνύπαρξη ένα αίνιγμα μόνο για τους αγαθούς, που αυτή η έμπειρη και μολυσμένη απο Ιστορία γλώσσα, τα νεοελληνικά, τους κατέταξε στο πεδίο της ηλιθιότητας. 
Δεν είναι αίνιγμα για αυτούς τους ίδιους τους τερατώδεις βλαστούς που ανοίγουν στο φως την θρασύμικη ασχήμια τους διεκδικώντας την ύπαρξη όλων των άλλων. Δύσμορφα πλάσματα, τόσο πιο δύσμορφα όσο καμώνονται τους ανώτερους οντολογικούς δείκτες των πάντων. 
Δεν είναι λοιπόν τυχαίο που οι αγαθοί κρύφτηκαν στους ουρανούς, δεν είναι διόλου λάθος που ο Πατήρ ημών, ο θεϊκός Πλάτων, ύψωσε το βλέμμα του ψηλά, ακολουθώντας τις ιερατικές παραδόσεις εξ'ανάγκης. Κι αν ακολούθησε την πίστη της Νόησης, κι αν ζήτησε να σπάσει τις αλυσίδες της εγκαταβίωσης, το έπραξε πρός τα άνω, κι αν τυφλώθηκε συνειδητά, το έπραξε προς τα άνω, πρός το καταφύγιο της εκδιωκόμενης Αγαθότητας, αυτής που χλευάζετε στη μολυσμένη γλώσσα μας, τα "νεοελληνικά". 
Η καταδίκη της γης να τρέφει την όποια δύναμη μπορεί να αποκτήσει ρίζες μέσα της, η απαράδεκτη δεκτικότητα του γίγνεσθαι/πολλαπλού, δεν μπορεί να κρυφτεί λοιπόν ξανά στις ανίερες και αισχρές ψευδο-ιερές επανεδαφικοποιήσεις των νιτσεϊκών, ούτε υπάρχει δυνατότητα να γίνει αποδεκτό το είναι της υποδεκτικότητας ως ένα Είναι, ούτε είναι αποδεκτό για το Ιερό να πάψει να κυριαρχεί την δεκτικότητα στην ουράνια χίμαιρά του, που είναι η απόλυτη προϋποθεση για το Αγαθό. 
Ιδιαίτερα κακοήθης η χρήση του αγρότη απο τις δυνάμεις του κακού, χωρίς να ξέρουν οι βεβηλωτές πως αν υπήρξε κάποιος που κυριάρχησε την δεκτικότητα της γης στον Ουρανό ήταν ο κατάδικός της, ο αγρότης. 
Δεν υπάρχει σήμερα μεγαλύτερη ανάγκη στην Φιλοσοφία του Αγαθού, απο την απο-ιεροποίηση της ψευδο-γής των Νιτσεϊκών, και η ίδια η Κόλαση που ετοιμάζουν οι αναβιωτές της ελευθερίας της τερατώδους Φύσεως εντός της νομοτελειακής πτώσης του εξαχρειωμένου πολιτισμού της Πόλης, χρησιμοποιώντας την Γη ως το αιώνιο υποδεχόμενο και σύμβολο υποδοχής, δεν θα αντιμετωπισθεί αν δεν είναι αυτό που θα την αντιμετωπίσει δύναμη πάνω στη Γη, δύναμη του Αγαθού πάνω στην αδιαφορία του γίγνεσθαι/πολλαπλού.

