Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 19 Νοεμβρίου 2016

Κύριε Λάσκο, είστε και σεις εγκλωβισμένοι, τελικά..



Πέρασε πολύς καιρός για μια τίμια απόκριση κάποιου αριστερού τέλος πάντων στα εκρηκτικά δεδομένα που αναδύθηκαν, και τελικά ήρθε δια ενός "οικονομολόγου", του Χρήστου Λάσκου.
Ο άνθρωπος είναι γνωστός αμαρτωλός της "ανανεωτικής αριστεράς", και έχει προκαλέσει πολλές φορές την αντιπάθειά μας, αλλά εν πάση περιπτώσει δια της σύντομης παράθεσης ενός (μάλλον) ενδιαφέροντος βιβλίου οργάνωσε τη σκέψη του και είπε κάτι που να μην μας προκαλέσει πάλι εμετό:


Ας πούμε και μεις κάποια πράγματα, επαναλαμβάνοντας μερικά γνωστά, προς συνεχή (κάπως σαδική) εμπέδωση για όλους, και τους "ανανεωτικούς" βεβαίως.

Η κρίση του καπιταλισμού είναι ένα είδος εσωτερικής αναδίπλωσης στα πλαίσια της νομοτελειακής διαρκούς εκτατικότητας του κεφαλαίου.
Πάντως η αστική συστροφή υπάρχει και όχι μόνον μια έκρηξη που συναντά κάποια εξωτερικά όρια και τα σπάει ή μένει σε αυτά σπώντας τα κ.λπ. 
Μπορεί κανείς να μιλήσει για την ίδια την εκρηκτικότητα της διεργασίας ως αποτέλεσμα της ίδιας της συστροφικότητας του καπιταλισμού ή του κεφαλαίου, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα θα πείτε.


Είναι όμως ένα άλλο θέμα;


Η επίγνωση ότι ίσως η ίδια η συστροφή περιέχει εκρηκτικές δυνατότητες, αλλά με μιαν καταστροφική τυφλή "έννοια" είναι μια επίγνωση η οποία δεν περιορίζεται μόνο στην έννοια του κεφαλαίου ως ορίου του εαυτού του.
Αν η βαρβαρότητα της όλης διεργασίας, συμπεριλαμβανομένων των πολέμων "της" --ειδικά των σημερινών "μοριακών", είναι μια ισχυρή ενδογενής τάση, τότε έχουμε στο χέρι το ενδεχόμενο της ανάγκης κάποιας ενεργής πολεμικής (ούτως ειπείν) τοπο-θέτησής μας, σε αυτό το όχι και τόσο μικρό διάστημα που σημαίνει.


Δεν ξέρω αν ο αφηρημένος αντι-καπιταλισμός, ή ο αντι-καπιταλισμός ως "αφηρημένο", έχει την δυνατότητα να εγκολπώσει δημιουργικά-πρακτικά αυτή την ανάγκη, και το κυριότερο, τώρα στο "παρόν", δεν ξέρω αν είναι ικανός ως "διανοητική στάση" να ανιχνεύσει τις πραγματικές τάσεις [και διαιρέσεις μέσα στις τάσεις αυτές], των κοινωνικών "ποιοτήτων" που ούτως ή άλλως θα εγκλωβιστούν σε αυτό το μεσοδιάστημα.


Όπως [δεν] θα καταλάβατε θεωρώ αυτό το μεσοδιάστημα του αγώνα για τί όμως, και από ποιούς; ένα μεγάλο χρονικά διάστημα, και δεν θεωρώ πως μπορεί να ορισθεί καλώς αν ορισθεί ως μεταβατικό.
Δεν κάθομαι τώρα να σκοτιστώ, να σας πω την αλήθεια κύριε κύριε ανανεωτή και λοιποί, αν αυτό το διάστημα θα είναι ένα μεταβατικό-διαρκές ή ένα είδος βασανιστικής μακροχρόνιας πορείας και μετάβασης σε μια άλλη (σοσιαλιστική κ.λπ) κοινωνία κ.λπ
Αυτό που με ενδιαφέρει είναι κατά κάποιο τρόπο ο ίδιος ο εγκλωβισμός καθαυτός και η κολασμένη εμμένειά του, ως κολασμένη όμως διότι κυκλοφορούν μεταξύ μας κάτι εμμένειες, κινηματικές και "μη", οι οποίες μάλλον θα τις ονόμαζα εμμένειες-λαχανίδες στον κήπο της μικροκαλλιέργειας των ιδεακών κινηματικών κοινοτήτων και άλλα ζαρζαβατικά. 
Που δεν με ενδιαφέρουν, όπως δεν ενδιαφέρουν και τους ομοίους μου δυστυχώς-ή-ευτυχώς-ιθαγενείς εργάτες, μικροαστούς κ.λπ. 


