Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τετάρτη, 16 Νοεμβρίου 2016

4 σημεία / Η ιδιοσυστασία της στρατηγικής αντιστροφής του συσχετισμού ισχύος..(ενδιάμεση σημείωση για την "πολιτικοστρατιωτική μοναδικότητα")


Σημείο 1
Γενικά θεωρείται πως μια συσπείρωση δυνάμεων, όταν υπάρχει ή συγκροτείται [-- κατά την φάση της μετάβασης από το μη υπάρχον στο υπάρχον] για να αντιμετωπίσει μιαν άλλη επιθετική-επιτιθέμενη συσπείρωση δυνάμεων που ήδη στρέφεται εναντίον της, συγκροτείται πριν την εμφάνιση των ενεργειών αυτής [τής άλλης συσπείρωσης] κατά την φάση της υλοποίησης των .
Ο κανόνας λέει όμως, και ορθώς, ότι η ισχυρή ή επιθετική δύναμη [ η οποία συνήθως είναι επιθετική σε συνάφεια προς την μεγαλύτερη ισχύ που "κατέχει"] έχει το πλεονέκτημα της πρωτοβουλίας και λόγω της μεγαλύτερης ισχύος της και λόγω της ισχύος που απορρέει αυτάρκως από την ενέργεια της επιθετικότητας.  
Αυτό σημαίνει πως αν και υπάρχει μια συμμετρικότητα ως προς την οργανωτική δύναμη και των δύο δυνάμεων, άρα και μια ομοιότητα ως προς το είδος και την ποιότητα των (τακτικο-)στρατηγικών τους σχηματισμών, στην πραγματικότητα η επιθετική/επιτιθέμενη δύναμη έχει ένα ιδιαίτερο αρχικό πλεονέκτημα σε αναφορά και προς αυτό το πεδίο, δηλαδή το πεδίο της εσωτερικής συγκρότησης των ισχυακών-πολεμικών σχηματισμών. 

[Δεν υπάρχει ταύτιση μεγάλου μεγέθους ισχύος και επιθετικότητας, όχι μόνον γιατί μια παν-ίσχυρη δύναμη μπορεί να μην είναι επιθετική αλλά και γιατί η επιθετικότητα "από μόνη της" αποτελεί έναν πολλαπλασιαστή ισχύος, άσχετα αν δεν επαρκεί για την πρόσκτηση μιας αποτελεσματικής υπεροχής ή μπορεί και να αποτελέσει ως "αυτονομημένη" ένα "τυχοδιωκτικό" μέσο το οποίο μπορεί να υπονομεύσει τους βασικούς άξονες της ισχυακής δόμησης].


Σημείο 2
Το πλεονέκτημα του ισχυρού/επιτιθέμενου άρα, δεν σημαίνει μόνον αυτό που δεικνύει στο φάσμα ή στο πεδίο του συσχετισμού δυνάμεων κατά την στατική του έννοια, όπως δηλαδή εκφράζεται στο επίπεδο της δεδομένης συγκρότησης και της δεδομένης δυναμικής δια της ποσοτικής διαφοράς μεταξύ των αντιπαρατιθέμενων συσπειρώσεων ισχύος.
Αυτό συμβαίνει γιατί αυτό το συμπύκνωμα ισχύος το οποίο βρίσκεται απέναντι στο επιθετικό συμπύκνωμα δεν έχει συνήθως, ή σχεδόν πάντα, ποτέ την ισχυακή ποιότητα και το ισχυακό βάθος που έχει η επιθετική δύναμη.
Για την ακρίβεια, μπορεί να υπάρχει κάποια ουσιώδης ομοιότητα ως προς την συγκρότηση των αντιπαρατιθέμενων δυνάμεων αλλά στην πραγματικότητα η αμυνόμενη δύναμη δεν είναι οργανωμένη ή διατεταγμένη κατά την μορφή και την ποιότητα ισχύος της επιτιθέμενης δύναμης, και υπάρχει ένα σημαντικό (και νομοτελειακό αρχικό) κενό ως προς την πληρότητα της ιδιοσυστατικής της οργάνωσης σε σχέση με αυτή την πρόκληση (της επιθετικής δύναμης).
Θα μπορούσαμε να πούμε σχηματικά πως ενώ η στρατηγικά επιθετική ή επιτιθέμενη δύναμη είναι μια πραγματική συσπείρωση με σημαντικό βαθμό αυτοκαθορισμού, η αμυνόμενη δύναμη ή στρατηγικά αμυνόμενη δύναμη είναι υπαγμένη στον νόμο της υποχώρησης και της ίδιας της τής άμυνας και αν-ισχυρότητας, όπως όμως αυτή (η αν-ισχυρότητα) απορρέει και από τα εναρκτήρια αντικειμενικά δεδομένα της αντιπαράθεσης.