Ι.Τζανάκος  


Οι επαναλήψεις της Κόλασης..(3) / Η οικειότητα
Το οικείο υπάρχει σαν να είναι η φύση των πραγμάτων, και τίποτα δεν είναι νοητό ως φύση αν δεν είναι οικείο, στους οικείους μας στοχασμούς, στους οικείους μας ανθρώπους, στην διαρκή οίκησή μας στο φάντασμα που ονομάζουν εαυτό. Αλλά και η κριτική του οικείου είναι βυθισμένη σε ένα αίσθημα συστολής κι όχι στο άπειρο διάστημα που απλώνεται πέρα απο διαστήματα και χώρους. 
Η έξοδος απο το οικείο είναι η είσοδος σε ένα άλλο οικείο, όπως η σχισμή ενός συνεχούς είναι ένα άλλο συνεχές. Η πληγή του Κόσμου είναι η ίασή του, η ίαση του μια άλλη πληγή, ένα άνοιγμα στον τοίχο που διαχέει ένα άλλο άπειρο επίπεδο. 
Το οικείο της διάνοιξης είναι η παρουσία αυτών των ταυτίσεων πριν ακόμα τεθεί ο όρος της απειρίας. Δεν είναι διόλου τυχαίο πως το άπειρο, όπως η ελευθερία, τέθηκε μέσα στις αλυσίδες της οικειότητας, σαν να είναι το Είναι των όρων ακριβώς αυτή η αλυσόδεση, σαν να είναι η εκφορά του Αγαθού ήδη η ανάμνηση της απώλειάς του, ούτε καν της ύπαρξής του. 
Ή μάλλον ας είναι ύπαρξη η ταπεινή αποτύπωση της ουσίας, πως αλλιώς θα λέγονταν το απομεινάρι αν δεν λέγονταν ''ύπαρξη";
Πως αλλιώς να αναφερθείς στην κόλαση χωρίς να αλυσοδέσεις την αναφορά σου στην διάρκειά της; χωρίς να υποκύψεις στον ορισμό της διαφοράς;
Η βιαιότητα της καθημερινής ύπαρξης είναι ανίκητη, και δεν είναι ανάγκη κανείς να επιστρατεύσει φλόγες και κολασμούς φανταστικούς για να δεί την αλυσίδα και το κάλπικο σφυρί που την στοχεύει για να την σπάσει, και την σπάει με μια νέα αλυσίδα, και η αλυσίδα είναι το σφυρί, το σφυρί η αλυσίδα μιας νέας οικειότητας-αλυσίδας.
Το οικείο ακόμα και της ανοικειότητας δεν είναι σοφιστεία που επιστρατεύει η υπεράσπιση του οικείου, αλλά η οριακή μοίρα της αμεσότητας, η αμεσότητα ως μοίρα να είναι το Είναι σύμπτωμα, ακόμα κι όταν πλησιάζει την κοινή ουσία, ή το Άπειρο.  Ένα "πέραν" των οικείων και ανοίκειων οικήσεων δεν μπορεί να αποκτήσει βάδισμα σε αυτό το έδαφος, η χυδαιότητα φωλιάζει σε όλες τις οικήσεις, το λάθος αναδύεται σε κάθε φιλία όποιες προυποθέσεις ανιδιοτέλειας κι αν έχει. Και η φιλία είναι η μορφική βάση της κοινωνίας. Η κόλαση της μορφής των γενικών σχέσεων, αν τελικά το περιεχόμενο είναι πάντα αφαίρεση, είναι η απτή ουσία της απτότητας,  η οικειότητα..


Ι.Τζανάκος 
 

Οι επαναλήψεις της Κόλασης...(4) / Η στριγγλή φωνή

Απο πού έρχεται αυτή η στριγγλή φωνή; 
Απο πού έρχεται αυτή η διαταγή; 
Αυτές είναι ερωτήσεις που δεν θα αφορούσαν κανένα όν που δεν είναι άνθρωπος. 
Αντίθετα από τις εικόνες της Φύσης που επενδύουν επιδέξια με τις στριγγλιές τους οι υποστηρικτές της αγριότητας και της καταστολής, η ικανότητα της διαταγής και της καταστολής και η στριγγλή φωνή που τις συνοδεύει είναι ανθρώπινες μορφοποιήσεις του ανθρώπινου. 
Αυτή είναι η Κόλαση, ένας καθαρά ανθρώπινος τόπος. 
Όμως πως θα μπορούσε κανείς να μην ντρέπεται που είναι άνθρωπος και συν-κατοικεί με αυτά τα ανθρώπινα όντα; 
Η παραδοξότητα της παρουσίας των στριγγλών ανθρώπινων τεράτων ως ιδιαίτερα ανθρώπινων, μπορεί να φέρει σε απόλυτη αμηχανία όλους αυτούς που καταδικάζουν κάθε αναφορά στην "Φύση". 
Το μόνο που δεν είναι "φυσικό" σίγουρα, είναι οι στριγγλιές του λοχία ρατσιστή. 
Η ανθρωπο-ανθρωπινότητα της στριγγλιάς, η εικόνα αυτού τού σε παράκρουση αυτοκαταρρέοντος στο "ανθρώπινο'' λοχία φέρνει την Κόλαση μέσα στην ενδότερη ουσία του ανθρώπου, όχι με την αφελή έννοια του "φασίστα μέσα", όσο του φασίστα ως ενός αποκομμένου απο το ον ανθρώπου.
Ένας αυτιστικός αυτοκαταστελόμενος, μια φύση που αρνείται τη φύση, ένα εγώ που είναι μόνον εγώ. 
Όλα αυτά είναι σίγουρα αναγόμενα στην καπιταλιστική διεργασία της ξένωσης και υπερπλήρωσης, στην αμάθεια και την ιδεολογική κακοήθεια της δεξιάς, αλλά η βάση δεν μπορεί να είναι μόνον αυτό. 
Ο φόβος μπροστά στην άβυσσο της πραγματικότητας, όταν είναι τρόπος παιδαγώγησης όλων των πολιτών, η ίδια η παρουσία του Κράτους, ανεξάρτητα απο το ιδεολογικό "χρώμα" του, ως παρουσία ενός υπερβατικού εμμενούς πατέρα και προστάτη, στη θέση του υπερβατικού ηγεμόνα και της προ-νεωτερικής αυθαιρεσίας των αφεντάδων, δεν έφερε τους ανθρώπους στην έξοδο της Κόλασης, αλλά σε ένα ακόμα φριχτότερο απο πριν δωμάτιό της..
Ο ανθρωπισμός είναι (ιδεολογικά) υπεύθυνος, ακριβώς στην ευγενέστερη εκδοχή του. 
Εντός των αυτο-ιδιοτήτων που προτάσσει αναδύεται η στριγγλή φωνή ως μια απαιτητική ιδιότητα που δεν προέβλεψε, ίσως και να χλεύασε αρχικά, αλλά πάντα χρησιμοποίησε αγνοώντας, όπως την αστυνομία..