Αν το έχετε καταλάβει, για να μιλήσω και γω λίγο "τραμπικά", εμάς τους ιθαγενείς μας τα έχετε ζαλίσει λίγο ή πολύ, με τις (επι-)κριτικές δεδομενικότητές σας ως προς τον απεχθή ιθαγενισμό μας ακόμη κι όταν εντός του "μετώπου" μας αντιμετωπίζετε ευγενικά στα πλαίσια της συναδελφικής ευγένειας που κερδίζουμε και μεις με την ταπεινότητα της ταπεινής εργασίας μας.
Ας υποθέσουμε πως είναι κατανοητό ότι μιλάμε για (υπο-)τάξεις-συνειδήσεις: ο (εκάστοτε) Λάσκος είναι κι αυτός εργαζόμενος εκπαιδευτικός και γω κατώτερος δημ/υπάλληλος, οντολογικά δεν διαφέρουμε, αλλά αλλού είναι το ερωτικό ταξικό πρόβλημα μεταξύ μας, όταν αναφερόμαστε στην Τάξη του Λόγου, και αυτό παραμένει άλυτο, έχει δε μεγάλη σχέση με αυτά που προείπα στην αρχή-αρχή.
Όχι μόνον κύριε Λάσκο πάψατε να μας γλύφετε, ως ιθαγενείς, και καλά κάνατε ως προς το γλύψιμο, αλλά μας την πέσατε κιόλας, καλά όχι εσείς προσωπικώς, ως σοβαρός μαρξιστής ή μαρξίζων οικονομολόγος (δεν ειρωνεύομαι).

Αυτή η αντι-ιθαγενική πεσούρα δεν είναι τυχαία, έχει να κάνει με ένα κοινωνικό μπλόκ ιδεών εις το οποίο κάποτε συνσυμμετείχατε με αυτούς που τώρα δικαίως κρίνετε.
Νομίζω καταλαβαινόμαστε.
Αλλά δεν παρεξηγούμεθα, "εμείς", πάλι νομίζω καταλαβαινόμαστε.
Το ζήτημα είναι πως σε αυτό το διαμορφωνόμενο διαρκές μεταβατικό έχουμε λάβει και "εμείς" μιαν ιδιόμορφη θέση μέσα στην "παγκόσμια εργατική τάξη" την οποία φτάσατε και "εσείς" να επαναξιολογείτε τώρα, δια της αιφνίδιας κατανόησης ότι αυτοί οι άλλοι "πρώην" δικοί σας έχουν κάνει την γενική πεσούρα μια άνευ προηγουμένου ύβρη.
"Μας" την είπε δηλαδή και η Κλίντον και η Μαντόνα και κάθε πικραμένο απελευθερωμένο μεγαλοαστικό τσόλι, ναι, τσόλι.
Είμαστε όλοι υποχρεωμένοι να πολεμήσουμε και μεταξύ μας, εκτός αν αυτό το "μεταξύ" μας γίνει πάλι ισότιμο και πραγματικά "οντολογικά" αποδεκτό, και όχι αντιμετωπιζόμενο ως ένα "άθλιο πράγμα" εναντίον του οποίου στρέφεται όλη η κατακαϋμένη queer κατάσταση της νέας αριστεράς της νέας ελευθεριακής υπεροψίας της νέας αλλά τόσο παλαιάς έπαρσης της (ριζοσπαστικής) διανόησης.
Βλέπετε, είμαστε και "εμείς" εγκλωβισμένοι, αλλά μάλλον είσαστε και "εσείς".




Ιωάννης Τζανάκος
[όντως από χωριό..]


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..