Σημείο 3
Η πρώτη και όχι αναγκαία αφελής ή ύποπτη αντιμετώπιση όλων αυτών των στατικών δεδομένων είναι η "πρόσκληση" για την ανάπτυξη μιας αντι-αμυντικής στάσης, η ανάδυση δηλαδή της ανάγκης για μια αμυντικο-επιθετική ή αμιγώς επιθετική στάση έναντι του ισχυρού επιτιθέμενου εχθρού.
Παρ'όλο όμως που όντως δεν υπάρχει κάποια αποκλειστικότητα της ιδιότητας της αφέλειας ή της τυχοδιωκτικής έφεσης, υπάρχει πρόβλημα με αυτό το είδος απαντητικής ενέργειας, στον βαθμό που δεν συγκροτείται (και δια του αντι-αμυντισμού) μια πραγματική συσπείρωση ισχύος με τα χαρακτηριστικά της στρατηγικής και τακτικο-στρατηγικής ικανότητας υπερίσχυσης κατά την στρατηγική σύγκρουση.
Για να επανέλθουμε στα σημεία 1,2 με ένα τρόπο που να συγκροτεί το ερώτημα που θέτουμε εδώ (στο σημείο 3), θα λέγαμε (χρησιμοποιώντας πάλι σχηματοποιήσεις) ότι και αυτή η μη επίγνωση της πραγματικής υφής της (αυτο-)συγκροτησιακής ("εσωτερικής") αδυναμίας του αμυνόμενου πόλου της στρατηγικής σύγκρουσης αποτελεί και αυτή μιαν σχεδόν νομοτελειακή φάση κατά την διεργασία της σύγκρουσης, η οποία είναι να ξεπεραστεί και να καταστραφεί αλλά με έναν πραγματικό ("ρεαλιστικό") στρατηγικό τρόπο, ο οποίος θα έχει νόημα ως πραγματικός-στρατηγικός-τρόπος στον βαθμό που θα δέχεται την πρώτη φάση ως αναπόφευκτη αλλά και ως ταγμένη για να καταστραφεί με την [ή μετά την] ανάδυση του πραγματικού σχεδίου άμυνας και (έπειτα) επίθεσης [τού εν δικαίω αμυνόμενου συντελεστή].


Σημείο 4
Η ίδια η επίγνωση (αυτού του είδους) της ανισομετρίας της ισχύος δεν οδηγεί άρα μόνον στην πρώτη φάση της υποχώρησης και της κατευναστικής πολιτικής [η οποία συνοδεύεται συνήθως από τις γνωστές ανύπαρκτες ή μισο-υπαρκτές πολεμολογικά "γραμμές Μαζινώ"], αλλά έπειτα οδηγεί στην αναζήτηση και τελικά την υλοποίηση ενός άλλου πολεμικού σχεδίου το οποίο απαντάει πραγματικά σκληρά-καταστροφικά και απόλυτα στις προκλήσεις του ισχυρότερου εχθρού.
Ένα θεμελιώδες ιδιοσυστατικό στοιχείο της σκληρότητας-καταστροφικότητας της αυτο-συγκρότησης του αμυνόμενου/ανίσχυρου συντελεστή της στρατηγικής σύγκρουσης είναι και ο ώριμος προσανατολισμός του σε αυτό που φαίνεται (αρχικά) αδιανόητο σε αμυνόμενες ή αρχικά αδύναμες δυνάμεις κατά την πρώτη φάση της: και αυτό είναι η επιδίωξη της στρατηγικής καταστροφής του ισχυρού ή υπερ-ισχύοντος εχθρού.
Άρα, η διάταξη των οικείων δυνάμεων προς την επίτευξη του κύριου πολεμικού στόχου, κατά την συγκρότηση μιας τέτοιας πολεμολογικής οπτικής, δεν μπορεί να είναι (μόνον) αυτή που διασφαλίζει την  επαρκή άμυνα ή αποτροπή, ούτε (μόνον) την διατήρηση του υπάρχοντος καθεστώτος συσχετισμού ισχύος, αλλά και αυτή που σχεδιάζει και υλοποιεί την στρατηγική καταστροφή του εχθρού, ακόμα και μετά από μια πρώτη ήττα...





Ιωάννης Τζανάκος  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..