Ι.Τζανάκος

Οι επαναλήψεις της Κόλασης..(5) / Τα γραφεία



Με εντολή της επιθεώρησης της Κόλασης πρέπει όλα τα γραφεία να ανασυγκροτηθούν ορθά. Οι κυρίες του πρωτοκόλλου θα ενημερώσουν τους υπαλλήλους για το είδος της καταστροφής και την σειρά των αναβολών των παλαιών υποθέσεων. Δεν έχει κανένας τη δυνατότητα να ενημερωθεί πλήρως, αν δεν μελετήσει όλες τις εγκυκλίους που έχουν εκδοθεί ως σήμερα. 
Αλλά και η νέα πλημμυρίδα απο εγκυκλίους θα είναι απαραίτητη στους αρμόδιους εκτελεστές των διαταγών, μέχρι να ανακαλυφθεί η νέα Γη της καταστροφής. 
Ως τότε θα διεκπεραιωθούν όλα όπως προβλέπονται απο τις κείμενες διατάξεις. Εξάλλου, όπως έχει αναλύσει ο γενικός διευθυντής των αστερισμών δεν υπάρχει τίποτα που να μην έχει ήδη υπάρξει, και ότι έχει ήδη υπάρξει είναι κάτι που είναι αδύνατον να μην έχει προβλεφθεί σε όλες του τις λεπτομέρειες...

Ι.Τζανάκος
   

Οι επαναλήψεις της Κόλασης..(6) / Η αντήχηση

Κάθε εβδομάδα ακούγονται απο κάποιο διαμέρισμα, εγγύτερα στο δικό μου ή πιό μακριά , ουρλιαχτά απο διενέξεις, παραληρήματα και ύβρεις.
Πάντα αναρωτιέμαι:
Που βρίσκεται η Κόλαση; 
Εκεί που συντελείται ο αλληλοσπαραγμός ή στο αυτί μου που δέχεται τις καφτές σταγόνες αυτού του αλληλοσπαραγμού;
Η αντήχηση ταξιδεύει απειλητικά σε όλες τις έτοιμες να δεχτούν αισθήσεις και τις θέτει σε αμφιβολία..
Είναι αισθήσεις ενός ξένου Κόσμου, ή ο Κόσμος αυτός αναγγέλει την εμφάνιση του Είναι του;
Και αυτή η αναγγελία είναι απόδειξη αλήθειας, ενώ οι αδρανείς αισθήσεις του ακροατή, ακόμα κι αν αυτός είναι έτοιμος να "συμπάσχει" με τα δρώντα υποκείμενα, είναι ακόμα μια φορά οι εννοιακές κατασκεύες μιας Φιλοσοφικής εγωπάθειας. 
Υφίστανται όπως μια πέτρα που ακούει τα πρώτα κύματα ενός ηφαιστειακού μάγματος που έρχεται να καταστρέψει κάτι που ακόμα κι αν υπάρχει δεν υπήρξε ποτέ..

Ι.Τζανάκος 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..